Part

 1 XIV  |     westchnął.~- To prawda, moje dziecko. Ale czy sądzisz, że w tym
 2 XIV  |       kanarkowi sąsiadów.~- Moje dziecko - mówi ksiądz, biorąc do
 3 XIV  |         Zatrzymaj go sobie, moje dziecko. Niech ci będzie pamiątką
 4 XIV  |         odmłodzoną.~- Dziś, moje dziecko - ciągnie dalej - nie rozumiesz
 5 XIV  |       stanie, wówczas, wierz mi, dziecko, dla natrętów, przeszkadzających
 6 XIV  |        czole.~- Żegnam cię, moje dziecko. Żalu do ciebie nie mam -
 7 XVII |        Kiedy tak, to idźże, moje dziecko, i pomóż mu... ~Chłopiec
 8 XVII | Baranowski.~- Czego chcesz, moje dziecko? - pyta dobrotliwie uprzejmy
 9 XVII |             Zadziwiasz mię, moje dziecko! - mówi zdejmując i kładąc
10 XVII |             Masz słuszność, moje dziecko - mówi rektor. - Trzeba,
11 XVII |       idźże sobie z Bogiem, moje dziecko. ~Chłopiec o pokręconym
12 XVIII|        ma pojęcie tak słabe, jak dziecko. Wygląda też dziecinnie