Part

  1 Aut  |                      Wspomnienia ukazały się po raz pierwszy, młode pokolenie
  2 Aut  |                    najważniejsze: postępować po polsku.~Książkę przyjęto
  3 ZeSt |                        Ojciec przesunął ręką po oczach - może mu się czym
  4 ZeSt |                    je opowiem. Albo lepiej - po namyśle dodał - napiszę.~...
  5 I    |                      dendele!... dendele!...~Po pięciominutowym odpoczynku
  6 I    |                wygląda przez okna obojętnie, po stoicku, poświstując lekko,
  7 I    |                    dzieci nie przychodzą już po obiedzie do szkoły.~Poczciwy,
  8 II   |                      ostatnich rzędów ławek. Po drodze wybębnia mu pięścią
  9 II   |                 koledzy i kwita! Mów do mnie po prostu: ty.~- Dobrze, proszę...
 10 II   |              spokojnie zajadać wodząc oczyma po ścianach i suficie. Towarzysze
 11 II   |                   już proch wąchali. Znać to po ich twarzach, po mundurkach
 12 II   |                     Znać to po ich twarzach, po mundurkach wytartych, po
 13 II   |                     po mundurkach wytartych, po czuprynach, na których sterczą
 14 II   |                      skubać, czegoś dotykać, po czymś bębnić...~Niektórym
 15 II   |                   formy o wiele prościejsze. Po okresie wrzenia, burzenia
 16 II   |                ćwiczyć aż do zdechnięcia!...~Po odejściu inspektora odbywa
 17 II   |               Reformatów.~Piotruś wyraża się po prostu - cały jest pełen
 18 II   |                      odległości kilku kroków po uliczkach i zaułkach miasteczka...~
 19 II   |                         A jak?~- Mów do mnie po prostu: "Koźle!"~
 20 III  |                     katedrze), bark (obnoszą po czterech na raz malców,
 21 III  |                   całą siłą do nauki, "kują" po całych dniach i nocach,
 22 III  |                     co się zowie ludzi. Inni po prostu - rejterują.~Znalazł
 23 III  |                       promocji nie otrzymał.~Po wakacjach przyjechał i jako
 24 III  |                    więcej Mosakowskiego! Już po Mosakowskim... Parole!~-
 25 III  |                   się pociesznie, ani zapiać po koguciemu... Poważna osoba
 26 III  |                     grzmoty, rozlegające się po całym budynku szkolnym.~
 27 III  |                 ukłonił i czterokrotnie, raz po razu, kichnął. Koledzy czterokrotnie,
 28 III  |                   Koledzy czterokrotnie, raz po razu, krzyknęli mu: "Na
 29 III  |                    ostrzyżone. Chodzi prędko po linii prostej, nigdy nie
 30 III  |                      das: "sabba-szulem?" To po żydowsku musi być oder po
 31 III  |                    po żydowsku musi być oder po arabsku?... Prymus, tak,
 32 IV   |                      w klasie pierwszą osobą po profesorze.~On to przynosi
 33 IV   |                     objął stanowisko prymusa po Sprężyckim, zawdzięcza je
 34 IV   |                    wyszło...~Jakoś w tydzień po "usadzaniu" profesor Izdebski,
 35 IV   |                  nogami i rękami, ktoś drzwi po cichu otworzył i cofnął
 36 IV   |                   wargą dolną, z założonymi "po napoleońsku" rękami...~Na
 37 IV   |            słuchającym tego milczenia ciarki po skórze chodziły...~Przez
 38 IV   |                  respubliki prezydent. Zaraz po mianowaniu "Ślimaka" prymusem
 39 IV   |                pozostałych rozdzielono zaraz po dwunastej na małe grupy
 40 IV   |                     Mimo to nazajutrz, zaraz po pauzie, Kozłowski został "
 41 IV   |              przeczuciu nieszczęścia; wrócił po kwadransie - zapłakany.~
 42 IV   |                     godzinach niedozwolonych po mieście i za miastem...~
 43 IV   |                pełnym pogardliwej wyższości!~Po skończonym popisie zrobiła
 44 IV   |                    jak wąż groźnie syczał...~Po skończonej "egzekucji" chłopcy
 45 V    |                  mieszkania i dwa warsztaty. Po prawej stronie mieszkał
 46 V    |                      stronie mieszkał szewc, po lewej stolarz.~Gromadka
 47 V    |                     stosy wiórów na środku i po kątach - wszystko tworzyło
 48 V    |                        nie bądź głupi!~- Już po naszym Wojtku... Ach! Już
 49 V    |                    to zaś głos z trumny:~- A po co miałbym umierać! Ani
 50 V    |                     i wieczerzę; tu również, po skończonej robocie, Wojtuś
 51 VI   |                     mógłby zjadać codziennie po tuzinie bułek z zimną pieczenia,
 52 VI   |                     bułek z zimną pieczenia, po garncu jabłek, gruszek lub
 53 VI   |               Ćwiczeniach polskich" kolegi i po wysztychowaniu rondem jego
 54 VI   |                 zarysowuje go, oddaje, sięga po następny i zaspakaja kolejno
 55 VI   |                      kolejno każdego kolegę. Po chwili ten już ma zająca,
 56 VI   |              wylatującą z lufy i zmierzającą po linii matematycznie prostej (
 57 VI   |              dosłownym tych słów znaczeniu), po całych godzinach, podobnie
 58 VI   |              powietrza tworzy bąbelek, który po naciśnięciu palcem pęka,
 59 VII  |                   drzewem, patrzeć na sunące po niebie lekkie, srebrzyste
 60 VII  |                Sprężycki sięgnął machinalnie po chustkę - oczy ociera. Jest
 61 VII  |                   choć otoczeni powagą, choć po jowiszowemu brwi ściągający,
 62 VII  |                      się niekiedy, że chodzą po ogrodach Szecherezady -
 63 VII  |                      Dembowski, gdy chodzili po ogrodzie publicznym, trzymając
 64 VII  |                      Słuchaj, Bronek - rzekł po chwili uroczyście - pamiętasz
 65 VII  |                kolegi - zaczęli znów chodzić po ulicach ogrodu, wśród wydłużonych
 66 VII  |                       mówił zdyszany. - Dziś po południu apopleksja go tknęła.
 67 VIII |                     na katedrze i obnosić go po klasie, nie podtrzymując
 68 VIII |               spotkał wątłego koleżkę, który po niedawnej chorobie ledwie
 69 VIII |             kolosalną tekę, książki i kajety po kieszeniach pochował i chwyciwszy
 70 VIII |                      nie wiem, jak to będzie po~francusku.~- Bien. Masz "
 71 VIII |                     swą małą tabakierkę, raz po raz z niej zażywa i palec
 72 VIII |                  Wroński powtarza - on zaraz po nim z zupełną łatwością
 73 VIII |                      kilkakrotnie "poklepał" po plecach.~Jakże silnie Wroński
 74 VIII |                    Co pytasz? Chodź i ratuj!~Po chwili maleńki Wroński siedzi
 75 VIII |                 teorię arytmetyczną. Wykłada po prostu, przystępnie i tak
 76 VIII |                wzrusza go i przygnębia. Idąc po nagrodę, jest tak zgięty
 77 VIII |                  Kucharzewskiej, wszystkiego po trosze próbuje i wszystko
 78 VIII |                 ochotę "poklepać" Wrońskiego po plecach - ale spojrzawszy
 79 VIII |                   chustkę do oczu przykłada.~Po śniadaniu pani Kucharzewska
 80 VIII |                 wykłuwa jego cyfrę i datę.~- Po wakacjach niech pan Edzio
 81 VIII |                    wakacjach niech pan Edzio po swoją dynię przyjdzie. Będzie
 82 VIII |                laureatom" i zaczynają biegać po ogródku jak rozhasane na
 83 IX   |                     odnawia się trzykrotnie: po wakacjach, po Bożym Narodzeniu
 84 IX   |                   trzykrotnie: po wakacjach, po Bożym Narodzeniu i po Wielkanocy.
 85 IX   |             wakacjach, po Bożym Narodzeniu i po Wielkanocy. Nic też dziwnego,
 86 IX   |                   można!~Żebrowski, sięgając po świeżo ukrajany łom wybornej
 87 IX   |               sypiających w sieni, w kuchni, po trosze także we wszystkich
 88 IX   |                 Pikieta wraca na stanowisko.~Po kilku chwilach nowa, uspokajająca
 89 IX   |                     Salamonowicz, kręcąc się po pokoju.~- Co takiego, panie
 90 IX   |                    Tak nie można... I to już po raz drugi...~Kochana pani
 91 IX   |                    ruina zdrowia... przy tym po raz drugi...~W ogródku,
 92 IX   |               pośpiesznie chowa do kieszeni.~Po chwili najuprzejmiej dziękuje
 93 IX   |                 pośpiechem stancję opuszcza.~Po jego odejściu pozostali
 94 IX   |               otwartym, rozlega się donośnie po pustej uliczce.~Stancji,
 95 X    |                      nauce chwile.~Kąpią się po trosze wszędzie, jak kaczki -
 96 X    |                   piasku, na których w upał, po wyjściu z kąpieli, można
 97 X    |                    wodna.~Otóż Kucharzewski, po wejściu do wody, lekko,
 98 X    |               powierzchni - prawą ręką sięga po "pierzydło".~Przypatrujący
 99 X    |                      stracił równowagę - już po nim! Obracające się koło
100 X    |                     zmokłej kurze" przyjaźń.~Po długich, bardzo długich
101 X    |                 rozpaczliwie gładka.~Dopiero po długiej chwili wynurzyła
102 X    |               giętkie łodygi zielsk wodnych.~Po chwili na piasku nadbrzeżnym
103 X    |                 tylko przemijające omdlenie. Po chwili sam się ocknął i
104 X    |                  Tymczasem topielców taczano po piasku; przywołany felczer
105 X    |              ratowanie tonących.~- A mnie co po tym! - wykrzyknął przestraszony
106 X    |                   prawdy: synowie ich, jeden po drugim, wpadli do przerębla
107 X    |                     topielców.~I przyniosła.~Po śmiertelnie długich chwilach
108 X    |                     ocucono. Ale natychmiast po ocuceniu przeniesiony został
109 X    |                     był ocalony!~Ale Władka, po najdłuższym nawet śnie,
110 X    |                   dobrze...~Tegoż dnia Lutek po raz pierwszy podniósł się
111 XI   |               książkę, znów ją bierze, czyta po cichu, czyta głośno - ale
112 XI   |                     wypicia!~Sprężycki czyta po raz pięćdziesiąty nerwowym,
113 XI   |                      pudło - chce sprzedawać po sześć za bułkę.~- Niech
114 XI   |                      Amo, moneo et catera.~- Po coś napisał et caetera?~-
115 XI   |                 egzekucji. - Chrabąszcz łazi po panu prosorze!...~Nauczyciel
116 XI   |                     za kark, za łysinę, maca po plecach, szyi, głowie.~-
117 XI   |              Sprężycki zaczyna cedzić słówko po słówku, ale tak wolno i
118 XI   |                      stado chrabąszczów buja po klasie. Huk taki; jakby
119 XI   |                 nieznośnego krzyku chłopców.~Po otwarciu okien nowy kłopot.
120 XI   |                    brwi ściąga, nogą tupie - po krótko strzyżonych włosach
121 XI   |                      zmuszony opuścić klasę.~Po jego odejściu zjawia się
122 XI   |               majestatycznym klasę opuszcza.~Po jego wyjściu wszczyna się
123 XI   |              nieopisany. Nie ustaje on nawet po dzwonku, gdy do klasy wojskowym,
124 XI   |                 uciszają się na chwilę - ale po to tylko, aby tym swobodniej
125 XI   |                   chwili zrywa się z fotela. Po kałamarzu łazi chrabąszcz.
126 XI   |                      na profesora drapiąc go po rękach, twarzy i szyi.~Effenberger
127 XI   |              atrament i czarną strugą płynie po dzienniku szkolnym.~Powstaje
128 XI   |                       w środy zaś i w soboty po południu do szkoły nie przychodzono.~
129 XI   |                   jak przed południem, tak i po południu młodzież szkolna
130 XI   |             przysiadają do ziemi od śmiechu.~Po zachodzie słońca brzęk chrabąszczów,
131 XII  |                darciem za włosy i bębnieniem po plecach, Salamonowicz chytrością
132 XII  |              Kataryniarz Olszewski zrozumiał po raz pierwszy w życiu, że
133 XII  |                młodego profesora drży lekko, po twarzy przebiega rumieniec.
134 XII  |             piękności usłyszanego rozdziału.~Po tych słowach wręcza książkę
135 XII  |               szepnąwszy coś swemu sąsiadowi po cichu z klasy wychodzi.~
136 XII  |            dostrzeżonym przez Chabrowskiego. Po wtóre, jest pewny, że go
137 XII  |                     Kiedy w gronie swawolnym po równinach lecę,~By schwytać
138 XII  |                       pędząca szybkim kłusem po twardo ubitej szosie. Droga
139 XII  |               przeleciała, szybko tocząc się po pochyłości wzgórza - poeta
140 XIII |                      bóle, które mu często i po nocach sypiać nie dają.
141 XIII |              Olbrzymia więź bzu znajduje się po chwili tuż przy policzkach
142 XIII |                       Słuchaj, Bronek - pyta po chwili głosem przyciszonym -
143 XIII |              szkolnych figlach uczestniczyć!~Po chwili Dembowski zaczyna
144 XIII |                   poduszką książkę - sięgnij po nią. Kolega książkę wydostał...~-
145 XIII |                      turkusowy błękit nieba, po którym w różnych kierunkach
146 XIII |                czytaliśmy ten początek zaraz po świętach na lekcji Żebrowskiego...~-
147 XIII |              maleńkim kryształowym flakoniku po perfumach; jest zaś - strach
148 XIII |                     domu tajemniczo szeptali po kątach, w obocznym pokoju
149 XIII |                      i pojechał do Warszawy. Po dwóch dniach nieobecności
150 XIII |                otwarte okno błękitowi nieba, po którym na kształt ciemnoszafirowych
151 XIII |                     włosy na głowie podnosi.~Po odejściu lekarza zwraca
152 XIV  |            Korneliusza Neposa - naprawdę zaś po to, żeby raz u tego, to
153 XIV  |                   jenerałów napoleońskich, a po śmierci swego pana w Polsce
154 XIV  |                     pragnienie na pauzach, a po trosze i podczas lekcyj.~
155 XIV  |                  sposób dręczone codziennie, po sześć godzin na dobę, odpoczywa
156 XIV  |                            zapytuje "knota", po raz pierwszy tu przybywającego,
157 XIV  |                   zamkniętych trumnach, lecz po prostu na gołych deskach,
158 XIV  |                   nietoperze biły skrzydłami po głowie, a diabeł śmiał się: "
159 XIV  |               wszyscy z przerażenia. Dopiero po dłuższej chwili odzywa się
160 XIV  |                      śmiało:~- Do ogrodnika, po frukta!~Wielokrotnym doświadczeniem
161 XIV  |               zakonnikom, snującym się cicho po cienistych ulicach ogrodu.~
162 XIV  |                  milczeniu, to wodząc oczyma po drzewach i niebie, to z
163 XIV  |                      nie robić.~Pogłaskał go po głowie i dodał:~- Za karę,
164 XIV  |                    człowiekiem.~Bezpośrednio po nauce otrzymanej od prefekta
165 XIV  |                  tylko wiewiórka potrafiłaby po splątanych, wypełzłych z
166 XIV  |                    językiem obcym, dziwnym - po grecku może lub po hebrajsku -
167 XIV  |                 dziwnym - po grecku może lub po hebrajsku - jakby zwracał
168 XIV  |                     oczy, duszę Bogu poleca. Po chwili czuje się pochwyconym
169 XIV  |                      z dzikim nawet zwierzem po przyjacielsku i po bratersku -
170 XIV  |                  zwierzem po przyjacielsku i po bratersku - trzeba tylko,
171 XIV  |              szczygła w klatce - natychmiast po powrocie wypuści go na wolność.
172 XIV  |                     przylatujące do ręki mej po ziarno, i wydało ci się
173 XIV  |                wreszcie milczenie. - Później po latach, gdy ja będę już
174 XIV  |                     ręką starca przesunął mu po czole.~- Żegnam cię, moje
175 XV   |          współczującym.~Odpowiedzią był jęk, po którym małoletni męczennik
176 XV   |                  sobie sto tysięcy dukatów?" Po chwili, skupiwszy myśli,
177 XV   |                     mi, Bronek, co to znaczy po moskiewsku frantik?~Bronek,
178 XV   |               którego starsza siostra mówiła po francusku, uważany był i
179 XV   |                      mętnym wzrokiem powiódł po wszystkich, a zamiast gniewem
180 XV   |                 czerwoną, kraciastą chustkę, po czole i po oczach ją przesunął
181 XV   |                kraciastą chustkę, po czole i po oczach ją przesunął i westchnąwszy,
182 XV   |                 spasob nauczyćsia nie mog.~- Po czemu?~- Po temu, że ona
183 XV   |            nauczyćsia nie mog.~- Po czemu?~- Po temu, że ona okropno trudnaja.~-
184 XV   |          średnioproporcjonalnej trójki, nikt po rosyjsku nie uczył się,
185 XV   |                  ścisłym znaczeniu lekcjami. Po przeprowadzeniu kilku dialogów
186 XV   |                     i Sprężycki.~W kilka dni po akcie uroczystym ostatni
187 XV   |                bielizna i wietrzyła pościel. Po pewnych znakach szczególnych
188 XV   |                    chłopcu ciarki przebiegły po krzyżu i nogi pod nim zadygotały.~
189 XV   |                         Sprężycki zdrętwiał.~Po krzyku nastąpiła cisza.
190 XV   |                     Ale nie trwało to długo. Po chwili znów dojrzał chłopca,
191 XV   |              ostatecznego znużenia i apatii. Po chwili wyciągnął rękę po
192 XV   |                     Po chwili wyciągnął rękę po butelkę, szklankę napełnił
193 XVI  |                   powtórzyć trzykrotnie, raz po raz, jednym tchem i bez
194 XVI  |                grobów i zaczynają spacerować po cmentarzu. Wówczas nie darują
195 XVI  |                      zdmuchnął.~- Nie pływaj po piasku! - śmieje się ironicznie
196 XVI  |                    duszy?... Ha, ha, ha!~- A po śmierci mgła w proch się
197 XVI  |                 ogrodu zamkowego skradać się po niedojrzałe owoce! ~Tu zabrał
198 XVI  |                     i nie ma o czym mówić.~- Po wtóre?... - dopytuje z surową
199 XVI  |                   wyniosłością Kuszkowski.~- Po wtóre: Kozłowski nie jest
200 XVI  |               tłumaczy się - wstałem z łóżka po ciężkiej chorobie. Skakać
201 XVI  |                   dobry humor i przesiadywać po całych dniach w ogrodzie.
202 XVI  |                      oklep, do biegania boso po łąkach, do kąpieli w kamienistym
203 XVI  |                     uwagi. Radzicki ma głos.~Po "wprowadzeniu sprawy", krępy,
204 XVI  |                później mogłem już był skakać po raz drugi.~- Spodziewam
205 XVI  |                     klasie otrzymało nagrody po dwóch uczniów; w całej szkole -
206 XVI  |             Kozłowski, Radzicki, Bellon sami po namyśle przyznają, że tytuł
207 XVI  |                    primum, włóczący się nocą po cmentarzu mógł był łatwo
208 XVI  |                    żakostwa.~Szmer przeszedł po zgromadzeniu. Jedni półgłośno
209 XVII |                      nie tknięty jedynaczek, po otrzymaniu z rozkazu inspektora
210 XVII |                    Jedno było pewne: że żalu po sobie nie zostawiał.~Kto
211 XVII |                    rok w tej samej klasie, a po upływie tego roku byłby
212 XVII |                jednego we wszystkich klasach po kolei zjawił się inspektor
213 XVII |            obowiązków, gdy przemawiam do was po raz ostatni, gdy może nigdy
214 XVII |                    głowę zwiesił na piersi - po raz pierwszy zapewne, odkąd
215 XVII |                    oświeciła myśl, że droga, po której przez lat czterdzieści
216 XVII |                   jasnym, życzliwym wzrokiem po niebieskich mundurkach i
217 XVII |                     głos Kozłowskiego, który po tym wybuchu uczuł nagle
218 XVII |                    szkolnym ona mieściła się po dawnemu - de facto jednak
219 XVII |                     i nauczycielom salutował po wojskowemu, a do przechodzących
220 XVII |                   poczciwy, stary Jan zawsze po ostatnim dzwonku stawał
221 XVII |         magistralności" pozbawiony! Wiśnicki po prostu gawędził z uczniami,
222 XVII |                     w ustach, zaczął chodzić po dziedzińcu. Ale w jednej
223 XVII |                    drugi odbiegła go ochota.~Po jednej nieudanej próbie
224 XVII |                     wyrostków, uderzając się po kieszeni wypchanej i pomrukując
225 XVII |                   Chociaż uczciwsi uczniowie po wszystkie czasy prześladowali
226 XVII |              przyprowadził.~Mówiąc to, sięga po dzwonek.~- Panie rektorze! -
227 XVII |            rozchorowywali.~Profesor Izdebski po dawnemu wprawdzie wysuwał
228 XVII |                   najdłużej i żeby te, które po nich nastąpią, niczym się
229 XVIII|                    godzinach rannych. Zwykle po każdej takiej "wizycie"
230 XVIII|                    czoło i powiódłszy oczyma po towarzyszach, przemawia:~-
231 XVIII|                      głowę ogryzkiem jabłka.~Po krótkim zamieszaniu zabiera
232 XVIII|                  każdy z nas zamierza czynić po otrzymaniu patentu. Trzeba
233 XVIII|                        Osowski przesuwa ręką po czole.~- Znacie mnie dobrze -
234 XVIII|                    co myślisz zrobić ze sobą po skończeniu szkoły?~- Nic
235 XVIII|                    to nie! Mam już tej nauki po dziurki w nosie. Niech moje
236 XVIII|                      tego, co ojciec i stryj po wspólnej naradzie o jego
237 XVIII|                   jak będę pilny, mogę dojść po kilku latach do stu złotych...~
238 XVIII|             zdobędzie kiedyś takie bogactwo!~Po Właszczuku zadziwia kolegów
239 XVIII| Kataryniarz-Olszewski opuścił klasę trzecią (po dwuletnim w niej pobycie)
240 XVIII|              wszystkim nieobecnym poświęcono po kilka słów żartobliwych
241 XVIII|             powiedzieć: co czynić zamierzasz po skończeniu nauk?~- Po skończeniu
242 XVIII|             zamierzasz po skończeniu nauk?~- Po skończeniu nauk? - dziwi
243 XVIII|          przechodzącego ogrodnika.~- Jeszcze po garncu tego dobrego!~- A
244 XVIII|                    pański ogród zakupić!... ~Po zjedzeniu owoców chłopcy
245 XVIII|                   wsparty na motyce "Aleś" i po raz pierwszy w życiu spogląda