Part

 1 I    |           Dzwonek spełnił, co do niego należało. Kilku maruderów
 2 II   |          zapytuje, czego chcą od niego.~- Nazywam się Kozłowski
 3 II   |      Jednocześnie wychyla się do niego pucołowata, rumiana twarzyczka
 4 III  |     przytępieniem słuchu idzie u niego w parze przytępienie władz
 5 III  |          się, ani wiedząc, że do niego mówiono.~Effenberger zaperzony
 6 IV   |          wiedzą, że Sprężycki od niego zdolniejszy, że ma pojęcie
 7 VI   |           wysztychowanymi" przez niego tytułami. Proszą go o to
 8 VI   |        wierzę...~Zapalczywszy od niego kolega Bellon zawołał:~-
 9 VI   |          to, że atrament nigdy z niego nie spływa.~Hefajstos zdobywa
10 VII  |    bożyszcza.~Każdy poeta nosi u niego pewien stały tytuł. Krasicki
11 VIII |          panie święty - wpada na niego ksiądz prefekt z udaną zawziętością -
12 VIII |       pauzy wszyscy cisną się do niego z piórami, których teraz
13 VIII |    względem wzrostu daleko mu do niego.~Pochylający się, uniżony,
14 IX   |           najprzyjemniejszym dla niego czasem jest ten, który spędza
15 X    |     oświadczył, że martwić się o niego nie potrzebuję, bo tam jest
16 XII  |      Naruszewicz jakby wcale dla niego nie istniał; Trembeckiego
17 XII  |     chwali, lecz tylko wyjątki z niego przytacza.~Za to o romantycznych
18 XIII |       potem gałązką bzu muchy od niego ogania. Jest serdeczny,
19 XIII |         drugie i uśmiecha się do niego wesoło.~- No, Bronek - mówi
20 XIII |         Przed wieczorem wpada do niego Dembowski, rozpromieniony,
21 XIV  |     wielką naukę i trzyma się od niego z daleka. Ale dręczy go
22 XIV  | stworzeniu bożemu i żeby idąc do niego, w sercu swym nie krył zdrady.
23 XV   |      sprawie Sprężycki został do niego wysłany.~Jastrebow mieszkał
24 XV   |         Jastrebow obrócił się do niego całą twarzą i skierował
25 XV   |           Tamten wpatrywał się w niego długo, w milczeniu, okropnym,
26 XVI  |          chłopiec przyskakuje do niego:~- Będziesz miał prawo szydzić,
27 XVI  |     Nawet inspektor, choć zły na niego jak pies za to, że go naśladuje,
28 XVII |         i nagród, że gdyby to od niego wyłącznie zależało, ogół
29 XVII |      będą mogli otrzymywać je od niego na każde żądanie - pod warunkiem,
30 XVIII|      mająca ich odtąd dzielić od niego.~Oni już cel swój osiągnęli,