Part

  1 Aut  |          swawoliła i pierwszych trosk o przyszłość swą doświadczała
  2 Aut  |          raczej - politowanie.~Mówiąc o swej książce i jej losach,
  3 I    |              października nie wszyscy o tej porze wstają do pracy,
  4 I    |                gdzie trzeba. Świadczą o tym migające tu i owdzie
  5 I    |              domek, nad którym zawsze o tej porze unosi się to prosta
  6 I    |         kształt długiej, niebieskiej, o srebrnych cętkach liszki,
  7 I    |        odpoczywać do godziny drugiej, o której znów będzie wzywał
  8 II   |             głupi! Stoi przed klasą i o klasę pyta! ~Przy tych słowach
  9 II   |            kołnierz pytającego malca, o rok niecały młodszego od
 10 II   |             spodeńkami, przyprawia go o utratę równowagi. Przewraca
 11 II   |               zwierzchników szkolnych o rozpacz przyprawić!...~Jeden
 12 II   |        praktyce rzecz przybiera formy o wiele prościejsze. Po okresie
 13 II   |               odgaduje od razu, że to o nim mowa.~Zwraca się w stronę
 14 II   |          Malec zrozumiał, że tu idzie o rzecz ważną: o wzajemną
 15 II   |               tu idzie o rzecz ważną: o wzajemną rekomendację. Nie
 16 II   |           chleb swój zdobywać musi...~O Adamie! o Ewo! Jakże was
 17 II   |            zdobywać musi...~O Adamie! o Ewo! Jakże was serdecznie
 18 II   |       niebieskie mundurki nienawidzą! O wężu, wężu przewrotny! godny,
 19 II   |         delikatne i nie przywykło"...~O dziesiątej zjawia się raz
 20 II   |            domu, nazajutrz zaś "punkt o siódmej" stawić się na mszę
 21 II   |               do ogrodu klasztornego.~O Piotrusiu i jego orzechach
 22 II   |                żeby wypytać przekupkę o cenę gruszek, jabłek, śliwek,
 23 II   |              Wsparł się obiema rękoma o poręcz - wzrokiem melancholijnym
 24 II   |          miasteczka...~Na wspomnienie o miodzie Kozłowski oblizuje
 25 III  |               nich stanowczy przełom, o całej przyszłości stanowiący.
 26 III  |           tabakiereczki, zażył, palce o rudą perukę wytarł...~-
 27 III  |               i usta, nie wiedząc, co o tym sądzić. Byli zdziwieni
 28 III  |          osowiały wyraz. Zaczął mówić o szkole, nauczycielach, współuczniach...~
 29 IV   |         pierwszego. Dowiedziawszy się o swej porażce, spochmurniał.
 30 IV   |            prymusa spełnia uczciwie - o resztę nie dbał.~Był zaś
 31 IV   |         Sprężycki, uprosiwszy kolegów o jak największą spokojność,
 32 IV   |             tylko Ślimacki jadł obiad o zwykłej godzinie. Wszystkich
 33 IV   |           fenomen!... parole! - mówił o nim profesor Luceński. -
 34 IV   |            Ile razy jakieś kółko żywo o czymś rozprawiało, a on
 35 IV   |        Zaledwie Kozioł dowiedział się o zażegnaniu niebezpieczeństwa,
 36 IV   |                i tylko na wspomnienie o szkole w Pułtusku i o którym
 37 IV   |     wspomnienie o szkole w Pułtusku i o którym z tamtejszych kolegów
 38 V    |                                    V. O chłopcu, co sypiał w trumnie~
 39 V    |               nadzwyczajne narzędzia, o których tyle się nasłuchali
 40 V    |        dokończone meble, deski oparte o ścianę, szafy z próżnymi,
 41 VI   |           pierwszy w klasie kaligraf, o którym Łypaczewski, nauczyciel
 42 VI   |             niego tytułami. Proszą go o to jak o łaskę największą.
 43 VI   |          tytułami. Proszą go o to jak o łaskę największą. Gdyby
 44 VI   |             stoi pośrodku, broń oparł o drzewo i spokojnie pociąga
 45 VI   |        scyzoryk i jakie takie pojęcie o narzędziach do pisania,
 46 VI   |              W ogóle "nosek'' stanowi o całej wartości pióra.~Nie
 47 VI   |     namiętność swoja: hodowlę gołębi. O piłkach używanych w szkole
 48 VII  |            nawet dziennika klasowego, o lekcji właściwej wcale nie
 49 VII  |             słowa. Z szacunkiem myśli o poezji i o swym starym nauczycielu.
 50 VII  |           szacunkiem myśli o poezji i o swym starym nauczycielu.
 51 VII  |              daleko, wysoko...~Jednak o oschłość serca posądzać
 52 VII  |         prowadzą nawet niekiedy spory o wyższość "poety serca" nad "
 53 VII  |               mojej zajrzała okienko?~O, jak ślicznie z twej twarzy
 54 VII  |               Nazajutrz nie było mowy o Mickiewiczu. Tego dnia szła
 55 VII  |             go pochłonęła - zapomniał o wszystkich poetach na świecie.~
 56 VII  |              Jak stary zacznie prawić o swoim "poecie serca", "śpiewaku
 57 VII  |        śpiewki z Dziadów albo ballada o Alpuharze...~Sprężycki zamyślił
 58 VII  |             wiersz odczytywał, myślał o sobie, o własnej starości,
 59 VII  |           odczytywał, myślał o sobie, o własnej starości, o własnym
 60 VII  |            sobie, o własnej starości, o własnym grobie...~Sprężycki
 61 VII  |              zwykłych okolicznościach o tej porze nie dzwoniono -
 62 VII  |           strasznie. Chciał zapomnieć o starym nauczycielu, a widział
 63 VII  |             przed sobą. Chciał myśleć o grze w piłkę, o figlach
 64 VII  |         Chciał myśleć o grze w piłkę, o figlach szkolnych, o wesołej
 65 VII  |           piłkę, o figlach szkolnych, o wesołej książce, którą dostał
 66 VIII |            profesor Luceński, gdy się o tym zdarzeniu dowiedział.~-
 67 VIII |           stolik.~- Ciebie nie pytają o zdanie! Każą ci tłumaczyć
 68 VIII |            drugiego ucznia - powtórz, o com zapytywał.~Cieniutki,
 69 VIII |           niej zażywa i palec wyciera o rudą perukę. Jest widocznie
 70 VIII |        Powiedz nam wszystko, co wiesz o Mojżeszu.~Niestety, "Kucharzesio"
 71 VIII |               Kucharzesio" nic prawie o Mojżeszu nie wie. Nastały
 72 VIII |          wymowne spojrzenia, błagając o "pomoc koleżeńską", wreszcie
 73 VIII |           głowę Goliatowi.~- Toż wiem o tym, rybko. Ale cóż to ma
 74 VIII |         palant" poszły w zapomnienie, o "gumę strzelającą" nikt
 75 VIII |             przyjdzie. Będzie wówczas o!... taka... - pokazuje,
 76 VIII |          Chłopcy zapominają na chwilę o powadze potrzebnej "laureatom"
 77 IX   |          dzieci do szkół - jednak już o tym niejeden przemyśliwa.~
 78 IX   |         śniadanie, obiad i wieczerzę.~O herbacie, kawie, kakao,
 79 IX   |          ucieka, lecz owszem, sam się o nie stara.~Na początku każdego
 80 IX   |          fatrowski tróję z minusem.~- O rety! to tyleż co dwója.
 81 IX   |        nadzorca" kłania się pięknie i o "księgę" prosi.~Najstarszy
 82 IX   |                występuje na środek.~- O cóż pan psor posądza?~-
 83 IX   |              kochaną panią i - proszę o książeczkę!... Będę miał
 84 IX   |     niespokojnie. Można by sądzić, że o wiele więcej od poziomek
 85 IX   |          poziomki i najsłodziej prosi o "księgę wizyt". Musi w niej,
 86 IX   |            wyjątku stancji codziennie o szarej godzinie drżą ściany
 87 X    |              pływać łodzią, kąpać się o każdej porze dnia, rzucać
 88 X    |             Wypłynął?... wypłynął!... O... tam, pod wierzbami...
 89 X    |          stylem urzędowym opowiedział o wczorajszym wypadku. Skończywszy
 90 X    |              tam, proszę pani. Nie ma o czym mówić!... ~Potem wziąwszy
 91 X    |           słabiej - wreszcie zupełnie o nim zapomnieli.~Ale przyszła
 92 X    |          tracący przytomności, myślał o środkach ratunku. Niestety!
 93 X    |            indziej. Na nowe zapytania o bracie dano mu odpowiedź
 94 X    |       uspokajającą, przykazując, żeby o nim nie myślał.~Chłopiec
 95 X    |           chłopczyna, który w dodatku o kilka minut dłużej pozostawał
 96 X    |          spokojnie:~Wiem już wszystko o Władku...~- Co wiesz?...
 97 X    |            oświadczył, że martwić się o niego nie potrzebuję, bo
 98 X    |             raz pierwszy podniósł się o własnej sile. Poszedł najpierw
 99 XI   |              skronie obiema rękami.~- O, Jezu... - jęczy - głowa
100 XI   |        stancji, umówić się z kolegami o dzień jutrzejszy.~Umowa
101 XI   |              spać, mało się troszcząc o profesora Żebrowskiego i
102 XI   |              profesora Żebrowskiego i o Stany Zjednoczone Ameryki
103 XI   |          kryje się rzecz tajemnicza,! o którą wzajemnie się dopytują.~-
104 XI   |             łacinnik. - Pytałem tylko o amo!~Ale tamten, jak puszczona
105 XI   |      skrzydlatych, drapiących owadów. O Smolińskim, jego plecach
106 XI   |            zgrzany i spocony, ale już o swoje plecy bezpieczny,
107 XI   |           słabego, kuleje, potyka się o nogi kolegów - jednocześnie
108 XI   |               tajoną radością mówi:~- O... chrabąszcz! Żebrowski
109 XI   |       rozwodzi głośne lamenty. Stolik o własnej sile podnieść się
110 XI   |              się chmura chrabąszczów.~O lekcji mowy nawet nie ma.
111 XI   |               pan psor sam zobaczy... O... o... o...~Kilku, potem
112 XI   |              psor sam zobaczy... O... o... o...~Kilku, potem kilkunastu
113 XI   |              sam zobaczy... O... o... o...~Kilku, potem kilkunastu
114 XI   |               niczym się nie zajmuje, o niczym nie myśli prócz chrabąszczów.
115 XI   |       pocisków wystrzelonych uderzają o twarze przechodniów - toną
116 XII  |            nowym profesorze zapomniał o psich figlach; nawet wrodzona
117 XII  |             tylko mimochodem wspomina o Krasickim i Karpińskim,
118 XII  |              z niego przytacza.~Za to o romantycznych poetach mówi
119 XII  |    romantycznych poetach mówi wiele - o wiele więcej, niż jest zobowiązany.
120 XII  |              nadzwyczajną, niby wieść o zstąpieniu na ziemię Jowisza,
121 XII  |             należą do przeszłości, że o każdym, w książkach wymienianym,
122 XII  |              chciałbym, żeby się inni o mej nieobecności dowiedzieli.
123 XII  |             przeróżnej nazwy grzybów, o których mówi poeta. Czasem
124 XII  |               Sprężycki, któremu myśl o przejeżdżającym poecie spokoju
125 XII  |    zapamiętanych wierszy. Teraz myśli o ich autorze.~"Poeta... Ileż
126 XII  |            marmuru wykuty; Szekspira, o którym myśli, że był sam
127 XII  |             tym miejscu jest falista. O kilkadziesiąt kroków od
128 XII  |         ustach trzyma cygaro zagasłe, o którym zda się, że zapomniał.
129 XII  |          podskakują, ile razy bryczka o wystający kamień uderzy.~"
130 XIII |             spoczywa? Twarz jego mówi o długich, przebytych cierpieniach,
131 XIII |              przebytych cierpieniach, o znacznym upływie krwi. Podesłano
132 XIII |              On tak jej pożądał! Tyle o niej roił podczas nocy bezsennych!~
133 XIII |          czwórę.~- Ale wiesz, kto się o ciebie najczęściej dopytuje?~-
134 XIII |             rozerwać cię czytaniem.~- O, jaki dobry! Kocham go jak
135 XIII |              nawet czubiły z wróblami o gniazda przy kościele.~-
136 XIII |        przetłumaczył wiersz niemiecki o pewnym królu, u którego
137 XIII |              Potem Dembowski opowiada o kolegach, o figlach szkolnych,
138 XIII |        Dembowski opowiada o kolegach, o figlach szkolnych, o tym,
139 XIII |        kolegach, o figlach szkolnych, o tym, jak Kucharzewski w
140 XIII |            Cinthio, ani Lodovico...~- O! ja myślę, że nie znajdzie
141 XIII |          teraz kręcą ogrodnicy.~- Idź o północy ze ślepą latarką
142 XIII |               naczytali się tak wiele o truciznach, że wydało im
143 XIII |     pamiątkowego flakonika, posądziła o przywłaszczenie go służącą.
144 XIII |            złamać przysięgę, wykonaną o północy, przy bladym świetle
145 XIII |             nie wolno.~Dowiedział się o tym przyjaciel. Jakże nie
146 XIII |         smutny wyraz twarzy świadczył o usposobieniu bynajmniej
147 XIII |            kłamię. A zresztą... mówmy o czym innym. Wiesz? dostałem
148 XIII |                 entuzjastów...~Chory, o wszystkim zapominając, zaczął
149 XIII |            nie upomniał się wypadkiem o swoje świeczniki?...~Zawiązała
150 XIII |               rozmowy nawet Dembowski o nurtującym go smutku zapomniał.~
151 XIII |               zaleca, żeby starał się o tym nie myśleć...~Ale zalecenie
152 XIII |             Doktór Dobrzelewski mówił o tym u moich rodziców.~-
153 XIII |              pamiętasz?~- Ech, nie ma o czym mówić!... Rzecz główna,
154 XIV  |            stary kuchmistrz, Francuz, o którym mówią, że podczas
155 XIV  |         łaciny i marzy z utęsknieniem o dniu, w którym będzie mógł
156 XIV  |              się, Sitkiewicz zapomina o przygotowanej dla sąsiada "
157 XIV  |               łez wzruszony. Zapomina o lekcji, o kolegach - zapatrzony
158 XIV  |         wzruszony. Zapomina o lekcji, o kolegach - zapatrzony w
159 XIV  |         niebawem, że wszyscy w szkole o nieboszczykach wiedzą i
160 XIV  |        krzyżem na rozstajnych drogach o samej północy. Pojęcia nie
161 XIV  |             niebawem na dziedzińczyku o jeden mundurek mniej!~-
162 XIV  |                jedyne oko.~Przekonani o kłamstwie bliźnięta zostają
163 XIV  |         szałas ogrodnika znajduje się o kilkadziesiąt kroków zaledwie
164 XIV  |               opodal, wsparty plecami o starą lipę, zdrzemnął się
165 XIV  |              własnej osobie. Zapytuje o Jaśka-ogrodniczka, którego
166 XIV  |             pośpiechu zapomniał nawet o małgorzatkach, kupionych
167 XIV  |              wszystko wyznać i prosić o rozgrzeszenie.~Uczynił to
168 XIV  |  najpotworniejsze rzeczy rozpowiadają o księdzu Siennickim kumoszki,
169 XIV  |      samotność, że towarzystwa ludzi, o ile może, unika, że nawet
170 XIV  |               jaśminu, którego kwiaty o zawrót głowy go przyprawiają,
171 XIV  |           podziwem chłopiec zapomniał o ostrożności - głowę zza
172 XIV  |              jak wszystkie ptaki...~- O! nie... - przerywa coraz
173 XIV  |            dojść do tej doskonałości, o której mówił zakonnik. Cóż
174 XIV  |       rodzajem powietrznego zjawiska, o którego rzeczywistości prawie
175 XIV  |          Postanowił żadnemu z kolegów o bytności w pustelni nie
176 XIV  |             zachował na długo. ~Dotąd o nim pamięta...~
177 XV   |           skot), a jak dobry, to mówi o całej klasie: "źrebięta" (
178 XV   |               tym ciągle myśli i gada o jedzeniu. Ledwie wszedł
179 XV   |           naczelnikównach, nie mówiąc o podsędku, kwatermistrzu,
180 XV   |        Sprężycki, zapytując nieśmiało o gospodynia fiesora. Zapytana
181 XVI  |            tylko przed północą. Punkt o samej dwunastej "dusze"
182 XVI  |               już w porządku i nie ma o czym mówić.~- Po wtóre?... -
183 XVI  |             boi i na cmentarz pójdzie o samej północy.~- Słowo?~-
184 XVI  |           taką pewnością siebie mówił o swojej sztuce...~- Językiem
185 XVI  |              ramieniu Dembowskiego.~- O jakiejże to sztuce myślisz,
186 XVI  |       podnieceniem nerwów, niepokojem o dobry stopień, o promocję,
187 XVI  |           niepokojem o dobry stopień, o promocję, o przyszłość...~
188 XVI  |            dobry stopień, o promocję, o przyszłość...~W ciągu tych
189 XVI  |            Narwią.~Każdy myślał tylko o sobie, zajmował się wyłącznie
190 XVI  |            papierosa, mówi:~- Prosimy o uwagę. Kozłowski ma głos.~
191 XVI  |              duszami" i "umarlakami". O! wynik walki z nimi byłby
192 XVI  |         głupotę!~- Skończone. Prosimy o nowe natężenie uwagi. Radzicki
193 XVI  |               człowieka.~- Co panowie o tym sądzicie? - zwraca się
194 XVI  |           Sprężycki?... Zapomniał pan o Sprężyckim... Hej, Sprężycki!
195 XVI  |   przyjacielowi przybywa Dembowski.~- O jednym tylko pan Kuszkowski
196 XVI  |         półgłosem Sprężycki. - Nie ma o czym mówić...~Ale tamten
197 XVI  |               gdy cel osiągnięty, już o nim zapomniał - już lekceważy
198 XVI  |         lekceważy go, już przemyśliwa o innym...~- Tak, tak - prawi
199 XVI  |      powiedział mu raz: "- Ty, Witek, o promocję nie kłopocz się.
200 XVI  |               kto będzie, żem wiedząc o tym, na nierozsądne próby
201 XVII |       czekając na przybycie następcy.~O powodach usunięcia różne
202 XVII |           dziwnie ociężałym, gdy szło o sprawienie uczniowi przyjemności.
203 XVII |          Madejową.~Pod wpływem wieści o bliskim ustąpieniu inspektora
204 XVII | komunikacyjnych wydawało się chłopcom o setki mil odległe, puszczami
205 XVII |                a nawet że słyszał coś o rektorze, który stamtąd
206 XVII |              i oznajmił, że nazajutrz o dziesiątej rano cała szkoła
207 XVII |               krótką, ale energiczną: o posłuszeństwie należnym
208 XVII |               na nowego zwierzchnika. O tamtym zapomniano.~Rektor
209 XVII |              dobry, spokojny człowiek o młodzieży, która pod oknami
210 XVII |          opuszczali go w usposobieniu o wiele spokojniejszym i...
211 XVII |               przykład piątoklasistom o tytuniu i jego plantacjach,
212 XVII |               i rzekł ostro:~- Proszę o papierosa.~Inwalida natychmiast
213 XVII |        papieros stracił. Od proszenia o drugi odbiegła go ochota.~
214 XVII |     kancelarii i składał inspektorowi o całym wypadku "raport sekretny",
215 XVII |         naszej klasie szybę...~- Wiem o tym.~- I zaklęli się, że
216 XVII |     wymierzony wyższy stopień kary.~- O mój Boże! mój Boże!... -
217 XVII |               moje dziecko. ~Chłopiec o pokręconym runie odchodzi,
218 XVII |                Nie słyszało się nigdy o żadnym skandalu, o masowych
219 XVII |              nigdy o żadnym skandalu, o masowych karach, o wydalaniu
220 XVII |          skandalu, o masowych karach, o wydalaniu uczniów ze szkoły.
221 XVII |       profesora Luceńskiego, zajmując o wiele właściwsze dla siebie
222 XVII |              niemczyzny opowiadaniami o pieszych, pełnych przygód
223 XVIII|               szerokie horyzonty, ale o życiu praktycznym ma pojęcie
224 XVIII|      urzędnikiem... Głównie chodzi mi o to, żeby jak najwięcej umieć,
225 XVIII|             zawsze chodzi najbardziej o chleb...~- Z serem!~- Albo
226 XVIII|           milczy i nadyma się, myśląc o odparowaniu ciosu. Wreszcie
227 XVIII|              las siał, lasu pilnował, o lesie myślał. Będę leśniczym,
228 XVIII|            nic stanowczego powiedzieć o sobie nie umie. Ojciec jego
229 XVIII|            stryj po wspólnej naradzie o jego losie postanowią.~-
230 XVIII|             żółtawa cera twarzy mówią o życiu spędzonym w ciasnym,
231 XVIII|  najśmielszych jego marzeń, szczytem, o którego zdobyciu ledwie
232 XVIII|              tego, kto by posądzał go o pragnienie dalej sięgające.~-
233 XVIII|            cienkim, wątłym głosem, że o żadnej świeckiej "karierze"
234 XVIII|             mówią wręcz, że tymczasem o niczym nie myślą i myśleć
235 XVIII|              zauważa:~- Zapomnieliśmy o Sprężyckim...~- To prawda -
236 XVIII|                 Sprężycki oddalił się o kilkadziesiąt kroków od
237 XVIII|            tamten. - Cóż ja mogę dziś o tym powiedzieć? To rzeczy