Part

 1 II   |            Nowe śmiechy i krzyki.~Tamten pomaga mu wspaniałomyślnie
 2 II   |        się znów malec uprzejmie. ~Tamten szczypie go w ramię ze złością.~-
 3 II   |         go już nie ma przy sobie.~Tamten zaś nie może wytrzymać na
 4 II   |              Piotruś? - wrzeszczy tamten starając się przekrzyczeć
 5 II   |        nie mam lubić! - odpowiada tamten.~- To przyjdź do mnie. Mam
 6 III  |             jak sze nazywasz?~Ale tamten nic sobie z gniewu nie robił -
 7 III  |      oszol!~- Czegoooo? - zapytał tamten nie dosłyszawszy i przestępując
 8 III  |           sponiewieranego ucznia.~Tamten, widząc, że sprawa skończona,
 9 V    |   stolarzem.~- Ja też! - wzdychał tamten.~Obaj zaś mieli zamożnych
10 V    |           spokój!... - odpowiadał tamten na wszystkie pytania. -
11 VI   |     Jednak upewniam cię - ciągnął tamten - że Mickiewicz pisał "jak
12 VI   |              To i cóż! - krzyczał tamten, nie mogąc się uspokoić.~-
13 VI   |     bynajmniej zamiaru ubliżać... Tamten odpowiedział spokojnie,
14 VII  |             Ooooo! - mruknął znów tamten dwuznacznie.~- Albo czy
15 VII  |     wreszcie głosem podniesionym.~Tamten kręcił głową, naprawdę nic
16 VII  |        Bozię kocham, przekonałeś. Tamten ciągnął z zapałem:~- Porywa
17 VIII |          pamięci. Wraca do nich - tamten gdzieś mu się zapodział.
18 VIII |         odcień pewnej wyższości - tamten zaś milcząco tę wyższość
19 VIII |           zastępującego tablicę - tamten stoi przy nim, śledząc jak
20 XI   |          Pytałem tylko o amo!~Ale tamten, jak puszczona w ruch pozytywka,
21 XI   |          jest robak! - upiera się tamten.~Prymus otwiera drzwi na
22 XIII |              Tu tak ciemno - mówi tamten przerzucając książkę - litery
23 XIII |         ojcu i nam oddał - kończy tamten.~Dembowski przewraca kilka
24 XIII |         prawda!... - zamyślił się tamten - u nas wcale tych rzeczy
25 XIII |           nic mi nie wspomniałeś!~Tamten milczy zakłopotany.~- Już
26 XIII |  tymczasem... chodź no tu bliżej.~Tamten podchodzi do łóżka - Sprężycki
27 XIV  |         dlaczego zimna?... - bada tamten z dwuznacznym, szatańskim
28 XIV  |           wierzysz? - przyskakuje tamten z miną prawie groźną nie
29 XIV  |           wyjaśnił z przestankami tamten - w poniedziałek... na ostatniej
30 XV   |        właśnie na popis mi zadał?~Tamten, pomyślawszy trochę, osądził:~-
31 XV   | komizeracji.~- Ale, ale! - podjął tamten. - Powiedz mi, Bronek, co
32 XV   |       ławkę.~- No, i wy - ciągnął tamten, na obelgę nie zważając -
33 XV   |          nogi pod nim zadygotały.~Tamten wpatrywał się w niego długo,
34 XVI  |      oberwać.~- Skoczył - ciągnie tamten, nic sobie z pogróżek nie
35 XVI  |        Nie ma o czym mówić...~Ale tamten nie chce się uspokoić. Czuje,
36 XVI  |          No, i postawił na swoim. Tamten dawny prymus to aż zachorował
37 XVII |            chłopskiemu dziecku...~Tamten wystąpił kilka kroków naprzód
38 XVIII|      skończeniu nauk? - dziwi się tamten. - Cóż ja mogę dziś o tym