Part

 1 II   |           kilka chwil w milczeniu. Twarz jego wyraża zupełne ogłupienie.~-
 2 III  |      piasecznicy.~Szeroka wygolona twarz przybrała zwykły wyraz;
 3 III  |          graniczącej z dziwactwem.~Twarz profesora Effenbergera posiada
 4 III  | Księżopolczyk zrozumiał nareszcie. Twarz jego przybrała najpierw
 5 III  |       Chłopiec wzruszył ramionami. Twarz jego wyraziła wielkie zdziwienie.~-
 6 III  |       nabierać niezwykłego blasku, twarz straciła swój zwykły, nieruchomy,
 7 IV   |  spochmurniał. Blada, chłodna jego twarz stała się jeszcze bledszą
 8 IV   |          choć spod ławki:~- Lizus!~Twarz inspektora przybrała wyraz
 9 IV   |       zarostu wygalając codziennie twarz całą z pedantyczną, w manię
10 VI   |          Wygląda zaś jak głodomór. Twarz ma szeroką, kościstą, policzki
11 VII  |          długich pasmach na plecy. Twarz ma zawsze wygoloną, szyję
12 VII  |        która potem odkłada robotę, twarz ukrywa w dłoniach i siedzi
13 VIII |           w poczciwą, zarumienioną twarz Wrońskiego.~- Oj, pomóż!
14 VIII |     Wierszyk?... Do deklamacji?...~Twarz olbrzyma wypogodziła się.
15 X    |       skroniach i szyi nabrzmiałe, twarz szkarłatną...~Przez chwilę
16 XII  |         wielki ciężar przygniatał. Twarz jego wyraża smutek i znękanie;
17 XIII |             na tym łóżku spoczywa? Twarz jego mówi o długich, przebytych
18 XIII |      podnosi cokolwiek głowę; całą twarz w wonnym gąszczu zanurza.
19 XIII |          płaczesz?~Kolega odsłonił twarz wykrzywioną sztucznym uśmiechem:~-
20 XIV  |         tylko ocalić go może. Więc twarz w liście wtuliwszy, odpowiada
21 XIV  |    Wystarcza dziecku spojrzeć w tę twarz żółtosiną, w zapadłe, ponuro
22 XIV  |   dostrzega jednak, że jego surowa twarz rozchmurzyła się cokolwiek.
23 XIV  |           odważnym. Głowę podnosi, twarz rozpogadza, głosem mniej
24 XIV  |     wzruszeniem.~Oczy mu błyszczą, twarz wydaje się mniej martwą,
25 XV   |         chwila do księgi zaglądał. Twarz jego, zwykle rumiana i wesoła,
26 XV   |   podnosząc i oczy wytrzeszczając. Twarz jego przybrała przy tym
27 XV   |         nieraz się powtarzać, gdyż twarz siedzącego była czerwona
28 XV   |     Rosjanin zdawał się uspokajać, twarz i oczy w inną zwrócił stronę.
29 XV   |         się. Głowę zwiesił nisko - twarz jego przybrała znany tak
30 XV   |      szklankę napełnił i wychylił. Twarz mu się rozjaśniła - hardym
31 XV   |        wielkością należało albo na twarz upaść, albo - uciec... ~
32 XVI  |       mundurków wychyla się śniada twarz Kozła, pociesznie skrzywiona.
33 XVII |          się przemówić - nie mógł. Twarz odwrócił, a prawą ręką wykonał
34 XVIII|       bursztówki", okrągła rumiana twarz Bonusia Smolińskiego; świecą