Part

  1 Aut  |              mundurka, przygotowując do druku trzecie swej pracy
  2 Aut  |          tryumfującą Polskę od końca do końca!~Zmienione warunki
  3 Aut  |           warunki pozwoliły autorowi do serii obrazków składających
  4 Aut  |      odmalowany. Niepodobny on zgoła do przedajnych rusyfikatorów,
  5 Aut  |           mogę przemilczeć faktu, że do powodzenia Niebieskiego
  6 Aut  |            samego w podziw wprawiła. Do takiego wmyślenia się i
  7 ZeSt |             wąski, wypłowiały pasek, do oczu go przybliżył - długo
  8 ZeSt |       najstarszy.~- Ładne. Skrajane "do figury", zapinane na jeden
  9 ZeSt |        najstarszy. Ojciec przygarnął do siebie swą "trójkę hultajską".~-
 10 I    |           wszyscy o tej porze wstają do pracy, czynią to tylko ci,
 11 I    |           usta gorącą kawą, wpychają do tek książki, jabłka, kajety
 12 I    |                Upiekła. Lećta duchem do Żydówki.~- Na jednej nodze!~-
 13 I    |            nie przychodzić... Nic mi do tego. Ale wiedzcie, że was
 14 I    |             pędzą. Dobiegli zdyszani do szkoły. Ledwie wśliznęli
 15 I    |           okute drzwi, wiodące razem do szkoły i do klasztoru.~Mają
 16 I    |            wiodące razem do szkoły i do klasztoru.~Mają tylko tyle
 17 I    |          gołymi głowami, stoi gotowa do marszu; druga klasa wysypuje
 18 I    |      zbytniego pośpiechu szykuje się do wyjścia; piąta - same filozofy
 19 I    |              lewo, na górę i na dół, do wszystkich klas zaglądając,
 20 I    |          wszystkich klas zaglądając, do pośpiechu nagląc. Profesor
 21 I    |            Wpłynęła bocznym wejściem do kościoła i skupiła się w
 22 I    |              białej komeżce, służący do mszy, uderzył mocno w dzwonek,
 23 I    |          pierwsza lekcja, ,,od ósmej do dziewiątej".~Dzwonek spełnił,
 24 I    |     dziewiątej".~Dzwonek spełnił, co do niego należało. Kilku maruderów
 25 I    |                teraz może odpoczywać do godziny drugiej, o której
 26 I    |           przychodzą już po obiedzie do szkoły.~Poczciwy, czujny,
 27 I    |         wytrwale z gnuśnego lenistwa do modlitwy i nauki, dwóch
 28 I    |            przez jedno z wąziutkich, do strzelnic podobnych okienek.
 29 I    |        kilkudziesięciu laty budził i do rzeczywistości przywoływał
 30 I    |        przywoływał pewnego skłonnego do marzeń, zawsze zamyślonego
 31 I    |            skrzydeł pomagające sobie do lotu - próbują biec na równi
 32 I    |              głos dzwonka dopływa aż do krańców miasta, gdzie na
 33 II   |         otworzywszy drzwi, wpycha go do środka. Malec wpada jak
 34 II   |      zaczerwieniony, kurzem okryty - do przewodnika swego się zwraca.~-
 35 II   |      Wszyscyśmy koledzy i kwita! Mów do mnie po prostu: ty.~- Dobrze,
 36 II   |           się wygodnie, uśmiecha sam do siebie. Zaraz też zanurza
 37 II   |               Zaraz też zanurza rękę do teki, wydobywa bułkę z serem
 38 II   |             pełno. Przebiega z ławki do ławki, mustrując małych,
 39 II   |            wszystko i przyskoczywszy do najbliższego towarzysza,
 40 II   |       zuchowatymi, ciągłą gotowością do bójki. Tamci to niby nowozaciężni
 41 II   |         Zanim inspektor wyszarpnie i do kieszeni schować każe te "
 42 II   |          podczas lekcji usiadł tyłem do nauczyciela. Drugi, znudzony
 43 II   |           się jeść". Piąty, wywołany do lekcji, oświadcza, że wstać
 44 II   |             wzniosłe słowo! ale żeby do umysłów dziecięcych trafiło,
 45 II   |        kulawemu Szymonowi ćwiczyć aż do zdechnięcia!...~Po odejściu
 46 II   |        minutkę", która przeciąga się do całego kwadransa; to przybywa
 47 II   |        inspektor i każe "knotom" iść do domu, nazajutrz zaś "punkt
 48 II   |       odpowiada tamten.~- To przyjdź do mnie. Mam cały worek.~-
 49 II   |              całe stadko zbiegło się do rozsypanego na ulicy obroku.
 50 II   |            nie przefrunęły przez mur do ogrodu klasztornego.~O Piotrusiu
 51 II   |        orzechach zupełnie zapomniał.~Do domu ma blisko, ale jak
 52 II   |             Jednocześnie wychyla się do niego pucołowata, rumiana
 53 II   |                   Dam, tylko przyjdź do mnie.~- Naprawdę dasz?~-
 54 II   |         Kozłowskim...~- A jak?~- Mów do mnie po prostu: "Koźle!"~
 55 III  |             włościańską sukmanę, ale do jednej z pół tej sukmany
 56 III  |              zabierają się całą siłą do nauki, "kują" po całych
 57 III  |     pierwszoklasista znów zabrał się do "kucia" - z mniejszym już
 58 III  |             Boże Narodzenie pojechał do domu - i już nie powrócił.~-
 59 III  |         malcy. - Dlaczego Mosakowski do szkoły nie wraca?~Nikt nie
 60 III  |              humorze i zabrawszy się do czytania listy, przy nazwisku
 61 III  |         uczyć, od gramatyki uciekał, do pisania słówek lenił się,
 62 III  |            pisania słówek lenił się, do geografii nie można go było
 63 III  |             dziwaczne, służyć mające do gimnastyki języków.~- L'
 64 III  |            jeszcze, mój Szabasiński, do doskonałości. To trzeba
 65 III  |            brunecik, był najśmielszy do profesora, który bywał u
 66 III  |       Prawdziwa francuska, w sam raz do wymawiania dyftongów i spółgłosek
 67 III  |            wyrzucę z klasy i napiszę do ojca, żeby go... ożenił!~
 68 III  |         miejsc samotnych, wciska się do najdalszych, pół-ciemnych
 69 III  |           knotów", którzy przybywają do miast z na pół chłopskich
 70 III  |     wiejskich. Prócz chleba służy im do żucia groch gotowany, pestki
 71 III  |         dobrych, wesołych, skłonnych do poświęceń, często nawet
 72 III  |              wyfrunie.~Pewna smutna, do usunięcia niemożliwa okoliczność
 73 III  |         uwagi.~Ten nauczyciel należy do najzapalczywszych pedagogów,
 74 III  |            pedagogów, a przynajmniej do największych krzykaczów
 75 III  |        odwracał się, ani wiedząc, że do niego mówiono.~Effenberger
 76 III  |       zeskoczył z katedry, przybiegł do ławek, zaciśniętą pięścią
 77 III  |              Dłoń zwiniętą przyłożył do ucha i powtarzał przeciągle:~-
 78 III  |     zrozumieć nie mogąc, zwrócił się do prymusa:~- Prymus!... tak,
 79 III  |       razowca i zabrał się spokojnie do jedzenia.~Klasa - ryczała.~
 80 III  |              na współczucie.~Należał do nich ten syn zagrodowego
 81 III  |              rok szkolny nie dobiegł do końca, gdy Księżopolczyk
 82 III  |              musiał przerwać naukę i do łóżka się położyć.~Ojciec
 83 III  |             Raz szepnął, jakby tylko do siebie:~- To dobre chłopaki...~
 84 IV   |            dwa razy na dzień wchodzi do kancelarii, gdzie ma dostęp
 85 IV   |          kancelarii, gdzie ma dostęp do samego inspektora; on melduje,
 86 IV   |              gąbkę "ktoś świsnął"...~Do prymusa profesor zwraca
 87 IV   |         obecny, a gdy został wezwany do lekcji, oświadczono, że
 88 IV   |     ofiarowanym w porę "papataczem", do fundowanych sobie "babek
 89 IV   |               Należą mi się, ale mię do niczego nie zobowiązują"... ~
 90 IV   |           ale tylko wówczas, gdy się do tej godności doszło prostą
 91 IV   |       widoczne zaś było, że się rwie do miejsca pierwszego. Dowiedziawszy
 92 IV   |          ekstry" - chłopiec, słowem, do różańca i do tańca.~Pod
 93 IV   |       chłopiec, słowem, do różańca i do tańca.~Pod tym względem
 94 IV   |             w chwili, gdy jedną nogę do góry zadzierał, lewą ręką
 95 IV   |             bez skutku.~- Cała klasa do aresztu!...~Pogroził wszystkim
 96 IV   |        ślizgającego się, biegającego do mety. Ludzie obdarzeni najbujniejszą
 97 IV   |              był najniespodziewaniej do kancelarii. Zwierzchność
 98 IV   |           Jedni byli pewni przejścia do klasy wyższej, innych promocja
 99 IV   |        promocja wisiała "na włosku". Do ostatnich należał Kozłowski,
100 IV   |              Narwi, skierowała kroki do bliskiego lasu. Powrócono
101 IV   |            Ślimakowi. Wystarczyło mu do szczęścia przekonanie, że
102 IV   |            wracał potem z tą książką do kolegów mierząc ich wzrokiem
103 IV   |              ale z głową podniesioną do góry, z uśmiechem lekceważąco
104 IV   |          lekceważąco wyniosłym szedł do domu środkiem ulicy, trzymając
105 IV   |     bystrością szybkobiega czmychnął do sieni najbliższego domu.
106 IV   |              minut później szedł już do domu sztywny i pewny siebie,
107 IV   |       pułtuskiej odebrał i przeniósł do gimnazjum gubernialnego.
108 V    |         należało jednak w miasteczku do popularnych. Uczynił je
109 V    |          jednym tchem, z zamkniętymi do połowy oczyma, jakby w obawie,
110 V    |              Witek - mówił Dembowski do Sprężyckiego - chciałbym
111 V    |              Koledzy mają nowy powód do dziwienia się. Kilku chłopców
112 V    |        Wojciecha Krystka ciągnie ich do siebie, wydaje się im czymś
113 V    |           dnia Krystek nie przyszedł do szkoły. Nie przyszedł drugiego
114 V    |            jego towarzysz Dembowski. Do Dembowskiego przyczepił
115 V    |              Sprężycki przysunął się do drzwi od mieszkania pana
116 V    |      krzyknął głośno i wybiegł pędem do sieni.~Pędził tak szybko,
117 V    |       odemknęli drzwi od warsztatu i do środka zajrzeli. Nie było
118 V    |     błyskawiczną szybkością drapnęli do sieni i przepychając się,
119 V    |          długi czas nie mógł przyjść do słowa, powtarzając tylko
120 V    |          nieboszczyka nie można było do niej "dopasować" - stale
121 VI   |             Wszystko to odnosiło się do pewnego pamiętnego dnia,
122 VI   |               I zabrał się na powrót do wykończania swego przepięknego "
123 VI   |      Ostatnie wyrażenie odnosiło się do tego, że Welinowicz był
124 VI   |            nie mogąc się uspokoić.~- Do kaligrafii nie trzeba wielkiego
125 VI   |           zawsze przy sobie, schował do kieszeni flaszeczkę z czerwonym
126 VI   |           tym co najwyżej "zajechać" do biura powiatu na "wolnonajemnego"
127 VI   |       kieszeniach, z twarzą zwróconą do okna poświstuje: "Pojedziemy
128 VI   |              stoi wyprężony i gotowy do skoku, a myśliwy strzela
129 VI   |             skoku, a myśliwy strzela do zająca kulą - przy czym
130 VI   |             skrzydłach piór gotowych do pisania, trzeba zatem te
131 VI   |          takie pojęcie o narzędziach do pisania, potrafi zastrugać
132 VI   |              pióro służyć może tylko do pospolitszej, brulionowej
133 VI   |  kaligrafować" niepodobna.~Hefajstos do zatemperowania jednego pióra
134 VI   |         jakby szkicowy kształt pióra do pisania, średnim, bardzo
135 VI   |              najostrzejsze, służy mu do przycinania "noska".~Czynność
136 VI   |          zależy: czy pióro ma służyć do cieńszego lub grubszego
137 VI   |       cieńszego lub grubszego pisma, do liter pochyłych, "angielskich",
138 VI   |                angielskich", czy też do prostego, okrągłego "ronda".
139 VI   |           sztucznej podkładce. Służy do tego wyłącznie paznokieć
140 VI   |          posiedzeniu pięć, sześć, aż do dziesięciu - chowa do teki,
141 VI   |             aż do dziesięciu - chowa do teki, następnie zjada wszystkie
142 VI   |            następnie zjada wszystkie do ostatniego okrucha.~Żarłoczność
143 VI   |           zapłatę wysoką, dochodzącą do całej kwarty ulęgałek lub
144 VI   |            całej kwarty ulęgałek lub do trzech groszy w gotówce
145 VI   |        człowieka wyrabiającego piłki do grania.~W miasteczku nie
146 VI   |            mundurków, których liczba do 350 dochodzi, prędzej by
147 VI   |             czyli "kulga" dopóty, aż do wosku przylgnie tyle włosów,
148 VI   |          gumy otrzymać wreszcie masę do czarnego ciasta podobną,
149 VI   |       najmłodsi co prawda. Kupują je do zabawy. Zabawa na tym polega,
150 VII  |         Chłopcom oczy przymykają się do snu. Są jakby nieprzytomni
151 VII  |        zwłaszcza gdy głowę pochyli - do połowy się kryją. W całości
152 VII  |             gotowy, skłonny też bywa do marzenia i głębokich zamyśleń.~
153 VII  |            zawładnąć myślami, tak je do swego wykładu przynęcić.~...
154 VII  |          chłopcu w pamięci. Wracając do domu, w myśli go sobie powtarza.
155 VII  |             ma sposobu zbliżenia się do nich...~Nieprzystępny jest
156 VII  |     dostarczył mu na kilka dni wątku do marzeń najrozkoszniejszych...~
157 VII  |           lekcji Dembowski przyszedł do Sprężyckiego z miną tajemniczą,
158 VII  |            zaproponował, żeby poszli do "pustelni".~"Pustelnią"
159 VII  |              a cudnym wierszom Narew do taktu pluskała, ptaki dziwiły
160 VII  |               Sprężycki, liczący się do najzapaleńszych i najzręczniejszych "
161 VII  |          kilka dni później powrócono do tego przedmiotu.~- Cóż Konrad
162 VII  |             ręce i zajadając kupioną do spółki kwartę sapieżanek.~-
163 VII  |           trzeba wziąć i - wieprzkom do koryta wyrzucić?~- Co znowu!
164 VII  |           Sprężycki pociągnął kolegę do wyjścia. Gdy znaleźli się
165 VII  |      znaleźli się na rynku, podbiegł do nich Kozłowski.~- Umarł
166 VII  |         miasto, gdy Sprężycki wracał do domu. Było mu smutno i strasznie.
167 VII  |        wesołej książce, którą dostał do czytania - a usta jego powtarzały
168 VIII |              Tego dnia olbrzym, idąc do szkoły, spotkał wątłego
169 VIII |          półżartem malca, wsadził go do teki, przykazując, żeby
170 VIII |     przyniesiony został w ten sposób do szkoły wśród wrzasku kolegów
171 VIII |             Niech no jednak - dodał, do tabakiereczki swej sięgając -
172 VIII |             parole!~Wywołuje ich obu do lekcji - każe stawać przed
173 VIII |          drugiego. Dawid sięga ledwo do pasa Goliatowi.~- Kucharzewski,
174 VIII |          Teraz olbrzym wykrzywia się do płaczu.~- Nie wiem, za co
175 VIII |              katedrze.~- Milczeć, bo do dziennika zapiszę! Olbrzym
176 VIII |        zapiszę! Olbrzym wtłoczył się do ławki, głowę wsunął między
177 VIII |                  zwraca się Luceński do drugiego ucznia - powtórz,
178 VIII |           koniuszek palca w tabace i do nosa przykłada.~- Jesteś
179 VIII |     wysłuchawszy innych, zwrócił się do Kucharzewskiego:~- No, Kucharzesiu,
180 VIII |         odpycha. Gdy chce zmusić się do nauki, litery tańcują mu
181 VIII |          teorię arytmetyki.~Wywołany do lekcji wstaje, przeciąga
182 VIII |            tym, rybko. Ale cóż to ma do Kucharzewskiego?~- A bo
183 VIII |             w kieszeń nie schowa ani do teki. A tu nadchodzą egzaminy,
184 VIII |              pauzy wszyscy cisną się do niego z piórami, których
185 VIII |     pozwolono uczniom iść na godzinę do domu. Nauczyciel zachorował,
186 VIII |         otwarte, rzucili się chłopcy do wyjścia. W kilka sekund
187 VIII |              rzucę ja to wszystko... do kąpieli pójdę, potem na
188 VIII |                 Co chwila to zagląda do książki, to się od niej
189 VIII |          ulatują mu z pamięci. Wraca do nich - tamten gdzieś mu
190 VIII |             wierszyk.~- Wierszyk?... Do deklamacji?...~Twarz olbrzyma
191 VIII |               ma szczególną zdolność do zapamiętywania ich i wygłaszania.~-
192 VIII |      Urodzony deklamator zapalił się do wiersza, od razu zatrzymuje
193 VIII |            wyzwawszy Kucharzewskiego do lekcji, zdumiał się płynnością,
194 VIII |            on wyśpiewał wszystkie co do jednego "wyjątki".~- Bój
195 VIII |         widoczną piątkę.~Gdy wracali do domu, olbrzym aż podskakiwał
196 VIII |               co go czyniło podobnym do tresowanego słonia. Nie
197 VIII |              Uśmiechał się wprawdzie do kolegi, ale miał łzy w oczach.
198 VIII |       komplement - i wraca spokojnie do przerwanego przepisywania.~
199 VIII |            czeka. Zmyka czym prędzej do domu, czując, że go jeszcze
200 VIII |        Wroński przychodzi na stancję do Kucharzewskiego. Celem tych
201 VIII |           Chłopcy przysposabiają się do egzaminów - właściwie zaś
202 VIII |         Kucharzewskiego przysposabia do nich Wroński.~W ciągu tych
203 VIII |        kolegów zmienia się stopniowo do gruntu. Dawniej stanowczą
204 VIII |           ona przechodzi nieznacznie do maleńkiego Wrony. Ostatni,
205 VIII |        objaśniające słówko.~Dochodzi do tego, że Kucharzewski względem
206 VIII |            Niebawem cud wypełnia się do końca. Na popisie publicznym,
207 VIII |         Kucharzewski razem powracają do domu, pierwszy dźwigając
208 VIII |           względem wzrostu daleko mu do niego.~Pochylający się,
209 VIII |          przyszłość swą w synu, jest do łez rozrzewniona dobrocią
210 VIII |             go całuje, potem zasadza do nakrytego stołu, gdzie przygotowała
211 VIII |           przysuwa półmiski, zachęca do jedzenia. Ogromną ma ochotę "
212 VIII |              Nieustannie też chustkę do oczu przykłada.~Po śniadaniu
213 VIII |        Kucharzewska prosi Wrońskiego do ogródka, gdzie rosną dynie -
214 VIII |     niewielki, wymaga kilku miesięcy do zupełnego dojrzenia. Prosi
215 IX   |          odważają się posyłać dzieci do szkół - jednak już o tym
216 IX   |         czapek, a czupryny wyrastają do zabronionej regulaminem
217 IX   |      kwartału właściciele "skrzynek" do dzielenia swego chleba i
218 IX   |             chłopców:~- Dziś idziemy do Mieszka. Ma szynkę i placek.~-
219 IX   |            tłuszczu policzkami:~- Co do chronologii, to już ty się,
220 IX   |         powagą i strachem. Zajrzyjmy do którejkolwiek liczniejszej
221 IX   |    liczniejszej stancji - ot, choćby do tej w rynku, utrzymywanej
222 IX   |             wesołym i zawsze gotowym do figlów i bójki.~Pani Pórzycka
223 IX   |               bardzo małym, zupełnie do jej figury nie dopasowanym.
224 IX   |             wylegli na podwórko oraz do małego warzywnego ogródka.~
225 IX   |          borów płyną głosy wzywające do odpoczynku, do marzeń, do
226 IX   |             wzywające do odpoczynku, do marzeń, do nasycania się
227 IX   |            do odpoczynku, do marzeń, do nasycania się niezrównanymi
228 IX   |               drugi na przystawionej do ściany drabince; trzeci
229 IX   |             uchybienia są zapisywane do specjalnej "księgi wizyt",
230 IX   |          prawa utrzymywania uczniów.~Do przestępstw najzawzięciej
231 IX   |           trunków i palenie tytuniu. Do mniej ciężkich: przebywanie
232 IX   | przeznaczonym na uczenie się lekcji. Do tolerowanych: przewracanie
233 IX   |             dlatego tylko, że należą do zabronionych.~Trudno uwierzyć,
234 IX   |          zamiast sadzać tych uczniów do kozy, kazał im za karę pić
235 IX   |       powędrowały przez otwarte okno do ogródka.~- Nie można...
236 IX   |             kochaneczku - zwraca się do Szymczaka - podaj mi z łaski
237 IX   |           Pofatyguj się, chłoptysiu, do pani Pórzyckiej, powiedz,
238 IX   |            Pórzycka otrzyma wezwanie do inspektora. Stancja może
239 IX   |              zasadziwszy nauczyciela do salaterki z poziomkami,
240 IX   |              Piec u mnie dymi i swąd do uczniowskiej izby zalatuje -
241 IX   |       podnosi ją i pośpiesznie chowa do kieszeni.~Po chwili najuprzejmiej
242 IX   |             pani Pórzyckiej dochodzą do granic niemożliwych. Władza
243 IX   |       stancję prawie zawsze wstępują do seminarium.~Inne stancje
244 X    |       odnogami, niby dwojgiem ramion do uścisku wyciągniętych, opasuje
245 X    |          ogrody; wrzyna się w cichą, do przechadzek służącą ulicę,
246 X    |       pierwszorzędny pływak, odważny do bohaterstwa, śmiały, nieustraszony.
247 X    |             Kucharzewski, po wejściu do wody, lekko, swobodnie,
248 X    |            deskę pochwycić. Przypiął do niej jedną rękę, potem drugą.
249 X    |            wypadkiem przyczepiło się do olbrzyma i z czego olbrzym
250 X    |         unosząc na sobie przyrosłego do niej chłopca.~Kucharzewski
251 X    |         zanimby jeszcze zdążył wpaść do wody.~Im wyżej wznosi się
252 X    |            wysokość - już gotuje się do skoku...~Ręce złożył nad
253 X    |              Czeka, aż deska dojdzie do największej wysokości, aż
254 X    |          parska i szybko dopłynąwszy do brzegu, w kilku susach jest
255 X    |              nie odpoczywając, pędzi do matki na gorącą kawę ze
256 X    |            takiego, który wrzuciwszy do głębiny spory kamień, potem
257 X    |        Mieszkowski należy, niestety, do ostatnich.~Ileż napracował
258 X    |           długich staraniach doszedł do tego tylko, że nauczył Piotrusia
259 X    |            poruszając tylko od czasu do czasu rękoma i nogami.~Ale
260 X    |              z mostu komenda - głowa do góry... usta zamknąć...
261 X    |         mundurze i czapce, rzuca się do wody.~Doskonały pływak,
262 X    |          przeżegnał - i znów: chlust do wody!~Tym razem szło mu
263 X    |              nadzwyczajnym wciągnęli do łodzi dwóch chłopców, splecionych
264 X    |            wielkim trudem przywołano do życia najpierw Piotrusia,
265 X    |         dzieje. Kazano ich przenieść do domu i oddać pod nadzór
266 X    |         dopiero wszyscy zwrócili się do Kucharzewskiego - bohatyra
267 X    |           otworzyli oczy, kopnął się do matki na swą zwykłą gorącą
268 X    |      rogalikami. Nazajutrz przyszedł do klasy, taki jak zawsze:
269 X    |         zwierzchnikowi, chciał uciec do ławki. Powstrzymał go ksiądz
270 X    |   przerywając zabawę, pobiegli pędem do miasta i wpadłszy do mieszkania
271 X    |           pędem do miasta i wpadłszy do mieszkania urzędnika Grąbczewskiego,
272 X    |              jeden po drugim, wpadli do przerębla i dostali się
273 X    |              tylko połyskiwały małe, do czerpania wody wyrąbane,
274 X    |          szybko zapada. Gdy przybyli do mostu, już zaczynało się
275 X    |              nieruchome, skostniałe, do brył lodu podobne.~Ogromny
276 X    |              restauracją i bilardem. Do tej cukierni przeniesiono
277 X    |              mógł już być przywołany do życia.~Śmierć jego przez
278 X    |       własnej sile. Poszedł najpierw do kościoła, a stamtąd zaraz -
279 XI   |           jakby tylko głosu próbował do wieczornego koncertu.~Niebo
280 XI   |           Północnej. Prawdziwe morze do wypicia!~Sprężycki czyta
281 XI   |           nauczę!~Mimo to znów wraca do książki - znów usiłuje wbić
282 XI   |       uwyraźnił - jest teraz podobny do stłumionego huczenia.~Przez
283 XI   |    latającego - ręce doń wyciąga jak do przyjaciela, jak do wybawcy...~
284 XI   |              jak do przyjaciela, jak do wybawcy...~Już się teraz
285 XI   |            podwórze, na rynek, wpaść do której stancji, umówić się
286 XI   |           obgadane - Sprężycki wraca do domu i kładzie się spać,
287 XI   |             Żeby mnie tylko wpuścili do ogrodu benedyktyńskiego.~-
288 XI   |            we drzwiach z podniesioną do góry ręką, w której dwóch
289 XI   |          ciszy przechodzi na palcach do katedry, na stoliku kładzie
290 XI   |              kładzie czapkę daszkiem do góry, w czapce umieszcza
291 XI   |      potrząsając wciąga ją nareszcie do potężnego nosa. Zwraca się
292 XI   |            koniugacyjki"... - szepcą do siebie uczniowie, którzy
293 XI   |       Nauczyciel ma osobliwą słabość do początków gramatyki; wyższe
294 XI   |         Posiada szczególną skłonność do przeciągania ostatnich wyrazów
295 XI   |        dziwną trafnością przystawało do jego poczciwej, nieco ciężkiej
296 XI   |            gdy łacinnik odwrócił się do tablicy, Sprężycki, choć
297 XI   |        śmiech. Izdebski wyciąga rękę do czupryny Bonusia - ale cofa
298 XI   |        dziwnie w tych sprawach tępy.~Do najwyższej pasji doprowadzony
299 XI   |          chrabąszcza, przyczepia ich do nauczyciela dziesięć.~Niebawem
300 XI   |       historię powszechną - wchodził do klasy, wzorowa cisza panowała
301 XI   |             odchrząknąwszy, wywołuje do lekcji - Sprężyckiego.~Chłopiec,
302 XI   |             odpowiadaj.~Prymus idzie do pieca, na palce się wspina -
303 XI   |      rozkazuje nauczyciel.~Rzuca się do tego pierwszy Sprężycki.~
304 XI   |          wzmaga - dochodzi nareszcie do takiego natężenia, że nauczyciel
305 XI   |       inspektora, "ktoś" nawpuszczał do klasy chrabąszczów.~- Kto
306 XI   |             on nawet po dzwonku, gdy do klasy wojskowym, rytmicznym
307 XI   |         chrabąszcza, i powraca z nim do klasy. Sprężycki nie ustępuje.~-
308 XI   |          słuchać.~- Sprężycki, marsz do lekcji - przerywa mu czerwony
309 XI   |                 krzyczy doprowadzony do ostatniej pasji Effenberger
310 XI   |           nowym kałamarzem i ścierką do wycierania atramentu. Na
311 XI   |              przyprowadzaniu katedry do porządku upływa co najmniej
312 XI   |      uczniowie udają, że się szykują do pisania. Kałamarze pochowali,
313 XI   |          przygotowanie nowej sztuki, do której łapki i ogonki chrabąszczów
314 XI   |            musicie się wszyscy wziąć do wypędzania.~"Sprzysiężonym"
315 XI   |    Łypaczewskiemu. W ogóle należy on do nauczycieli, którzy z trudnością
316 XI   |           zaś i w soboty po południu do szkoły nie przychodzono.~
317 XI   |             za kołnierz albo wpuścił do rękawa. Ofiara figla rzuca
318 XI   |         żmiję, a inni aż przysiadają do ziemi od śmiechu.~Po zachodzie
319 XI   |           Przez otwarte okna wpadają do mieszkań, na kształt pocisków
320 XII  |         chłopiec zabiera się od razu do czytania - ale go profesor
321 XII  |              że wszyscy poeci należą do przeszłości, że o każdym,
322 XII  |              zabiera się natychmiast do czytania. Inni słuchają
323 XII  |      Syrokomlę.~Na pocztę nie idzie, do czego ma kilka ważnych powodów.
324 XII  |               gdzie ów trakt biegnie do Różana, Ostrołęki, Łomży
325 XII  |              mógł przypatrzeć mu się do woli.~Minął Karczmę Zieloną,
326 XII  |           dziecinne z wiarą i otuchą~Do grona towarzyszów i do murów
327 XII  |        otuchą~Do grona towarzyszów i do murów klasy~Przylgło, przyrosło
328 XII  |             się modlę w kaplicy albo do mszy służę?~Z serca chłopczyny
329 XII  |              nadlatuje. I znów sięga do pamięci - prawie na głos
330 XII  |             zaledwie poety! Toteż on do zwykłych ludzi nie może
331 XII  |               głos jękliwy, żałosny, do ogólnej melancholii jesiennego
332 XII  |             sobie inaczej: podobnego do Margiera i Dęboroga, z dużym,
333 XII  |         wbitym w chłopczynę bystrym, do głębi przenikającym wzrokiem
334 XII  |        wzrokiem uśmiecha się...~Ach! do śmierci nie zapomni Sprężycki
335 XIII |           próżno usiłuje wedrzeć się do niedużego saloniku Sprężyckich.~
336 XIII |       zresztą dalekiego podobieństwa do rumianego, żywego jak iskra
337 XIII |           chorego.~- Przysuń bliżej, do samej twarzy... - prosi
338 XIII |             policzkowe.~Razem z bzem do łóżka małego męczennika
339 XIII |          uzdrawiające takiej potęgi, do jakiej nie wzniosą się nigdy
340 XIII |             papieru karetę, zaprzągł do niej aż sześć chrabąszczów
341 XIII |            jak Kataryniarz przyniósł do klasy gołębia, którego mu
342 XIII |          światła i powietrza wpadają do dusznego pokoju. Odsłania
343 XIII |      dobroczynna królowa, przychodzi do chorego dziecka, aby je
344 XIII |              w drugie i uśmiecha się do niego wesoło.~- No, Bronek -
345 XIII |         Bronek - mówi rześko - teraz do czytania. Dembowski otworzył
346 XIII |         który opuści wodza swojego i do wojska przejdzie. Który
347 XIII |           wierność i tę zachowamy aż do śmierci - odezwał się Altaverde. -
348 XIII |              na chorą nogę kolegi.~- Do 13 czerwca muszę chodzić –
349 XIII |              gdy Rinaldo przystępuje do otwartego okna i mówi: "
350 XIII |                ja podniosę pistolety do góry, a ty uderzysz młotkiem
351 XIII |        poruszony?~- Nie poruszony.~- Do kryjówki zaglądałeś?~- Trudno
352 XIII |              Co robić? W powieściach do podważania takich kamieni
353 XIII |             który na lato ma przybyć do Pułtuska. Przy sposobności
354 XIII |       własnością: nie tylko należała do nich, lecz i przez nich
355 XIII |              na samo wspomnienie!...~Do przyrządzenia owej trucizny
356 XIII |             nie został przypuszczony do tajemnicy. Co więcej, obaj
357 XIII |             przed sobą przysięgę, że do końca życia nigdy nikomu,
358 XIII |          zwrócono się z podejrzeniem do Bronka. Sumienie małego
359 XIII |            sztuczny alfabet i pisują do siebie listy cyfrowane,
360 XIII |         biegają z listami od jednego do drugiego.~Sprężycki cierpi
361 XIII |              przesiaduje przy chorym do północy, książki mu czyta,
362 XIII |           ciemnymi uliczkami powraca do domu. Matka czyni mu głośne
363 XIII |              się z krzesła, odchodzi do okna lub w ciemny kat pokoju.~
364 XIII |      przedostało się w tłumaczeniu i do Pułtuska, gdzie nadzwyczajne
365 XIII |          siadł na bryczkę i pojechał do Warszawy. Po dwóch dniach
366 XIII |    lekarza-homeopatę.~Z tym lekarzem do pokoju i do duszy chorego
367 XIII |             tym lekarzem do pokoju i do duszy chorego wstąpiło jakby
368 XIII |           zasłony wszelkie odrzucić, do rany przykładać tylko kawałki
369 XIII |      spełnione, kazał on podać sobie do pokoju chorego drugie śniadanie
370 XIII |          wielkim apetytem zabrał się do jedzenia.~Sam widok tego
371 XIII |           zaś użyjemy tego narzędzia do ukrajania potężnego plastra
372 XIII |            zwraca się z tym pytaniem do matki. Matka w odpowiedzi
373 XIII |              płaczem, przyciska syna do piersi, okrywa go pocałunkami
374 XIII |                Przed wieczorem wpada do niego Dembowski, rozpromieniony,
375 XIII |         doktór mówi, zaraz pobiegłem do naszego kamienia i tam wykonałem
376 XIII |             bliżej.~Tamten podchodzi do łóżka - Sprężycki chwyta
377 XIV  |        przypierającego jednym końcem do kościoła Ojców Benedyktynów,
378 XIV  |               że "knoty" wspinać się do niej muszą na palcach, a
379 XIV  |              Te drzwi prowadzą razem do szkoły i do klasztoru. Lewa
380 XIV  |           prowadzą razem do szkoły i do klasztoru. Lewa połowa gmachu,
381 XIV  |              się z kościołem, należy do zakonników; prawa stanowi
382 XIV  |             leży przepaść niemożliwa do przebycia. Nikt też nawet
383 XIV  |            dążący na lekcje religii; do połowy klasztornej wślizguje
384 XIV  |     zgarbiony, z niezmiernie długim, do dzioba kruczego podobnym
385 XIV  |          budzi się nagle "powołanie" do życia zakonnego. Postanawia
386 XIV  |    Postanawia przykładać się pilniej do łaciny i marzy z utęsknieniem
387 XIV  |          spokój zapanuje, nadpływają do niej stłumione, uroczyste
388 XIV  |            Piotruś Mieszkowski chowa do teki napoczęte jabłko -
389 XIV  |             wrażliwością, jest on aż do łez wzruszony. Zapomina
390 XIV  |          lekcyj.~To biedne pompisko, do niemożliwości rozklekotane,
391 XIV  |              prosto spod kościoła.~- Do... doprawdy?~"Knot" blednie
392 XIV  |        wiedzą i że to nikomu apetytu do wody nie psuje. Miałżeby
393 XIV  |            potem spluwa i zwraca się do całej kompanii.~- Nie pojmuję -
394 XIV  |         któryś.~- Od tygodnia kropli do ust nie wziąłem. I choćbym
395 XIV  |            może. Rzucają się wszyscy do otworu.~Najsilniejszy, odepchnąwszy
396 XIV  |       przyłożyli równocześnie twarze do rury i wrzeszczą:~- Tam
397 XIV  |           prostej. Każdy zaglądający do rury widział... własne oko,
398 XIV  |             oko swego brata.~Wejście do ogrodu klasztornego jest
399 XIV  |       poradzić. Trzeba mocno kołatać do furty, na zapytanie zaś: "
400 XIV  |        zapytanie zaś: "A kto tam?... Do kogo?..." - odpowiedzieć
401 XIV  |               odpowiedzieć śmiało:~- Do ogrodnika, po frukta!~Wielokrotnym
402 XIV  |             przedostają się niekiedy do ogrodowego sanctuarium,
403 XIV  |            zastąpić wielką, podartą, do gniazda wroniego podobną
404 XIV  |           owoc upadły. napatrzył się do syta zakonnikom, snującym
405 XIV  |           młodsi trójkami, stosownie do reguły zakonnej. Nie słyszało
406 XIV  |          zeskoczył z drzewa, pobiegł do budki ogrodnika, przebrał
407 XIV  |              przed sobą wyjście, iść do księdza, otwarcie wszystko
408 XIV  |  benedyktyńską, na dzwonnicę farską, do leśnych gąszczów, do rzecznych
409 XIV  |         farską, do leśnych gąszczów, do rzecznych otchłani, między
410 XIV  |        kwiaty płonące na łąkach, ani do ogrodów, ani do bibliotek,
411 XIV  |          łąkach, ani do ogrodów, ani do bibliotek, ani na tłumne
412 XIV  |        spokojem, i wyprawia od świtu do wieczora niesłychane hałasy.~
413 XIV  |          jemiołuchy - dostęp wszakże do pustelni równie trudny od
414 XIV  |     splątanych, wypełzłych z ziemi i do wody czołgających się korzeniach
415 XIV  |       stamtąd skokiem szalonym wpaść do wnętrza gaiku.~Nie trzeba
416 XIV  |            to również jedyny ksiądz, do którego nie przybiegają
417 XIV  |             i wślizgnął się chyłkiem do środka.~Siedzi przeto, patrzy,
418 XIV  |                Zlatywało się wówczas do nich ptactwo - ale jakie
419 XIV  |         jakby zwracał się z przemową do biesiadników, co stół jego
420 XIV  |         Skrzydlata czereda podlatuje do samych stóp mnicha, nad
421 XIV  |       kilkanaście~kroków zbliżyć się do siebie nie dadzą... Przejęty
422 XIV  |             ani głowy ludzkie nie są do miecza, ani kwiaty do drapieżnych
423 XIV  |             są do miecza, ani kwiaty do drapieżnych rąk głupców
424 XIV  |        ksiądz Siennicki z diabłem ma do czynienia, że kiedyś diabły
425 XIV  |             wszędzie; kwiaty podobne do wszystkich kwiatów; ptaki
426 XIV  |       ośmielający się chłopiec. - Co do ptaków, proszę księdza dobrodzieja,
427 XIV  |           widziałem, jak przybiegały do księdza dobrodzieja niby
428 XIV  |        stworzeniu bożemu i żeby idąc do niego, w sercu swym nie
429 XIV  |          wszelkich starań, aby dojść do tej doskonałości, o której
430 XIV  |            drzew, pozwalała brać się do ręki, pieścić, głaskać i
431 XIV  |           pieścić, głaskać i cieszyć do syta oczy tęczowym swych
432 XIV  |        dziecko - mówi ksiądz, biorąc do ręki jedną z ksiąg leżących
433 XIV  |          ptaszęta boże, przylatujące do ręki mej po ziarno, i wydało
434 XIV  |           nie wdzierać się podstępem do samotni mojej lub czyjejkolwiek.
435 XIV  |                Tu przygarnia chłopca do siebie - w oczy jego wpatruje
436 XIV  |           się długo, badawczo, jakby do duszy przez nie zazierał.~-
437 XIV  |          wówczas i ty nie zatęsknisz do samotności, do cichego odludnego
438 XIV  |            zatęsknisz do samotności, do cichego odludnego kącika
439 XIV  |          spuścił - ręce składa jakby do modlitwy.~- Zapamiętaj,
440 XIV  |    zrozumiesz... ~Głos zniżył prawie do szeptu.~- Nie zapomnij wówczas
441 XIV  |           zapomnij wówczas westchnąć do Pana Boga za spokój duszy
442 XIV  |          Boga otrzymasz resztę.~Dłoń do czoła przyłożył - spojrzał
443 XIV  |            jeszcze zajrzeć mi trzeba do książek moich...~Szorstką,
444 XIV  |              cię, moje dziecko. Żalu do ciebie nie mam - i ty go
445 XIV  |           nie mam - i ty go nie miej do mnie. Jeśli masz dziadka,
446 XIV  |            musi.~Odprowadził chłopca do samej furtki. Przy rozstaniu
447 XIV  |           miasteczko, chłopiec wraca do domu wolno, poważnie, w
448 XV   |           jakieś wiersze i co chwila do księgi zaglądał. Twarz jego,
449 XV   |              się uczynić go podobnym do głosu dojrzałego mężczyzny.
450 XV   |     wypełniały ciężkie westchnienia.~Do ogródka wszedł kolega Bronek -
451 XV   |             zwróci? się teraz wprost do towarzysza:~- Chaosa bytnost'
452 XV   |          osądził:~- Widać miał złość do ciebie.~- Tak jest, niezawodnie -
453 XV   |           pomadą różaną. Przyszedłem do klasy w nowym mundurze i
454 XV   |           rozszerzyła mu się od ucha do ucha i powiedział: - Wot
455 XV   |              jedzeniu. Ledwie wszedł do klasy, pyta: "Jakie u was
456 XV   |            znów oznajmia wszystkim: "Do śniadania!" (Do swidanja).~-
457 XV   |          wszystkim: "Do śniadania!" (Do swidanja).~- Albo to jego
458 XV   |        Odprawił kolegę i powróciwszy do swej wielkiej księgi, na
459 XV   |          Jastrebow dołączał swój bas do chóru i grubą laską do taktu
460 XV   |           bas do chóru i grubą laską do taktu wywijał. Od polskich
461 XV   |       opisanego nauczyciel zamykał i do kieszeni chował katalożek,
462 XV   |         wręczał ją któremu z uczniów do głośnego czytania. Monotonny
463 XV   |   naczelnikowa wzruszone były niemal do łez - tym głównie, że "chłopczyna
464 XV   |        ostatni z tej trójcy udał się do mieszkania Rosjanina jako
465 XV   |         nauczyciele zadawali uczniom do opracowania w domu nietrudne
466 XV   |             sprawie Sprężycki został do niego wysłany.~Jastrebow
467 XV   |               Ha, to niech pan uczeń do nich idą. Oni w ogrodzie
468 XV   |            miejsca pustkę. Od kołków do pni i od pni do kołków przeprowadzono
469 XV   |            Od kołków do pni i od pni do kołków przeprowadzono sznury,
470 XV   |          żydowskie tak zwane "bety". Do jednego z kołków przywiązano
471 XV   |     wiecznosti wozzwat...~Rzecz była do pojęcia trudna, a jednak
472 XV   |          oraz duża, czworograniasta, do połowy już opróżniona butelka
473 XV   |     uczyniwszy przerwę w deklamacji, do ust podnosił. Musiało zaś
474 XV   |             strachu przystąpił uczeń do nauczyciela i czapkę zdjąwszy,
475 XV   |     dokończył.~Jastrebow obrócił się do niego całą twarzą i skierował
476 XVI  |            dostarczając coraz nowego do niej przedmiotu.~Rzucone
477 XVI  |            zdradzający zawsze pociąg do spraw kościelnych i teologicznych. -
478 XVI  |            mnie tak blisko, jak stąd do tego kloca...~Wyznanie silnie
479 XVI  |           ziemię się zapadła czy też do góry pofrunęła?~- Nie wiem.
480 XVI  |               z Żydziakami wojować i do ogrodu zamkowego skradać
481 XVI  |              to nie może odnosić się do mnie, bo choć byłem z Bałandowiczem "
482 XVI  |  Bałandowiczowi. Najlepszy dowód, że do moich ciotek na skargę nie
483 XVI  |            skargę nie przychodził, a do ojca Bałandowicza poszedł
484 XVI  |      Zapalczywy chłopiec przyskakuje do niego:~- Będziesz miał prawo
485 XVI  |           Aha! właśnie... Przyjdźcie do mnie jutro na podwórze,
486 XVI  |            podsiniałymi - nie stanął do apelu ten, na którego miałem
487 XVI  |             skłonnym od poprzedników do czynienia głośnych zapowiedzi.~-
488 XVI  |           piątoklasiście. - On teraz do niczego. Niedawno miał "
489 XVI  |          Niedawno miał "trzy ćwierci do śmierci", słaby teraz jak
490 XVI  |           pędzą w różnych kierunkach do pełnych mis, które w tej
491 XVI  |         niepotrzebnie nawet chodzisz do szkoły i męczysz się słuchaniem
492 XVI  |              Z tym uśmiechem zasiada do swego uczniowskiego stolika,
493 XVI  |          świecy łojowej, zabiera się do pracy.~Upłynęło kilka tygodni -
494 XVI  |              następnie Wisłą spławić do Gdańska.~W gromadce nie
495 XVI  |             którym tak się spieszyło do jazdy konnej na oklep, do
496 XVI  |            do jazdy konnej na oklep, do biegania boso po łąkach,
497 XVI  |             biegania boso po łąkach, do kąpieli w kamienistym strumieniu
498 XVI  |         pomknęli wyciągniętym kłusem do rodzinnej zagrody.~Na klocach
499 XVI  |         dlatego jedynie, aby spełnić do końca swój honorowy obowiązek
500 XVI  |             sprawy z wielkich dzieł, do których się zobowiązali.~