Part

 1 ZeSt |         niebieskim kepi. Ale trudno im było przedstawić go sobie
 2 I    |           strofuje malców, rzucając im co chwila swe ulubione hasło:~-
 3 I    |       stronę gmachu szkolnego. Nogi im się splątały - przystają
 4 III  |             raz malców, siadających im na ramionach i plecach) -
 5 III  |             języki, nie pozwalające im na dobrą "pronuncjację"
 6 III  |       wiejskich. Prócz chleba służy im do żucia groch gotowany,
 7 IV   |      wystąpił na środek klasy, żeby im pokazać, jak to się tańczy "
 8 V    |           drzewem w polu, tłumaczył im metodą poglądową: jak to
 9 V    |           Raz na przykład pokazywał im zrobiony przez siebie "garnitur"
10 V    |          ponętnym świetle ukazywało im się - rzemiosło.~- Wiesz,
11 V    |           ich do siebie, wydaje się im czymś nadzwyczajnym. Pragnęliby
12 V    |         kolegów poruszył się, głową im skinął przyjaźnie...~Ale
13 V    |      serdelkami i owocami, wszystko im wytłumaczył.~Ojciec Wojtusia
14 VII  |          bez humoru. Nawet figlować im się nie chce.~I znów na
15 VII  |      Uczniów swych kocha, wypożycza im książki ze swej biblioteki,
16 VII  |         poezji, że Sprężycki wydaje im się niemal prawdziwym staruszkiem.~
17 VII  |            Na czytaniu kilka godzin im zbiegło. Dzwony kościelne
18 VIII |             szeregi wyrazów, nadaje im brzmienie melodyjne - potem
19 IX   |       zawsze nuda.~Inni za to, choć im często brakuje guzika u
20 IX   |         tych uczniów do kozy, kazał im za karę pić ów likier i
21 IX   |             spożywali łakomie, choć im niesmak usta wykrzywiał.~
22 X    |       kąpiele. Uczniowie oddają się im ze szczególną namiętnością,
23 X    |           oddychać przestają. Zdaje im się, że są świadkami walki
24 X    |       jeszcze zdążył wpaść do wody.~Im wyżej wznosi się deska,
25 X    |         przywołany felczer udzielał im doraźnej pomocy.~Z wielkim
26 XII  |         wzrasta. Wiersze wydają się im prześliczne.~Tego dnia profesor
27 XII  |          pochwycić i zrozumieć. Gdy im się to nie udaje, zwieszają
28 XIII |     zgładzić kogo ze świata? Cóż by im jednak na czyjejś śmierci
29 XIII |             o truciznach, że wydało im się rzeczą każdego porządnego
30 XIII |            ułożyć własny język, ale im się to nie udało. Przy posługiwaniu
31 XIII | nadzwyczajna przeszkoda nie pozwoli im widzieć się ze sobą, zaraz
32 XVI  |      Wówczas nie darują nikomu, kto im w drogę wejdzie.~- I któż
33 XVI  |        które w tej chwili zdają się im wonniejszymi niż róże saarońskie,
34 XVI  |           tak - prawi tym głośniej, im silniej do milczenia skłania
35 XVII |      rozkraczywszy nogi, przyglądał im się wzrokiem pogardliwie
36 XVII |            jeden tylko pokłonił się im, a na jego twarzy pojawił
37 XVII |      pozdrowieniem, które smakowało im jak łakotka wytworna prostemu,
38 XVII |          drugim drugiego, opowiadał im wojenne epizody swego życia.
39 XVII |           bardzo brzydkim. Nie będę im tego zabraniał, tak samo
40 XVII |          gryzącego w oczy dymu jest im przyjemne; teraz przyznać
41 XVIII|         Poważny nastrój nie odebrał im apetytu.~W tym świetnym