Part

 1 I    |                szeplenią. - Ksiądz rektor znów nam złą notę postawi...~
 2 XVII |      zdawało się, że upadnie. Nowy rektor podsunął mu szybko fotel.
 3 XVII | zwierzchnika. O tamtym zapomniano.~Rektor Wiśnicki postąpił krok naprzód,
 4 XVII |          dobrze!... Niech żyje pan rektor! ~Głos ostry, mocniejszy
 5 XVII |          inne, zawołał:~- Hura pan rektor Wiśnicki!~Był to głos Kozłowskiego,
 6 XVII |             Tak jest, niezawodnie: rektor Wiśnicki byłby przerażony
 7 XVII |            spokojnego zadowolenia.~Rektor Wiśnicki nigdy nie krzyczał
 8 XVII |             przyzwoita, stateczna.~Rektor pełnił zarazem obowiązki
 9 XVII |          potrzebnych udzieli.~Nowy rektor bardzo pilnie czuwał nad
10 XVII |            się swego postępowania.~Rektor tymczasem ciągnął głosem
11 XVII |             Zajął się również nowy rektor wytępieniem innej plagi,
12 XVII |             Bywało na przykład, że rektor czyta listę, a przy nazwisku
13 XVII |      śmiechy i szyderstwa kolegów. Rektor udaje, że ich nie słyszy.~
14 XVII |           to wybił Dobrosielski...~Rektor udaje nadzwyczajne zajęcie.~-
15 XVII |     słuszność, moje dziecko - mówi rektor. - Trzeba, żeby on ci powiedział
16 XVII |  przestraszony "Baran" - niech pan rektor tego nie robi!~- Ale w takim
17 XVII |      bezradny.~- Chyba... - wtrąca rektor dobrodusznie - że oskarżenie
18 XVIII|           ptaki na wylocie, którym rektor doręczyć ma jutro patenty,