Part

  1 Aut  |             rysunki, którymi ozdobił go p. Konstanty Gorski. Moją
  2 ZeSt |            wypłowiały pasek, do oczu go przybliżył - długo wpatrywał
  3 ZeSt |           trudno im było przedstawić go sobie bez wąsów, z gładką,
  4 I    |            Kto ma dobre oko, dojrzeć go może w dzień jasny przez
  5 II   |            otworzywszy drzwi, wpycha go do środka. Malec wpada jak
  6 II   |      uszytymi spodeńkami, przyprawia go o utratę równowagi. Przewraca
  7 II   |           serdelki; potem skierowywa go pod ścianę i pcha przed
  8 II   |          uprzejmie. ~Tamten szczypie go w ramię ze złością.~- Nie
  9 II   |        suficie. Towarzysze zdają się go mało obchodzić oprócz tego,
 10 II   |            obchodzić oprócz tego, co go tu wprowadził, nazwał dwukrotnie "
 11 II   |          osoba" - myśli, żałując, że go już nie ma przy sobie.~Tamten
 12 II   |             jednym miejscu. Wszędzie go pełno. Przebiega z ławki
 13 II   |         uszczypnięcia - ktoś pociąga go nagle z całej siły za połę...~
 14 II   |             sielskiej prostoty. Czuć go bardziej dworkiem niż dworem.~-
 15 II   |          odchodzi.~Ale niebawem znów go ciągną za połę.~- A co mi
 16 II   |      zirytowany, wybucha:~- Patrzcie go! "Knot" jeden! Chciałby
 17 III  |               do geografii nie można go było kijem nagnać, więc
 18 III  |              wytarł...~- I... ożenił go! - poważnie dokończył.~Chłopcy
 19 III  |               żoną" nazywać, na krok go nie odstępuje, za wszelkie
 20 III  |            an i en, tabaką częstować go nie będę, ale jakem Luceński!
 21 III  |              i napiszę do ojca, żeby go... ożenił!~Odtąd ta pogróżka -
 22 III  |    urządzanych w karnawale; nie brak go też na żadnej uroczystości
 23 III  |             nie robił - nie rozumiał go nawet. Dłoń zwiniętą przyłożył
 24 III  |      przestępując z nogi na nogę, bo go długie stanie zmęczyło.~-
 25 III  |              położyć.~Ojciec wywiózł go na wieś, ułożywszy na prostych "
 26 IV   |              lekcji, oświadczono, że go nie ma? Albo: skąd się wziął
 27 IV   |        stosunki prymusa, starają się go przekupić - ale on niedostępny
 28 IV   |             przewidywany. Winszowali go też wybranemu wszyscy -
 29 IV   |          lubił Sprężyckiego, chwycił go lekko za sterczącą czuprynkę
 30 IV   |             Profesor Luceński nazwał go "Rybą"...~Jednego dnia prymus
 31 IV   |           śmiał głośno. Nie widziano go też ani razu grającego w
 32 IV   |         kolegów - natomiast bali się go oni. Ile razy jakieś kółko
 33 IV   |            co przykrego - gdy nazwał go na przykład "lizusem" -
 34 IV   |           ferowano wyrok i poddawano go natychmiastowej egzekucji.~
 35 IV   |           miał rodziców, wychowywały go ciotki) profesor Luceński
 36 IV   |        drugorzędną uliczkę, opuściła go nagle pewność siebie...~
 37 IV   |      Kozłowski.~Ślimak zrozumiał, że go wzięto we dwa ognie. Na
 38 IV   |            wymógł bowiem na ojcu, że go ze szkoły pułtuskiej odebrał
 39 V    |            miarę przeciągając.~Pytał go kto:~- Wojtek! pójdziesz
 40 V    |            księdza-stryjka.~- Lubisz go?~- A... lubię! Daje mi na
 41 V    |              nie mogli. Przytrzymali go dopiero na ulicy, przerażonego,
 42 V    |       oglądając się za siebie, jakby go śmierć z kosą goniła.~Spotkali
 43 V    |           Krystek.~Nie przestraszyli go się i nie uciekli przed
 44 V    |       wiórków stolarskich.~Zarzucono go krzykliwymi pytaniami. Wszyscy
 45 V    |           krzyczeli razem, tarmosząc go i szczypiąc, tak ich paliła
 46 VI   |         przez niego tytułami. Proszą go o to jak o łaskę największą.
 47 VI   |    pracującemu nie przeszkadzać, aby go, broń Boże, nie trącić...~
 48 VI   |        najbliższy papier, zarysowuje go, oddaje, sięga po następny
 49 VI   |      zachwyceni, wszyscy też wielbią go, kochają i szanują.~Na nieszczęście
 50 VI   |            kulawy.~Los, upośledzając go pod względem nóg, wynagrodził
 51 VI   |            względem nóg, wynagrodził go za to zwiększoną zręcznością
 52 VI   |             a potem dłonią kręci się go, czyli "kulga" dopóty, aż
 53 VII  |        zazdrością, jednak naśladować go nie śpieszą.~Obezwładniło
 54 VII  |             śpiewny rytm wiersza tak go ukołysały, że stracił niemal
 55 VII  |            Wracając do domu, w myśli go sobie powtarza. Znajduje
 56 VII  |            silnie matkę, która prosi go, żeby "dał pokój tym strasznym
 57 VII  |        milczącej zadumie...~Napełnia go to dziwnym, obcym mu dotąd
 58 VII  |             ten nauczyciel niepokoją go swą nadzwyczajną nieprzystępnością...
 59 VII  |             tuż przed nim, nie widzi go, nie chce widzieć. Oczy
 60 VII  |              oschłość serca posądzać go nie można. Miewa czasem
 61 VII  |        piersiach mundurkiem. Wywołał go na podwórze; potem zaproponował,
 62 VII  |       klasyczną Grażynę - oszołomiły go. W milczeniu kolegę pożegnał.~
 63 VII  |            równie trudno było trafić go piłką, jak zabić kulą jaskółkę
 64 VII  |              w locie. Gra całkowicie go pochłonęła - zapomniał o
 65 VII  |              się nie mogę. Nie lubię go, mogę nawet powiedzieć,
 66 VII  |            mogę nawet powiedzieć, że go się boję, ale chcę czy nie
 67 VII  |              czy nie chcę, powtarzać go muszę. A ile razy go powtarzam,
 68 VII  |       powtarzać go muszę. A ile razy go powtarzam, zawsze staje
 69 VII  |          Dziś po południu apopleksja go tknęła. Pojutrze szkoła
 70 VII  |        starym nauczycielu, a widział go nieustannie przed sobą.
 71 VIII |        stojący na katedrze i obnosić go po klasie, nie podtrzymując
 72 VIII |             półżartem malca, wsadził go do teki, przykazując, żeby
 73 VIII |     przykazując, żeby rękami trzymał go za szyję.~Słaby i trochę
 74 VIII |              na ryby. Od książki coś go odpycha. Gdy chce zmusić
 75 VIII |            sposób bez głowy zostawić go nie można. Bo i to uważ,
 76 VIII |              i wzdychając. Uf! jakże go męczy gramatyka łacińska!
 77 VIII |            gramatyka łacińska! Jakże go wyczerpują ułamki dziesiętne
 78 VIII |          zachorował, a nie było komu go zastąpić. Jak ptaki, gdy
 79 VIII |              to sposób. Nauczył mnie go pewien akademik z Warszawy.~-
 80 VIII |           podskakiwał z uciechy - co go czyniło podobnym do tresowanego
 81 VIII |           poprzestał więc na tym, że go kilkakrotnie "poklepał"
 82 VIII |         Potem przez kilka dni bolała go łopatka.~Nazajutrz Kucharzewski
 83 VIII |          prędzej do domu, czując, że go jeszcze zanadto boli łopatka...~
 84 VIII |             już nie tylko nie nazywa go Wroną, lecz nawet z trudnością
 85 VIII |       Nieoczekiwany zaszczyt wzrusza go i przygnębia. Idąc po nagrodę,
 86 VIII |              Ściska mu ręce, w głowę go całuje, potem zasadza do
 87 IX   |              najbardziej w zdobiącym go malowaniu. "Skrzynki" bywają
 88 IX   |           baumkucha!~- Nie powąchasz go. Wicek skąpiec!~- Zapraszam
 89 IX   |              był owoc zakazany, więc go spożywali łakomie, choć
 90 IX   |              postacią prawie wypycha go z pokoju.~- Ależ nie można...
 91 IX   |          poziomek i śmietany zajmują go... chwasty rosnące w ogródku
 92 X    |              Przez pewien czas widać go jak, zalewany pianą, walczy
 93 X    |           wykonywa ruchy utrzymujące go na powierzchni - prawą ręką
 94 X    |         potem dawszy nurka, znajdzie go na dnie i z wody wyniesie.
 95 X    |     Kozłowski! A jednak dotąd pływać go nie nauczył. Okrągły, pulchniutki
 96 X    |             kuksańcem - powstrzymuje go tylko pamięć na ślubowaną "
 97 X    |          chce usłuchać rozkazu, choć go to "naprzód" przeraża -
 98 X    |             prądy przy palach unoszą go w stronę przeciwną. Z trudem
 99 X    |             tej chwili jednak chwyta go kurcz - czuje, że idzie
100 X    |              i wybawcy. Ale nie było go w tłumie. Olbrzym, gdy tylko
101 X    |          uciec do ławki. Powstrzymał go ksiądz prefekt.~- Ależ,
102 X    |             że żadną miarą nie można go było odnaleźć. Kozłowski
103 X    |         wypadkiem, później odczuwali go stopniowo coraz słabiej -
104 XI   |              łatwością, niesłychanie go nuży.~Przeciąga się, ziewa,
105 XI   |          głowy.~Sprężycki nie chwyta go. Z czułością, prawie z rozrzewnieniem
106 XI   |          tonem śpiewającym. Nazywają go koledzy: "Bonuś" albo "Omega".
107 XI   |           Stój, bestio! - wstrzymuje go łacinnik. - Pytałem tylko
108 XI   |             się cichy brzęk. Jeszcze go nauczyciel nie zauważył -
109 XI   |                 Nie, nie! - poprawia go drugi - to tamci z czwartej.
110 XI   |         wpełzło na profesora drapiąc go po rękach, twarzy i szyi.~
111 XI   |       zmieniając tylko pozycję, gdyż go chłopcy, pod pozorem podnoszenia,
112 XI   |            palce się wspinając, żeby go dostać. Co chwila rozlega
113 XII  |     niezwykłego, ekscentrycznego, co go od ludzi normalnych odróżnia.
114 XII  |            od razu do czytania - ale go profesor gestem wstrzymuje.~-
115 XII  |              polski. Pragnę zobaczyć go, pokłonić mu się - wraz
116 XII  |             Po wtóre, jest pewny, że go tam w licznym zgromadzeniu
117 XII  |              bardzo pochylony, jakby go całego wielki ciężar przygniatał.
118 XII  |             rozrzewnienia.~Wyobrażał go sobie inaczej: podobnego
119 XII  |             podoba mu się i zachwyca go równie silnie, jak one.
120 XII  |          ukochania i zapału.~Dojrzał go Syrokomla. Szybkim ruchem
121 XIII |         górskie pejzaże kolorem indy go.~Jakby nie dość było tej
122 XIII |             wszedł na palcach, chory go dosłyszał.~- Czy to ty,
123 XIII |       Przyniosłem ci bzu.~- Ach, daj go, daj!~Chory ożywił się.
124 XIII |             mówi prosząco - połóż mi go tu!... - oczyma wskazuje
125 XIII |             się koledze z piersi. On go znienacka za nos chwyta
126 XIII |         figiel, i pieszczota.~- Skąd go wziąłeś? - pyta wskazując
127 XIII |                O, jaki dobry! Kocham go jak rodzonego brata! Zamilkli
128 XIII |            słoik konfitur i napełnił go surowymi kartoflami.~Sprężyckiego
129 XIII |            potrzebny spokój... niech go światło nie razi..." Ale
130 XIII |           dziennym widać, jak bardzo go choroba wycieńczyła. Policzki
131 XIII |       pochylił się nad nim, szczypie go w jedno ucho, potem w drugie
132 XIII |            papier na ziemi. Podniósł go Altaverde i oddał Rinaldiniemu.
133 XIII |           się przy koledze: wachluje go gałązką bzu, od much opędza,
134 XIII |          posądziła o przywłaszczenie go służącą. Służąca udowodniła
135 XIII |            książki mu czyta, zabawia go opowiadaniem - nawet panią
136 XIII |              mu głośne wyrzuty, łaje go, odmawia mu wieczerzy, ale
137 XIII |         powiekami. Było widoczne, że go coś głęboko wzruszyło i
138 XIII |         nawet Dembowski o nurtującym go smutku zapomniał.~Wrócił
139 XIII |         lekarskie. Doktorzy dręczyli go nieustannym macaniem pulsu,
140 XIII |             duch dobroczynny wydobył go z dna otchłani czyśćcowej.
141 XIII |     przyciska syna do piersi, okrywa go pocałunkami i zaleca, żeby
142 XIII |             łóżka - Sprężycki chwyta go wychudłymi rękami za szyję
143 XIV  |            palcu - sygnet.~- Wziąłeś go?...~- Jakiś ty głupi! Takie
144 XIV  |          trumny, niedowiarku!~Mierzy go wzrokiem złowieszczym, potem
145 XIV  |          księgą - gdy nagle dobiegło go z dołu zapytanie:~- Cóż
146 XIV  |          jednak, że ono tylko ocalić go może. Więc twarz w liście
147 XIV  |              trojaka.~Nie tyle trapi go myśl, że mógł być przez
148 XIV  |         głupstw nie robić.~Pogłaskał go po głowie i dodał:~- Za
149 XIV  |      najcięższy. Gdyby chciał ściśle go wypełniać, jakże fatalnie
150 XIV  |             Wszakże nikt nie "prosi" go na wieżę benedyktyńską,
151 XIV  |   przerywając odmawiane pacierze. To go straszniejszym jeszcze czyni
152 XIV  |            przestaje.~Bliżej znający go wiedzą, że posiada ogrom
153 XIV  |        księdza Siennickiego. Szanuje go za wielką naukę i trzyma
154 XIV  |           niego z daleka. Ale dręczy go nadzwyczajna, prawie chorobliwa
155 XIV  |          pustelni".~Prawda, że i tam go "nie proszą", ale... przywykł
156 XIV  |        którego kwiaty o zawrót głowy go przyprawiają, drżący od
157 XIV  |           zza krzaka wychyla.~Ksiądz go nie dojrzał - ale dojrzały
158 XIV  |      natychmiast po powrocie wypuści go na wolność. Zrobiłby to
159 XIV  |        leżących na ławce (nie nazywa go już "pauprem" ani "chłopcem") -
160 XIV  |             tę chmarę ptactwa, która go otacza? Miał ją zawsze przy
161 XIV  |     przyjrzawszy się obrazkowi, chce go zwrócić.~- Zatrzymaj go
162 XIV  |              go zwrócić.~- Zatrzymaj go sobie, moje dziecko. Niech
163 XIV  |             do ciebie nie mam - i ty go nie miej do mnie. Jeśli
164 XIV  |           wyznał prawdę, wyśmiano by go; chcąc uzyskać uznanie,
165 XV   |         głosem, starając się uczynić go podobnym do głosu dojrzałego
166 XV   |            wszedł kolega Bronek - on go wcale nie dojrzał.~- Dowremienno...
167 XV   | koleżeńskiego pozdrowienia przywitał go dalszym ciągiem morderczej
168 XV   |            uczucia.~- Bo i za co mam go lubić? Jak zły, to porównywa
169 XV   |     rozumianym być nie mogąc. Gryzło go to i jeszcze dzikszym czyniło.
170 XV   |              w objęcia i pocałunkami go okrywając, miętowych pastylek
171 XV   |           ogrodem, gdy wtem dobiegły go wygłoszone basem słowa,
172 XV   |             lecz ciekawość w miejscu go trzymała.~Nauczyciel uciszył
173 XVI  |            ubranie i nie zamoczywszy go, lada kiep potrafi?~- Potrafiłby
174 XVI  |       sprawami - niewiele obchodzili go inni, choćby nawet koleżeństwem
175 XVI  |    przytrzymał! Jemu się zdawało, że go kurcz chwycił, a to kręciły
176 XVI  |            zapomniał - już lekceważy go, już przemyśliwa o innym...~-
177 XVI  |         silniej do milczenia skłania go kolega - Sprężycki dokazał
178 XVI  |             i to wiedzieć trzeba, że go nikt do tego nie zmuszał
179 XVI  |        zachorował z zazdrości. Niech go tam! Wszyscy wiedzą, że
180 XVI  |             niego jak pies za to, że go naśladuje, wargę jak on
181 XVI  |            no, już milczę - uspokaja go przestraszony groźbą kolega. -
182 XVI  |          myśl zarzuty, jakie spotkać go mogły ze strony słuchaczów.
183 XVI  |              został stracony. Ocalił go - Sprężycki.~- Zuch Sprężycki! -
184 XVI  |            nie wiadomo... - mityguje go inny.~- Panowie! - grzmi
185 XVII |             sobie nie zostawiał.~Kto go miał żałować? i za co? Czy
186 XVII |          nienawistnym - spokojny, że go ta fala nawet nie muśnie.
187 XVII |       rozbrykane "knoty" przewróciły go raz na ziemię i omal nie
188 XVII |      brzmienie łagodniejsze, uczynić go miększym, czulszym. Wyglądało
189 XVII |            tej chwili dopiero tknęła go i błyskawicą nagłą oświeciła
190 XVII |            kolegi ruch, zapraszający go do zabrania głosu.~Teraz
191 XVII |          Uczestnicy wiecu opuszczali go w usposobieniu o wiele spokojniejszym
192 XVII |          piątoklasistów uporządkował go i posługiwał się nim stale
193 XVII |           powstrzymać od pochwycenia go za ramię i zawołania: "Wariacie!
194 XVII |             w jednej chwili otoczyło go takie zbiegowisko, że krokiem
195 XVII |           proszenia o drugi odbiegła go ochota.~Po jednej nieudanej
196 XVII |              pana rektora. Widziałem go, jak łowił ryby na wędkę
197 XVII |              z klasy. Przeprowadzają go śmiechy i szyderstwa kolegów.
198 XVII |              Zadzwonię na Jana, żeby go tu przyprowadził.~Mówiąc
199 XVII |          przypada do rektora, całuje go w rękę i z wysiłkiem wykrztusza:~-
200 XVIII|            Kozłowskiemu, który kłuje go w tłusty kark gałązką agrestu,
201 XVIII|         dostaniesz patent.~- Schowam go do kieszeni. Głupi daje,
202 XVIII|           syna weźmie do pomocy, aby go z czasem na czele fabryki
203 XVIII|       szaleńca tego, kto by posądzał go o pragnienie dalej sięgające.~-
204 XVIII|           stanowił Dembowski. Brakło go w tym gronie, ale dlatego
205 XVIII|               że chciano przeciągnąć go do piątej "piecem" - okazał
206 XVIII|              motylkowatych, studiuję go...~Zebranie wybucha gniewem