Part

 1 IV   |      początku roku prymusem zrobiono Sprężyckiego. Był to wybór zupełnie naturalny,
 2 IV   |         Izdebski, który bardzo lubił Sprężyckiego, chwycił go lekko za sterczącą
 3 IV   |              podejrzliwym wzrokiem w Sprężyckiego wpatrywać się zaczął...~
 4 IV   |      przypomnienia:~- Pamiętasz, jak Sprężyckiego pozbawiłeś podstępem prymusostwa?
 5 V    |           Witek - mówił Dembowski do Sprężyckiego - chciałbym zostać stolarzem.~-
 6 VI   |              tytuł:~ĆWICZ... Witolda Sprężyckiego.~Słowo "Ćwicz" było wypisane,
 7 VI   |           napisem: "Ćwicz... Witolda Sprężyckiego".~Druga gromadka skupiła
 8 VII  |      księciem poetów" lub odwrotnie.~Sprężyckiego pociągają najbardziej wiersze
 9 VII  |            zachwycają się deklamacją Sprężyckiego - nauczyciel zarzuca jej
10 VII  |        lekcji Dembowski przyszedł do Sprężyckiego z miną tajemniczą, trzymając
11 XI   |            ich na sobie. Łaje głośno Sprężyckiego, przyzywa na pomoc prymusa,
12 XI   | odchrząknąwszy, wywołuje do lekcji - Sprężyckiego.~Chłopiec, choć od katastrofy
13 XI   |            wyciąga rękę, aby chwycić Sprężyckiego za ucho.~Ale chłopcu przychodzą
14 XII  |       figlach; nawet wrodzona żywość Sprężyckiego ustąpiła miejsca poważnej
15 XII  |              kilkadziesiąt kroków od Sprężyckiego konie zwalniają biegu, wjeżdżając
16 XIII |          rumianego, żywego jak iskra Sprężyckiego.~A jednak on to jest we
17 XIII |              Dziad" na każdej lekcji Sprężyckiego wyrywa. Luceński, gdy odczytuje
18 XIII |       odczytuje listę, przy nazwisku Sprężyckiego głową kręci, tabakę zażywa
19 XIII |            nie poznał, odpowiadał za Sprężyckiego ktoś inny i dostał czwórę.~-
20 XIII |              go surowymi kartoflami.~Sprężyckiego to wszystko bawi i smuci.
21 XIII |          trzecioklasistów! Tajemnica Sprężyckiego i Dembowskiego spoczywa
22 XIII |              mocy truciznę.~Trucizna Sprężyckiego i Dembowskiego była podwójnie
23 XIII |         konie ekstrapocztowe; ojciec Sprężyckiego siadł na bryczkę i pojechał
24 XIV  |        chlebem razowym.~Co się tyczy Sprężyckiego, który oznacza się wyjątkową
25 XIV  |            proszą.~Ostatni nakaz dla Sprężyckiego najcięższy. Gdyby chciał
26 XV   |        Ponieważ zaś tajemne życzenia Sprężyckiego nie ziściły się i świat
27 XV   |    deklamatorstwa kontrolować.~Krzyk Sprężyckiego i jego udana pewność siebie
28 XVI  |            głośnych zapowiedzi.~- Na Sprężyckiego nie ma co liczyć - szepce
29 XVI  |             przy rozstaniu na ustach Sprężyckiego błąka się uśmiech zagadkowy.~
30 XVI  |          oddać publiczne świadectwo. Sprężyckiego zna dobrze: on, gdy postawi
31 XVI  |             Hura Sprężycki!~- W górę Sprężyckiego!~Na próżno jednak oglądają
32 XVII |       grzmotu głuchego podobnym.~Gdy Sprężyckiego zapytano, czy wielką radość
33 XVII |             nie nagłe wmieszanie się Sprężyckiego.~Sprężycki, choć najmłodszy,
34 XVIII|             i niebywale uroczystych: Sprężyckiego, Bellona, Sitkiewicza, Właszczuka,
35 XVIII|           Kozłowski wybiegają, biorą Sprężyckiego za ramiona i prawie przemocą
36 XVIII|           właściwie rozumie i ocenia Sprężyckiego.~Przystępuje doń, rękę mu