Part

  1 Aut  |                  nie można jeszcze było z zupełną swobodą kształcić
  2 Aut  |                Młodzież dowiadywała się z niej, jak to szkoła polska
  3 Aut  |             języka rosyjskiego, wiernie z natury odmalowany. Niepodobny
  4 Aut  |                tylko krew, lecz i dusze z ofiar swych wypijających,
  5 Aut  |                 zamarłych ucieleśnił on z odgadnioną intuicyjnie prawdą,
  6 ZeSt |                ojcu przyniosły kołnierz z sukna niebieskiego, oszyty
  7 ZeSt |                starsi chłopcy wystąpili z opozycją.~- To być nie może!
  8 ZeSt |           kołnierz, przyglądając mu się z nadzwyczajnym zajęciem...~-
  9 ZeSt |            srebrnych, gładkich guzików, z małymi guziczkami przy rękawach.
 10 ZeSt |        francuskiej, również niebieskie, z białą wypustką, z prostym
 11 ZeSt |           niebieskie, z białą wypustką, z prostym daszkiem, takie,
 12 ZeSt |         przedstawić go sobie bez wąsów, z gładką, rumianą twarzą,
 13 ZeSt |             chusteczką...~Nagle szepnął z nowym westchnieniem:~- Ach,
 14 ZeSt |             namyśle dodał - napiszę.~...Z tej rozmowy i z dotrzymanego
 15 ZeSt |             napiszę.~...Z tej rozmowy i z dotrzymanego przez ojca
 16 I    |                 uczniowie.~Głos dzwonka z trudnością przedziera się
 17 I    |          dzieciaków, które w tej chwili z pośpiechem nadzwyczajnym
 18 I    |                 krzyczał na opieszałych z gniewem i niecierpliwością;
 19 I    |       przebiegają w różnych kierunkach, z koszykami i bez koszyków,
 20 I    |      pięciominutowym odpoczynku dzwonek z nową siłą, i z wyraźną już
 21 I    |       odpoczynku dzwonek z nową siłą, i z wyraźną już złością krzyczy
 22 I    |          wiedzcie, że was czeka "pałka" z pilności, zamknięcie w ciemnej
 23 I    |       kancelarii, rozmowa w cztery oczy z inspektorem, ze stróżem,
 24 I    |               od mundurków granatowych. Z kamienic i kamieniczek,
 25 I    |                 kamienic i kamieniczek, z drewnianych oparkanionych
 26 I    |      drewnianych oparkanionych dworków, z kletek ledwie kupy się trzymających
 27 I    |               Szymon zatrzasnął za nimi z łoskotem ciężkie, okute
 28 I    |              korytarzu, łączącym szkołę z kościołem, formują się pary.
 29 I    |              klasa w samych mundurkach, z gołymi głowami, stoi gotowa
 30 I    |           korytarz; trzecia wychyla się z otwartych drzwi, czekając
 31 I    |          wyjścia; piąta - same filozofy z rękoma w kieszeniach, z
 32 I    |                 z rękoma w kieszeniach, z golonymi scyzorykiem brodami -
 33 I    |           szeroko rozpostartym płaszczu z peleryną, z podciągniętymi
 34 I    |       rozpostartym płaszczu z peleryną, z podciągniętymi wysoko, dla
 35 I    |              płaskich stopach, w obuwiu z grubej, juchtowej skóry,
 36 I    |             wielkim ołtarzu codziennie, z wyjątkiem miesięcy zimowych,
 37 I    |               nie wyzwolonym całkowicie z dziecinnych, domowych przyzwyczajeń,
 38 I    |              mocno w dzwonek, zagrzmiał z góry akord organowy - noc
 39 I    |            uczniowie na mszę; powracają z gwarem głośnym, który głucho
 40 I    |             Ileż pokoleń budzi wytrwale z gnuśnego lenistwa do modlitwy
 41 I    |               dzwonek wysoko, na jednej z wież kościoła, dziś benedyktyńskiego,
 42 I    |                 dzień jasny przez jedno z wąziutkich, do strzelnic
 43 I    |            młodzieńczyka, owego małego, z ostrym, wyrazistym profilem "
 44 I    |       wyrazistym profilem "Matyjaszka", z którego wyrosnąć miał głośny
 45 I    |                   próbują biec na równi z uczniami w stronę gmachu
 46 I    |           ucząca się dziatwa, ale razem z nią jej ojcowie, dziadkowie
 47 II   |                  Ten hałas w połączeniu z piaskiem, którym wysypano
 48 II   |         Przewraca się upuszczając tekę, z której wysypuje się trochę
 49 II   |               drugiej łopatce.~Znaleźli z trudnością wolne miejsce.
 50 II   |                 do teki, wydobywa bułkę z serem i zaczyna spokojnie
 51 II   |         nadzwyczajną sympatię połączoną z szacunkiem.~- Musi to być
 52 II   |            Wszędzie go pełno. Przebiega z ławki do ławki, mustrując
 53 II   |         towarzysza, zaczyna mocować się z nim jak siłacz cyrkowy.~
 54 II   |                 nim jak siłacz cyrkowy.~Z całego jego zachowania się
 55 II   |                 to - drugoroczni.~Każdy z nich z wyższością i lekceważeniem
 56 II   |               drugoroczni.~Każdy z nich z wyższością i lekceważeniem
 57 II   |                 Przy końcu każdego roku z piątej, najwyższej klasy
 58 II   |          Początek roku wyrównywa ubytek z nadpłatą. Z miasta i ze
 59 II   |            wyrównywa ubytek z nadpłatą. Z miasta i ze wsi, z domów
 60 II   |            nadpłatą. Z miasta i ze wsi, z domów urzędniczych i rzemieślniczych,
 61 II   |         urzędniczych i rzemieślniczych, z dworów, dworków, nawet z
 62 II   |                z dworów, dworków, nawet z chat słomą krytych napływa
 63 II   |          zawiniętych u dołu spodeńkach, z włosami spadającymi na ramiona
 64 II   |             gwiazd, słońc i księżyców), z wyrazem twarzy na pół wesołym,
 65 II   |             wesołym, na pół płaczliwym, z niespokojnymi palcami, które
 66 II   |             uroczystość wielkie kokardy z kolorowej wstążki, wysuwające
 67 II   |               trzeba.~Pół biedy jeszcze z tymi, co przeszli przez
 68 II   |                 obchodzić się porządnie z piórem i atramentem. Ale "
 69 II   |     wolontariusze", przybywający wprost z dziecinnego pokoju, z izby
 70 II   |            wprost z dziecinnego pokoju, z izby czeladnej, z lasu,
 71 II   |               pokoju, z izby czeladnej, z lasu, z pola, z podwórza
 72 II   |                 izby czeladnej, z lasu, z pola, z podwórza wiejskiej
 73 II   |              czeladnej, z lasu, z pola, z podwórza wiejskiej zagrody,
 74 II   |             Czwarty wytknął dwa palce i z całą szczerością zwierza
 75 II   |              geniuszu Napoleona I, żeby z tej "ruchawki" utworzyć
 76 II   |             przekracza, wrzątek zaczyna z wolna stygnąć i płynny,
 77 II   |            usadowiony wygodnie w jednej z oddalonych ławek, spożywa
 78 II   |                 ławek, spożywa swój ser z bułką z takim spokojem,
 79 II   |                spożywa swój ser z bułką z takim spokojem, jakby znajdował
 80 II   |              stronę głosu, który płynie z wysoka, i widzi swego protektora,
 81 II   |            postawie Kolosa Rodyjskiego, z ręką przyjaźnie ku niemu
 82 II   |           formie odbywa. Więc połykając z pośpiechem ser, najgłośniej
 83 II   |            wyrażają zachwyt. Jest dumny z posiadania tak dzielnego
 84 II   |              kolegi...~Hałas wzmaga się z każdą chwilą. Obawiać się
 85 II   |              Niezbyt wysoki, ale gruby, z wielkim wystającym brzuchem,
 86 II   |            wielkim wystającym brzuchem, z dolną wargą wysuniętą, z
 87 II   |                z dolną wargą wysuniętą, z wiecznym "marsem" na czole,
 88 II   |                nic prawie nie rozumieją z jego przemowy. Powtarza
 89 II   |              staje się cicho, ale razem z ciszą pada na nią dziwna
 90 II   |                 oczy tracą nagle blask, z kilku piersi wydobywa się
 91 II   |                 Ha, pogodzić się trzeba z koniecznością!... Dzieciństwo
 92 II   |                  Ale są to lekcje tylko z nazwiska. Co chwila coś
 93 II   |             wnosi nową ławkę; to któryś z nauczycieli wypukuje kolegę "
 94 II   |               to przybywa stróż szkolny z kartką od inspektora; to
 95 II   |            inspektora; to matka jednego z "knotów" przybiega zdyszana
 96 II   |         przybiega zdyszana niosąc chleb z zimną cielęciną, którego "
 97 II   |                   ktoś pociąga go nagle z całej siły za połę...~Ogląda
 98 II   |           Lubisz orzechy? - pyta malec, z miną pełną zarazem uprzejmości
 99 II   |               nie! - przemawia wreszcie z flegmatyczną rezygnacją.~
100 II   |         rezygnacją.~I przełożywszy tekę z jednej pachy pod drugą,
101 II   |               pachy pod drugą, odchodzi z wolna w swoją drogę.~Kozłowskiego
102 II   |          pucołowata, rumiana twarzyczka z błyszczącymi poczciwie oczyma.~
103 II   |         Kozłowski posępnieje.~- Ba! cóż z tego! - mówi, na wodę patrząc. -
104 III  |              III. "Zabacuł"~- To zrobił z pewnością Zabacuł!~- Z tym
105 III  |           zrobił z pewnością Zabacuł!~- Z tym Zabacułem wytrzymać
106 III  |           francuskiego, wielki wykpisz, z upodobaniem przekręcający
107 III  | Konstantynopolczyk...~Klasa, choć każde z tych przekręceń śmiechem
108 III  |      włościańską sukmanę, ale do jednej z pół tej sukmany była przyszyta
109 III  |          otrzymanej niegdyś od któregoś z królów polskich nobilitacji.~
110 III  |               wychowańców. Spóźnili się z nauką, bo musieli ojcu pomagać
111 III  |             krzepcy fizycznie, imponują z początku kolegom siłą ręki,
112 III  |           przyszłości stanowiący. Jedni z zimną, żelazną, prawdziwie
113 III  |             pomiędzy "knotami" wyrostek z wysypującym się już wąsem,
114 III  |               wąsem, wysoki, barczysty, z głosem dojrzałego już mężczyzny.
115 III  |                 zabrał się do "kucia" - z mniejszym już zapałem. Wąs
116 III  |                powrócił.~- Co się stało z Mosakowskim? - wypytywali
117 III  |         Mosakowskim... Parole!~- Co się z nim stało, panie pro...sorze? -
118 III  |               wygarnął szczyptę proszku z maleńkiej, szyldkretowej
119 III  |             sobie swego kolegę pod rękę z dojrzałą, poważną osobą
120 III  |             Najwięcej biedy było zawsze z wymawianiem dyftongów: en,
121 III  |                 się nawet podobno żenić z jego ciotką...~Gdy Luceński
122 III  |              chwycił swą grubą trzcinę, z silnym rozmachem uniósł
123 III  |               Luceński! Parole! wyrzucę z klasy i napiszę do ojca,
124 III  |             wygląda w ogóle na takiego, z którym by czyjaś matka lub
125 III  |                Zgarbiony, kurczący się, z twarzą chorobliwą, żółtą,
126 III  |                 grubych, borsukowatych, z wystającymi żołądkami "knotów",
127 III  |              którzy przybywają do miast z na pół chłopskich zagród
128 III  |                nich korzystnie - czynią z nich ludzi podobnych innym.
129 III  |                siemię lniane pozostawia z nich każdy... kanarkom.
130 III  |          kanarkom. Wówczas też wychodzą z mroku "oślą ławkę" zalewającego
131 III  |                zalewającego i uczniowie z pierwszych rzędów pozyskują
132 III  |               Owszem, jest widoczne, że z tej poczwarki nigdy już
133 III  |           pogarsza: jest na pół głuchy. Z przytępieniem słuchu idzie
134 III  |              oryginalności, graniczącej z dziwactwem.~Twarz profesora
135 III  |      pogrzebowych. Oświadcza się zawsze z wielką miłością dla Polaków
136 III  |                okno na liście opadające z kasztana.~- Gadaj sara...
137 III  |         Effenberger zaperzony zeskoczył z katedry, przybiegł do ławek,
138 III  |      przeciągając.~- Czego?.. - zapytał z pełnymi ustami chleba. Gniew
139 III  |          nazywasz?~Ale tamten nic sobie z gniewu nie robił - nie rozumiał
140 III  |             dosłyszawszy i przestępując z nogi na nogę, bo go długie
141 III  |                  Wieprz!...~Wyrzuciwszy z siebie ostatnie słowo i
142 III  |            skończona, usiadł, wyciągnął z kieszeni nową pajdę razowca
143 III  |                   Potem rzekł głośniej, z twarzą nagłym blaskiem rozpromienioną:~-
144 III  |               Tak bym chciał poznać się z nimi bliżej, pobratać! Ocknęła
145 IV   |                wszystkie dary przyjmuje z wyniosłą obojętnością, jakby
146 IV   |             ustąpić. Dlaczego?...~Zaraz z początku roku prymusem zrobiono
147 IV   |              szczelnie, jakby nigdy już z nich nie miało wyjść słowo
148 IV   |                dobrze się pilnuj, żebyś z prymusostwa nie wyleciał...~
149 IV   |         wyleciał...~W kilka dni później z podobnymi ostrzeżeniami,
150 IV   |                 Ale Sprężycki nic sobie z tego nie robił...~Zaufany
151 IV   |                resztę nie dbał.~Był zaś z natury żywy jak skra, równie
152 IV   |      przeciwstawienie. Spokojny, zimny, z jasnymi włosami i oczyma,
153 IV   |               jasnymi włosami i oczyma, z głosem piskliwym, z ruchami
154 IV   |             oczyma, z głosem piskliwym, z ruchami powolnymi, nigdy
155 IV   |               kolegami tańczył "ułankę" z mnóstwem dodatków własnego
156 IV   |                 nieznacznie wymknął się z klasy.~Właśnie, gdy tancerz
157 IV   |             Ukazał się poważny, groźny, z wydętym jak balon brzuchem,
158 IV   |             wydętym jak balon brzuchem, z wysuniętą wargą dolną, z
159 IV   |                z wysuniętą wargą dolną, z założonymi "po napoleońsku"
160 IV   |               Sprężycki został usunięty z prymusostwa, miejsce zaś
161 IV   |               że to nie jest "prezydent z wyborów", że ogół obywateli
162 IV   |           Kozłowski - ale nazwisko jego z niczyich ust nie wybiegło.~
163 IV   |             Kozłowski został "wypukany" z klasy. Wyszedł z miną smętną,
164 IV   |              wypukany" z klasy. Wyszedł z miną smętną, jakby w przeczuciu
165 IV   |              jak trusia" - blady, zimny z dwuznacznym uśmieszkiem
166 IV   |                zasuszonego wśród aktów, z twarzą bladą, zimną, z dwuznacznym
167 IV   |                  z twarzą bladą, zimną, z dwuznacznym na wąskich wargach
168 IV   |         wygalając codziennie twarz całą z pedantyczną, w manię przechodzącą
169 IV   |                nie unosił. Gdy mu który z zapalczywszych kolegów powiedział
170 IV   |             przeciwnika spokojnie, choć z natężeniem - na wargach
171 IV   |              natychmiastowej egzekucji.~Z egzekucjami kulawy Szymon
172 IV   |             uśmiech zniknął jakoś nagle z jego ust wąskich.~Hasło
173 IV   |                czcze pogróżki - w parze z pieśnią szedł czyn... W
174 IV   |               bliskiego lasu. Powrócono z wycieczki wprawdzie bez "
175 IV   |               grubych kijów", ale za to z pękami mocnych, giętych
176 IV   |                oraz burmistrz wystąpili z krótkimi przemowami, nawet
177 IV   |                przemowami, nawet któryś z piątoklasistów odczytał
178 IV   |              stłumionych. Płakali jedni z radości, inni z żalu i zawiści.~
179 IV   |           Płakali jedni z radości, inni z żalu i zawiści.~Matka Ślimackiego
180 IV   |                jest... "całe miasto"...~Z jakąż przesadną uniżonością
181 IV   |        przesadną uniżonością przyjmował z rąk naczelnikowej powiatu (
182 IV   |          oprawie ze złoconymi brzegami! Z jakąż dumą wyniosłą wracał
183 IV   |              dumą wyniosłą wracał potem z tą książką do kolegów mierząc
184 IV   |          zadżumiony, od którego wszyscy z przestrachem uciekają.~I
185 IV   |              spokoju.~Sztywnym krokiem, z twarzą jak zawsze bladą
186 IV   |               zawsze bladą i zimną, ale z głową podniesioną do góry,
187 IV   |              głową podniesioną do góry, z uśmiechem lekceważąco wyniosłym
188 IV   |         naprzeciw siebie kilku koleżków z minami groźnymi. Śpiewali
189 IV   |              potrząsali groźnie prętami z łoziny. Dowodził oddziałem
190 IV   |              wrodzony przyszły mu naraz z pomocą. Powziął nagle postanowienie
191 IV   |           Powziął nagle postanowienie i z bystrością szybkobiega czmychnął
192 IV   |             Ślimaka zapasowy oddziałek, z Piotrusiem Mieszkowskim
193 IV   |                    Ostatni wynurzył się z ciemnej sieni Ślimak. Chusteczką
194 IV   |                 sztywny i pewny siebie, z twarzą zimną i pozornie
195 IV   |                wąskich wargach, a za to z nienaturalnymi na bladych
196 IV   |            szkole w Pułtusku i o którym z tamtejszych kolegów zachmurza
197 V    |                nieco rozlazły wyrostek, z dużą głową i kędzierzawymi
198 V    |            Wojciecha synem był chłopiec z dużą kędzierzawą głową -
199 V    |          dostawał je. Niewiele rozumiał z tego, co się uczył, ale
200 V    |             nauczycielowi jednym tchem, z zamkniętymi do połowy oczyma,
201 V    |               składał, a Skarga i Wujek z kazalnicy przemawiali.~Syn
202 V    |                 umiejący zaledwie domki z kart ustawiać, kręcili głowami
203 V    |               ustawiać, kręcili głowami z podziwu.~- To ci dopiero... -
204 V    |               szafy...~Słuchali wykładu z nadzwyczajnym zajęciem.
205 V    |      nadzwyczajnym. Pragnęliby zobaczyć z bliska heble, piły, świdry,
206 V    |            deski oparte o ścianę, szafy z próżnymi, czarnymi wnętrzami,
207 V    |           ciekawy.~W tejże chwili włosy z jeżyły mu się na głowie -
208 V    |                     Chłopcy skamienieli z przerażenia. Przez kilka
209 V    |                 Przez kilka chwil stali z otwartymi ustami, nie będąc
210 V    |               na rzeczy, wystąpił zaraz z uwagą krytyczną:~- Przecież
211 V    |             progiem.~Wreszcie Kozłowski z trudnością wykrztusił:~-
212 V    |                 czy nie?~Na to zaś głos z trumny:~- A po co miałbym
213 V    |      śmiertelnej pościeli", zaczął nogę z owego trumniska wyciągać.~
214 V    |              już było za wiele. Chłopcy z błyskawiczną szybkością
215 V    |                 siebie, jakby go śmierć z kosą goniła.~Spotkali się
216 V    |            trumien gotowych. Największa z nich i najszersza - tak
217 V    |           chłopcu za łóżko.~Wynikało to z koniecznej potrzeby. Mieszkanie
218 V    |                  A rodzina składała się z ośmiu osób.~Pokoik służył
219 V    |                 warsztacie jadano razem z czeladnikami obiad i wieczerzę;
220 VI   |              Nawet na wielką pauzę nikt z klasy nie wychodzi. Jeden
221 VI   |           dziedziniec szukając Judkowej z obwarzankami - okazało się
222 VI   |           czemuś czy komuś.~W pierwszej z brzegu gromadce uwagę kolegów
223 VI   |              studencik gładko uczesany, z miłą, rumianą, nadzwyczaj
224 VI   |           wypuklejszym od górnego, może z czasem zajść tam, dokąd
225 VI   |             Welinowicza posiadać kajety z "wysztychowanymi" przez
226 VI   |             codziennie po tuzinie bułek z zimną pieczenia, po garncu
227 VI   |               na sobie Sprężycki. Jeden z jego najpiękniejszych kajetów
228 VI   |              zowąd:~- Mickiewicz miewał z kaligrafii same dwójki... "
229 VI   |         wykończania swego przepięknego "Z".~Sprężycki aż podskoczył
230 VI   |                 Sprężycki aż podskoczył z oburzenia.~- Co, ty będziesz
231 VI   |           poprzestał tylko na uwadze:~- Z kaligrafii jestem pierwszy.~-
232 VI   |          schował do kieszeni flaszeczkę z czerwonym atramentem, wstał
233 VI   |            pozostawiając na ławce kajet z nie dokończonym tytułem.~
234 VI   |           Wszystko to zostało spełnione z pogodnym spokojem i imponującą
235 VI   |            pozostać miały na zawsze już z dwuznacznym na pierwszej
236 VI   |              jeszcze zachwyt, połączony z szacunkiem. Niebieskie mundurki,
237 VI   |             umyślnie w tym celu zeszyty z przytwierdzonymi na jedwabnych
238 VI   |                 bardzo blisko sąsiaduje z Welinowiczem. Poza tym dwaj
239 VI   |                 ci artyści trzymają się z dala od siebie i jeden drugiemu
240 VI   |               dolną wysuwając. - Możesz z tym co najwyżej "zajechać"
241 VI   |             powiatu na "wolnonajemnego" z pensją stu złotych na kwartał.~
242 VI   |             stoi. Weźcie któregokolwiek z rysowników, a nie potrafi
243 VI   |      prześlicznego aniołka w chmurkach, z kędzierzawą główką, z rozpostartymi
244 VI   |        chmurkach, z kędzierzawą główką, z rozpostartymi szeroko skrzydłami!...~
245 VI   |                     aa!..." Konopka zaś z rękoma w kieszeniach, z
246 VI   |                 z rękoma w kieszeniach, z twarzą zwróconą do okna
247 VI   |                 spokojnie pociąga sobie z oplatanej butelki; to wreszcie
248 VI   |                widać tę kulę wylatującą z lufy i zmierzającą po linii
249 VI   |           szerokie, nie domykające się, z których wyzierają duże,
250 VI   |           stanowi to, że atrament nigdy z niego nie spływa.~Hefajstos
251 VI   |               jest bardzo wiele i każdy z niebieskich mundurków, których
252 VI   |               rudy, piegowaty chłopiec, z dużym zakrzywionym nosem,
253 VI   |                 piłek, którymi handluje z całą szkołą. Rzec można,
254 VI   |                   parcianka", wyrabiana z wyprutej ze starych pończoch
255 VI   |         zgrzebnym płótnem; "krowianka", z sierści krowiej, przygotowana
256 VI   |               piłkę (czynność połączona z niebezpieczeństwem, gdy
257 VI   |                na to niemiłe żucie, aby z twardej, śliskiej, skrzypiącej
258 VI   |                 sobą jak najszczelniej, z pozostawieniem we środku
259 VI   |            kawałek "strzelającej gumy".~Z uznaniem dla niebieskich
260 VII  |           otwartych przelatują jaskółki z ostrym, przenikliwym piskiem.~
261 VII  |             przy pompie szkolnej. Wraca z włosami mokrymi, cały zmoczony.
262 VII  |             wodą oblał. Inni patrzą nań z zazdrością, jednak naśladować
263 VII  |              nie pozwalające ruszyć się z miejsca.~Na katedrze siedzi
264 VII  |                polskiego, stary, gruby, z białymi włosami naczesanymi
265 VII  |       naczesanymi na czoło i skronie, a z tyłu spadającymi w długich
266 VII  |        przypomina owe szanowne postacie z początku stulecia, których
267 VII  |          gwizdania wilgi, przelatującej z drzewa na drzewo, liczyć
268 VII  |               policzki, wychylające się z nakrochmalonych kołnierzyków
269 VII  |        nakrochmalonych kołnierzyków jak z wielkiej porcelanowej misy.~
270 VII  |             śpiewnym, teatralnym głosem z niedużej, na bibule drukowanej
271 VII  |             widać smugi kurzu, w jednym z kątów - pajęczynę.~Chłopcy
272 VII  |              słabnąc, to podnosząc się, z teatralną deklamacyjnością,
273 VII  |                działa przygnębiająco.~A z katedry płynie głos coraz
274 VII  |             niewątpliwie najwrażliwszym z kolegów - wszakże i inni
275 VII  |           wydobywa się w równym stopniu z dnia jesiennego, z wiersza,
276 VII  |              stopniu z dnia jesiennego, z wiersza, z głosu starego
277 VII  |             dnia jesiennego, z wiersza, z głosu starego nauczyciela,
278 VII  |              głosu starego nauczyciela, z jego całej niedzisiejszej,
279 VII  |          zaczyna poznawać potęgę słowa. Z szacunkiem myśli o poezji
280 VII  |              stary nauczyciel pieni się z gniewu.~Cokolwiek bądź,
281 VII  |                 zawsze nastrój poważny. Z wyjątkiem kilku "głąbów",
282 VII  |              Umie na pamięć całe strofy z Myszeidy, umie cały Powrót
283 VII  |                 dziewczęcym głosem, ale z wielkim zapałem i przejęciem
284 VII  |                okienko?~O, jak ślicznie z twej twarzy promień bije
285 VII  |              przysłuchują się wierszowi z powagą. Dobrzy, prości,
286 VII  |             największe wysiłki, aby się z tych wad poprawić - przechodzi
287 VII  |          Kucharzewski, olbrzym klasowy, z głosem dojrzałego mężczyzny,
288 VII  |                 Skowrońskiego. On tylko z dostateczną energią języka
289 VII  |                 poryk lwa...~Zdrrrajco! z twarrrdej Taurrrów wygrrryzłeś
290 VII  |               niezłomnej zbroje,~Zmiata z karków niewiernych odęte
291 VII  |              bystrym grzbiecie~Most mu, z trupów usłany, pławne barki
292 VII  |              brytan na łańcuchu, każde "z" i "s" syczy jak żądło wężowe,
293 VII  |                  Kucharzewski ma zawsze z polskiego stopnie "celujące";
294 VII  |               przyszedł do Sprężyckiego z miną tajemniczą, trzymając
295 VII  |                 tam, jakby drażniąc się z chłopcami. Odwiedzały też
296 VII  |             dźwięki, "poległym w bojach z niewiernymi" poświęcone -
297 VII  |        wspaniała "ekstrameta" na jednym z placów nadrzecznych, z którego
298 VII  |           jednym z placów nadrzecznych, z którego uprzątnięto drzewo
299 VII  |             przekonałeś. Tamten ciągnął z zapałem:~- Porywa mnie Mickiewicz,
300 VII  |               przykład niektóre śpiewki z Dziadów albo ballada o Alpuharze...~
301 VII  |          znękany, smutny, przygarbiony, z obwisłymi, pożółkłymi policzkami...
302 VII  |           poważni. Sprężycki deklamował z cicha, naśladując przeciągły,
303 VIII |      Kucharzewski - to olbrzym klasowy, z szeroką piersią, grubym
304 VIII |            ładunek" na plecy, swobodnie z nim chodzić. Niczym nawet:
305 VIII |             małą tabakierkę, raz po raz z niej zażywa i palec wyciera
306 VIII |                 uznanie klasy. Wszyscy, z wyjątkiem zawstydzonego
307 VIII |          wysiłków fizycznych, obcowania z przyrodą, wszystek czas
308 VIII |              sennością zmożony, zasypia z otwartymi oczyma, powtarzając
309 VIII |            Mojżesz wyprowadził Egipcjan z niewoli żydowskiej... Pokazywał
310 VIII |           królem Salomonem i ożenił się z jego córką Plagą... Potem
311 VIII |                ksiądz prefekt już pokój z tym "Mojżeszem"?...~Ksiądz,
312 VIII |             Rybko, panie święty, co się z tobą dzieje? Taki słuszny
313 VIII |           kolegów, staje przed księdzem z wystraszoną, bynajmniej
314 VIII |                 na niego ksiądz prefekt z udaną zawziętością - jak
315 VIII |              wszyscy cisną się do niego z piórami, których teraz tak
316 VIII |                zużywa. Nadążyć nie może z temperowaniem i... z pochłanianiem
317 VIII |               może z temperowaniem i... z pochłanianiem bułek zewsząd
318 VIII |                znużonym.~Nawet na pauzę z klasy nie wychodzi, lecz
319 VIII |              nadzwyczaj pilny, korzysta z wolnej godziny, aby przepisać
320 VIII |                aby przepisać kilka kart z drogiej, od kolegi pożyczonej
321 VIII |                  znów pochyla się, żeby z książki nową szczyptę mądrości
322 VIII |                 spocone czoło - ciężko, z głębi piersi wzdycha. Przez
323 VIII |                okna - wzniósł je w górę z wyrazem rezygnacji. Potem
324 VIII |                 dwa pierwsze ulatują mu z pamięci. Wraca do nich -
325 VIII |           otwartym oknem na ulicę bujać z chrabąszczami, grać w piłkę
326 VIII |             chrabąszczami, grać w piłkę z dziećmi, śmiać się i bawić
327 VIII |              dziećmi, śmiać się i bawić z całym światem...~Ściska
328 VIII |                 mnie go pewien akademik z Warszawy.~- Jakiż to sposób?~-
329 VIII |              Jakiż to sposób?~- Ułożono z tych wyjątków - wierszyk.~-
330 VIII |              powtarza - on zaraz po nim z zupełną łatwością deklamuje:~-
331 VIII |           melodyjne - potem je wygłasza z teatralną gestykulacją,
332 VIII |                 zdumiał się płynnością, z jaką on wyśpiewał wszystkie
333 VIII |          musiałeś dziś prawą nogą wstać z łóżka. Odpowiadasz jak z
334 VIII |                z łóżka. Odpowiadasz jak z nut. - Baczność, uwaga,
335 VIII |                  olbrzym aż podskakiwał z uciechy - co go czyniło
336 VIII |               znów stęka. Tym razem nie z łacińskimi słówkami mocuje
337 VIII |               słówkami mocuje się, lecz z arytmetyką. W żaden sposób
338 VIII |             Wrona, poradź mi, co zrobić z tą bestią regułą?~- Przecież
339 VIII |   przekonywająco, że olbrzym, dość tępy z natury, wszystko bez trudu
340 VIII |              belfrem!~Wroński przyjmuje z uśmiechem te słowa jako
341 VIII |          Kucharzewski odpowiada wzorowo z arytmetyki, i od nauczyciela,
342 VIII |             wymagający, dostaje czwórkę z plusem. Ale już teraz sprawca
343 VIII |                   Od tego czasu olbrzym z malcem nie rozłączają się
344 VIII |             nazywa go Wroną, lecz nawet z trudnością niejaką mówi
345 VIII |                osobliwością była trójka z minusem - składa teraz wszystkie
346 VIII |         kobiecina niewielkiego wzrostu, z żółtą, chorobliwą twarzą.
347 VIII |       rozpromieniony przenosi co chwila z jednego na drugiego. Nieustannie
348 VIII |           najpiękniejszą i najokazalszą z młodych dyń - potem na tej
349 VIII |               potem na tej dyni, wyjętą z włosów szpilką, wykłuwa
350 IX   |          wyraźnie określają wyrażenia: "z wiktem" i "bez wiktu", albo: "
351 IX   |                 Kategoria druga wyłącza z tej listy jedzenie, pozycję
352 IX   |          wypełnia się - razowcem.~Każdy z uczniów, stojący na stancji,
353 IX   |                 dołu węższy niż u góry, z wiekiem wypukłym, półokrągłym.
354 IX   |               stale albo barwy ceglanej z żółtymi i zielonymi kwiatami,
355 IX   |                 kwiatami, albo zielonej z kwiatami czerwonymi. Trzeba
356 IX   |               czytanie książek, rozmowa z kolegami itp., najprzyjemniejszym
357 IX   |               Pietrek! Podobno masz ser z kminkiem?~- Abo co?~- Może
358 IX   |            przez kolegę Szymczaka, mówi z błyszczącymi od tłuszczu
359 IX   |             Postawił ci fatrowski tróję z minusem.~- O rety! to tyleż
360 IX   |         Pórzycką, osobę okazałej tuszy, z policzkami kwitnącymi zdrowiem,
361 IX   |            izdebkach może pomieścić się z tyloma "żbikami", nie licząc
362 IX   |         kryształ błękitu. Zdaje się, że z nieba i ziemi, z dalekich
363 IX   |                się, że z nieba i ziemi, z dalekich pól, łąk i borów
364 IX   |             górkę stajenną, położył się z książką na sianie, głowę
365 IX   |                zucha udaje, choć mu dym z komina kręci w nosie jak
366 IX   |                 nosie jak tabaka.~Żadna z dam nerwowych nie wytrzymałaby
367 IX   |             zasadzie konwencji zawartej z Żebrowskim.~Nad tym całym
368 IX   |             venerant...~Przeróżne dziwy z tą bajką wyprawia. To ją
369 IX   |             pewien czas to ten, to inny z nauczycieli zachodzą tam,
370 IX   |             gorzałka, zaprawiona sokiem z buraków i melasą, albo żeby
371 IX   |             buraków i melasą, albo żeby z upodobaniem wciągał w siebie
372 IX   |            wciągał w siebie dym gryzący z mocnego, ordynarnego tytuniu,
373 IX   |      zawiniętego w gruby papier wydarty z brulionu.~Gdyby inspektor,
374 IX   |                owe papierosy, uciekliby z pewnością przed jednym i
375 IX   |               stole, przed bramą któryś z młodszych uczniów stoi "
376 IX   |                zażegnane. Sok buraczany z melasą i gryzący drajkenig
377 IX   |               niewielka postać w czapce z gwiazdką, w krótkim, niewielkim
378 IX   |             ponszo", bez wąsów i brody, z siwiejącymi faworytami.~
379 IX   |                 do Szymczaka - podaj mi z łaski swej "księgę"...~- "
380 IX   |               księgę" prosi.~Najstarszy z uczniów, Łaguna, występuje
381 IX   |              postacią prawie wypycha go z pokoju.~- Ależ nie można...
382 IX   |                nauczyciela do salaterki z poziomkami, pani Pórzycka
383 IX   |                najuniżeńszymi ukłonami, z pośpiechem stancję opuszcza.~
384 IX   |                 papirusowych wydobywszy z pokrzyw, gdzie były podstępnie
385 IX   |            Władza będzie wiedziała, jak z tym postąpić.~"Nieporządki"
386 IX   |                 stancjach panują. Jedna z nich stała się głośna stąd,
387 IX   |               gospodyni jest tercjarką; z każdych drzwi wyziera obrazek
388 IX   |            każdym wejściu wisi naczyńko z wodą święconą. W każde święto
389 IX   |             każde święto uczniowie wraz z domownikami odczytują głośno
390 X    |                 dają; skądże, jeśli nie z jej nurtów, pochodzi to
391 X    |              których w upał, po wyjściu z kąpieli, można się wygrzewać
392 X    |                    Wszyscy, co wspólnie z Kucharzewskim nosili w Pułtusku
393 X    |             śmiertelny" (salto mortale) z koła młyńskiego.~Woda przy
394 X    |             zwykły pływak omija kotlinę z daleka - od czasu zwłaszcza,
395 X    |               konia, utonął w niej wraz z wierzchowcem. Ale co innych
396 X    |       młyńskiego są osadzone drewniane, z desek niezbyt szerokich,
397 X    |                  zalewany pianą, walczy z wirami i prądem gwałtownym.
398 X    |        pierzydło".~Przypatrujący mu się z brzegu milkną i oddychać
399 X    |                porostami oślizgła deska z dłoni mu się wymyka. Widzowie
400 X    |                 spokój. Ale on nie jest z tych, którzy ustępują.~Oto
401 X    |           przyczepiło się do olbrzyma i z czego olbrzym natychmiast
402 X    |                 ociekająca, wynurza się z fal i idzie z wolna w górę,
403 X    |               wynurza się z fal i idzie z wolna w górę, unosząc na
404 X    |           Kucharzewski?... Co się stało z Kucharzewskim?... Nieszczęście!
405 X    |              rozszerza się, mając jeden z brzegów zarosły wierzbiną -
406 X    |               wierzbiną - wychyliła się z wody najpierw głowa, potem
407 X    |            nurka, znajdzie go na dnie i z wody wyniesie. Są artyści,
408 X    |              odwagę powierzyć się falom z ufnością - na nieszczęście
409 X    |                nauczył Piotrusia pływać z pęcherzami pod pachą. Pęcherze
410 X    |               moście dyrygując; Piotruś z nieodstępnymi pęcherzami
411 X    |              niż zwykle strachu. Kozioł z mostu komenderował, tłuścioszek
412 X    |                 kroku w lewo... - idzie z mostu komenda - głowa do
413 X    |                  łatwo poradziłby sobie z niebezpieczeństwem, ale
414 X    |           unoszą go w stronę przeciwną. Z trudem posuwa się naprzód
415 X    |               czuje, że idzie na dno, i z krzykiem "ratujcie! ratujcie!"
416 X    |            tonącym chłopcom nie śpieszy z pomocą.~Nagle czyjeś silne
417 X    |                 w wodzie - zanurzył się z głową - nurkuje. Nie upłynęły
418 X    |              się unosić fali lub walczy z nią zajadle. Nagle pogrążył
419 X    |            długiej chwili wynurzyła się z wody - ręka. Skierowali
420 X    |            ciągnąć połączonymi siłami - z trudem nadzwyczajnym wciągnęli
421 X    |            udzielał im doraźnej pomocy.~Z wielkim trudem przywołano
422 X    |      przyjaciela.~Zjawił się inspektor; z całego miasteczka zbiegły
423 X    |     nieprzytomni, nie wiedzieli, co się z nimi dzieje. Kazano ich
424 X    |                Okazało się to połączone z niemałymi trudnościami.
425 X    |                wówczas przy tym miodzie z orzechami, ślubowałem ci
426 X    |               odnodze Narwi. Nagle dwaj z nich, przerywając zabawę,
427 X    |          synowie Grąbczewskiego - jeden z drugiej klasy, drugi z trzeciej.~
428 X    |            jeden z drugiej klasy, drugi z trzeciej.~Rodzice zrozumieli
429 X    |              gdzie berlinki!...~I razem z ludźmi, którzy się na miejscu
430 X    |                 przestrzeń, oczyszczona z lodu.~W styczniu zmierzch
431 X    |            blasku kilkudziesięciu ludzi z bosakami zaczęło przeszukiwać
432 X    |                znajdowała się cukiernia z restauracją i bilardem.
433 X    |              zwłoki - gdy nagle starszy z chłopców rozemknął oczy
434 XI   |                męczy się nad jeografią.~Z publicznego ogrodu nadpływa
435 XI   |              wietrzyk, jakby wywołujący z czterech ścian pokoju na
436 XI   |                  zwykle przychodząca mu z łatwością, niesłychanie
437 XI   |                Sprężycki nie chwyta go. Z czułością, prawie z rozrzewnieniem
438 XI   |                 go. Z czułością, prawie z rozrzewnieniem wpatruje
439 XI   |          niestraszny.~Książkę odepchnął z lekceważeniem, zagwizdał -
440 XI   |              której stancji, umówić się z kolegami o dzień jutrzejszy.~
441 XI   |                 ukazuje się we drzwiach z podniesioną do góry ręką,
442 XI   |          Książki zamknijcie! - dyryguje z ręką wciąż podniesioną,
443 XI   |       Nauczyciel mówi przez nos, wolno, z przestankami. Szczyptą tabaki
444 XI   |                się potem ku stolikowi i z wnętrza czapki wyciąga wielką,
445 XI   |              Organistą! - kończy któryś z chłopców, na pamięć już
446 XI   |              wyższe jej części traktuje z lekceważeniem i niechęcią.~-
447 XI   |           przezwisko dostał już później z powodu przeciągłego wymawiania
448 XI   |               początku, i to przezwisko z dziwną trafnością przystawało
449 XI   |                porozumiewawcze uśmiechy z tym i owym kolegą.~- Smoliński,
450 XI   |          paskudztwo.~Sprężycki wychodzi z ławki i pod pozorem zdjęcia
451 XI   |                 Sztywny, chudy, wysoki, z siwymi, krótko ostrzyżonymi
452 XI   |       katastrofy ubezpieczony, zadrżał. Z kilkudziesięciu stanów Ameryki
453 XI   |            pamięci.~Ociąga się umyślnie z wyjściem, udaje słabego,
454 XI   |                 wreszcie przed katedrą, z nogi na nogę przestępuje -
455 XI   |                 słówku, ale tak wolno i z takim trudem, jakby nagle
456 XI   |                  okute, ciężkie okniska z trudnością dają się odmykać.
457 XI   |                Panie prosorze - doradza z udaną troskliwością Sprężycki -
458 XI   |             zwierzchnik.~- To pewnie ci z pierwszej... - objaśnia
459 XI   |                 pierwszej... - objaśnia z miną potulną Sprężycki.~-
460 XI   |            poprawia go drugi - to tamci z czwartej. Oni tak zawsze!~
461 XI   |               To najpewniej te chłopaki z ulicy! Nikt, tylko chłopaki.~-
462 XI   |                w tejże chwili zrywa się z fotela. Po kałamarzu łazi
463 XI   |              woła nauczyciel. Sprężycki z miną niewinną zauważa:~-
464 XI   |          wyrzuca chrabąszcza, i powraca z nim do klasy. Sprężycki
465 XI   |                  Ale chłopcu przychodzą z pomocą posiłki. Armia chrabaszczów
466 XI   |               owadów, jakby na komendę, z huczeniem organowym uniosło
467 XI   |             wywraca stolik, który spada z katedry z wielkim łoskotem.
468 XI   |           stolik, który spada z katedry z wielkim łoskotem. Z kałamarza
469 XI   |             katedry z wielkim łoskotem. Z kałamarza wylał się atrament
470 XI   |            piekielny. Chłopcy wybiegają z ławek na pomoc, przy czym
471 XI   |                 i fotel, niby wypadkiem z katedry zrzucony. Wszyscy
472 XI   |           bezładną masą ludzi i rzeczy, z brzękiem rozgłośnym unosi
473 XI   |           dzwonek; odbyć się ma czwarta z kolei lekcja. Wchodzi Łypaczewski,
474 XI   |              Tymczasem zjawia się stróż z nowym kałamarzem i ścierką
475 XI   |               on do nauczycieli, którzy z trudnością utrzymują powagę
476 XI   |               frak mundurowy - wspólnie z chłopcami, prawie jak ich
477 XI   |           Chłopcy, odmówiwszy modlitwę, z hałasem, z wybuchami śmiechu,
478 XI   |         odmówiwszy modlitwę, z hałasem, z wybuchami śmiechu, z głośnym
479 XI   |           hałasem, z wybuchami śmiechu, z głośnym potrząsaniem tek,
480 XI   |               głośnym potrząsaniem tek, z poszturgiwaniem się wzajemnym
481 XI   |             widać biegające, zadyszane, z zadartymi w górę nosami
482 XI   |         gromadki niebieskich mundurków.~Z trzęsionych drzewek senne
483 XI   |           któryś, rozwinąwszy skrzydła, z brzękiem ulatuje w górę,
484 XI   |                żer wielkim rybom, które z pluskiem głośnym rzucają
485 XII  |         przyjaźnie uśmiechniętą twarzą, z włosami fryzowanymi, wesoły,
486 XII  |         fatalnością pedagogów, że każdy z nich posiada w obejściu
487 XII  |                 uczniowie umieją zawsze z błyskawiczną szybkością
488 XII  |       szybkością dostrzec i zapamiętać. Z niej też czynią broń przeciw
489 XII  |              chwali, lecz tylko wyjątki z niego przytacza.~Za to o
490 XII  |             czyta lub innym czytać każe z przyniesionej książki; czasem
491 XII  |                 czasem wiersze wygłasza z pamięci - niekiedy także
492 XII  |                 niekiedy także wydobywa z kieszeni piękny, welinowy
493 XII  |          kajecik własną ręką zapisany i z jego treścią uczniów zaznajamia.~
494 XII  |               na słuchaczach.~Gdy który z uczniów wyrwie się z pochwałą,
495 XII  |              który z uczniów wyrwie się z pochwałą, gdy przy epizodach
496 XII  |              równać się ze Słowackim...~Z tych napomknień domyślniejsi
497 XII  |             profesor Chabrowski wchodzi z miną tajemniczą, na katedrze
498 XII  |              ławkami, wreszcie wydobywa z kieszeni książkę niewielką
499 XII  |                 szczęśliwy, gdyby każdy z panów umiał później opowiedzieć
500 XII  |               wręcza książkę siedzącemu z brzegu Sprężyckiemu.~Dumny