Part

 1 ZeSt|    wyciągnęły i ojcu przyniosły kołnierz z sukna niebieskiego, oszyty
 2 ZeSt|       drżącym głosem:~- To jest kołnierz od mojego mundura...~- Od
 3 ZeSt|          Chłopcy wyrywali sobie kołnierz, przyglądając mu się z nadzwyczajnym
 4 ZeSt|      wpatrywać się w wypłowiały kołnierz, oczy zaś jego musiały być
 5 ZeSt| westchnieniem:~- Ach, gdyby ten kołnierz umiał mówić!...~- To co?...
 6 ZeSt|     średni chłopiec - nie tylko kołnierz, ale nawet cały mundurek
 7 II  |       jedenastoletni, ujmuje za kołnierz pytającego malca, o rok
 8 XI  |   koledze wsunął chrabąszcza za kołnierz albo wpuścił do rękawa.
 9 XV  |        strąkach na zatłuszczony kołnierz granatowego fraka, odznaczał
10 XV  |    siedzącego była czerwona jak kołnierz burmistrza, a oczy, na wierzch
11 XVII|    granatowy, srebrem haftowany kołnierz mundurowy. Człowiek niknął