Part

 1 I   |        się to głośniej, bardzo głośno nawet, jakby krzyczał na
 2 I   |    chwili, jak człowiek, który głośno i namiętnie spierając się,
 3 II  |      za ręce, potem za szyję i głośno, serdecznie się całują.~-
 4 IV  |    uśmiechał - nigdy nie śmiał głośno. Nie widziano go też ani
 5 IV  |   uderzeniu pręta towarzyszyły głośno wykrzykiwane sentencje:~-
 6 IV  |         nie płakał, nie wzywał głośno pomocy. Zaciął zęby i tylko
 7 V   |       się na głowie - krzyknął głośno i wybiegł pędem do sieni.~
 8 VII |     wraca ze szkoły, deklamuje głośno na korytarzu:~Oto mój dom
 9 VII |  zaczęli.~Czytali na przemian, głośno - a cudnym wierszom Narew
10 VIII|         wyraźnie, choć niezbyt głośno, czyta:~- "Rzeczowniki na
11 IX  |        z domownikami odczytują głośno Żywoty świętych i śpiewają
12 X   |   wiosennymi rechoczą żaby tak głośno, że spracowanym mieszczuchom
13 XI  |  bierze, czyta po cichu, czyta głośno - ale w pamięci nic mu nie
14 XI  |        moneo et caetera.~Kreda głośno skrzypi - Bonuś w pocie
15 XI  |    obecność ich na sobie. Łaje głośno Sprężyckiego, przyzywa na
16 XI  | wojskowym, rytmicznym krokiem, głośno stukając okutą trzciną,
17 XIV |        Jednemu zaczyna burczeć głośno w żołądku woda, której opił
18 XIV |    zagląda w otwór i stwierdza głośno, że jest tam tylko jedno,
19 XIV |  chodzi z trudnością, stukając głośno złamaną nogą, częstym jękiem
20 XIV |        strachu i wzruszenia, z głośno bijącym sercem i z oczyma
21 XIV |      ziarna. Rzucając mówi coś głośno, językiem obcym, dziwnym -
22 XV  |   rozłożoną księgę. Deklamował głośno jakieś wiersze i co chwila
23 XV  |     pustota. Zaczęli śmiać się głośno i naśladować ruchy, mowę
24 XV  |       tylko jeden z tej troski głośno się wygadał. Było wówczas
25 XVI | spełnią.~- Spełnimy! - krzyczy głośno bohaterska trójka.~- Czemu
26 XVI |       ci nawet wiele chodzić i głośno mówić?~- Toteż moja sztuka