Part

 1 I    |     urywa w jednej chwili, jak człowiek, który głośno i namiętnie
 2 II   |    został skazany na pracę, że człowiek w ciężkim znoju chleb swój
 3 IV   |  pozostał sam, rażąco sam, jak człowiek zadżumiony, od którego wszyscy
 4 IX   |      matematyki.~Ten niewielki człowiek umie najprzebieglej szych
 5 XI   |         Sroki i papugi gadają; człowiek mówi. Tak nas uczył psor
 6 XIV  |        nie zjawił się wreszcie człowiek rozsądny i nie wyjaśnił
 7 XV   |     choć ja i uczyciel wasz, i człowiek czestnyj...~Wyciągnął z
 8 XVI  |       Ha, ha, ha!... To pewnie człowiek składa się z mgły i duszy?...
 9 XVII | nierównie prościej. Inspektor, człowiek stary już, mógł był lata
10 XVII |  haftowany kołnierz mundurowy. Człowiek niknął we wspaniałościach
11 XVII |        dawnego inspektora stał człowiek niewielkiego wzrostu, prawie
12 XVII |      sobie ten dobry, spokojny człowiek o młodzieży, która pod oknami
13 XVIII|    potem co?~- Pójdę na obiad. Człowiek jest głodny, to do niczego,