Part

 1 II   |         siebie. Zaraz też zanurza rękę do teki, wydobywa bułkę
 2 II   |           Piotrusiów! Ściskam twą rękę, Piotrusiu!~Przy tych słowach
 3 III  | Wyobrażali sobie swego kolegę pod rękę z dojrzałą, poważną osobą
 4 III  |           babka chodzić mogła pod rękę.~Jest wprawdzie duży i gruby,
 5 IV   |       ręką trzymał się pod bok, a rękę prawą zaokrąglał łukowato
 6 VI   |         rondem" ujawniały również rękę artysty.~Dlaczego Witold
 7 VI   |     wszystkie pragnienia. Wyciąga rękę to na prawo, to na lewo,
 8 VI   |           kaligrafii. - One psują rękę i charakter!~Ostrzeżenie
 9 VII  |         gruszkę na ziemię, wyrwał rękę spod ramienia kolegi i obracając
10 VII  |        grobie...~Sprężycki wsunął rękę pod ramię kolegi - zaczęli
11 X    |            Przypiął do niej jedną rękę, potem drugą. Widać mięśnie
12 X    |          Kucharzewskiego i kładąc rękę na jego ramieniu, oddał
13 XI   |               ostrzega, podnosząc rękę, w której trzyma już nie
14 XI   |          śmiech. Izdebski wyciąga rękę do czupryny Bonusia - ale
15 XI   |       pasji Effenberger i wyciąga rękę, aby chwycić Sprężyckiego
16 XI   |           Effenberger cofa szybko rękę, a przy tym gwałtownym ruchu
17 XII  |     pragnął uścisnąć, ucałować tę rękę, co tyle cudnych pieśni
18 XIV  |     ramionach mu siada. On czasem rękę wyciągnie, jakby witał nowo
19 XIV  |        ucałował ze łzami wychudłą rękę benedyktyna; on mu na czole
20 XV   |         wybuchnąć, położył ciężką rękę na stoliku i swym głębokim,
21 XV   |      chwili znów dojrzał chłopca, rękę w jego kierunku wyciągnął
22 XV   |       apatii. Po chwili wyciągnął rękę po butelkę, szklankę napełnił
23 XVI  |       czyniąc - no, i naturalnie, rękę złamał.~- Kłamiesz. Nie
24 XVII |         to ci dopiero miał ciężką rękę!~Rządy rektora Wiśnickiego
25 XVII |           do rektora, całuje go w rękę i z wysiłkiem wykrztusza:~-
26 XVIII|    Sprężyckiego.~Przystępuje doń, rękę mu ściska...~- Zazdroszczę