Part

 1 II   |             od niego.~- Nazywam się Kozłowski Karol! - krzyczy miniaturowy
 2 II   |    obowiązani są..." itd.~Gdy Karol Kozłowski przeciska się przez zatłoczony
 3 II   |      Przyjdę! - zgadza się wyniośle Kozłowski i szybko odchodzi.~Ale niebawem
 4 II   |           to nie bardzo odskakuje. ~Kozłowski, silnie już zirytowany,
 5 II   |            Na wspomnienie o miodzie Kozłowski oblizuje się.~- A bo ty, "
 6 II   |         gadaj!~- Jak Bozię kocham! ~Kozłowski posępnieje.~- Ba! cóż z
 7 II   | strzelającej" - dodaje rozrzewniony Kozłowski. Znów się całują.~- I trociczek!
 8 IV   |              na której czele stał - Kozłowski.~Zaraz przy pierwszym "usadzaniu",
 9 IV   |      Wszyscy wiedzieli, że krzyknął Kozłowski - ale nazwisko jego z niczyich
10 IV   |         nazajutrz, zaraz po pauzie, Kozłowski został "wypukany" z klasy.
11 IV   |       włosku". Do ostatnich należał Kozłowski, któremu nieotrzymanie promocji
12 IV   |      szczęście ujął się za sierotą (Kozłowski nie miał rodziców, wychowywały
13 IV   |           drugiego hufca maszerował Kozłowski.~Ślimak zrozumiał, że go
14 V    |            śmiertelnie.~Sprężycki i Kozłowski postanowili odwiedzić kolegę.
15 V    |            się za progiem.~Wreszcie Kozłowski z trudnością wykrztusił:~-
16 VII  |             rynku, podbiegł do nich Kozłowski.~- Umarł Skowron! - mówił
17 X    |   napracował się nad nim przyjaciel Kozłowski! A jednak dotąd pływać go
18 X    |             mostu benedyktyńskiego. Kozłowski stał na moście dyrygując;
19 X    |             Szybko, jak błyskawica, Kozłowski przesadza poręcz mostu i
20 X    |        przechodniów zawsze tu mało. Kozłowski zanurzył się raz i drugi,
21 X    |           się w znacznym oddaleniu. Kozłowski śpieszy tam ostatek sił
22 X    |             nieprzytomni: Piotruś i Kozłowski.~Kucharzewski, wysadzony
23 X    |             można go było odnaleźć. Kozłowski na wszystkie wyrażenia wdzięczności
24 XII  |      zuchwałość, gburowatość. Nawet Kozłowski przy nowym profesorze zapomniał
25 XIV  |        zbytnicy wówczas poważnieją. Kozłowski przestaje wykrzywiać się,
26 XVI  |   filozofującej gromadce rej wodzą: Kozłowski, Sitkiewicz, Dembowski -
27 XVI  |  niedojrzałe owoce! ~Tu zabrał głos Kozłowski, dotąd milczący:~- Najpierw -
28 XVI  |             Kuszkowski.~- Po wtóre: Kozłowski nie jest tchórzem ani babą. "
29 XVI  |             jeszcze zdarzenia, żeby Kozłowski swego słowa nie dotrzymał.
30 XVI  |              Winszuję wam - mówi. - Kozłowski, Radzicki i Bellon ocalili
31 XVI  |       siedzą: Sitkiewicz, Radzicki, Kozłowski, Dembowski, Sprężycki, Bellon
32 XVI  |            mówi:~- Prosimy o uwagę. Kozłowski ma głos.~Spośród ciżby niebieskich
33 XVI  |       żadnej pomiędzy nimi różnicy. Kozłowski, Radzicki, Bellon sami po
34 XVIII|               krzywi się pociesznie Kozłowski.~- No tak, albo co?~- Winszuję.~
35 XVIII|     zażegnać burzę, Osowski woła:~- Kozłowski niech teraz mówi!~- Kozłowski!
36 XVIII|       Kozłowski niech teraz mówi!~- Kozłowski! Kozłowski! - powtarzają
37 XVIII|            teraz mówi!~- Kozłowski! Kozłowski! - powtarzają inni.~Wołany
38 XVIII|             Delegowani Sitkiewicz i Kozłowski wybiegają, biorą Sprężyckiego
39 XVIII|             to się roi! - dziwi się Kozłowski.~- Kopernikiem chcesz zostać