Part

  1 Aut  |            dla piszącego pociechą, a częstokroć i jedyną za pracę
  2 Aut  |        nawiązanej pomiędzy autorem a czytelnikami zatarła się -
  3 Aut  |      kształcić się, mówić, myśleć, a co najważniejsze: postępować
  4 Aut  |        słońce będzie stało wysoko, a jego promienie będą oświecały
  5 ZeSt |        nosiły pomiędzy rokiem 1860 a 1870, to jest wówczas, gdy
  6 I    |        serce ledwie mi nie pęknie, a wy nic! Śpiesznie rzucajcie
  7 I    |          oderwane...~- Te, Gęba.~- A co?~- Słyszałeś dzwonek?~-
  8 I    |             dziś benedyktyńskiego, a który wcześniej, przez dwa
  9 I    |        kleryk w obcisłej sutannie, a od starości już nie zielony,
 10 II   |  scyzorykiem, gdyż za to "biją".~- A jak wejdzie inspektor, wstać,
 11 II   |            ściera rysunek rękawem, a gąbką nos uciera, co wywołuje
 12 II   |              motyle, które nakryć, a potem na szpilkę wbić trzeba.~
 13 II   |     krzyczy miniaturowy kolosik. - A ty, "knocie"?~Malec zrozumiał,
 14 II   |         Pomiędzy dniem wczorajszym a dzisiejszym wyrósł nagle
 15 II   |         mur nieprzebyty, kamienny.~A na tym murze czernieje groźnie
 16 II   |             Mam cały worek.~- Oho! A gdzie ty "stoisz"?~- U Wojcieszkowej,
 17 II   |          znów go ciągną za połę.~- A co mi dasz za to? - dopytuje
 18 II   |          Kozłowski oblizuje się.~- A bo ty, "knocie", masz miód?... -
 19 II   |         będę twoim przyjacielem!~- A ja twoim, jeżeli pozwolisz.~-
 20 II   |         mnie odtąd Kozłowskim...~- A jak?~- Mów do mnie po prostu: "
 21 III  |           na ostatniej ławce i kuł a kuł. Pomimo "kucia" promocji
 22 III  |      takiego, panie pro...sorze?~- A cóż! Nie chciał się gałgan
 23 III  |           wymawiała je tak:~- Ląfą ą weną sąti le sątimą...~-
 24 III  |     wszystkie kieszenie.~Jedzenie, a ściśle mówiąc, żucie razowca
 25 III  |       najzapalczywszych pedagogów, a przynajmniej do największych
 26 III  |         Księżopolczyka, zawołał:~- A ty tam... tak, panie, tak...
 27 IV   |     odczytywaniu listy był obecny, a gdy został wezwany do lekcji,
 28 IV   |          łącznik pomiędzy kolegami a zwierzchnością szkolną i
 29 IV   |           się umieją niezasłużeni, a - zręczni.~W ostatnim wypadku
 30 IV   |        łatwo, logicznie wypowiada. A jednak Sprężycki musiał
 31 IV   |          ręką trzymał się pod bok, a rękę prawą zaokrąglał łukowato
 32 IV   |          żywo o czymś rozprawiało, a on się zbliżył - natychmiast
 33 IV   |             Dobrzy będą tańcowali,~A lizusy w skórę brali~Za
 34 IV   |    odczytał ułożoną. przez siebie, a wystylizowaną przez starego
 35 IV   |        zęby i tylko jęczał głucho, a czasem jak wąż groźnie syczał...~
 36 IV   |      drwiącego na wąskich wargach, a za to z nienaturalnymi na
 37 V    |    czerwono: szafa, komoda, łóżko, a pod nimi napis: Wojciech
 38 V    |           przezwali syna "Wojtek", a profesor Luceński nie zaniedbał
 39 V    |        Zawadzała mu tu samogłoska "a", którą wtrącał co kilka
 40 V    |           usta szeroko otwierał.~- A... pójdę! Co nie miałbym...
 41 V    |           pójdę! Co nie miałbym... a... pójść!~To, że jego ojciec
 42 V    |         swe pierwsze rymy składał, a Skarga i Wujek z kazalnicy
 43 V    |       wiesz, jak się robi szafę?~- A... wiem.~- Krzesło?~- Też
 44 V    |        łóżko, ławkę?~- Wszystko... a... wiem. Jakbym się uparł,
 45 V    |            się uparł, tobym sam... a... każdą rzecz zrobił.~"
 46 V    |           przynosili je Krystkowi, a on, zasiadłszy w rowie na
 47 V    |           zrobił te śliczności?~-- A... dla księdza-stryjka.~-
 48 V    |    księdza-stryjka.~- Lubisz go?~- A... lubię! Daje mi na książki,
 49 V    |          kajety; szkołę za mnie... a... opłaca.~- Pewnie chce,
 50 V    |           żebyś został księdzem?~- A... chce.~- I ty zgadzasz
 51 V    |           ty zgadzasz się na to?~- A... nie.~- Pewnie wolisz
 52 V    |            wolisz być stolarzem?~- A... broń Boże! Ja wolę...
 53 V    |              broń Boże! Ja wolę... a... "wykierować się" na aptekarza.~-
 54 V    |        pomadę i maść na odciski?~- A... tak.~Koledzy mają nowy
 55 V    |           chęć odwiedzenia Wojtka, a właściwie - jego ojca. Warsztat
 56 V    |        kręcił głową dwuznacznie.~- A... trudno to będzie. Mój "
 57 V    |         Czeladnik też na gapiów... a... pomstuje...~Nie brzmiało
 58 V    |     zapuścił tam wzrok niespokojny a ciekawy.~W tejże chwili
 59 V    |      Pierwszy oprzytomniał Kozioł. A że był sprytny i trzeźwo
 60 V    |            to zaś głos z trumny:~- A po co miałbym umierać! Ani
 61 V    |            śniło. Czym to głupi... a?... Poczekajcie - wstanę,
 62 V    |         wstanę, to wam wszystko... a... opowiem.~I siadłszy na "
 63 V    |           nim. W świetle dziennym (a tego dnia słońce wyjątkowo
 64 V    |           tylko trochę podsiniałe, a we włosach więcej niż zwykle
 65 V    |         powtarzając tylko swoje:~- A... a... a...~Dopiero na
 66 V    |    powtarzając tylko swoje:~- A... a... a...~Dopiero na pauzie,
 67 V    |           tylko swoje:~- A... a... a...~Dopiero na pauzie, gdy
 68 V    |            kuchenka - to wszystko. A rodzina składała się z ośmiu
 69 V    |          odrabiał lekcje i sypiał. A że na łóżko miejsca nie
 70 VI   |       Słowo "Ćwicz" było wypisane, a raczej wyrysowane i wymalowane
 71 VI   |    pochodził rozkaz w tak surowej, a zarazem tak estetycznej
 72 VI   |       Geniusz musi wszystko robić, a więc i pisać - genialnie!~-
 73 VI   |      kochany Konopko, myśliwego!~- A mnie, mój złociutki - charta!~-
 74 VI   |          mój złociutki - charta!~- A mnie, mój brylantowy - zająca! ~
 75 VI   |       któregokolwiek z rysowników, a nie potrafi napisać pięknie
 76 VI   |      napisać pięknie nawet dużego "A", choć to najłatwiejsza
 77 VI   |         wykrzykują na różne tony: "a!..." "aa!..." ,,"aa!..."
 78 VI   |        idzie w pole szukać zająca, a zając tuż za jego plecami
 79 VI   |         biegną w przeciwne strony, a myśliwy stoi pośrodku, broń
 80 VI   |       wyprężony i gotowy do skoku, a myśliwy strzela do zająca
 81 VI   |          takim piórem "na czysto", a tym bardziej ozdobnie "kaligrafować"
 82 VI   |    kierunku długości. Najmniejsze, a zarazem najostrzejsze, służy
 83 VI   |       ciekawych. Zarobione bułki - a zdobywa ich na jednym posiedzeniu
 84 VI   |         się przedziwną miękkością, a zarazem sprężystością, pozwalającą
 85 VI   |       można by kupić piłkę gotową. A ponieważ zapotrzebowań na
 86 VI   |            się na grzbiecie krowy, a potem dłonią kręci się go,
 87 VI   |           kalosza...~Wiele godzin, a nawet i dni poświęcić trzeba
 88 VI   |   pozostawieniem we środku pustej, a właściwie powietrzem wypełnionej
 89 VII  |    naczesanymi na czoło i skronie, a z tyłu spadającymi w długich
 90 VII  |            I ciekącego strumienia,~A pastyrze, chodząc za niem,~
 91 VII  |     chłopca działa przygnębiająco.~A z katedry płynie głos coraz
 92 VII  |         poetą serca" Naruszewicza, a "śpiewakiem Justyny" Krasickiego -
 93 VII  |            prawdziwym staruszkiem.~A on, wyprostowawszy się i
 94 VII  |            Jedne ziółka kołyszesz, a drugie całujesz~Nie gardź
 95 VII  |         Nie gardź tą siwą bródką - a przez wdzięczne wianie,~
 96 VII  |    Taurrrów wygrrryzłeś się skały,~A Hitrrrzańskie tygrrrzyce
 97 VII  |          niewiernych odęte zawoje;~A posoką i prochem ozdobnym
 98 VII  |       gwiżdże jak kartacz lecący - a w wyrazie "kopyty" słychać
 99 VII  | różnoszybne, piec niepolewany...~- A właśnie, że polewany! -
100 VII  |      Czytali na przemian, głośno - a cudnym wierszom Narew do
101 VII  |        starannie ogonek gruszki.~- A Dziady?~- Cudowne!~- Wiesz?
102 VII  |             czy te wszystkie inne, a więc: małgorzatki, bery,
103 VII  |          Konrad Wallenrod śliczny, a Dziady cudowne, reszta polskich
104 VII  |          chcę, powtarzać go muszę. A ile razy go powtarzam, zawsze
105 VII  |    zapomnieć o starym nauczycielu, a widział go nieustannie przed
106 VII  |         którą dostał do czytania - a usta jego powtarzały bezwiednie:~
107 VIII |            zdanie: "zjadł"... - il a mange; trzecie zdanie: "
108 VIII |        zuch i masz głowę na karku. A Kucharzewski jej nie ma.
109 VIII | Filistyńczyki?~Prymus raportuje:~- A to, proszę księdza prefekta,
110 VIII |           ma do Kucharzewskiego?~- A bo właśnie Kucharzewskiego
111 VIII |            nie schowa ani do teki. A tu nadchodzą egzaminy, a
112 VIII |           A tu nadchodzą egzaminy, a tu Kucharzesio drugoroczny...
113 VIII |             Nauczyciel zachorował, a nie było komu go zastąpić.
114 VIII |           gdzieś mu się zapodział. A tych wyrazów tak wiele!
115 VIII |             ignis...~To już umiem. A tamte?~Przypomina sobie
116 VIII |       spokorniałym. - Łeb mi pęka, a nic wykuć nie mogę.~- Widzisz...
117 VIII |         ręce szeroko rozkładając - a żółciutka jak złoto dukatowe...~
118 VIII |             okrywając pocałunkami.~A pani Kucharzewska, patrząc
119 VIII |            uciął Goliatowi głowę - a potem mu ją na powrót przyprawił.~
120 IX   |           trzymają się ich czapek, a czupryny wyrastają do zabronionej
121 IX   |            was na babkę puchową.~- A ja na zimną cielęcinę.~-
122 IX   |            na palcach ci pokażę.~- A ostatni stopień w katalożku
123 IX   |        filuternie oko...~- Ehe!... A od czego guma?...~Jednak
124 IX   |        najfantastyczniej przerywa, a potem wiąże ze sobą...~-
125 IX   |            Nic złego?... Ha, ha... A to co?~Wysuwa długi nos,
126 IX   |     węszenie.~- Dym... co?... dym! A wy mówicie: "nic złego"...
127 IX   |           posądza?~- Paliliście... A to nie można... nie można...~-
128 IX   |          uśmiechnięta, dygająca.~- A, pan prefesor... Jakie szczęście!~-
129 IX   |                 Święty Pafnucy!... A cóż to się stało?~- Chłopczyki
130 IX   |            jakby tylko nawiasem:~- A wedle owego dymu... to pan
131 IX   |       uczniowskiej izby zalatuje - a panu profesorowi Bóg wie
132 X    |         miasta przegradzając falą, a łącząc mostami dwie jego
133 X    |    udzielił mu zasłużonej nagrody, a zarazem postarałby się,
134 X    |          nim przyjaciel Kozłowski! A jednak dotąd pływać go nie
135 X    |          pogłębiała się stopniowo, a na środku były nawet niebezpieczne
136 X    |          zanurzył się raz i drugi, a choć sił mu braknie, nie
137 X    |           za ratowanie tonących.~- A mnie co po tym! - wykrzyknął
138 X    |     przepaść. Ojciec, zrozpaczony, a nie tracący przytomności,
139 X    |      Poszedł najpierw do kościoła, a stamtąd zaraz - na cmentarz...~
140 XI   |           zenitu rozbłękitnia się, a na wschodzie szarzeje i
141 XI   |      pamięci nic mu nie pozostaje.~A tu, jak na złość, profesor
142 XI   |         Prymus, wyrzuć tego owada, a ty, Sprężycki, dalej odpowiadaj.~
143 XI   |     urzędowym. Prymus raportuje:~- A to, proszę pana inspektora, "
144 XI   |          prosor mówi, że to robak, a pan psor Salamonowicz uczył
145 XI   |      Effenberger cofa szybko rękę, a przy tym gwałtownym ruchu
146 XI   |         tworzą zamęt nadzwyczajny. A ponad całą bezładną masą
147 XI   |          nacierających nań owadów, a uczniowie udają, że się
148 XI   |      wykrzykując na różne głosy:~- A sio!... a sio!... a sio!...~
149 XI   |           różne głosy:~- A sio!... a sio!... a sio!...~Ogólne
150 XI   |       głosy:~- A sio!... a sio!... a sio!...~Ogólne podniecenie
151 XI   |          nieolimpijskim igrzyskom, a zarazem i lekcjom przedpołudniowym.
152 XI   |           brzękiem ulatuje w górę, a chłopcy za nim, krzycząc
153 XI   |          jak ukąszona przez żmiję, a inni aż przysiadają do ziemi
154 XII  |            subtelniał i zdrobniał, a Kataryniarz Olszewski zrozumiał
155 XII  |           wesołych roześmieje się, a przy smutnych westchnie,
156 XII  |           szkoły w samym mundurku, a tu wiatr pociąga zimny,
157 XII  |           głucho?~Gdzie wy, drobne a wzniosłe mojej pychy cele,~
158 XII  |         doświadczenia podyktowały.~A na drodze wciąż pusto. Żaden
159 XII  |        chłopiec z uczuciem zawodu, a zarazem rozrzewnienia.~Wyobrażał
160 XII  |           uśmiech - pełen dobroci, a zarazem niewypowiedzianego,
161 XIII |            jak iskra Sprężyckiego.~A jednak on to jest we własnej
162 XIII |        Czytuje wam swoje poezje?~- A jakże. Wczoraj czytał powiastkę,
163 XIII |        jaskółki już przyleciały?~- A jakże. Wczoraj to się nawet
164 XIII |           gniazda przy kościele.~- A chrabąszcze są?~- Już giną.
165 XIII |       Kolega książkę wydostał...~- A! Rinaldo Rinaldini!~- Mnie
166 XIII |          się, żeby okna zasłaniać. A i ten mój doktór ciągle
167 XIII |    konieczne, jak woda dla ryby.~- A co powie matka?~- Zanim
168 XIII |               mówi kręcąc głową.~- A tak, jestem teraz jasno-kościsty.
169 XIII |       powietrzem. Mruga na kolegę, a gdy Dembowski pochylił się
170 XIII |        podniosę pistolety do góry, a ty uderzysz młotkiem w kapiszon.
171 XIII |         Walerka spadnie z krzesła, a wy wszyscy z okropnym, pamiętaj,
172 XIII |           zaś - strach powiedzieć, a nawet pomyśleć - trucizna...~
173 XIII |             Przywidziało ci się!~- A czemuś tarł powieki?~- Coś
174 XIII |       Bronek!~- Nie... nie kłamię. A zresztą... mówmy o czym
175 XIII |       wówczas tę śliczną lalkę?... A pieniądze zakopane pod drzewem,
176 XIII |     nasmarowane zwykłym tłuszczem, a za jedyne lekarstwo używać
177 XIII |          nie urżną?... Wiwat!...~- A ty skąd wiesz, że mieli
178 XIII |          musiałby mi nogę urwać... A jak nie, to już bym sobie
179 XIV  |          do niej muszą na palcach, a niżsi spomiędzy nich wcale
180 XIV  |           jenerałów napoleońskich, a po śmierci swego pana w
181 XIV  |        często złączone z oddalonym a potężnym chórem ludu, śpiewającego
182 XIV  | Kataryniarz dał spokój żuciu gumy, a Łaguna opychaniu się chlebem
183 XIV  |       gaszą pragnienie na pauzach, a po trosze i podczas lekcyj.~
184 XIV  |          ocierając usta rękawem.~- A wiesz: dlaczego zimna?... -
185 XIV  |     kościołem pełno nieboszczyków; a ta woda płynie prosto spod
186 XIV  |          Spociłem się, zziajałem - a tu ani kropli. Naraz jak
187 XIV  |       trupi, jak kość bielusieńki, a na palcu - sygnet.~- Wziąłeś
188 XIV  |         biły skrzydłami po głowie, a diabeł śmiał się: "Hi, hi,
189 XIV  |          pić tę wodę obrzydliwą!~- A ty nie pijesz? - wyrywa
190 XIV  |              Obiecałeś przecie!... A jakże!... Cóżeś zobaczył?...
191 XIV  |          furty, na zapytanie zaś: "A kto tam?... Do kogo?..." -
192 XIV  |   najodważniejsi i najsprytniejsi, a zarazem w stosunkach zażyłych
193 XIV  |   wystrzelił potężnym kichnięciem, a w odpowiedzi w różnych stronach
194 XIV  |          głos ile można zmienić.~- A tyś co za jeden, rybko,
195 XIV  |   tchórzliwie przed jego skutkiem. A najlepiej: głupstw nie robić.~
196 XIV  |      sapieżankę.~- Zjesz to jutro. A pamiętaj, rybko, panie święty,
197 XIV  |           na uliczne zbiegowiska - a jednak wszędzie on tam być
198 XIV  |       wierzchołek którego z drzew, a stamtąd skokiem szalonym
199 XIV  |       księdzu Siennickim kumoszki, a za kumoszkami łatwowierni
200 XIV  |          kryjówki. Staje wreszcie, a raczej jest postawiony,
201 XIV  |            twego i matkę twoją"... A piąte: "Nie zabijaj!"...
202 XIV  |           piąte: "Nie zabijaj!"... A szóste...~- Czy w czwartym
203 XIV  |             oczy ludzkie cieszyły, a harmonią barw i kształtów
204 XIV  |           na siebie, odurzony...~- A może myślałeś, pauprze,
205 XIV  |       diabły z opętanych wypędzał, a teraz z diabłami wojować
206 XIV  |        ostrzega, komu mogą zaufać, a kogo bać się mają.~Sprężycki
207 XIV  |          opędzić się jej nie mógł. A nie tylko ów mąż święty
208 XIV  |           mu także kraść - spokój. A są ludzie, dla których spokój
209 XIV  |          się z samych "rekreacyj", a na każdej rekreacji wszyscy
210 XIV  |            jak ta moja samotnia... A gdy to się stanie, wówczas,
211 XV   |         ciągiem morderczej strofy:~A wiecznost' preżdie wiek
212 XV   |          rzucił hardo Sprężycki. - A kiedy on mnie nienawidzi,
213 XV   |      każdego z nas z kotem (skot), a jak dobry, to mówi o całej
214 XV   |       skoczne kozaczki wycina...~- A brody i włosów na głowie
215 XV   |          kocha puszczę niedźwiedź, a bezdnie oceanowe wieloryb.
216 XV   |       Jastrebow pod wpływem upału, a może i nadmiernego opicia
217 XV   |    wzrokiem powiódł po wszystkich, a zamiast gniewem wybuchnąć,
218 XV   |    unikając wszelkich krańcowości. A ponieważ wszyscy byli pewni
219 XV   |       profesor Jastrebow zasypiał. A gdy to się stało, natychmiast
220 XV   |           kładł koniec niewinnemu, a zawsze bezkarnemu figlowi.~
221 XV   |            ziemię upalny czerwiec, a wraz z nim fatalny ów dzień,
222 XV   |           siebie samom Ty osnował!~A bytnost' prezdie biezd rożdiennu,~
223 XV   |         chłopczyna tak się męczy".~A gdy mały deklamator, wspiąwszy
224 XV   |          usta mu napchały.~Wielki, a zgoła niespodziewany tryumf
225 XV   |      chciała na głowę przybysza.~- A czego to pan uczeń od nich
226 XV   |          idą. Oni w ogrodzie są.~- A gdzież ten ogród?~- Gdzież
227 XV   |      pośredniego między trawnikiem a śmietnikiem. Kilka suchych,
228 XV   |            była do pojęcia trudna, a jednak namacalnie prawdziwa:
229 XV   |            głową na wierzchu łysą, a z boków i z tyłu okoloną
230 XV   |           jak kołnierz burmistrza, a oczy, na wierzch wysadzone,
231 XVI  |            XVI. Mali bohaterowie~- A czy odważyłby się który
232 XVI  |          bez najmniejszej omyłki: "A dusze wiernych zmarłych
233 XVI  |          jak! Alem zaraz odmówił: "A dusze wiernych zmarłych"... -
234 XVI  |        przeźroczysta jak z mgły.~- A czyż mgła to nie ciało? ~
235 XVI  |            duszy?... Ha, ha, ha!~- A po śmierci mgła w proch
236 XVI  |           samym co wpierw tonem.~- A woda?... Przypomnij sobie,
237 XVI  |    Wiśniewski...~- Woda co innego, a mgła co innego...~- Tak?...
238 XVI  |        mgła co innego...~- Tak?... A z czegóż powstaje mgła? ~
239 XVI  |            skargę nie przychodził, a do ojca Bałandowicza poszedł
240 XVI  |            śmieszków wyrywa się:~- A jakie słowo? Czynne, bierne,
241 XVI  |            się nieco ironicznie:~- A czy to pan Kuszkowski myśli,
242 XVI  |       większą, kiedyś taki zuch!~- A jak też na przykład zdaje
243 XVI  |             bo to zrobi Radzicki - a zrobi nawet więcej, bo przepłynie
244 XVI  |         tam, het, pod same chmury, a potem skoczę na równe nogi
245 XVI  |     dokazał?~- Bo wielki i ciężki. A ja jestem mały i lekki,
246 XVI  |         porznąć na deski i Narwią, a następnie Wisłą spławić
247 XVI  |           krótką marynarką beżową, a najwięcej tym, że ma w kieszeni
248 XVI  |        nimi byłby zupełnie inny!~- A jakiż był z dziadkiem i
249 XVI  |        chwycił i rwał! Ty naprzód, a kurcz w tył... ty na wierzch,
250 XVI  |            w tył... ty na wierzch, a kurcz do dna. I sam nie
251 XVI  |            was jest, do Murowanki, a w oczach waszych nie dwa,
252 XVI  |         słuchaczów. - Bohater, co?~A na to, z najdalszego kloca,
253 XVI  |      zdawało, że go kurcz chwycił, a to kręciły nim wiry, co
254 XVI  |        olbrzyma brzmi tak groźnie, a oczy Radzickiego ciskają
255 XVI  |       kilku poczyna wykrzykiwać:~- A Sprężycki?... Zapomniał
256 XVI  |          przerwy do szkoły chodzą. A Sprężycki miał blisko półroczną
257 XVI  |     wymówił z niezmierną ironią.~- A jeszcze i to wiedzieć trzeba,
258 XVI  |   najwyższej nawet, kwękającym..." A Sprężycki co? Jak wszyscy
259 XVI  |     bawialni, zapalał świece i kuł a kuł... Raz do białego dnia
260 XVI  |        jeszcze tabaką poczęstował. A "polski" jak umiał - niech
261 XVI  |         skąd może, pożycza i czyta a czyta - aż ja dziwię się
262 XVI  |         kto tu naprawdę jest zuch, a kto tylko swym zuchostwem
263 XVI  |          chórem głosy chłopięce.~- A czy zgodzilibyście się,
264 XVII |            rok w tej samej klasie, a po upływie tego roku byłby
265 XVII |        przez zwierzchnika noszona, a przypominająca pałkę Madejową.~
266 XVII |         się głosem jakby zaspanym, a znawcy twierdzili, że mówi:~-
267 XVII |           szkoły... jeśli chcecie! A jak nie, to nie!... Pal
268 XVII |            owego dalekiego miasta, a nawet że słyszał coś o rektorze,
269 XVII |       szepnął do swych sąsiadów:~- A co, nie mówiłem?... Ten
270 XVII |       jeden tylko pokłonił się im, a na jego twarzy pojawił się
271 XVII |           zwykle kipiącego życiem, a teraz skamieniałego w nagłym
272 XVII |          nie mógł. Twarz odwrócił, a prawą ręką wykonał w stronę
273 XVII |           się wzajemnie pokochamy. A gdy będziemy się kochali,
274 XVII |     popołudniowych, między obiadem a podwieczorkiem, na klocach
275 XVII |           salutował po wojskowemu, a do przechodzących uczniów
276 XVII |        wszystko łamali przed sobą, a potem padli i podnieść się
277 XVII |           roku "chodził na Węgra", a potem jeszcze na Kaukazie
278 XVII |     czekali, co zwierzchnik powie.~A on łagodnym głosem przyzywał
279 XVII |          do pieca...~I wychodził - a klasa stawała się nagle,
280 XVII |        streszczenia swego wykładu. A ten wykład jakże był prosty,
281 XVII |          jedną z wielkim trzaskiem a większym jeszcze swędem.~
282 XVII |             że rektor czyta listę, a przy nazwisku nieobecnego
283 XVII |          mówię, że Dobrosielski.~- A Dobrosielski mówi, że ty.
284 XVIII|            Pan Pawlicki, ogrodnik, a właściwie dzierżawca ogrodu
285 XVIII|      półgłosem zlecenie:~- Uważaj, a dobrze, na drzewa fruktowe...
286 XVIII|         studentów cięgiem patrz... A jakby co, to przez żadnych
287 XVIII|         doręczyć ma jutro patenty, a wraz z patentami prawo noszenia
288 XVIII|            grosz do grosza ciułał. A gdy uzbieram potrzebny "
289 XVIII|        puszczają, boby zniszczyły, a ja będę las siał, lasu pilnował,
290 XVIII|     rozumiesz? Najpierw leśniczym, a potem nadleśnym.~- Wiwat
291 XVIII|        przysłów i "przygadawek".~- A potem co?~- Pójdę na obiad.
292 XVIII|        jest głodny, to do niczego, a jak się naje, toby nic nie
293 XVIII|      dopiero dyplom uniwersytecki. A i na tym jeszcze nie koniec.~-
294 XVIII|          po garncu tego dobrego!~- A czy panowie studenty mają "