Part

501 XII  |              brzegu Sprężyckiemu.~Dumny z wyróżnienia chłopiec zabiera
502 XII  |                  pokłonić mu się - wraz z innymi ofiarować mu kwiaty.~
503 XII  |             Jowisza, Saturna lub innego z bogów mitologicznych...~
504 XII  |                tej chwili barwne obrazy z Szkolnych czasów Dęboroga.~
505 XII  |              głosem niezbyt silnym, ale z doskonałym zrozumieniem
506 XII  |                mówi poeta. Czasem który z nich poruszy się niecierpliwie,
507 XII  |                 obraz utarczki szlachty z jegrami wychodzi nadzwyczaj
508 XII  |               piłkarze" i "przeżuwacze" z ostatnich ławek nadstawiają
509 XII  |                swemu sąsiadowi po cichu z klasy wychodzi.~Znalazłszy
510 XII  |                wytężył w stronę miasta. Z bijącym sercem, z głową
511 XII  |               miasta. Z bijącym sercem, z głową pełną myśli - czeka.~
512 XII  |         bezludnych przestrzeni, ogarnia z wolna smutek. Zaczyna też
513 XII  |            czasy,~Kiedy serce dziecinne z wiarą i otuchą~Do grona
514 XII  |             kaplicy albo do mszy służę?~Z serca chłopczyny smutek
515 XII  |                       powtarza za poetą z tak głębokim przejęciem
516 XII  |             koledzy i moi nauczyciele - z wyjątkiem może Chabrowskiego -
517 XII  |                 ta nadzwyczajna istota?~Z portretów zna jedynie: Mickiewicza
518 XII  |                zna jedynie: Mickiewicza z rozwichrzonym lasem włosów
519 XII  |              który mu się wydaje zawsze z brązu odlany, z marmuru
520 XII  |           wydaje zawsze z brązu odlany, z marmuru wykuty; Szekspira,
521 XII  |              przedwieczerza dostrojony. Z mgły wynurza się bryczka
522 XII  |                 mężczyznę średnich lat, z twarzą wygoloną, z długimi,
523 XII  |                 lat, z twarzą wygoloną, z długimi, ciemnymi, wymykającymi
524 XII  |             sobie płaszcz ciemnozielony z peleryną, którą wiatr jesienny
525 XII  |                poeta?" - myśli chłopiec z uczuciem zawodu, a zarazem
526 XII  |                 do Margiera i Dęboroga, z dużym, płowym wąsem, z nosem
527 XII  |                  z dużym, płowym wąsem, z nosem orlim, z oczyma ciskającymi
528 XII  |            płowym wąsem, z nosem orlim, z oczyma ciskającymi pioruny.~
529 XII  |             skreśliła!~Gdy zrównała się z nim bryczka, wychodzi spod
530 XII  |           prostuje się, głowę odkrywa - z wbitym w chłopczynę bystrym,
531 XIII |           stłumione, boleśne jęki.~Ktoś z nadzwyczajną ostrożnością
532 XIII |                 już trzeci miesiąc leży z raną ciężką w nodze, cierpiąc
533 XIII |            policzkach chorego.~Chłopiec z wysiłkiem podnosi cokolwiek
534 XIII |                 kości policzkowe.~Razem z bzem do łóżka małego męczennika
535 XIII |            bukiet zsuwający się koledze z piersi. On go znienacka
536 XIII |        wskazując wzrokiem bez.~- Połowa z ogrodu benedyktynów; reszta
537 XIII |         Zauważył to przyjaciel, śpieszy z pociechą:~- Nic straconego!
538 XIII |            Wczoraj to się nawet czubiły z wróblami o gniazda przy
539 XIII |                  Już giną. Aleśmy mieli z nimi paradną zabawę. Kozioł
540 XIII |           paradną zabawę. Kozioł zrobił z papieru karetę, zaprzągł
541 XIII |               katedrę.~- Cóż Niemiec?~- Z początku się gniewał, potem
542 XIII |                 temperowaniu piór spadł z ławki i skaleczył się scyzorykiem,
543 XIII |             ukradkiem trochę przeczytał z początku. Dalszego ciągu
544 XIII |             którym w różnych kierunkach z głośnym ćwierkaniem śmigają
545 XIII |                się przebaczenie każdemu z Rinaldiniego bandy, który
546 XIII |            Bronek: czy połakomi się kto z towarzyszów Rinalda na tę
547 XIII |                Rinalda na tę nagrodę?~- Z pewnością ani Altaverde,
548 XIII |                 Czytaj, Bronek! Umieram z ciekawości: co się dalej
549 XIII |              papier na kawałki; zrobimy z nich ładunki i obiecujących
550 XIII |       najbliższym kolegom imiona wzięte z powieści. Bronek Dembowski
551 XIII |              rozdział, chory odzywa się z mocą:~- Wiesz? urządzimy
552 XIII |       przestrach, potem radość - ". Las z prawdziwych gałęzi, ognie
553 XIII |            kamieniu ty będziesz klęczał z młotkiem w ręce. W chwili
554 XIII |               wystrzał, Walerka spadnie z krzesła, a wy wszyscy z
555 XIII |                 z krzesła, a wy wszyscy z okropnym, pamiętaj, z okropnym
556 XIII |           wszyscy z okropnym, pamiętaj, z okropnym krzykiem wpadniecie
557 XIII |            ślepą latarką w jednej ręce, z oskardem żelaznym w drugiej.~-
558 XIII |               latarki i oskarda pożyczą z rekwizytorni teatru wędrownego,
559 XIII |            chłopcy są niezmiernie dumni z posiadania tajemnicy. Ach!
560 XIII |                 srebro (rtęć).~Kryjówka z trucizną znana była tylko
561 XIII |              udowodniła swą niewinność. Z kolei zwrócono się z podejrzeniem
562 XIII |        niewinność. Z kolei zwrócono się z podejrzeniem do Bronka.
563 XIII |                bladym świetle księżyca, z sakramentalnym złożeniem
564 XIII |             sobą, zaraz służące biegają z listami od jednego do drugiego.~
565 XIII |        narkotyczne rozstroiły mu nerwy. Z wieczora długo zasnąć nie
566 XIII |               która siedziała na fotelu z zegarkiem w ręce, pilnując
567 XIII |          rozmową! Niestety, i rozmawiać z kim nie ma, i czytać mu
568 XIII |         Dembowski wysuwa się na palcach z pokoju, budzi zdrzemniętą,
569 XIII |             przyszedł smutny, pobladły, z zaczerwienionymi od płaczu
570 XIII |         zauważył, że przypatruje mu się z niezwykłym natężeniem i
571 XIII |           niezwykłym natężeniem i jakby z politowaniem, że co pewien
572 XIII |            mruga i szybko zerwawszy się z krzesła, odchodzi do okna
573 XIII |              wypytywać:~- Cóż się stało z córeczką Fantiny?... Czy
574 XIII |               nowego lekarza-homeopatę.~Z tym lekarzem do pokoju i
575 XIII |             duch dobroczynny wydobył go z dna otchłani czyśćcowej.
576 XIII |               zdolny przez całą godzinę z błogim na ustach uśmiechem
577 XIII |              chorego drugie śniadanie i z wielkim apetytem zabrał
578 XIII |              starannie i czysto ubrany, z twarzą całkowicie wygoloną,
579 XIII |                 uprzejmie uśmiechniętą. Z chorym obchodzi się delikatnie,
580 XIII |                  nawet serdecznie - jak z własnym synem.~Napiwszy
581 XIII |                 i przekąsiwszy bułeczkę z kawiorem, homeopata wydostaje
582 XIII |              przed oczyma chłopca, mówi z uśmiechem:~- Patrz, kochanku:
583 XIII |                nogę urznąć?..." - myśli z przerażeniem, które mu włosy
584 XIII |             odejściu lekarza zwraca się z tym pytaniem do matki. Matka
585 XIII |                  widzi strasznych ludzi z nożami, piłami, kleszczami,
586 XIII |                 i poczyna wycałowywać. ~Z oczu płyną mu łzy gorące...~
587 XIV  |              duże, ciężkie, okute drzwi z wielką mosiężną klamką,
588 XIV  |              połowa gmachu, łącząca się z kościołem, należy do zakonników;
589 XIV  |                 szkolnym czarna sutanna z krótką pelerynką oraz takiż
590 XIV  |             1812 roku służył u któregoś z jenerałów napoleońskich,
591 XIV  |             prawdą, musiałby liczyć lat z górą osiemdziesiąt. Ha,
592 XIV  |                 to staruszek zgarbiony, z niezmiernie długim, do dzioba
593 XIV  |                kuchmistrzowskiej czapki z białego perkalu.~Rzadko
594 XIV  |              przedziwne, dobywające się z niej aromaty...~Wonna i
595 XIV  |             swym refektarzu "matadorów" z miasta i ze wsi wystawnym
596 XIV  |               pilniej do łaciny i marzy z utęsknieniem o dniu, w którym
597 XIV  |                organu - często złączone z oddalonym a potężnym chórem
598 XIV  |       zaciągający się grubym papierosem z drajkenigu, zawiniętego
599 XIV  |                 zimna?... - bada tamten z dwuznacznym, szatańskim
600 XIV  |               prostu na gołych deskach, z kamieniem pod głową...~Ten
601 XIV  |                  że widział wypływające z wody kawałki ciała ludzkiego.~-
602 XIV  |              zabrał!"...~- Cóżeś zrobił z sygnetem?~- I sygnet, i
603 XIV  |          wierzysz? - przyskakuje tamten z miną prawie groźną nie wierzysz?~-
604 XIV  |                w wodzie wziął się palec z sygnetem?~- Z trumny, niedowiarku!~
605 XIV  |                 się palec z sygnetem?~- Z trumny, niedowiarku!~Mierzy
606 XIV  |          wziąłem. I choćbym miał umrzeć z pragnienia, nie wezmę.~Zamyśla
607 XIV  |           środku tej rury... - wyjaśnił z przestankami tamten - w
608 XIV  |             ludzkie oko!~Milkną wszyscy z przerażenia. Dopiero po
609 XIV  |                  jest! - krzyczy, razem z tryumfem i przestrachem. ~
610 XIV  |                 wodą oblani i wyrzuceni z dziedzińczyka.~Przez kilka
611 XIV  |              zamknięte. Ale można sobie z tym poradzić. Trzeba mocno
612 XIV  |              stosunkach zażyłych będący z ogrodnikiem, przedostają
613 XIV  |               wroniego podobną czapką i z koszykiem, nożycami lub
614 XIV  |             tego kilkakrotnie Sprężycki z powodzeniem. Udając, że
615 XIV  |                suche gałązki lub zbiera z ziemi owoc upadły. napatrzył
616 XIV  |                po drzewach i niebie, to z głową zwieszoną w ziemię
617 XIV  |                   gdy nagle dobiegło go z dołu zapytanie:~- Cóż to,
618 XIV  |         Sprężycki natychmiast zeskoczył z drzewa, pobiegł do budki
619 XIV  |               Sprężycki próbuje walczyć z jedną pokusą, nie dającą
620 XIV  |               po splątanych, wypełzłych z ziemi i do wody czołgających
621 XIV  |              się na wierzchołek którego z drzew, a stamtąd skokiem
622 XIV  |         szczudła - biedny kaleka chodzi z trudnością, stukając głośno
623 XIV  |                 rozległą korespondencję z uczonymi, z Rzymem utrzymuje
624 XIV  |              korespondencję z uczonymi, z Rzymem utrzymuje stałe stosunki
625 XIV  |             naukę i trzyma się od niego z daleka. Ale dręczy go nadzwyczajna,
626 XIV  |                od strachu i wzruszenia, z głośno bijącym sercem i
627 XIV  |                 głośno bijącym sercem i z oczyma nadmiernie wytrzeszczonymi
628 XIV  |               zapomniał ją zamknąć - on z tego skorzystał i wślizgnął
629 XIV  |                drzewie, pod baldachimem z liści, kawał deski na dwóch
630 XIV  |              wyjątku oprawione w skórę, z czerwono barwionymi brzegami.~
631 XIV  |                 widowisko podobne, lecz z charakterem zupełnie odmiennym,
632 XIV  |          chorowity, ledwie żywy asceta, z odkrytą głową, na której
633 XIV  |           hebrajsku - jakby zwracał się z przemową do biesiadników,
634 XIV  |                 stado pierzcha w górę i z hałaśliwym szumem skrzydeł
635 XIV  |              szarpniętym i wyciągniętym z kryjówki. Staje wreszcie,
636 XIV  |         przychodzi. Jest zupełnie zbity z tropu, zły sam na siebie,
637 XIV  |          przekupki, że ksiądz Siennicki z diabłem ma do czynienia,
638 XIV  |             czynienia, że kiedyś diabły z opętanych wypędzał, a teraz
639 XIV  |             opętanych wypędzał, a teraz z diabłami wojować musi, bo
640 XIV  |                na ramionach mu siadały, z ręki brały ziarno, nic się
641 XIV  |                 tobie i innym, że każdy z was może żyć z ptakami,
642 XIV  |                 że każdy z was może żyć z ptakami, z dzikim nawet
643 XIV  |                 was może żyć z ptakami, z dzikim nawet zwierzem po
644 XIV  |            każde zawołanie sfruwała doń z wierzchołka wysokich drzew,
645 XIV  |             wolność. Zrobiłby to samo i z kanarkami swej matki - obawia
646 XIV  |            ksiądz, biorąc do ręki jedną z ksiąg leżących na ławce (
647 XIV  |            uwagi niegodnym w porównaniu z tym stosunkiem, jaki łączył
648 XIV  |                 stosunkiem, jaki łączył z przyrodą niektórych świętych
649 XIV  |           obrazkami przekładane - jeden z nich wyjmuje i podaje Sprężyckiemu.~-
650 XIV  |               jest to święty Franciszek z Asyżu. Widzisz tę chmarę
651 XIV  |                skrzydlaty, on rozmawiał z ptaszkami, jak ja z tobą,
652 XIV  |           rozmawiał z ptaszkami, jak ja z tobą, nazywał zaś je nie
653 XIV  |           zdawać sobie sprawę dokładnie z siódmego. Nie tylko pieniądze
654 XIV  |         Ostatnie słowa wymawia zakonnik z wielkim wzruszeniem.~Oczy
655 XIV  |              można czuć się szczęśliwym z dala od ludzi, jak można
656 XIV  |               wesela musisz dzielić się z innymi. Chciałbyś być zawsze
657 XIV  |                 rok szkolny składał się z samych "rekreacyj", a na
658 XIV  |           wszyscy twoi towarzysze grali z tobą piłką, gonili się i
659 XIV  |            każdą przeciwność przyjmować z rezygnacją, każdą krzywdę
660 XIV  |               rezygnacją, każdą krzywdę z przebaczeniem...~Zamilkł,
661 XIV  |           zatopiony.~Postanowił żadnemu z kolegów o bytności w pustelni
662 XV   |            bytnost'... - jęczał w kółko z przystankami, które wypełniały
663 XV   |              dowremienno... - powtarzał z wysiłkiem, spotniały, na
664 XV   |              którym małoletni męczennik z parkanu zeskoczył.~Koledzy
665 XV   |             Sprężycki rozłożonej księgi z rąk nie wypuszczał. Z deklamacją
666 XV   |            księgi z rąk nie wypuszczał. Z deklamacją zwróci? się teraz
667 XV   |               skupiwszy myśli, zapewnił z wielką powagą:~- Tego, mój
668 XV   |              rozumie... I dodał jeszcze z naciskiem:~- Tego nie rozumie
669 XV   |                 za obelgę.~- Kpię sobie z obelgi i z całego Jastrzębia! -
670 XV   |                   Kpię sobie z obelgi i z całego Jastrzębia! - rzucił
671 XV   |               zły, to porównywa każdego z nas z kotem (skot), a jak
672 XV   |                 porównywa każdego z nas z kotem (skot), a jak dobry,
673 XV   |           szerokopleczysty, niezgrabny, z krótką szyją, z wielkim,
674 XV   |             niezgrabny, z krótką szyją, z wielkim, jakby nabrzmiałym,
675 XV   |                 i nie domytym obliczem, z długimi włosami, spadającymi
676 XV   |                 cała szkoła in corpore, z inspektorem i wszystkimi
677 XV   |                czyniło. Raz tylko jeden z tej troski głośno się wygadał.
678 XV   |              się na katedrze. Uczniowie z początku zachowywali się
679 XV   |          człowiek czestnyj...~Wyciągnął z kieszeni czerwoną, kraciastą
680 XV   |          westchnąwszy, dokończył:~- Boh z wami!...~Od uczniów w ogóle
681 XV   |               następujący dialog, który z małymi zmianami powtarzał
682 XV   |             ławce, podnosił się leniwie z miejsca i oświadczał wręcz:~-
683 XV   |      przyniesioną książkę - najczęściej z poezjami uwielbianego przez
684 XV   |        Dzierżawina - wręczał ją któremu z uczniów do głośnego czytania.
685 XV   |               głos ucznia, w połączeniu z działaniem mleka leczniczego,
686 XV   |                dalszym ciągu, lecz już. z prawdziwą słuchających uciechą.
687 XV   |                 upalny czerwiec, a wraz z nim fatalny ów dzień, który "
688 XV   |            ujrzał przed sobą burmistrza z burmistrzową i burmistrzównami,
689 XV   |                akcie uroczystym ostatni z tej trójcy udał się do mieszkania
690 XV   |                Dopełnili tego wszyscy - z wyjątkiem nieobecnego w
691 XV   |             Kilka suchych, bezlistnych, z obłamanymi gałęźmi pni oraz
692 XV   |                zwane "bety". Do jednego z kołków przywiązano na mocnym
693 XV   |                na mocnym powrozie kozę, z którą drażniła się gromada
694 XV   |    rozczochranych dzieciaków. Na jednym z trawników - śmietników Żydówka
695 XV   |              wprost na ziemi bosy dziad z gołą głową, w samej tylko
696 XV   |      wypatrywały.~I już cofnąć się miał z miejsca, które dla śmiechu
697 XV   |                 w deklamującym dziadzie z niezawodną pewnością, choć
698 XV   |            niezawodną pewnością, choć i z niesłychanym zdziwieniem,
699 XV   |       szczecinowatą, na pół siwą brodą, z głową na wierzchu łysą,
700 XV   |               głową na wierzchu łysą, a z boków i z tyłu okoloną długimi
701 XV   |              wierzchu łysą, a z boków i z tyłu okoloną długimi pasmami
702 XV   |           połowy już opróżniona butelka z wódką. Wódkę pił Rosjanin
703 XVI  |                 czy odważyłby się który z was pójść w nocy na cmentarz?...~
704 XVI  |           leżące nad rzeką, oddając się z rozkoszą zasłużonemu wypoczynkowi
705 XVI  |         Sitkiewicz. - To tak będzie jak z nieboszczykiem Lutrem, któremu
706 XVI  |              dwunastej "dusze" wychodzą z grobów i zaczynają spacerować
707 XVI  |                  Petrykowski wyrywa się z niespodzianym wyznaniem:~-
708 XVI  |                  Była przeźroczysta jak z mgły.~- A czyż mgła to nie
709 XVI  |              pewnie człowiek składa się z mgły i duszy?... Ha, ha,
710 XVI  |                co innego...~- Tak?... A z czegóż powstaje mgła? ~Teraz
711 XVI  |            Kuszkowski, ten, co wystąpił z zasadniczym pytaniem, dotyczącym
712 XVI  |               cmentarz. Kuszkowski jest z wyższej klasy, co mu daje
713 XVI  |                   Tchórze! baby! - woła z pogardliwym lekceważeniem. -
714 XVI  |                 Znam was! Wyście zuchy: z Żydziakami wojować i do
715 XVI  |             Najpierw - mówi spokojnie i z wielką powagą - to nie może
716 XVI  |              się do mnie, bo choć byłem z Bałandowiczem "na gruszkach",
717 XVI  |                 Po wtóre?... - dopytuje z surową wyniosłością Kuszkowski.~-
718 XVI  |                  Słowo?~- Słowo.~Któryś z młodszych śmieszków wyrywa
719 XVI  |           brunet, żywo poruszający się, z miną śmiałą, pewną siebie,
720 XVI  |               raz, lecz dwa razy: tam i z powrotem.~Szmer podziwu
721 XVI  |            Bellon słynie w całej szkole z mistrzowskich kozłów. Udając,
722 XVI  |                 Jakiż to będzie skok?~- Z huśtawki.~- Piiii... wielkie
723 XVI  |          Kuszkowski zdjął czapkę, wyjął z kieszeni mały grzebyk, z
724 XVI  |                z kieszeni mały grzebyk, z zadowoleniem przeczesuje
725 XVI  |            honor waszej klasy. Nie same z was baby i zmokłe kury.
726 XVI  |             siedzącego nieco na uboczu, z twarzą mizerną, z oczyma
727 XVI  |               uboczu, z twarzą mizerną, z oczyma podsiniałymi - nie
728 XVI  |                  tłumaczy się - wstałem z łóżka po ciężkiej chorobie.
729 XVI  |                 i dokażę!~Głos chłopca, z początku słaby i nawet drżący
730 XVI  |            zjadła naszego zucha. Jednak z taką pewnością siebie mówił
731 XVI  |             nawet dla powonienia.~Razem z tym miłym dymkiem nadlatują
732 XVI  |                żołędziowej", jajecznicy z przysmażoną cebulką. Na
733 XVI  |                ze wsi, którzy jak lupus z ich łacińskiego Tirocinium,
734 XVI  |              Chłopcy szybko zrywają się z kloców, głowami skinęli
735 XVI  |            skinęli sobie na pożegnanie, z pośpiechem pędzą w różnych
736 XVI  |             Salomona...~Sprężycki idzie z wolna, wsparty na ramieniu
737 XVI  |                 biedaku? - pyta ostatni z niepokojem i troskliwością
738 XVI  |            błąka się uśmiech zagadkowy.~Z tym uśmiechem zasiada do
739 XVI  |          uczniowskiego stolika, wyciąga z półki książki, z szuflady
740 XVI  |                wyciąga z półki książki, z szuflady kajety i starannie
741 XVI  |             gromadce nie brakło żadnego z tych, co tu niedawno śluby
742 XVI  |             bohaterskie wykonali. Tylko z szeregu "świadków" ubyli
743 XVI  |                 żab sadzawce, że wprost z sali popisowej przeszli
744 XVI  |                 że ma w kieszeni patent z ukończenia całej "powiatówki"
745 XVI  |            belfrów i inspektorów.~Jeśli z niejaką ujmą dla swej cywilności
746 XVI  |                ochotników zdania sprawy z wielkich dzieł, do których
747 XVI  |              będziesz.~- Jak lew... ale z "duszami" i "umarlakami".
748 XVI  |             umarlakami". O! wynik walki z nimi byłby zupełnie inny!~-
749 XVI  |            zupełnie inny!~- A jakiż był z dziadkiem i stróżem?~- Taki,
750 XVI  |          pozostawił pięć guzików: jeden z przodu mundura, cztery z
751 XVI  |                z przodu mundura, cztery z tyłu; wyniosłem zaś stamtąd
752 XVI  |                 gdyby nie kurcz. Ale co z tym diabelstwem zrobisz,
753 XVI  |               blisko brzegu i że Onufer z Murowanki, co tam niedaleko "
754 XVI  |                 szczubły" łowił, zdążył z czółnem podpłynąć. Żeby
755 XVI  |         chłopiec zwraca się do krytyków z pięściami zaciśniętymi.~-
756 XVI  |                   Bohater, co?~A na to, z najdalszego kloca, gruby,
757 XVI  |                mówię - powtarza olbrzym z większym jeszcze naciskiem -
758 XVI  |                 zapaśników do siebie.~- Z Radzickim skończone! - obwieszcza
759 XVI  |                 skończone! - obwieszcza z wyniosłości kloca najwyższy
760 XVI  |                    Niech wystąpi trzeci z kandydatów na bohatera:
761 XVI  |              piłeczka.~- Miałem skoczyć z huśtawki - mówi wesoło.~-
762 XVI  |          huśtawki - mówi wesoło.~- Tak. Z huśtawki rozbujanej. Skoczyłeś?~-
763 XVI  |               ciągnie tamten, nic sobie z pogróżek nie czyniąc - no,
764 XVI  |                Zatem - finis. Skończone z Bellonem i skończone ze
765 XVI  |          Sprężycki!...~Wezwany wystąpił z gromadki.~- Czego wrzeszczycie,
766 XVI  |             Prawda..."~Ale w tej chwili z pomocą przyjacielowi przybywa
767 XVI  |               na jakie nie zdobyłby się z pewnością żaden z tych,
768 XVI  |          zdobyłby się z pewnością żaden z tych, co tu zuchów i bohaterów
769 XVI  |            udają!~"Bohaterów" - wymówił z niezmierną ironią.~- A jeszcze
770 XVI  |                 prymus to aż zachorował z zazdrości. Niech go tam!
771 XVI  |         przyznać, że to najtęższa głowa z całej klasy...~- Słuchaj,
772 XVI  |                 pójdę, ale pamiętaj, że z przyjaźni naszej kwita!...~-
773 XVI  |               że tytuł bohatera żadnemu z nich się nie należy. Zastanówmy
774 XVI  |                jest to taki czyn, który z trudem i niebezpieczeństwem
775 XVI  |              rzeki;~tertio, zeskoczenie z huśtawki?~Sądzę nawet, że
776 XVI  |                cmentarzu mógł był łatwo z przestrachu zapaść w ciężką
777 XVI  |        rodzeństwo;~ad tertium, skaczący z huśtawki mógł był uczynić
778 XVI  |                w naszej pięcioklasówce, z której ukończenia jestem
779 XVI  |              dostał od ojca za promocję z nagrodą.~
780 XVII |               jedynaczek, po otrzymaniu z rozkazu inspektora dwudziestu
781 XVII |           przyjemności. Zdawało się, że z tajoną niechęcią i tylko
782 XVII |              Nawet najmłodsi uczniowie, z przenikliwością chłopcom
783 XVII |               usta inspektora wyrzucały z warczeniem kartacza groźbę:~-
784 XVII |                szkolny nie krzyczał już z wieży tak rześko i rozgłośnie,
785 XVII |            poranek nowej, lepszej doby.~Z tym powiewem nadpływało
786 XVII |                 przyszłość, zaczęły się z wolna rozstępować. Już między
787 XVII |                 między uczniami krążyło z ust do ust podawane nazwisko
788 XVII |                  już wymieniano miasto, z którego ma przybyć.~Na nieszczęście
789 XVII |             twierdził, że przebywał raz z ojcem w bliskości owego
790 XVII |                 nowy zwierzchnik słynie z okrucieństwa, że najlepszym
791 XVII |            inspektora, pana Wiśnickiego z Radomia.~Piękny to był dzień
792 XVII |               pamięci wszystkich - choć z pozoru nie odznaczał się
793 XVII |          skręcenie karku.~Ryzykanci, co z narażeniem tej części ciała
794 XVII |              wzrostu, prawie już stary, z rzadkimi, na pół siwymi
795 XVII |        pochylony, wyobrażający krańcowe z tamtym przeciwieństwo. Ani
796 XVII |                zwierzchności" uczniowie z miejsc wstali, on jeden
797 XVII |                oschła, jak wszystko, co z ust jego wychodziło. Jednak,
798 XVII |          wychodziło. Jednak, licząc się z chwilą, usiłował głosowi
799 XVII |                    Dziś, gdy reskryptem z dnia... (następowała dokładna
800 XVII |             może wybuchów płaczu...~Nic z tego.~Wszystkie pięć klas
801 XVII |              było wymowniejsze od słów.~Z tego natłoku niebieskich
802 XVII |            kochali, to już tam wszystko z resztą pójdzie nam dobrze.
803 XVII |             Inicjatorzy wiecu wystąpili z wnioskiem, żeby ustępującemu
804 XVII |               Komu?~- Nowemu rektorowi.~Z bystrością umysłu, właściwą
805 XVII |                tego samego jeszcze dnia z miasta wyjechał.~Razem z
806 XVII |                z miasta wyjechał.~Razem z inspektorem opuściła szkołę
807 XVII |                  kulawy Szymon.~Żadnego z nich już tam więcej nie
808 XVII |              zajął stary Jan - inwalida z białym, szczotkowatym wąsem,
809 XVII |            białym, szczotkowatym wąsem, z kolczykiem w uchu, z kilkoma
810 XVII |             wąsem, z kolczykiem w uchu, z kilkoma medalami na piersi.~
811 XVII |                 Chłopcy przyglądali się z początku nieufnie i Janowi,
812 XVII |             zydlu i trzymając na jednym z kolan jednego malca, na
813 XVII |                 opowiadania niemało, bo z niejednego pieca jadał...
814 XVII |                 na Kaukazie ucierał się z Czeczeńcami.~I dzwonek szkolny
815 XVII |                teraz głosem odzywał się z wieży benedyktyńskiej -
816 XVII |            szkoły - wołał - czekamy was z utęsknieniem! Żal wam opuszczać
817 XVII |      Przyciśniemy was do serca, zrobimy z was rozumnych ludzi, użytecznych
818 XVII |               barbarzyńskiej wesołości, z wywracaniem ławek i bójkami
819 XVII |          krzyczeć, wracali na miejsca i z minami skruszonymi czekali,
820 XVII |               które uczniowie śpieszyli z ochotą, wyczekując ich niecierpliwie,
821 XVII |             Wiśnicki po prostu gawędził z uczniami, jakby rzecz działa
822 XVII |               kwaśnym mleku lub chlebie z miodem,~Zawsze przy tym
823 XVII |            stale przy wykładzie.~Czasem z własnych zbiorów przynosił
824 XVII |                 Słyszałem, że niektórzy z panów palący papierosy czynią
825 XVII |               napychania tytuniem tutek z grubego, wydartego z kajetów
826 XVII |              tutek z grubego, wydartego z kajetów papieru. Okłamywali
827 XVII |              siarkowych i zapalił jedną z wielkim trzaskiem a większym
828 XVII |                jeszcze swędem.~Śmiałek, z dymiącym papierosem w ustach,
829 XVII |                 Dla pana palacza świecę z kociego łoju!~- Krowiego
830 XVII |               ogona łokieć!~- Cygarnicę z wołowej kości!~Rzucił się
831 XVII |               wołowej kości!~Rzucił się z podniesioną pięścią na prześladowców,
832 XVII |       prześladowców, przy czym papieros z ust mu wypadł. Ostatecznie
833 XVII |            Chłopiec myśli, że to żart i z miejsca się nie rusza. Ale
834 XVII |           powtarzają mu, łagodnie, lecz z naciskiem, musi przeto,
835 XVII |             zabierać tekę i wynosić się z klasy. Przeprowadzają go
836 XVII |              wypadku "raport sekretny", z dokładnym wskazaniem winowajcy.~
837 XVII |                 palcach skradający się, z pokręconym na głowie "runem",
838 XVII |           pokręconym na głowie "runem", z odstającymi sromotnie uszyma -
839 XVII |              nie ucieka od konfrontacji z tobą, ty zaś widocznie jej
840 XVII |             płacze donosiciel, zupełnie z tropu zbity i bezradny.~-
841 XVII |             rektora, całuje go w rękę i z wysiłkiem wykrztusza:~-
842 XVII |             odwołać!~- Więc idźże sobie z Bogiem, moje dziecko. ~Chłopiec
843 XVII |                postępowanie nauczycieli z uczniami. I ten stosunek,
844 XVII |                 Przede wszystkim znikła z katedry trzcina profesora
845 XVII |           również zbyteczna, gdyż żaden z nich nie wykraczał nigdy
846 XVIII|                 jeszcze gorzej. Panowie z miasta, ich żony, dzieci
847 XVIII|                nie zamykali. Korzystały z tego w granicach jak najszerszych
848 XVIII|             najszerszych psy i świnie - z małym, rozumie się, pożytkiem
849 XVIII|            który je sam, automatycznie, z nadzwyczajnym łoskotem zamyka.~
850 XVIII|                ma jutro patenty, a wraz z patentami prawo noszenia
851 XVIII|                 bród i wąsów, chodzenia z laskami, grywania w bilard,
852 XVIII|                    woła głosem rześkim, z ławki się zrywając - czyśmy
853 XVIII|               sobie wzajemnie: co każdy z nas zamierza czynić po otrzymaniu
854 XVIII|                 dziecinnie i najmłodszy z całego grona, odbija rażąco
855 XVIII|                opędza, przemawia wolno, z namysłem:~- Ja zostanę lekarzem...
856 XVIII|                najbardziej o chleb...~- Z serem!~- Albo ze szperką!~-
857 XVIII|      odparowaniu ciosu. Wreszcie mruczy z powstrzymywanym, grzechoczącym
858 XVIII|         prawdziwej angielskiej bibułce.~Z kolei zabiera głos siedzący
859 XVIII|              dość jeszcze rozdęty, żeby z "balonika" mógł zostać całym "
860 XVIII|                weźmie do pomocy, aby go z czasem na czele fabryki
861 XVIII|             lecz nieokrzesanych.~Patent z pięciu klas jest ziszczeniem
862 XVIII|                 głębokiego zadowolenia, z dumą niejaką zmieszanego.~-
863 XVIII|           urzędowe papiery. ~Solenność, z jaką wymawia słowo "urzędowe",
864 XVIII|                 Dużo będą ci płacili?~- Z początku nic.~- To niewiele...~-
865 XVIII|         wrażenie niemałe. Kręcą głowami z podziwu.~- To jeszcze głupstwo... -
866 XVIII|           spokojny, stateczny, nabożny, z przymkniętymi, jakby sennymi
867 XVIII|                 drodze, wielu zbiło się z niej, straciło trop, na
868 XVIII|              roku uczęszczał do jednego z gimnazjów warszawskich.~
869 XVIII|               dwuletnim w niej pobycie) z powodów nader poważnych.
870 XVIII|                  przerzucił się od razu z izby szkolnej na plac targowy,
871 XVIII|              Kozłowskiego, żadna jednak z gimnastycznych i pływackich
872 XVIII|            Czego chcecie? - odkrzykuje, z kolan nie wstając. - Nie
873 XVIII|                prześliczny okaz rośliny z rodziny motylkowatych, studiuję
874 XVIII|              wyżej siędę!... - wyjeżdża z przysłowiem Sitkiewicz.~
875 XVIII|                 Zaczynają podżartowywać z wielkiego zapału małego
876 XVIII|               do uczty życia zasiadają, z wyższością i prawie z politowaniem
877 XVIII|        zasiadają, z wyższością i prawie z politowaniem patrzą na najmłodszego,
878 XVIII|            pozwolił spotkać się jeszcze z tobą!~Tymczasem zbyt długo
879 XVIII|        porozumiewają się oczami i naraz z tych wszystkich młodych,