Part

  1 ZeSt |             ojciec w niebieskim kepi. Ale trudno im było przedstawić
  2 ZeSt |        chłopiec - nie tylko kołnierz, ale nawet cały mundurek tej
  3 ZeSt |              tej sztuki nie dokaże.~- Ale może dokazać jej tatuś,
  4 I    |              słyszała...~- Słyszałaś, ale segnaturkę u Refermatów.~-
  5 I    |        przychodzić... Nic mi do tego. Ale wiedzcie, że was czeka "
  6 I    |            wścieka...~Już nie biegną, ale pędzą. Dobiegli zdyszani
  7 I    |               kleją się jeszcze oczy. Ale zabłysnęły w ołtarzu światła,
  8 I    |      maruderów pozostało za drzwiami, ale dwustu kilkudziesięciu chłopców
  9 I    |             tylko ucząca się dziatwa, ale razem z nią jej ojcowie,
 10 II   |      porządnie z piórem i atramentem. Ale "wolontariusze", przybywający
 11 II   |               się i później niekiedy, ale już ogólnego porządku rzeczy
 12 II   |        wzbudzają lęk. Niezbyt wysoki, ale gruby, z wielkim wystającym
 13 II   |              Piękne i wzniosłe słowo! ale żeby do umysłów dziecięcych
 14 II   |               klasie staje się cicho, ale razem z ciszą pada na nią
 15 II   |        pierwsza lekcja - potem druga. Ale są to lekcje tylko z nazwiska.
 16 II   |          Kozłowski i szybko odchodzi.~Ale niebawem znów go ciągną
 17 II   |         zapomniał.~Do domu ma blisko, ale jak zawsze, nie idzie doń
 18 III  |           prostą włościańską sukmanę, ale do jednej z pół tej sukmany
 19 III  |             tylko nagrody i pochwały, ale nawet promocji, tracą humor,
 20 III  |          nieźle - chwalił Luceński. - Ale daleko ci jeszcze, mój Szabasiński,
 21 III  |             nastrój bardzo przyjemny.~Ale w tejże chwili na katedrze
 22 III  |         tabaką częstować go nie będę, ale jakem Luceński! Parole!
 23 III  |               wprawdzie duży i gruby, ale brak mu zupełnie tej rześkości,
 24 III  |             tak!... jak sze nazywasz?~Ale tamten nic sobie z gniewu
 25 IV   |            starają się go przekupić - ale on niedostępny pokusom jak
 26 IV   |          jakby mówił:~"Należą mi się, ale mię do niczego nie zobowiązują"... ~
 27 IV   |             Przyjemnie i zaszczytnie, ale tylko wówczas, gdy się do
 28 IV   |           władzę, powagę, znaczenie - ale nie ma się miłości współkolegów.~
 29 IV   |             tajemnica kancelaryjna... Ale, bój się Boga, dobrze się
 30 IV   |               wpatrywać się zaczął...~Ale Sprężycki nic sobie z tego
 31 IV   |               że krzyknął Kozłowski - ale nazwisko jego z niczyich
 32 IV   |            tym wszystko się kończyło.~Ale w dwa, trzy dni później -
 33 IV   |        wprawdzie bez "grubych kijów", ale za to z pękami mocnych,
 34 IV   |             jak zawsze bladą i zimną, ale z głową podniesioną do góry,
 35 IV   |         oczyma żydowskich dzieciaków, ale gdy skręcił w boczną, drugorzędną
 36 IV   |        zawrócił i chciał rej terować, ale spostrzegł za sobą drugi
 37 IV   |           stracił przytomność umysłu, ale trwoga i spryt wrodzony
 38 IV   |         przypomnień - bardzo długa... Ale nawet i w tym trudnym położeniu
 39 IV   |           zimną i pozornie spokojną - ale już bez uśmiechu drwiącego
 40 V    |           Wojtek miał małe zdolności, ale był zawzięty. Zawziął się
 41 V    |        rozumiał z tego, co się uczył, ale każdą lekcję wykuwał doskonale
 42 V    |      nasłuchali od młodego Krystka...~Ale on kręcił głową dwuznacznie.~-
 43 V    |          Sprężycki chciał się cofnąć, ale w jednym kącie poruszyły
 44 V    |             tłumaczył się Sprężycki - ale zapewniam was, że nie kłamię.
 45 V    |               im skinął przyjaźnie...~Ale ten ruch i to skinienie
 46 V    |        dlaczego dziwią się temu inni.~Ale było już widać przeznaczeniem
 47 VI   |           jabłek, gruszek lub śliwek.~Ale on "iskrą Bożą" nie kupczy,
 48 VI   |              że wcale się nie gniewa, ale... już mu kajetów "opisywać"
 49 VI   |            rodzaju niższym cokolwiek, ale za to - praktyczniejszym.~
 50 VI   |               znawców wysoko ceniona. Ale jak trudne, mozolne i...
 51 VI   |               oni, porusza szczękami. Ale gdy ci wychowańcy wiejskich
 52 VII  |              tylko ugasił pragnienie, ale i głowę zimną wodą oblał.
 53 VII  |             szyby, zmatowany, głuchy. Ale jak zawsze, przelewa się
 54 VII  |              swym starym nauczycielu. Ale i ta poezja, i ten nauczyciel
 55 VII  |               moralne i obywatelskie.~Ale bardziej niż uczniów kocha
 56 VII  |            prawie dziewczęcym głosem, ale z wielkim zapałem i przejęciem
 57 VII  |              zaledwie "bardzo dobre". Ale Sprężyckiemu obce jest uczucie
 58 VII  |               i powiernik: Dembowski. Ale ostatni jest powściągliwy
 59 VII  |            podobało ci się to? Gadaj!~Ale Sprężycki nie był w stanie "
 60 VII  |               Porywa mnie Mickiewicz, ale Karpiński mnie wzrusza.
 61 VII  |           powiedzieć, że go się boję, ale chcę czy nie chcę, powtarzać
 62 VIII |             Może tak jest we Francji, ale u nas... Trzcina znów grzmi
 63 VIII |             com zapytywał.~Cieniutki, ale rezolutny głosik odpowiada:~-
 64 VIII |            swego ojca i swojej matki. Ale cóż więcej, rybko, panie
 65 VIII |                Toż wiem o tym, rybko. Ale cóż to ma do Kucharzewskiego?~-
 66 VIII |              się wprawdzie do kolegi, ale miał łzy w oczach. Potem
 67 VIII |                Przecież to łatwe. .~- Ale ba!~- Jeśli pozwolisz...~-
 68 VIII |             dostaje czwórkę z plusem. Ale już teraz sprawca tego cudu
 69 VIII |           poznaje, że to przyjaciele. Ale mały Pilades ma tu widoczną
 70 VIII |               Wrońskiego po plecach - ale spojrzawszy na swą olbrzymią
 71 IX   |           dobrze i dostają promocję - ale na ich twarzach maluje się
 72 IX   |            szynkę i placek.~- To nic, ale Wicek przywiózł baumkucha!~-
 73 IX   |          Niczym cheder ani gęsiarnia. Ale pani Pórzycka stoi przy
 74 IX   |          drugim jak pies przed kijem. Ale że to był owoc zakazany,
 75 IX   |            Burza zdaje się zażegnana. Ale nauczyciel zachowuje się
 76 X    |             niej wraz z wierzchowcem. Ale co innych odstrasza, Kucharzewskiego
 77 X    |               wszystkiemu dał spokój. Ale on nie jest z tych, którzy
 78 X    |            można, że koło zatrzymał - ale to złudzenie. On tylko wskoczył
 79 X    |            wody wyniesie. Są artyści, ale są też i niedołęgi, których
 80 X    |             do czasu rękoma i nogami.~Ale Piotruś nawet pod ochroną
 81 X    |               to "naprzód" przeraża - ale w tejże chwili uczuwa, że
 82 X    |           sobie z niebezpieczeństwem, ale przeszkadza mu ubranie,
 83 X    |             falach głowy przyjaciela. Ale Piotruś, raz pogrążywszy
 84 X    |            upatrując śladów na rzece. Ale rzeka była wszędzie, jak
 85 X    |              obok kolegów bez czucia.~Ale było to tylko przemijające
 86 X    | Kucharzewskiego - bohatyra i wybawcy. Ale nie było go w tłumie. Olbrzym,
 87 X    |            będzie ten tam medal!... - Ale żeby to nie kosztowało... -
 88 X    |      nieszczęściu, nie byłbym Kozłem, ale...~Tu wymienił nazwę pewnego
 89 X    |            zupełnie o nim zapomnieli.~Ale przyszła katastrofa, która
 90 X    |          wysiłki. Zemdlonego ocucono. Ale natychmiast po ocuceniu
 91 X    |        Chłopiec usnął... był ocalony!~Ale Władka, po najdłuższym nawet
 92 XI   |              po cichu, czyta głośno - ale w pamięci nic mu nie pozostaje.~
 93 XI   |               zostać choćby biskupem, ale jeśli nie znasz deklinacyjki
 94 XI   |                  Pytałem tylko o amo!~Ale tamten, jak puszczona w
 95 XI   |            rękę do czupryny Bonusia - ale cofa ją zaraz, gdyż chłopiec
 96 XI   |              Bonuś zgrzany i spocony, ale już o swoje plecy bezpieczny,
 97 XI   |              cedzić słówko po słówku, ale tak wolno i z takim trudem,
 98 XI   |               Mów dalej! - rozkazuje.~Ale już bliżej i dalej piskliwe
 99 XI   |          pieca, na palce się wspina - ale chrabąszcz lata pod sufitem.~
100 XI   |              uciszają się na chwilę - ale po to tylko, aby tym swobodniej
101 XI   |         chwycić Sprężyckiego za ucho.~Ale chłopcu przychodzą z pomocą
102 XI   |                nauczyciel kaligrafii.~Ale popisy kaligraficzne odbywać
103 XII  |              to nieskończenie lepiej. Ale trudno równać się ze Słowackim...~
104 XII  |             się od razu do czytania - ale go profesor gestem wstrzymuje.~-
105 XII  |          Czyta głosem niezbyt silnym, ale z doskonałym zrozumieniem
106 XIII |               w łóżku prawie siedzi - ale jedną nogę trzyma wciąż
107 XIII |         przymknął, zdaje się drzemać. Ale i w tym na pół tylko czuwającym
108 XIII |             się szczęśliwie bez tego, ale już trzeci miesiąc leży
109 XIII |            mikstury, okłady i maście. Ale mylono się. Wiosna posiada
110 XIII |               inny i dostał czwórę.~- Ale wiesz, kto się o ciebie
111 XIII |               go światło nie razi..." Ale mnie nic nie razi - mógłbym
112 XIII |        kostusi" na chorągwi żałobnej. Ale to głupstwo! Odstąp, proszę
113 XIII |        wzdycha zachwycony Sprężycki - ale ja to już znam. Pamiętasz,
114 XIII |               Jedno i drugie popsute, ale my na to poradzimy. Za sceną
115 XIII |               umiałby dać odpowiedzi. Ale w Trzech Muszkieterach,
116 XIII |            nawet ułożyć własny język, ale im się to nie udało. Przy
117 XIII |             go, odmawia mu wieczerzy, ale poczciwy chłopiec, zaprzysiągłszy
118 XIII |               się o tym nie myśleć...~Ale zalecenie nie skutkuje:
119 XIII |              Dembowski posępnieje. ~- Ale tymczasem... chodź no tu
120 XIV  |             nim - i przed wszystkimi.~Ale nie tylko pospolite, materialne
121 XIV  |            nie pić tej wody okropnej.~Ale to postanowienie długo nie
122 XIV  |           grzech! I nie tylko grzech, ale strach. Potem nieboszczyk
123 XIV  |  niespodziankę:~- Nie tylko "siedzi", ale nawet "mruga"!~W większe
124 XIV  |               Tam jest nie jedno oko, ale dwa... wyraźnie dwa!~- Kłamiecie! -
125 XIV  |           jest dla uczniów zamknięte. Ale można sobie z tym poradzić.
126 XIV  |               ja jestem siostra"... - ale opamiętywa się i poprzestaje
127 XIV  |         trzyma się od niego z daleka. Ale dręczy go nadzwyczajna,
128 XIV  |             że i tam go "nie proszą", ale... przywykł już na to nie
129 XIV  |             wówczas do nich ptactwo - ale jakie ptactwo? Kury, perliczki,
130 XIV  |               Ksiądz go nie dojrzał - ale dojrzały ptaki. W mgnieniu
131 XIV  |       rodziców?~- Nie tylko rodziców, ale także krewnych, opiekunów,
132 XIV  |              To prawda, moje dziecko. Ale czy sądzisz, że w tym jest
133 XIV  |                kłamstwem się brzydzi.~Ale pamięć owego wieczoru zachował
134 XV   |               obecność jego zauważył.~Ale zamiast wesołego, koleżeńskiego
135 XV   |      milczeniu na znak komizeracji.~- Ale, ale! - podjął tamten. -
136 XV   |              znak komizeracji.~- Ale, ale! - podjął tamten. - Powiedz
137 XV   |             skończywszy na Salamonie.~Ale niebawem Sprężycki sposępniał,
138 XV   |            pocztienje dla mnie mieli, ale że moja familia ruska, tak
139 XV   |           oczy w inną zwrócił stronę. Ale nie trwało to długo. Po
140 XVI  |         wprawdzie przepisom szkolnym, ale jest niezrównanie pomocne
141 XVI  |            puścił finfę. Zbajał się! ~Ale występuje i opozycja.~-
142 XVI  |             ma ciała takiego, jak my, ale może mieć inne...~- Nie
143 XVI  |          dopuszczającym zaprzeczenia.~Ale Sprężycki lekceważy sobie
144 XVI  |             Potrafiłby Kucharzewski - ale chory.~- No, to ja pana
145 XVI  |            Piiii... wielkie rzeczy!~- Ale wy znacie przecież naszą
146 XVI  |               kandydaci na bohaterów, ale ja ufam ich honorowi, że
147 XVI  |              wyziew węgla kamiennego, ale na miejscu otwartym przyjemny
148 XVI  |           wspólnością losów związani.~Ale nareszcie godzina "sądu
149 XVI  |        walczyć będziesz.~- Jak lew... ale z "duszami" i "umarlakami".
150 XVI  |         głosem krzykliwym:~- Nie dwa, ale dwadzieścia razy i nie jedną
151 XVI  |               razy i nie jedną Narew, ale sto Narwi przepłynąłbym,
152 XVI  |       przepłynąłbym, gdyby nie kurcz. Ale co z tym diabelstwem zrobisz,
153 XVI  |              wiesz, jak się to stało, ale wrzeszczysz na całe gardło: "
154 XVI  |               oczach waszych nie dwa, ale trzy razy Narew przepłynę! ~
155 XVI  |          dopuścić - mówi Sitkiewicz - ale smarkacz uparł się i skoczył.~-
156 XVI  |     Balonikiem" pozwalam się nazywać, ale za "smarkacza" możesz oberwać.~-
157 XVI  |                Nagroda.~- Winszujemy! Ale... w każdej klasie otrzymało
158 XVI  |          zdaje się mówić:~"Prawda..."~Ale w tej chwili z pomocą przyjacielowi
159 XVI  |                Nie ma o czym mówić...~Ale tamten nie chce się uspokoić.
160 XVI  |           wszystkie siły mu poświęca, ale gdy cel osiągnięty, już
161 XVI  |           książkach szkolnych nie ma. Ale Sprężycki ma inne jeszcze
162 XVI  |          wszystkich belfrów zaprasza. Ale Witek protekcji nie potrzebuje -
163 XVI  |       zamkniesz gęby, to sobie pójdę, ale pamiętaj, że z przyjaźni
164 XVI  |           Niech to nikogo nie obraża, ale nie przypuszczałem, żeby
165 XVII |              się wyłącznie dzwoniącą. Ale nawet i w tym dzwonieniu
166 XVII |           zobaczenia tego ostatniego. Ale tę ciekawość niezmiernie
167 XVII |              Powiedział rzecz krótką, ale energiczną: o posłuszeństwie
168 XVII |             tamci.~- Nie zwariowałem, ale wiem, że tego robić nie
169 XVII |           straszyli niekiedy rózgami, ale kończyło się wszystko na
170 XVII |            opuszczać ciepłe łóżeczko, ale pomyślcie: ile was tu czeka
171 XVII |       fajeczkę, kręcili się ciekawie, ale i podejrzliwie, rzucając
172 XVII |         zaczął chodzić po dziedzińcu. Ale w jednej chwili otoczyło
173 XVII |            Siłą rozerwał ten łańcuch, ale gromada "knotów" pobiegła
174 XVII |              z miejsca się nie rusza. Ale rozkaz powtarzają mu, łagodnie,
175 XVII |       przenieść męki najokropniejsze, ale jeden karany nie będzie!...~
176 XVII |               rektor tego nie robi!~- Ale w takim razie nie będę wiedział,
177 XVIII|           jutro koniec świata?~- Nie, ale dzień ważny...~- Opuszczamy
178 XVIII|              nauki, jak koń do żłobu. Ale cóż, kiedy tego konia przytrzymuje
179 XVIII|             myślą szerokie horyzonty, ale o życiu praktycznym ma pojęcie
180 XVIII|               nic.~- To niewiele...~- Ale potem będę brał pięćdziesiąt
181 XVIII|               Brakło go w tym gronie, ale dlatego tylko, że już od