Part

 1 II  |         przewrotny! godny, żeby cię na środku klasy rozciągnięto
 2 VI  |    genialnie!~- Jednak upewniam cię - ciągnął tamten - że Mickiewicz
 3 VII |        wyborniejsze, to - pytam cię, Bronek - czy te wszystkie
 4 IX  |        się, głupi, nie bój! Jak cię fater wyrwie, patrz tylko
 5 IX  |          ręce zaciera. - Proszę cię, kochaneczku - zwraca się
 6 X   |      Więc gdybym teraz porzucił cię w nieszczęściu, nie byłbym
 7 XIII|          Chaber"?~- Zgadłeś. On cię lubi.~- I ja jego. Czytuje
 8 XIII|       Pytał właśnie Chaber, czy cię może odwiedzić. Chciałby
 9 XIII|    odwiedzić. Chciałby rozerwać cię czytaniem.~- O, jaki dobry!
10 XIII|        głupstwo! Odstąp, proszę cię!~Ruchem ręki pokazuje koledze,
11 XIII|    kleik i biszkopciki, którymi cię dotąd żywiono.~Chory, długim
12 XIV |      pchać się nigdy tam, gdzie cię nie proszą.~Ostatni nakaz
13 XIV |        milczy zawstydzony.~- Co cię tu ciągnęło, co? Nie ma
14 XIV |        zaprzeczenie.~- Cóż więc cię tu sprowadziło? Powiedz.~
15 XIV | przesunął mu po czole.~- Żegnam cię, moje dziecko. Żalu do ciebie
16 XVI |        Ostrożnie, pchełko, żeby cię proszkiem nie posypali! ~
17 XVI |         ci ten rok daruję. Wolę cię widzieć w niższej klasie