Part

  1 Aut  |     przygniatała jeszcze groza tylko co minionej epoki Apuchtinowskiej.
  2 Aut  |      kształcić się, mówić, myśleć, a co najważniejsze: postępować
  3 ZeSt |        oszyty srebrzystą tasiemką.~- Co to, tatusiu?... Od czego
  4 ZeSt |        kołnierz umiał mówić!...~- To co?... To co, tatusiu?... -
  5 ZeSt |             mówić!...~- To co?... To co, tatusiu?... - wykrzyknęli
  6 I    |           pracy, czynią to tylko ci, co muszą: rzemieślnicy, sługi,
  7 I    |          oderwane...~- Te, Gęba.~- A co?~- Słyszałeś dzwonek?~-
  8 I    |         strofuje malców, rzucając im co chwila swe ulubione hasło:~-
  9 I    |        dziewiątej".~Dzwonek spełnił, co do niego należało. Kilku
 10 I    |            przenika prochy praojców, co tam od niepamiętnych czasów
 11 II   |          mało obchodzić oprócz tego, co go tu wprowadził, nazwał
 12 II   |         rękawem, a gąbką nos uciera, co wywołuje hałaśliwą wesołość
 13 II   |    lekceważeniem patrzy na "knotów", co dziś w pierwszym powakacyjnym
 14 II   |            Pół biedy jeszcze z tymi, co przeszli przez bakalarnię,
 15 II   |             lekcje tylko z nazwiska. Co chwila coś je przerywa:
 16 II   |        uprzejmości i zakłopotania.~- Co nie mam lubić! - odpowiada
 17 II   |          znów go ciągną za połę.~- A co mi dasz za to? - dopytuje
 18 II   |           nie chce - no, i nie ma za co); w innym jeszcze, żeby
 19 II   |             mnie.~- Naprawdę dasz?~- Co nie mam dać! I orzechów
 20 II   |         Ponawiają uściski.~- I wiesz co? - oświadcza na zakończenie
 21 III  |         dniach i nocach, nie wiedzą, co zabawa i odpoczynek, i w
 22 III  |         końcu wyrastają na dzielnych co się zowie ludzi. Inni po
 23 III  |                i już nie powrócił.~- Co się stało z Mosakowskim? -
 24 III  |             Mosakowskim... Parole!~- Co się z nim stało, panie pro...
 25 III  |        niepokojem.~- Nieszczęście!~- Co takiego, panie pro...sorze?~-
 26 III  |            nie mogąc, wziął i...~- I co? I co?... Niech pan prosor
 27 III  |          mogąc, wziął i...~- I co? I co?... Niech pan prosor powie!
 28 III  |            oczy i usta, nie wiedząc, co o tym sądzić. Byli zdziwieni
 29 III  |            tych lat, ani tych wąsów, co Mosakowski, nie wygląda
 30 III  |        wielką miłością dla Polaków i co dziwniejsze miłości tej
 31 IV   |           zaufanym kolegom. Są tacy, co znając wpływy i wysokie
 32 IV   |     niezwykły zachwalał mu kolega...~Co prawda te wszystkie dary
 33 IV   |             był ciekawy wszystkiego, co się w kółkach mówiło i działo.~
 34 IV   |    zapalczywszych kolegów powiedział co przykrego - gdy nazwał go
 35 IV   |                ułanką") dostanie się co najwyżej "list pochwalny".
 36 V    |                        V. O chłopcu, co sypiał w trumnie~Był to
 37 V    |            Niewiele rozumiał z tego, co się uczył, ale każdą lekcję
 38 V    |        samogłoska "a", którą wtrącał co kilka słów bez żadnej potrzeby,
 39 V    |              otwierał.~- A... pójdę! Co nie miałbym... a... pójść!~
 40 V    |         pragnęli uczynić swych synów co najmniej - mecenasami.~-
 41 V    |      nieśmiało: "dobry wieczór" - na co również nie otrzymał odpowiedzi.
 42 V    |   przerażonego, drżącego...~- Gadaj, co się stało?...~- Czemuś "
 43 V    |                 Diabłaś zobaczył czy co?...~- Dajcie mi spokój!... -
 44 V    |            na własne oczy sprawdzić, co powiedział Sprężycki.~Trzęśli
 45 V    |            zaś głos z trumny:~- A po co miałbym umierać! Ani mi
 46 VI   |            podskoczył z oburzenia.~- Co, ty będziesz ubliżał Mickiewiczowi!
 47 VI   |            wysuwając. - Możesz z tym co najwyżej "zajechać" do biura
 48 VI   |            myśliwy - to wszystko, na co zdobyć się potrafi. Jedynym
 49 VI   |              Są to nie tyle artyści, co majsterkowie, w swojej drobnej
 50 VI   |            przykład wyobrazić sobie, co by niebieskie mundurki poczęły
 51 VI   |             każdej porze i wszystko, co mu dadzą. Wygląda zaś jak
 52 VI   |          złota uczniowie - najmłodsi co prawda. Kupują je do zabawy.
 53 VI   |            umieją każdemu wymierzać, co mu się należy.~Konopkę wielbią,
 54 VII  |              kilku zupełnie zasnęło.~Co chwila ktoś wychodzi napić
 55 VII  |     książeczka! Błogosławiony i ten, co umie tak zawładnąć myślami,
 56 VII  |        piersią zaczerpuje powietrza, co wygląda, jakby głęboko westchnął.~
 57 VII  |    rozrzewnieniem kończy:~Wietrzyku! co tu sobie lekko polatujesz,~
 58 VII  |           bywała wilga, pogwizdująca co kilka chwil to tu, to tam,
 59 VII  |      wieprzkom do koryta wyrzucić?~- Co znowu! Szkoda byłoby tylu
 60 VII  |       książki wiersz, nie wiem czyj, co się zaczynał: "Cicho skradł
 61 VIII |                mówi grubym głosem.~- Co nie może być?~- Żeby koń
 62 VIII |            do płaczu.~- Nie wiem, za co pałka?... - mruczy basem,
 63 VIII |                Powiedz nam wszystko, co wiesz o Mojżeszu.~Niestety, "
 64 VIII |                 Rybko, panie święty, co się z tobą dzieje? Taki
 65 VIII |          Luceński nazwał Goliatem.~- Co mówisz, rybko, panie święty!
 66 VIII |           Słuchajże, Dawidku, rybko, co ci tu przykazuję. Chociaż
 67 VIII |        Crinis... crinis... crinis...~Co chwila to zagląda do książki,
 68 VIII |          jaką on wyśpiewał wszystkie co do jednego "wyjątki".~-
 69 VIII |              podskakiwał z uciechy - co go czyniło podobnym do tresowanego
 70 VIII |             mądry. Wrona, poradź mi, co zrobić z tą bestią regułą?~-
 71 VIII |                 Jeśli pozwolisz...~- Co pytasz? Chodź i ratuj!~Po
 72 VIII |              Wrońskiego i wszystkim, co on uczynił dla jej jedynaka.
 73 VIII |              rozpromieniony przenosi co chwila z jednego na drugiego.
 74 IX   |        malowidło wpatrywać. Są tacy, co od tego bólu zębów dostają...
 75 IX   |           masz ser z kminkiem?~- Abo co?~- Może się zamienisz? Dam
 76 IX   |            od tłuszczu policzkami:~- Co do chronologii, to już ty
 77 IX   |          minusem.~- O rety! to tyleż co dwója. Że też to tego diablego
 78 IX   |          zaniosło aż na dach domku - co prawda parterowego tylko -
 79 IX   |              zwierzchności szkolnej.~Co pewien czas to ten, to inny
 80 IX   |            pomagają. Są nauczyciele, co podejść się nie dadzą; są
 81 IX   |              kręcąc się po pokoju.~- Co takiego, panie psorze? -
 82 IX   |             złego?... Ha, ha... A to co?~Wysuwa długi nos, zaczyna
 83 IX   |            ogólne węszenie.~- Dym... co?... dym! A wy mówicie: "
 84 IX   |             panu profesorowi Bóg wie co się wydało...~- Swąd?...
 85 X    |             w patrzących...~Wszyscy, co wspólnie z Kucharzewskim
 86 X    |             wraz z wierzchowcem. Ale co innych odstrasza, Kucharzewskiego
 87 X    |              coś znikomego, słabego, co tylko wypadkiem przyczepiło
 88 X    |               Gdzie Kucharzewski?... Co się stało z Kucharzewskim?...
 89 X    |         nieprzytomni, nie wiedzieli, co się z nimi dzieje. Kazano
 90 X    |         ratowanie tonących.~- A mnie co po tym! - wykrzyknął przestraszony
 91 X    |         rękach obracając:~- Eeee!... co tam, proszę pani. Nie ma
 92 X    |           już wszystko o Władku...~- Co wiesz?... skąd?... - wykrzyknęła
 93 XI   |             zapach bzów, które tylko co zakwitły. Słońce przed chwilą
 94 XI   |              jękliwe "kumkanie" żab. Co pewien czas zagłusza je
 95 XI   |              cóż! Będzie dosyć tego, co jest! ~Zaczęły się lekcje.
 96 XI   |         prymusa Sprężycki, widząc na co się zanosi, ziewnął szeroko.~-
 97 XI   |               Izdebski. - Mów zaraz, co znaczy amo!~- Amo kocham,
 98 XI   |             ty napisał?~- Napisałem, co kazał pan profesor.~- Czytaj!~-
 99 XI   |           wszystkie głowy - też same co poprzednio głosy krzyczą
100 XI   |            wylatują, drugim wracają. Co gorsza, wracają nie same,
101 XI   |              zjawia się inspektor.~- Co wy tu wyrabiacie, nicponie? -
102 XI   |            krzyczy na całe gardło. - Co wirabiacie, wariaty, baranie
103 XI   |           robaki i owady to zupełnie co innego. Więc my teraz nie
104 XI   |           katedry do porządku upływa co najmniej dwadzieścia minut.~
105 XI   |             postanawia:~- Ha, nie ma co!... musicie się wszyscy
106 XI   |          ziemię jak dojrzałe śliwki. Co chwila któryś, rozwinąwszy
107 XI   |           wspinając, żeby go dostać. Co chwila rozlega się krzyk
108 XII  |        niezwykłego, ekscentrycznego, co go od ludzi normalnych odróżnia.
109 XII  |               namyśla się widocznie, co uczynić. Wreszcie wstaje,
110 XII  |          uścisnąć, ucałować tę rękę, co tyle cudnych pieśni skreśliła!~
111 XIII |             czuwającym stanie wydaje co chwil kilka stłumione, boleśne
112 XIII |          brzeżku krzesła i opowiada, co słychać w szkole.~"Dziad"
113 XIII |          Może chcesz pić?... Może ci co przeczytać?...~Ta ostatnia
114 XIII |               jak woda dla ryby.~- A co powie matka?~- Zanim przyjdzie,
115 XIII |        Bronek! Umieram z ciekawości: co się dalej stało? Dembowski
116 XIII |         wcale tych rzeczy nie znają. Co robić? W powieściach do
117 XIII |           Ach! Wiedzieć coś takiego, co oprócz nas nikomu na ziemi
118 XIII |            pomyśleć - trucizna...~Na co chłopcom trucizna? Czyżby
119 XIII |           chłopcy użyli wszystkiego, co - w ich pojęciu - ziemia
120 XIII |          przypuszczony do tajemnicy. Co więcej, obaj koledzy wykonali
121 XIII |         czarna jak kir na katafalku. Co pewien czas zegar na wieży
122 XIII |             jakby z politowaniem, że co pewien czas wzrok odwraca,
123 XIII |   wykrzywioną sztucznym uśmiechem:~- Co znowu?... Przywidziało ci
124 XIII |       odpowiedniego kawałka placka - co pewnie lepiej ci będzie
125 XIII |       zakłopotany.~- Już teraz wiem, co ci oko zaprószyło wtenczas...
126 XIII |             No tak, bo gdym słyszał, co doktór mówi, zaraz pobiegłem
127 XIII |        również pozbędę się swojej.~- Co wygadujesz! Jakże mógłbyś
128 XIII |        mógłbyś to zrobić?~- Alboż to co trudnego? Poszedłbym na
129 XIII |        zastanawia się długo nad tym, co usłyszał. Wreszcie mówi:~-
130 XIII |               Bronek. Gdybyś zrobił, co mówisz, byłby to wielki
131 XIV  |       opychaniu się chlebem razowym.~Co się tyczy Sprężyckiego,
132 XIV  |          tyle chęć napicia się wody, co ucieczki przed trudną lekcją
133 XIV  |            sama pompa.~- Zimna woda, co?... - zapytuje "knota",
134 XIV  |             Może nie wierzycie?...~- Co mamy nie wierzyć!... - przytwierdza
135 XIV  |          północy. Pojęcia nie macie, co się tam działo. Wicher dął
136 XIV  |            sceptyk - nie może być!~- Co? Nie wierzysz? - przyskakuje
137 XIV  |         jakże!... Cóżeś zobaczył?... co?...~- Tam... we środku tej
138 XIV  |             się nie szczękać zębami, co mu się jednak nie udaje -
139 XIV  |             przygląda się przeorowi, co nie opodal, wsparty plecami
140 XIV  |              wystraszony chłopiec.~- Co mu się stało? - bada ksiądz.~-
141 XIV  |           ile można zmienić.~- A tyś co za jeden, rybko, panie święty?~
142 XIV  |             brzegami.~Zakonnik tylko co skończył polewać kwiaty -
143 XIV  |            przemową do biesiadników, co stół jego obsiedli.~Na ten
144 XIV  |        gąszczów.~Zrozumiał zakonnik, co się stało - złowieszczy
145 XIV  |      Sprężycki milczy zawstydzony.~- Co cię tu ciągnęło, co? Nie
146 XIV  |   zawstydzony.~- Co cię tu ciągnęło, co? Nie ma w moim ogródku wisien
147 XIV  |           chciałeś?~Sprężycki rad by co odpowiedzieć, lecz ani jedno
148 XIV  |          ośmielający się chłopiec. - Co do ptaków, proszę księdza
149 XIV  |              dobrodzieja, to...~- To co?~- To takich, jak tutejsze,
150 XIV  |              modlitwy.~- Zapamiętaj, co mówię - przerywa wreszcie
151 XV   |              głośno jakieś wiersze i co chwila do księgi zaglądał.
152 XV   |        tamten. - Powiedz mi, Bronek, co to znaczy po moskiewsku
153 XV   |             swego uczucia.~- Bo i za co mam go lubić? Jak zły, to
154 XV   |          Profesor Jastrebow, jedyny, co wiersze Dzierżawina mógł
155 XVI  |               mundurki porozpinali - co sprzeciwia się wprawdzie
156 XVI  |        których ciałem jest to tylko, co ich boli, gdy dostaną bicie,
157 XVI  |          bicie, i którzy nie wiedzą, co jest "ciało fizyczne".~-
158 XVI  |       oświadcza Sitkiewicz tym samym co wpierw tonem.~- A woda?...
159 XVI  |           woda?... Przypomnij sobie, co nam mówił profesor Wiśniewski...~-
160 XVI  |        profesor Wiśniewski...~- Woda co innego, a mgła co innego...~-
161 XVI  |               Woda co innego, a mgła co innego...~- Tak?... A z
162 XVI  |           znów głos Kuszkowski, ten, co wystąpił z zasadniczym pytaniem,
163 XVI  |     Kuszkowski jest z wyższej klasy, co mu daje niezmierną przewagę
164 XVI  |             między wami ani jednego, co by zdobył się na czyn bohaterski.
165 XVI  |             ja ufam ich honorowi, że co powiedzieli, spełnią.~-
166 XVI  |              widocznie przejęty tym, co powiedział. Na próżno jednak
167 XVI  |               Na Sprężyckiego nie ma co liczyć - szepce poufnie
168 XVI  |           nie brakło żadnego z tych, co tu niedawno śluby bohaterskie
169 XVI  |  przepłynąłbym, gdyby nie kurcz. Ale co z tym diabelstwem zrobisz,
170 XVI  |             i że Onufer z Murowanki, co tam niedaleko "szczubły"
171 XVI  |            do słuchaczów. - Bohater, co?~A na to, z najdalszego
172 XVI  |               a to kręciły nim wiry, co tam wodę ciągle świdrują.
173 XVI  |               panowie, i słuchajcie, co ów powie.~"Ów" wyskakuje
174 XVI  |           małpy niż dla człowieka.~- Co panowie o tym sądzicie? -
175 XVI  |            Kuszkowski do obecnych. - Co do mnie, przyznaję Balonikowi
176 XVI  |       Nagrody zdobywają zwykle tacy, co przez cały rok bez przerwy
177 XVI  |              pewnością żaden z tych, co tu zuchów i bohaterów udają!~"
178 XVI  |           kwękającym..." A Sprężycki co? Jak wszyscy posnęli, wymykał
179 XVI  |          skąd on tyle wie - bo tego, co on umiał, w książkach szkolnych
180 XVI  |           protekcji nie potrzebuje - co ma, to własną zasługą zdobył.
181 XVI  |       Zastanówmy się bowiem panowie: co to jest bohaterstwo?~Odchrząknął
182 XVI  |           zasadnicze: jak nazwać to, co uczynił ten wasz schorowany,
183 XVI  |             fanfaronada, wariacja?~- Co znowu!... Broń Boże!...
184 XVII |            Kto go miał żałować? i za co? Czy ci, których skazywał
185 XVII |       przejmujące trwogą tych nawet, co się do żadnej winy nie poczuwali?~
186 XVII |      złośliwego stróża, bo wszystko, co na strachu tylko oparte,
187 XVII |          odwrócenia się od ołtarza - co nie było dozwolone i co
188 XVII |              co nie było dozwolone i co narażało na skręcenie karku.~
189 XVII |          skręcenie karku.~Ryzykanci, co z narażeniem tej części
190 XVII |              surowych...~Ów bohater, co to przebywał kiedyś blisko
191 XVII |       szepnął do swych sąsiadów:~- A co, nie mówiłem?... Ten Wiśnicki
192 XVII |              i oschła, jak wszystko, co z ust jego wychodziło. Jednak,
193 XVII |            łez - okazało się wszakże co innego) od przypomnienia
194 XVII | dorastających, dokładnie świadomych, co czynią, było wymowniejsze
195 XVII |            trzeba temu dać spokój!~- Co? Dlaczego? zwariowałeś... -
196 XVII |          zmartwiony takim skandalem. Co by pomyślał sobie ten dobry,
197 XVII |       widział kirasjerów w zbrojach, co najpierw wszystko łamali
198 XVII |          minami skruszonymi czekali, co zwierzchnik powie.~A on
199 XVII |              i zawołania: "Wariacie! co czynisz?"...~Poczuwający
200 XVII |            kogo?~- Nie mogę zgadnąć, co on powiedział...~- Przez
201 XVII |     czujności zwietrzyć nic takiego, co by w "Księdze wizyt" jako
202 XVIII|            publicznym), doznaje dziś co kilka chwil nerwowego niepokoju.~
203 XVIII|          Pawlickiego jest ów łoskot, co kilka chwil powtarzający
204 XVIII|             cięgiem patrz... A jakby co, to przez żadnych ceregielów,
205 XVIII|            uroczyści, jakby już byli co najmniej kancelistami biura
206 XVIII|         opowiedzieć sobie wzajemnie: co każdy z nas zamierza czynić
207 XVIII|   przytrzymuje w miejscu - uzda...~- Co takiego?~- Mocna, twarda
208 XVIII|            Kozłowski.~- No tak, albo co?~- Winszuję.~Bonuś milczy
209 XVIII|        przecieżem nie ryba.~- Gadaj: co będziesz robił, jak dostaniesz
210 XVIII|              przygadawek".~- A potem co?~- Pójdę na obiad. Człowiek
211 XVIII|         napiera:~- Powiedzże, Sitko, co myślisz zrobić ze sobą po
212 XVIII|    zamierzasz dalej się kształcić?~- Co to, to nie! Mam już tej
213 XVIII|            się w zupełności do tego, co ojciec i stryj po wspólnej
214 XVIII|       pokierować.~Nie brak i takich, co mówią wręcz, że tymczasem
215 XVIII|               odpocząć.~Nie wszyscy, co kiedyś razem w szrankach
216 XVIII|              natychmiast powiedzieć: co czynić zamierzasz po skończeniu
217 XVIII|              koniec.~- Pi, pi, pi... co mu to się roi! - dziwi się
218 XVIII|        Kopernikiem chcesz zostać czy co? - pyta drwiąco Właszczuk.~-