Part

 1 I    |          do klasztoru.~Mają tylko tyle czasu, ile trzeba na zrzucenie
 2 V    | nadzwyczajne narzędzia, o których tyle się nasłuchali od młodego
 3 VI   |       praktyczniejszym.~Są to nie tyle artyści, co majsterkowie,
 4 VI   |     dopóty, aż do wosku przylgnie tyle włosów, że utworzą piłkę (
 5 IX   |            wydzielając codziennie tyle tylko, ile potrzeba na śniadanie,
 6 XII  |    uścisnąć, ucałować tę rękę, co tyle cudnych pieśni skreśliła!~
 7 XIII |       wiosna. On tak jej pożądał! Tyle o niej roił podczas nocy
 8 XIV  |     mundurków. Sprowadziła je nie tyle chęć napicia się wody, co
 9 XIV  |          na kajetach trojaka.~Nie tyle trapi go myśl, że mógł być
10 XVI  |              Nie wiem. Zniknęła i tyle. Jakby ją kto zdmuchnął.~-
11 XVI  |          głowę zachodził, skąd on tyle wie - bo tego, co on umiał,
12 XVIII|  niebieski mundurek. Ile huknięć, tyle mundurków.~- Kara boska...