Part

 1 V   |     Rozeszła się wieść, że jest chory ciężko, może śmiertelnie.~
 2 XIII|         W pokoju nie ma nikogo. Chory oczy przymknął, zdaje się
 3 XIII|     przybysz wszedł na palcach, chory go dosłyszał.~- Czy to ty,
 4 XIII|        bzu.~- Ach, daj go, daj!~Chory ożywił się. Głos jego stał
 5 XIII|         brata! Zamilkli obydwa. Chory ma łzy w oczach - łzy rozrzewnienia.~-
 6 XIII|            Wiem - pochwalił się chory erudycją: - Es war einmal
 7 XIII|   Przyjaciel skończył rozdział, chory odzywa się z mocą:~- Wiesz?
 8 XIII|             Zmęczony długą mową chory upadł na poduszki. Przez
 9 XIII| Śmiertelnie lęka się tych chwil chory chłopczyna.~Gdyby przynajmniej
10 XIII|  lekarstwa wyręcza.~Dopiero gdy chory uśnie, Dembowski wysuwa
11 XIII|     przyjaciół - entuzjastów...~Chory, o wszystkim zapominając,
12 XIII|      którymi cię dotąd żywiono.~Chory, długim postem wycieńczony,
13 XIII|        że mieli urzynać? - pyta chory.~- Wiedziałem wpierw niż
14 XIV |           bada ksiądz.~- Cho... chory... - jąka Sprężycki starając
15 XVI |   Potrafiłby Kucharzewski - ale chory.~- No, to ja pana Kuszkowskiego
16 XVI |        Szkoda, że byłem wówczas chory, bobym do tego głupstwa
17 XVII|       kolegi uczniowie mówią:~- Chory!~W tejże chwili podnosi