Part

501 XVI  |               ty na wierzch, a kurcz do dna. I sam nie wiesz, jak
502 XVI  |      Podrażniony chłopiec zwraca się do krytyków z pięściami zaciśniętymi.~-
503 XVI  |               wszyscy, ilu was jest, do Murowanki, a w oczach waszych
504 XVI  |             już rozbierać się miał i do wody skakać.~- Zuch! - mówi
505 XVI  |           mówi Kuszkowski, przez pół do siebie, przez pół do słuchaczów. -
506 XVI  |             pół do siebie, przez pół do słuchaczów. - Bohater, co?~
507 XVI  |           byłem wówczas chory, bobym do tego głupstwa nie dopuścił.
508 XVI  |              dopuszczając zapaśników do siebie.~- Z Radzickim skończone! -
509 XVI  |           inni jeszcze.~- Chcieliśmy do tego nie dopuścić - mówi
510 XVI  |                zwraca się Kuszkowski do obecnych. - Co do mnie,
511 XVI  |         Kuszkowski do obecnych. - Co do mnie, przyznaję Balonikowi
512 XVI  |           przez cały rok bez przerwy do szkoły chodzą. A Sprężycki
513 XVI  |             tym głośniej, im silniej do milczenia skłania go kolega -
514 XVI  |          wiedzieć trzeba, że go nikt do tego nie zmuszał ani nawet
515 XVI  |       posnęli, wymykał się cichaczem do bawialni, zapalał świece
516 XVI  |            świece i kuł a kuł... Raz do białego dnia ślęczał nad
517 XVI  |       przyjedzie ze wsi, zaraz idzie do "handlu" i wszystkich belfrów
518 XVI  |              swą "cywilnością" dojść do ładu), macha laską w lewo,
519 XVI  |            znaleźć się ludzie zdolni do podobnego... no, do podobnego -
520 XVI  |           zdolni do podobnego... no, do podobnego - żakostwa.~Szmer
521 XVI  |      Kuszkowski, dochodząc widocznie do ostatecznego swej mowy zamknięcia -
522 XVI  |      panegiryk na jego cześć dobiegł do końca.~Do ulotnienia się "
523 XVI  |              cześć dobiegł do końca.~Do ulotnienia się "bohater"
524 XVII |             przeciągającą się nieraz do czterech i pięciu godzin?
525 XVII |            trwogą tych nawet, co się do żadnej winy nie poczuwali?~
526 XVII |            zwierzchnik, tak pochopny do karania i dręczenia i rozwijający
527 XVII |       nasuniętych, w głosie basowym, do grzmotu głuchego podobnym.~
528 XVII |        dzwoniąca, bijąca i sadzająca do kozy; obecnie stała się
529 XVII |      twierdzili, że mówi:~- Chodźcie do szkoły... jeśli chcecie!
530 XVII |        między uczniami krążyło z ust do ust podawane nazwisko nowego
531 XVII |              blisko Radomia, szepnął do swych sąsiadów:~- A co,
532 XVII |           obowiązków, gdy przemawiam do was po raz ostatni, gdy
533 XVII |            każdego ucznia w stosunku do nauczycieli, zwierzchności
534 XVII |               i cały kraj syczały mu do ucha: ~- Za późno!... za
535 XVII |         kolegi ruch, zapraszający go do zabrania głosu.~Teraz wszystkie
536 XVII |              wiedział, jak się wziąć do tego. Istniała wprawdzie
537 XVII |        Zresztą, manifestacja, choćby do skutku doszła, chybiłaby
538 XVII |           salutował po wojskowemu, a do przechodzących uczniów uśmiechał
539 XVII |            zaczęli nabierać zaufania do jednego i drugiego. I niebawem
540 XVII |              prawdziwie niesłychana: do starego stróża uczniowie
541 XVII |            uczniowie cisnęli się jak do przyjaciela....~Nierzadko
542 XVII |        epizody swego życia. Miał zaś do opowiadania niemało, bo
543 XVII |      stanowczym.~- Chodźcie, dzieci, do szkoły - wołał - czekamy
544 XVII |             korzyści! Dalej, śmiało, do góry uszy! Jedna chwila
545 XVII |      będziecie umyci, ubrani, gotowi do lekcji i do życia! Chodźcie
546 XVII |           ubrani, gotowi do lekcji i do życia! Chodźcie do nas,
547 XVII |          lekcji i do życia! Chodźcie do nas, chodźcie! Przyciśniemy
548 XVII |           chodźcie! Przyciśniemy was do serca, zrobimy z was rozumnych
549 XVII |              niech Jan dołoży drzewa do pieca...~I wychodził - a
550 XVII |          przy tym miał coś ciekawego do pokazania: to roślinę niezwykłą,
551 XVII |         uczniom rozdawał, zachęcając do samodzielnego zbierania.~
552 XVII |          spełni swe zadanie, gdy ich do nauki zachęci, w uczeniu
553 XVII |         czynisz?"...~Poczuwający się do winy uczniowie milczeli
554 XVII |         wzniosły się piskliwe głosy, do wrzasku ptactwa domowego
555 XVII |          mówić: Możemy wszyscy pójść do kozy i przenieść męki najokropniejsze,
556 XVII |              który chyłkiem wędrował do kancelarii i składał inspektorowi
557 XVII |              deski ratunku, przypada do rektora, całuje go w rękę
558 XVII |            podwładnych. Zmieniło się do gruntu postępowanie nauczycieli
559 XVII |             które odbywał w młodości do Szwarcwaldu. Te opowiadania,
560 XVIII|               dzieci i służba, jakby do tego ślubem tajemnym zobowiązani,
561 XVIII|         zobowiązani, nigdy, wchodząc do ogrodu drzwi za sobą nie
562 XVIII|         Osowski, uczeń dobry, pilny, do nauki zawzięty, pociera
563 XVIII|        smutnym. - Wiecie, że rwę się do nauki, jak koń do żłobu.
564 XVIII|            rwę się do nauki, jak koń do żłobu. Ale cóż, kiedy tego
565 XVIII|              cudze dzieciaki i grosz do grosza ciułał. A gdy uzbieram
566 XVIII|         potrzebny "fundusz", wstąpię do gimnazjum, potem do uniwersytetu...~-
567 XVIII|          wstąpię do gimnazjum, potem do uniwersytetu...~- Czym chcesz
568 XVIII|             w lewo...~- Mnie ciągnie do lasu... - oświadcza głosem
569 XVIII|         kochanku. Zwyczajnych kozłów do lasu nie puszczają, boby
570 XVIII|      dostaniesz patent.~- Schowam go do kieszeni. Głupi daje, mądry
571 XVIII|                Sitkiewicz ma słabość do przysłów i "przygadawek".~-
572 XVIII|             Człowiek jest głodny, to do niczego, a jak się naje,
573 XVIII|         garbarnię - może syna weźmie do pomocy, aby go z czasem
574 XVIII|           zastosuje się w zupełności do tego, co ojciec i stryj
575 XVIII|    pragnienie dalej sięgające.~- Idę do biura powiatu - oświadcza
576 XVIII|           mogę dojść po kilku latach do stu złotych...~Sto złotych!...
577 XVIII|              na praktykę gospodarską do obcych; jeden wyrusza do
578 XVIII|             do obcych; jeden wyrusza do szkoły rolniczej; jeden
579 XVIII|              rolniczej; jeden jedzie do bogatego wuja, który ma
580 XVIII|              stawali, razem dobiegli do mety.~Wielu opóźniło się
581 XVIII|            że już od roku uczęszczał do jednego z gimnazjów warszawskich.~
582 XVIII|          ślad ich przepadł.~Należeli do ich liczby przede wszystkim "
583 XVIII|        Welinowicz.~Biedny Hefajstos, do czwartej klasy nawet nie
584 XVIII|           nader poważnych. Przyszedł do przekonania, że szkoła jest
585 XVIII|       drobnego ptactwa przeniósł się do wielkich czworonogów, od
586 XVIII|      wielkich czworonogów, od gołębi do... wieprzów i rumaków i
587 XVIII|            że chciano przeciągnąć go do piątej "piecem" - okazał
588 XVIII|          osiągnęli, wchodzą w świat, do uczty życia zasiadają, z