Part

  1 Aut  |        nagrodą, jest przeświadczenie, że jego książka zdobyła sobie
  2 Aut  |           największą sprawia mu myśl, że oto dzięki serdecznej nici
  3 Aut  |           epoki Apuchtinowskiej. Mimo że cisnąca nas wszystkich obręcz
  4 Aut  |                gdy w dusze padał lęk, że może wschodu słońca nie
  5 Aut  |               mogę przemilczeć faktu, że do powodzenia Niebieskiego
  6 ZeSt |                                       Ze starego kufra dzieci wyciągnęły
  7 ZeSt |             nosi mundurów niebieskich ze srebrnym oszyciem. Przecież
  8 ZeSt |              się od dzisiejszych tym, że były miękkie i dawały się
  9 I    |             mi do tego. Ale wiedzcie, że was czeka "pałka" z pilności,
 10 I    |            cztery oczy z inspektorem, ze stróżem, może nawet wysyłka
 11 I    |              grubej, juchtowej skóry, ze startymi doszczętnie napiętkami.
 12 I    |             przemyśleli?...~To pewne, że widuje się niekiedy starców
 13 I    |     towarzyszem.~Więc być może nawet, że gdy w ciche, błękitne poranki
 14 II   |            Tamten szczypie go w ramię ze złością.~- Nie nazywaj mnie, "
 15 II   |              osoba" - myśli, żałując, że go już nie ma przy sobie.~
 16 II   |            jego zachowania się widać, że uważa się w istocie za "
 17 II   |         ubytek z nadpłatą. Z miasta i ze wsi, z domów urzędniczych
 18 II   |               w nie czapkami wołając, że to... motyle, które nakryć,
 19 II   |            zwierza się nauczycielowi, że "okropnie chce mu się jeść".
 20 II   |        wywołany do lekcji, oświadcza, że wstać nie może, gdyż...
 21 II   |             dziś w klasie, stwierdza, że okres burzy trwa tu w całej
 22 II   |               malec odgaduje od razu, że to o nim mowa.~Zwraca się
 23 II   |             knocie"?~Malec zrozumiał, że tu idzie o rzecz ważną:
 24 II   |            chwilą. Obawiać się można, że od grzmotliwego tupania
 25 II   |         tupania zapadnie się podłoga, że szyby popękają od okropnego
 26 II   |              Dzieci czują instynktem, że w ich życiu zaszło coś przełomowego.
 27 II   |             nauce moralnej wspomniał, że za nieposłuszeństwo pierwszych
 28 II   |              został skazany na pracę, że człowiek w ciężkim znoju
 29 II   |             Piotruś, który od wyjścia ze szkoły nie porzucał swego
 30 II   |           wodę patrząc. - I tak wiem, że mi nie dasz!...~- Dam, tylko
 31 III  |                Powiedzcie Zabacułowi, że klasa to nie stajnia.~-
 32 III  |          racuł! ~Od razu poznaje się, że "Zabacuł" nie jest nazwiskiem.
 33 III  |     przezwisko: Zabacuł.~Rozumie się, że to przezwisko nie powstało
 34 III  |             nie powstało przypadkowo, że posiada swój właściwy rodowód.~
 35 III  |               potem jednak poznawszy, że siłą pięści nie można wywalczyć
 36 III  |     Zapowiadam wam, głowy kapuściane, że gdy który nie nauczy się
 37 III  |               razowiec, odwracają się ze wstrętem od grochu, siemię
 38 III  |                Owszem, jest widoczne, że z tej poczwarki nigdy już
 39 III  |            odwracał się, ani wiedząc, że do niego mówiono.~Effenberger
 40 III  |               znaczy, panie prosorze, że on zapomniał, jak się nazywa!~
 41 III  |               ucznia.~Tamten, widząc, że sprawa skończona, usiadł,
 42 IV   |               inspektora; on melduje, że atrament w kałamarzu na
 43 IV   |               do lekcji, oświadczono, że go nie ma? Albo: skąd się
 44 IV   |          dwuznacznym. Wszyscy wiedzą, że Sprężycki od niego zdolniejszy,
 45 IV   |       Sprężycki od niego zdolniejszy, że ma pojęcie żywe, bystre,
 46 IV   |              ma pojęcie żywe, bystre, że w lot wszystko chwyta i
 47 IV   |          uczniem - widoczne zaś było, że się rwie do miejsca pierwszego.
 48 IV   |              się Boga, prymus! Mówią, że się puszczasz na "zbereżeństwa",
 49 IV   |          puszczasz na "zbereżeństwa", że kozły fikasz, na rękach
 50 IV   |             tym bardziej niepokojące, że ten nauczyciel prawie nigdy
 51 IV   |   przeświadczony we własnym sumieniu, że obowiązki prymusa spełnia
 52 IV   |           pozycji...~Wszyscy myśleli, że inspektor zagrzmi swym basem
 53 IV   |             milczał zaś tak wymownie, że słuchającym tego milczenia
 54 IV   |          prymusem stało się widoczne, że to nie jest "prezydent z
 55 IV   |           jest "prezydent z wyborów", że ogół obywateli tej nominacji
 56 IV   |         przestały.~Wszyscy wiedzieli, że krzyknął Kozłowski - ale
 57 IV   |               zwiększone tym jeszcze, że Ślimacki-ojciec nie nosił
 58 IV   |            Wiedziano już powszechnie, że pierwszą nagrodę weźmie
 59 IV   |       pierwszą nagrodę weźmie Ślimak, że Sprężyckiemu (który nie
 60 IV   |           groziło zupełnym wydaleniem ze szkoły. Na szczęście ujął
 61 IV   |              plecami Ślimaka. Udawał, że jej nie słyszy - jednak
 62 IV   |             do szczęścia przekonanie, że świadkiem jego tryumfu jest... "
 63 IV   |           książkę w czerwonej oprawie ze złoconymi brzegami! Z jakąż
 64 IV   |          Kozłowski.~Ślimak zrozumiał, że go wzięto we dwa ognie.
 65 IV   |      najbliższego domu. Liczył na to, że "tyłami", przez drugą bramę
 66 IV   |        starannie swą książkę czerwoną ze złoconymi brzegami, obciągał
 67 IV   |                wymógł bowiem na ojcu, że go ze szkoły pułtuskiej
 68 IV   |          wymógł bowiem na ojcu, że go ze szkoły pułtuskiej odebrał
 69 IV   |             gubernialnego. Zrozumiał, że wśród Kozłowskich, Sprężyckich,
 70 V    |            miałbym... a... pójść!~To, że jego ojciec był prostym
 71 V    |           lilipucich mebelków. Pomimo że całość, złożona ze stołu,
 72 V    |             Pomimo że całość, złożona ze stołu, kanapy, dwóch foteli
 73 V    |        trzeciego. Rozeszła się wieść, że jest chory ciężko, może
 74 V    |           robotę.~Sprężycki zapukał - ze środka nie odpowiedziano.
 75 V    |             sieni.~Pędził tak szybko, że koledzy zdążyć za nim nie
 76 V    |       Pierwszy oprzytomniał Kozioł. A że był sprytny i trzeźwo patrzył
 77 V    |        Sprężycki - ale zapewniam was, że nie kłamię. Jak ojca kocham,
 78 V    |        Trzęśli się i zębami szczękali ze strachu - jednak przemogli
 79 V    |                 tak wielka i szeroka, że dotąd jeszcze żadnego nieboszczyka
 80 V    |           odrabiał lekcje i sypiał. A że na łóżko miejsca nie było,
 81 VI   |                Artyści klasowi~Deszcz ze śniegiem, błoto, wiatr...~
 82 VI   |   obwarzankami - okazało się przecie, że i jej nawet nie ma na stanowisku.~
 83 VI   |              pięknie, jakby je wyjęto ze wzorów kaligraficznych i
 84 VI   |       najserdeczniejsi, poróżnili się ze sobą.~Welinowicz był zajęty
 85 VI   |       upewniam cię - ciągnął tamten - że Mickiewicz pisał "jak kura
 86 VI   |       wyrażenie odnosiło się do tego, że Welinowicz był czterdziestym
 87 VI   |           przepraszając, zapewniając, że nie miał bynajmniej zamiaru
 88 VI   |               odpowiedział spokojnie, że wcale się nie gniewa, ale...
 89 VI   |   różnokolorowej bibułki angielskiej.~Ze wszystkich stron słychać
 90 VI   |                 tak przezwanego stąd, że jest na podobieństwo bożka
 91 VI   |             sobie pióro w ten sposób, że umaczane w czernidle, będzie
 92 VI   |  najwybredniejsi.~Tu objaśnić trzeba, że pióra "woskowane" odznaczają
 93 VI   |          hamburyzowanego" stanowi to, że atrament nigdy z niego nie
 94 VI   |              całą szkołą. Rzec można, że zmonopolizował w swych rękach
 95 VI   |            handel piłkowy. Mówią też, że zarabia na tym dużo pieniędzy,
 96 VI   |      parcianka", wyrabiana z wyprutej ze starych pończoch bawełny;
 97 VI   |            przygotowana w ten sposób, że kawałek wosku umieszcza
 98 VI   |          wosku przylgnie tyle włosów, że utworzą piłkę (czynność
 99 VI   |              vel "skrętka", wyrabiana ze starych gumowych, czyli "
100 VI   |         zabawy. Zabawa na tym polega, że kulkę najpierw rozpłaszcza
101 VI   |           tego naleśnika zlepiają się ze sobą jak najszczelniej,
102 VI   |           mundurków zaznaczyć należy, że posiadając wśród siebie
103 VI   |            płacą i - w oczy mu mówią, że jest "marny geszefciarz"...~
104 VII  |            wcale nie myśli.~Przyniósł ze sobą książkę na szarym,
105 VII  |             wiersza tak go ukołysały, że stracił niemal poczucie
106 VII  |              na plecy opadają.~Płynie ze mną w kraj nieznany -~Żegnam
107 VII  |             wpływem elegijnej poezji, że wraca umyślnie zaułkami,
108 VII  |        nauczyciela. Zauważa przy tym, że jego deklamacja wzrusza
109 VII  |           kocha, wypożycza im książki ze swej biblioteki, ćwiczenia
110 VII  |         silnie odczuwają urok poezji, że Sprężycki wydaje im się
111 VII  |         gąszczom leśnym wyciągnąwszy, ze słodkim rozrzewnieniem kończy:~
112 VII  |      promienieje zachwytem i jak żółw ze skorupy wychyla się ze swych
113 VII  |           żółw ze skorupy wychyla się ze swych olbrzymich kołnierzy,
114 VII  |                Stoi zdrętwiały Dunaj, że na bystrym grzbiecie~Most
115 VII  |       nasiąknięty poezją XVIII wieku, że ile razy wraca ze szkoły,
116 VII  |              wieku, że ile razy wraca ze szkoły, deklamuje głośno
117 VII  |           niepolewany...~- A właśnie, że polewany! - sprzeciwiają
118 VII  |                wydawało się niekiedy, że chodzą po ogrodach Szecherezady -
119 VII  |               ogrodach Szecherezady - że sami są bohaterami Tysiąca
120 VII  |              Bo nie możesz zrozumieć, że... że...~Zaciął się - trudno
121 VII  |               możesz zrozumieć, że... że...~Zaciął się - trudno mu
122 VII  |            swą wyrazić słowami.~- No, że... jedno drugiemu nie przeszkadza! -
123 VII  |               innych?~- Hm... pewnie, że tak...~- Dobrze. Teraz więc
124 VII  |        istnieć nie może? Czy dlatego, że Konrad Wallenrod śliczny,
125 VII  |               bo przyszedł zabłocony, ze spodniami w cholewach?...
126 VII  |               i Skowroński czytał nam ze swej bibulastej książki
127 VII  |                mogę nawet powiedzieć, że go się boję, ale chcę czy
128 VII  |                I zdaje mi się zawsze, że wtenczas gdy on nam ten
129 VII  |              pchnąwszy mnie...~Płynie ze mną w kraj nieznany -~Żegnam
130 VIII |            zawstydzonego i czerwonego ze złości olbrzyma, pokładają
131 VIII |       Kucharzesiu, popisz się! - mówi ze zwykłym sobie łagodnym,
132 VIII |          księdza prefekta, oni mówią, że Dawid uciął głowę Goliatowi.~-
133 VIII |              i to uważ, panie święty, że gdyby on promocji nie dostał
134 VIII |      Pamiętajże, rybko, panie święty, że obowiązkiem jest twoim,
135 VIII |          reguła trzech. Zdaje mu się, że gdyby przepłynął kilka wiorst
136 VIII |             Przypomina ptaka pijącego ze źródła.~- "Wyjątek stanowią
137 VIII |              śmiechu.~- Wiesz, Wrono, że to paradne! Powtórz no początek.~
138 VIII |               poprzestał więc na tym, że go kilkakrotnie "poklepał"
139 VIII |             tak jakoś przekonywająco, że olbrzym, dość tępy z natury,
140 VIII |              prędzej do domu, czując, że go jeszcze zanadto boli
141 VIII |             słówko.~Dochodzi do tego, że Kucharzewski względem wątłego
142 VIII |               tak zgięty i skurczony, że wydaje się prawie małym.~
143 VIII |        pierwszego spojrzenia poznaje, że to przyjaciele. Ale mały
144 VIII |                świeże masełko, twaróg ze szczypiorkiem, jajecznicę...~
145 IX   |            szkoły pułtuskiej pochodzi ze wsi. Są to synowie obywateli
146 IX   |       niejeden przemyśliwa.~Przybysze ze wsi na czas nauki szkolnej
147 IX   |              własnym wikcie" przywożą ze sobą ze wsi worki kaszy,
148 IX   |              wikcie" przywożą ze sobą ze wsi worki kaszy, mąki i
149 IX   |         Wielkanocy. Nic też dziwnego, że przy końcu kwartału właściciele "
150 IX   |              rety! to tyleż co dwója. Że też to tego diablego minusa
151 IX   |            wyjątku izbach. Zdaje się, że wytłumaczenie tego cudu
152 IX   |          kryształ błękitu. Zdaje się, że z nieba i ziemi, z dalekich
153 IX   |             Pórzycka stoi przy obórce ze spokojną, wypogodzoną, uśmiechniętą
154 IX   |               przerywa, a potem wiąże ze sobą...~- Ad-ri-vum-e...
155 IX   |             to podobno dlatego tylko, że należą do zabronionych.~
156 IX   |             jak pies przed kijem. Ale że to był owoc zakazany, więc
157 IX   |             pani Pórzyckiej, powiedz, że pan "nadzorca" kłania się
158 IX   |          prefesor pozwoli na poziomki ze śmietaną...~Posuwa się ku
159 IX   |           Swąd?... Łaguna powiedział, że - trociczki.~- Eeee... to
160 IX   |        niespokojnie. Można by sądzić, że o wiele więcej od poziomek
161 IX   |           podstępnie ukryte, zabrałem ze sobą. Lekceważenie przepisów
162 IX   |           nich stała się głośna stąd, że wychowywa niemal zawodowo
163 X    |              Pułtuska powiedział kto, że są miasta pozbawione rzek,
164 X    |       zmuszone czerpać wodę wyłącznie ze studzien - nie uwierzyłby;
165 X    |             rechoczą żaby tak głośno, że spracowanym mieszczuchom
166 X    |               Uczniowie oddają się im ze szczególną namiętnością,
167 X    |        wszakże miejscach pluszczą się ze szczególnym upodobaniem:
168 X    |           jest bardzo głęboka. Mówią, że gdyby ustawić dziesięciu
169 X    |              przestają. Zdaje im się, że są świadkami walki człowieka
170 X    |             świadkami walki człowieka ze smokiem.~Raz, drugi i dziesiąty
171 X    |            Przez chwilę sądzić można, że koło zatrzymał - ale to
172 X    |               do matki na gorącą kawę ze śmietanką i rogalikami.~
173 X    |            wysiłkiem zdobyty!~Szkoda, że świadkami popisów Kucharzewskiego
174 X    |               zbywa.~Gdy tylko czuje, że mu woda sięga powyżej kolan,
175 X    |         zaczyna płakać w przekonaniu, że już tonie. Kozioł, który
176 X    |     staraniach doszedł do tego tylko, że nauczył Piotrusia pływać
177 X    |      nieodstępnymi pęcherzami udawał, że pływa.~Woda przy brzegu
178 X    |            ale w tejże chwili uczuwa, że mu dno spod stopy uciekło.
179 X    |                Wypadek był tak nagły, że nie zwrócił nawet niczyjej
180 X    |              chwyta go kurcz - czuje, że idzie na dno, i z krzykiem "
181 X    |           dwóch chłopców, splecionych ze sobą tak silnie, że tworzyli
182 X    |       splecionych ze sobą tak silnie, że tworzyli jakby jedno ciało.
183 X    |         Olbrzym, gdy tylko dostrzegł, że koledzy otworzyli oczy,
184 X    |             na swą zwykłą gorącą kawę ze śmietanką i rogalikami.
185 X    |           samo.~Inspektor oświadczył, że zrobi urzędowe podanie,
186 X    |          Piotrusia, którą sprowadzono ze wsi, chciała w najgorętszych
187 X    |               uciekł i tak się ukrył, że żadną miarą nie można go
188 X    |               mi! Pamiętasz przecież, że wówczas przy tym miodzie
189 X    |           Rodzice zrozumieli od razu, że chłopcom przytrafiło się
190 X    |          ścisnął czoło - zdawało się, że oszaleje... Nagle wykrzyknął:~-
191 X    |               pocałował i oświadczył, że martwić się o niego nie
192 XI   |           chwili Sprężycki, uważając, że czas już położyć koniec
193 XI   |           prosi wreszcie - zdejmij no ze mnie to paskudztwo.~Sprężycki
194 XI   |       Sprężycki przestał odpowiadać i ze źle tajoną radością mówi:~-
195 XI   |                Nie złapie... Właśnie, że złapie... Właśnie, że nie
196 XI   |        Właśnie, że złapie... Właśnie, że nie złapie... Sprężycki
197 XI   |              katedrze milczy - udaje, że czeka na koniec tej wyprawy.~
198 XI   |       nareszcie do takiego natężenia, że nauczyciel jest zmuszony
199 XI   |             drzwi na korytarz, udaje, że wyrzuca chrabąszcza, i powraca
200 XI   |               się. - Pan prosor mówi, że to robak, a pan psor Salamonowicz
201 XI   |               Salamonowicz uczył nas, że robaki i owady to zupełnie
202 XI   |          coraz obfitsze strugi wylewa ze swej bezdennej czeluści.
203 XI   |      jednozgodnie, choć różnogłośnie, że "wszystek atrament wylał
204 XI   |            owadów, a uczniowie udają, że się szykują do pisania.
205 XI   |               pochowali, oświadczają, że pióra maczać będą na katedrze.
206 XI   |         przepisywać w kajetach zdanie ze Wzorów Oleszczyńskiego: "
207 XI   | chrabąszczowej kampanii.~Jaka szkoda, że dnie chrabąszczowe przypadają
208 XI   |           przypadają tylko na wiosnę, że w roku jest tylko jedna
209 XI   |             jest tylko jedna wiosna i że tych dni nie bywa więcej
210 XII  |         chórem.~Któż by się domyślił, że ten szczupły młodzieniec,
211 XII  |             ten szczupły młodzieniec, ze świeża przyjaźnie uśmiechniętą
212 XII  |            uczniów jest tego rodzaju, że wstydziliby się okazywać
213 XII  |              po raz pierwszy w życiu, że prócz piłek i gołębi są
214 XII  |            już fatalnością pedagogów, że każdy z nich posiada w obejściu
215 XII  |               Młody nauczyciel zerwał ze starzyzną swego poprzednika.~
216 XII  |         lepiej. Ale trudno równać się ze Słowackim...~Z tych napomknień
217 XII  |           poety" - drgnął. Wiadomość, że przez miasteczko przejeżdżać
218 XII  |          sobie, nie wiadomo dlaczego, że wszyscy poeci należą do
219 XII  |          poeci należą do przeszłości, że o każdym, w książkach wymienianym,
220 XII  |             Syrokomla ...~Spostrzegł, że samo nazwisko wrażenia na
221 XII  |               dykcji. Świetnego opisu ze szczególnym zajęciem słuchają
222 XII  |             zajęciem słuchają chłopcy ze wsi. Nikt lepiej od nich
223 XII  |  Chabrowskiego. Po wtóre, jest pewny, że go tam w licznym zgromadzeniu
224 XII  |         dopuszczą. Wreszcie obliczył, że uroczystość jest bliska
225 XII  |            Ostrołęki, Łomży itd.~Wie, że dążący na Litwę poeta tędy
226 XII  |               chłód dokuczać. Wybiegł ze szkoły w samym mundurku,
227 XII  |         przyszłość płomienista duszą,~Że choć nauka trudna, choć
228 XII  |            Szekspira, o którym myśli, że był sam i Hamletem, i królem
229 XII  |            zagasłe, o którym zda się, że zapomniał. Siedzi bardzo
230 XIII |             plecy tak wiele poduszek, że w łóżku prawie siedzi -
231 XIII |            niebieski mundurek.~Pomimo że przybysz wszedł na palcach,
232 XIII |        wprowadzono w stan tak groźny, że już stopę miał mieć odjętą.
233 XIII |         pytania milczeniem, uważając, że w jego położeniu od jaskółek,
234 XIII |          aromatem kwiatów, zdaje się, że mu sił przybywa. Błyskają
235 XIII |              śmiał się. I powiedział, że ten, kto to zrobił, byłby
236 XIII |          pauzy przeniósł całą katedrę ze stolikiem i fotelem pod
237 XIII |            wszyscy w ogrodzie. Myślą, że ja usnąłem. Zrzuć, niby
238 XIII |            zaszkodzi - pomoże. Czuję, że świeże powietrze jest dla
239 XIII |       Dembowski przygląda się koledze ze szczerym wzruszeniem.~-
240 XIII |            Lodovico...~- O! ja myślę, że nie znajdzie się ani jeden
241 XIII |             ich obietnicami zgładzimy ze świata!~- Dzielni! dzielni!... -
242 XIII |              Sprężycki. - Wiedziałem, że tak postąpią. I ja bym uczynił
243 XIII |          ciężko oddychając. Dembowski ze zwykłą troskliwością krząta
244 XIII |            ogrodnicy.~- Idź o północy ze ślepą latarką w jednej ręce,
245 XIII |             oskardów. Niepodobna brać ze sobą łopaty. To byłaby śmieszność
246 XIII |            Boże, zamiar zgładzić kogo ze świata? Cóż by im jednak
247 XIII |               tak wiele o truciznach, że wydało im się rzeczą każdego
248 XIII |        potłuczone szkło oraz wydobyte ze stłuczonego termometru żywe
249 XIII |        nawzajem przed sobą przysięgę, że do końca życia nigdy nikomu,
250 XIII |       wytwarzały się takie dziwolągi, że mimo największych wysiłków
251 XIII |            nie pozwoli im widzieć się ze sobą, zaraz służące biegają
252 XIII |             powiekami. Było widoczne, że go coś głęboko wzruszyło
253 XIII |               coś głęboko wzruszyło i że to wzruszenie ukryć pragnie.
254 XIII |    żartobliwym...~Sprężycki zauważył, że przypatruje mu się z niezwykłym
255 XIII |               i jakby z politowaniem, że co pewien czas wzrok odwraca,
256 XIII |               raz za nim i dostrzegł, że ręką oczy ociera.~- Bronek! -
257 XIII |            Sprężyckiemu wydawało się, że jakiś duch dobroczynny wydobył
258 XIII |         kawiorem, homeopata wydostaje ze swej podróżnej szkatułki
259 XIII |          Wiwat!...~- A ty skąd wiesz, że mieli urzynać? - pyta chory.~-
260 XIII |               mówić!... Rzecz główna, że dwie nogi ocalały.~- Jak
261 XIII |        kamienia i tam wykonałem ślub, że jeśli ty będziesz miał nogę
262 XIII |           wojnę i tak bym manewrował, że kartacz musiałby mi nogę
263 XIV  |               umieszczoną tak wysoko, że "knoty" wspinać się do niej
264 XIV  |         uczniów i nauczycieli.~Pomimo że żaden mur nie rozgradza
265 XIV  |           rozgradza tych dwóch połów, że żaden napis nie wskazuje
266 XIV  |            światy odrębne. Zdaje się, że między tymi połowami leży
267 XIV  |              Francuz, o którym mówią, że podczas kampanii 1812 roku
268 XIV  |     refektarzu "matadorów" z miasta i ze wsi wystawnym obiadem...~
269 XIV  |              Nie przeczuwa, niestety, że już wkrótce ten nowicjat
270 XIV  |             to, proszę pana?~Wiadomo, że każdy nieboszczyk zimny
271 XIV  |              przekonywa się niebawem, że wszyscy w szkole o nieboszczykach
272 XIV  |               nieboszczykach wiedzą i że to nikomu apetytu do wody
273 XIV  |               przekazywana, twierdzi, że źródło zasilające pompę
274 XIV  |       kamieniem pod głową...~Ten i ów ze starszych uczniów "zaklina
275 XIV  |      starszych uczniów "zaklina się", że widział wypływające z wody
276 XIV  |             otwór i stwierdza głośno, że jest tam tylko jedno, jedyne
277 XIV  |   doświadczeniem zostało stwierdzone, że wyraz "frukta" skuteczniej
278 XIV  |      Sprężycki z powodzeniem. Udając, że obcina suche gałązki lub
279 XIV  |             kłamstwem - widzi jednak, że ono tylko ocalić go może.
280 XIV  |               Nie tyle trapi go myśl, że mógł być przez księdza prefekta
281 XIV  |               prefekta poznanym, ile, że skłamał. Nienawidzi wszelkiego
282 XIV  |          instynktowną, która mówi mu, że tylko w ten sposób pozna
283 XIV  |              się tak głęboko w rzekę, że tworzy rodzaj półwyspu.~
284 XIV  |           śmiechu. Jedno tylko pewne, że ten ksiądz przekłada nad
285 XIV  |         wszystko książki i samotność, że towarzystwa ludzi, o ile
286 XIV  |             ludzi, o ile może, unika, że nawet ze współbraćmi zakonnymi
287 XIV  |             ile może, unika, że nawet ze współbraćmi zakonnymi jak
288 XIV  |             Bliżej znający go wiedzą, że posiada ogrom nauki i erudycji.
289 XIV  |        zobaczenia "pustelni".~Prawda, że i tam go "nie proszą", ale...
290 XIV  |            oto przychodzi taki dzień, że marzenia jego oblekają się
291 XIV  |           których konary splatają się ze sobą - gąszcz krzaków; przy
292 XIV  |               gospodynię lub panienkę ze dworu, jak wyszedłszy na
293 XIV  |             Na ten ruch i na te słowa ze wszystkich drzew i krzaków
294 XIV  |            księdza, dostrzega jednak, że jego surowa twarz rozchmurzyła
295 XIV  |               może myślałeś, pauprze, że tu się dzieją jakieś nadzwyczajności,
296 XIV  |   czarodziejstwa? Toć bają przekupki, że ksiądz Siennicki z diabłem
297 XIV  |              diabłem ma do czynienia, że kiedyś diabły z opętanych
298 XIV  |              mówi łagodniej jeszcze - że nic tu nie ma ciekawego.
299 XIV  |        nigdziem nie widział. I myślę, że nigdzie indziej takich nie
300 XIV  |             dziecko. Ale czy sądzisz, że w tym jest cud jakiś lub
301 XIV  |               powiadam tobie i innym, że każdy z was może żyć z ptakami,
302 XIV  |         nadzwyczajnym. Dowiedzże się, że coś widział, jest dzieciństwem,
303 XIV  |        odpoczywanie.~Sprężycki czuje, że i jemu udziela się wzruszenie.~
304 XIV  |             Widzę - kończy zakonnik - że masz serce czułe, więc i
305 XIV  |          rozstaniu Sprężycki ucałował ze łzami wychudłą rękę benedyktyna;
306 XV   |          Wynik tego wysiłku był taki, że ten głos, zwykle świeży
307 XV   |             cisnął weń garstką żwiru, ze ścieżki podjętego, obecność
308 XV   |              jak w Matkę Boską. Mówi, że ludzie nie powinni karmić
309 XV   |            Pamiętasz? Powiedział raz, że nie ma na świecie szczęśliwszej
310 XV   |            odznaczał się tym jeszcze, że mówił ochrypłym basem, patrzył
311 XV   |              silnym napadom senności, że w czasie lekcji, zaleciwszy
312 XV   |        nienawiść okazywać miano, lecz że czuł się wśród Polaków nie
313 XV   |        pocztienje dla mnie mieli, ale że moja familia ruska, tak
314 XV   |        Dziegciarz!... - pisnął któryś ze śmielszych urwisów i nura
315 XV   |         uznajecie się w prawie szutki ze mnie diełać, choć ja i uczyciel
316 XV   |                  Po czemu?~- Po temu, że ona okropno trudnaja.~-
317 XV   |             miewał zwykle ten skutek, że profesor Jastrebow zasypiał.
318 XV   |              stracił zupełnie głowę i ze ślepą odwagą, jaką daje
319 XV   |          niemal do łez - tym głównie, że "chłopczyna tak się męczy".~
320 XV   |              kolegów. Było zwyczajem, że na czas wakacyj nauczyciele
321 XV   |             Czy to pan uczeń nie wie, że tera kanikuły i że oni są
322 XV   |               wie, że tera kanikuły i że oni są chore?... (Wojciechowa
323 XV   |           szczególnych poznawało się, że bielizna była pochodzenia
324 XV   |           dłuższego czasu nie golony, ze szczecinowatą, na pół siwą
325 XV   |           tych oczu był tak straszny, że chłopcu ciarki przebiegły
326 XV   |          schował się za drzewo.~Drżał ze strachu, lecz ciekawość
327 XV   |                  Sprężycki zrozumiał, że przed tą jego wielkością
328 XVI  |               ten skutek bezpośredni, że wszyscy naraz zamilkli.~-
329 XVI  |           ktoś uwagą:~- Ja słyszałem, że modlitwa pomaga tylko przed
330 XVI  |      Bałandowiczowi. Najlepszy dowód, że do moich ciotek na skargę
331 XVI  |         Kozłowskiego!~Wszyscy wiedzą, że to rękojmia wystarczająca.
332 XVI  |              to pan Kuszkowski myśli, że pójść na cmentarz w nocy
333 XVI  |              Kuszkowskiego przekonam, że tu Kucharzewski niepotrzebny,
334 XVI  |            się wśród gromadki. Któryś ze sceptyków, nieuniknionych
335 XVI  |         mistrzowskich kozłów. Udając, że ich to mało obchodzi, pytają:~-
336 XVI  |             ale ja ufam ich honorowi, że co powiedzieli, spełnią.~-
337 XVI  |          Niech nikt jednak nie myśli, że się dam innym wyprzedzić.
338 XVI  |             nadlatują zapachy skwarek ze słoniny, kawy "żołędziowej",
339 XVI  |         pyzatych, ociężałych chłopców ze wsi, którzy jak lupus z
340 XVI  |        dziecięciem. - Czyś zapomniał, że doktor Dobrzelewski zabronił
341 XVI  |                 Nie zapominaj, Witek, że tobie przykazano: jeść jak
342 XVI  |               twój ojciec powiedział, że nie wymaga od ciebie składania
343 XVI  |              lub pełnej żab sadzawce, że wprost z sali popisowej
344 XVI  |              beżową, a najwięcej tym, że ma w kieszeni patent z ukończenia
345 XVI  |               powiatówki" i kpi sobie ze wszystkich na świecie szkół,
346 XVI  |                 obili.~- Zapewniałeś, że walczyć będziesz.~- Jak
347 XVI  |         jednej mogile.~- Dumny jesteś ze swego bohaterstwa?~- Jestem
348 XVI  |           przyniosło. Dobrze jeszcze, że to się stało blisko brzegu
349 XVI  |             się stało blisko brzegu i że Onufer z Murowanki, co tam
350 XVI  |       jacyście sami! Myślicie pewnie, że Radzicki miał "pietra",
351 XVI  |               Radzicki miał "pietra", że stchórzył i uciekł? No,
352 XVI  |               uciekł? No, to chodźcie ze mną stąd, zaraz, wszyscy,
353 XVI  |              pewne utonięcie. Szkoda, że byłem wówczas chory, bobym
354 XVI  |               poradzi! Prąd tak rwie, że cetnarowe kamienie unosi.
355 XVI  |        przytrzymał! Jemu się zdawało, że go kurcz chwycił, a to kręciły
356 XVI  |              bzik!... I jeszcze mówi, że chce sztukę powtórzyć! No,
357 XVI  |              tak straszne błyskawice, że przezorniejsi śpieszą zażegnać
358 XVI  |               na swoje bohaterstwo?~- Że jest odpowiedniejsze dla
359 XVI  |      Skończone z Bellonem i skończone ze wszystkimi. Żegnam panów.~
360 XVI  |           książkę w czerwonej oprawie ze złocistymi brzegami.~- Oto
361 XVI  |             na nagrodę. Zdaje mi się, że to niezgorsza sztuka!~-
362 XVI  |             chce się uspokoić. Czuje, że jest jego obowiązkiem zasłudze
363 XVI  |         jeszcze i to wiedzieć trzeba, że go nikt do tego nie zmuszał
364 XVI  |               go tam! Wszyscy wiedzą, że dostawał piątki tylko przez
365 XVI  |            jak jego ojciec przyjedzie ze wsi, zaraz idzie do "handlu"
366 XVI  |              na niego jak pies za to, że go naśladuje, wargę jak
367 XVI  |             wypina - musiał przyznać, że to najtęższa głowa z całej
368 XVI  |            sobie pójdę, ale pamiętaj, że z przyjaźni naszej kwita!...~-
369 XVI  |       kapelusza (nie może jakoś dotąd ze swą "cywilnością" dojść
370 XVI  |            sami po namyśle przyznają, że tytuł bohatera żadnemu z
371 XVI  |              z huśtawki?~Sądzę nawet, że zgodzicie się panowie ze
372 XVI  |              że zgodzicie się panowie ze mną, gdy powiem, że te wszystkie
373 XVI  |           panowie ze mną, gdy powiem, że te wszystkie czyny mogły
374 XVI  |                jakie spotkać go mogły ze strony słuchaczów. Uprzedzając
375 XVI  |             czy godzi się powiedzieć, że to było żakostwo, fanfaronada,
376 XVI  |             Nie najmniejszym był ten, że... spieszno mu było zagrać
377 XVII |      szkolnego wiedziano powszechnie, że surowy inspektor - nazywany
378 XVII |           obowiązków swych usunięty i że pełni je tylko czasowo,
379 XVII |                Twierdzono przeważnie, że to była kara za zbytnią
380 XVII |            wymowny.~Być może zresztą, że sprawa przedstawiała się
381 XVII |        młodszemu...~Jedno było pewne: że żalu po sobie nie zostawiał.~
382 XVII |            przyjemności. Zdawało się, że z tajoną niechęcią i tylko
383 XVII |            udziela promocji i nagród, że gdyby to od niego wyłącznie
384 XVII |             tego roku byłby wypędzony ze szkoły.~Niezawodnie myśli
385 XVII |           uczniom jednak zdawało się, że je czytają w jego zawsze
386 XVII |        chłopcom właściwą, zrozumieli, że gdy lwu obcięto pazury,
387 XVII |        Zdarzało się i teraz niekiedy, że zacięte usta inspektora
388 XVII |           odzyskiwali odwagę wiedząc, że te groźne chmury mogą tylko
389 XVII |        zaspanym, a znawcy twierdzili, że mówi:~- Chodźcie do szkoły...
390 XVII |      korytarzy, teraz było tak wątłe, że się je ledwie słyszało.~
391 XVII |                 Nauczyciel twierdził, że to nieprawda; między uczniami
392 XVII |            strachu tylko oparte, wraz ze strachem kończy się. Dawniej,
393 XVII |              nienawistnym - spokojny, że go ta fala nawet nie muśnie.
394 XVII |               kaleką...~Przebąkiwano, że i on niedługo już tu będzie "
395 XVII |              już tu będzie "popasał", że lada dzień skończą się i
396 XVII |             bohater, który twierdził, że przebywał raz z ojcem w
397 XVII |             dalekiego miasta, a nawet że słyszał coś o rektorze,
398 XVII |          groźnie. Bohater utrzymywał, ze nowy zwierzchnik słynie
399 XVII |    zwierzchnik słynie z okrucieństwa, że najlepszym uczniom obniża
400 XVII |          obniża własnowolnie stopnie, że skazanych na areszt zamyka
401 XVII |         zamyka w odwachu policyjnym i że na użytek jego kancelarii
402 XVII |             się inspektor i oznajmił, że nazajutrz o dziesiątej rano
403 XVII |              Serca chłopców zamierały ze strachu przed tym despotyzmem
404 XVII |              nawet stało się powodem, że pomimo skupienia się kilkuset
405 XVII |               od... (wszyscy myśleli, że od łez - okazało się wszakże
406 XVII |         większe.~- ...Spodziewam się, że w waszych sercach (jak dziwnie
407 XVII |      błyskawicą nagłą oświeciła myśl, że droga, po której przez lat
408 XVII |         kroczył, była drogą fałszywą, że trzeba było od początku
409 XVII |           bardzo nisko - zdawało się, że upadnie. Nowy rektor podsunął
410 XVII |            Mam nadzieję, moje dzieci, że się wzajemnie pokochamy.
411 XVII |                Gdy jednak spostrzegł, że niebezpieczna myśl poczyna
412 XVII |            Nie zwariowałem, ale wiem, że tego robić nie wypada!~-
413 XVII |         Gadajże: dlaczego?~- Dlatego, że to sprawiłoby przykrość -
414 XVII |                 Albo:~- Dziękuj Bogu, że już nie ma kulawego Szymka.
415 XVII |          przede wszystkim zaznaczyły, że za nich w szkole pułtuskiej
416 XVII |           wchodził spokojnie, udając, że nie spostrzega niczego,
417 XVII |          Jeśli uważacie, moje dzieci, że wam zimno, to niech Jan
418 XVII |               niecierpliwie, żałując, że nie przypadają częściej,
419 XVII |              nie przypadają częściej, że dłużej nie trwają...~Uczył
420 XVII |      doskonały pedagog - rozumiejący, że to nie szkoła uczy, lecz
421 XVII |          uczniowie uczą się sami... i że szkoła najzupełniej spełni
422 XVII |             to wszakże w taki sposób, że oni tego najczęściej wcale
423 XVII |           niby nawiasem:~- Słyszałem, że niektórzy z panów palący
424 XVII |                Gdybym jednak widział, że przyjaciel, nie spostrzegając
425 XVII |            rumieniec jednak zdradzał, że zaczynają wstydzić się swego
426 XVII |             powstrzymać się nie mogą, że od jutra podczas każdej
427 XVII |              żądanie - pod warunkiem, że będą palili otwarcie, przy
428 XVII |       poczciwą minę, która upewniała, że w każdym razie słowa jego
429 XVII |            razie słowa jego wypłynęły ze szczerej, ojcowskiej miłości
430 XVII |              Okłamywali siebie dotąd, że wciąganie w płuca cuchnącego,
431 XVII |          teraz przyznać musieli sami, że to obrzydliwość.~Około starego
432 XVII |        otoczyło go takie zbiegowisko, że krokiem postąpić nie mógł.
433 XVII |            nie mógł. Ściśnięty został ze wszech stron przez niebieskie
434 XVII |      rozpanoszył.~Bywało na przykład, że rektor czyta listę, a przy
435 XVII |          pomóż mu... ~Chłopiec myśli, że to żart i z miejsca się
436 XVII |     szyderstwa kolegów. Rektor udaje, że ich nie słyszy.~To znów
437 XVII |                  lub tp. Rozumie się, że bezimiennymi były one tylko
438 XVII |               o tym.~- I zaklęli się, że nie powiedzą, kto to zrobił...~-
439 XVII |            powiedzieć panu rektorowi, że to wybił Dobrosielski...~
440 XVII |            Dobrosielski i powiedział, że szyba została wybita przez...
441 XVII |          naprawdę winien?~- Ja mówię, że Dobrosielski.~- A Dobrosielski
442 XVII |                  A Dobrosielski mówi, że ty. Będę musiał zatem ukarać
443 XVII |          wtrąca rektor dobrodusznie - że oskarżenie swe odwołasz...~
444 XVII |           karach, o wydalaniu uczniów ze szkoły. Nawet na stancjach,
445 XVII |            bardzo nerwowych chłopców, że się od nich często rozchorowywali.~
446 XVIII|             głosem smutnym. - Wiecie, że rwę się do nauki, jak koń
447 XVIII|               sypią.~- Czy to znaczy, że nie masz pieniędzy? - pyta
448 XVIII|         gałązką agrestu, pod pozorem, że muchy zeń opędza, przemawia
449 XVIII|            chleb...~- Z serem!~- Albo ze szperką!~- To ty będziesz "
450 XVIII|             szczecinka.~- To się wie, że mam głos - żartuje - przecieżem
451 XVIII|              Sitko, co myślisz zrobić ze sobą po skończeniu szkoły?~-
452 XVIII|                 Naczelnik powiedział, że jak będę pilny, mogę dojść
453 XVIII|          granic. Kto by przypuszczał, że ten niepozorny Właszczuk
454 XVIII|               cienkim, wątłym głosem, że o żadnej świeckiej "karierze"
455 XVIII|               takich, co mówią wręcz, że tymczasem o niczym nie myślą
456 XVIII|              myślą i myśleć nie chcą, że dość się w "sztubie" napracowali,
457 XVIII|            gronie, ale dlatego tylko, że już od roku uczęszczał do
458 XVIII|           zawieruszyli się kędyś tak, że nawet ślad ich przepadł.~
459 XVIII|             Przyszedł do przekonania, że szkoła jest areną zbyt szczupłą
460 XVIII|             czwartej. Mówili koledzy, że chciano przeciągnąć go do
461 XVIII|       promocję; zachodziła zaś obawa, że "przeje" i patent.~Szczerze
462 XVIII|             pierwszy w życiu spogląda ze smutkiem na swe bose stopy