Part

  1 Aut  |             Radość największą sprawia mu myśl, że oto dzięki serdecznej
  2 ZeSt |       przesunął ręką po oczach - może mu się czym zaprószyły? - potem
  3 ZeSt |          sobie kołnierz, przyglądając mu się z nadzwyczajnym zajęciem...~-
  4 I    |           nawet zupełnie cicho, jakby mu sił brakło lub sam w drzemkę
  5 II   |               i krzyki.~Tamten pomaga mu wspaniałomyślnie zbierać
  6 II   |             ławek. Po drodze wybębnia mu pięścią marsza to na jednej,
  7 II   |              w grupie przyglądających mu się malców. Wreszcie porzuca
  8 II   |      nauczycielowi, że "okropnie chce mu się jeść". Piąty, wywołany
  9 II   |               nie może, gdyż... urwał mu się guzik od spodni.~Zwłaszcza
 10 III  |            knota" samodzielnie, dając mu przezwisko: Zabacuł.~Rozumie
 11 III  |            mniejszym już zapałem. Wąs mu tymczasem sypał się coraz
 12 III  |                  myśleli. - Nie wolno mu pewnie teraz ani w piłkę
 13 III  |                raz po razu, krzyknęli mu: "Na zdrowie!" W klasie
 14 III  |      wprawdzie duży i gruby, ale brak mu zupełnie tej rześkości,
 15 III  |           Koledzy zaczęli wykrzykiwać mu nad uchem, jeden przez drugiego:~-
 16 III  |              współuczniach...~Musiano mu nieustannie odczytywać listę
 17 IV   |              smak niezwykły zachwalał mu kolega...~Co prawda te wszystkie
 18 IV   |             nigdy się nie unosił. Gdy mu który z zapalczywszych kolegów
 19 IV   |                Zwierzchność zarzucała mu to naganne sprawowanie się
 20 IV   |    zadowolenia Ślimakowi. Wystarczyło mu do szczęścia przekonanie,
 21 IV   |               spryt wrodzony przyszły mu naraz z pomocą. Powziął
 22 IV   |               zrobił karierę". Dobrze mu się dzieje, humor ma zawsze
 23 V    |              wrażenie wzrokowe szyków mu nie popsuło.~Za to w zwykłej
 24 V    |         bynajmniej nie był. Zawadzała mu tu samogłoska "a", którą
 25 V    |             Mój "tatko" nie lubi, jak mu kto w robocie przeszkadza.
 26 V    |           tejże chwili włosy z jeżyły mu się na głowie - krzyknął
 27 V    |            gdy słuchacze przeszkadzać mu nie mogli, mając usta zapchane
 28 VI   |            się nie gniewa, ale... już mu kajetów "opisywać" nie będzie.~
 29 VI   |          zarazem najostrzejsze, służy mu do przycinania "noska".~
 30 VI   |           każdej porze i wszystko, co mu dadzą. Wygląda zaś jak głodomór.
 31 VI   |          umieją każdemu wymierzać, co mu się należy.~Konopkę wielbią,
 32 VI   |   Kataryniarzowi zaś płacą i - w oczy mu mówią, że jest "marny geszefciarz"...~
 33 VII  |              rzeczywistości.~Nie jest mu już gorąco ani duszno; czuje
 34 VII  |              Znów jest w klasie, znów mu gorąco - znów widzi na katedrze
 35 VII  |          wraca umyślnie zaułkami, aby mu koledzy śmiechem niewczesnym
 36 VII  |         Napełnia go to dziwnym, obcym mu dotąd uczuciem: zaczyna
 37 VII  |         ciężarem lat przygiętą - głos mu drży, słabnie...~Kiju mój!
 38 VII  |             na bystrym grzbiecie~Most mu, z trupów usłany, pławne
 39 VII  |              polewany! - sprzeciwiają mu się domownicy.~Nie wyobraża
 40 VII  |               nauczyciela, dostarczył mu na kilka dni wątku do marzeń
 41 VII  |             że...~Zaciął się - trudno mu było myśl swą wyrazić słowami.~-
 42 VII  |        Sprężycki wracał do domu. Było mu smutno i strasznie. Chciał
 43 VIII |              Goliat strzeże się, żeby mu Dawidek głowy nie uciął
 44 VIII |              do nauki, litery tańcują mu przed oczyma, zdania nie
 45 VIII |             odlać cielca złotego, sam mu się kłaniał i innym kłaniać
 46 VIII |          obowiązkiem jest twoim, abyś mu głowę na powrót przyprawił!~
 47 VIII |     dziesiętne i reguła trzech. Zdaje mu się, że gdyby przepłynął
 48 VIII |           która w żaden sposób utkwić mu w pamięci nie może.~Jednego
 49 VIII |               Żyd nad Talmudem. Idzie mu ciężko. Ledwie nauczył się
 50 VIII |              już dwa pierwsze ulatują mu z pamięci. Wraca do nich -
 51 VIII |               do nich - tamten gdzieś mu się zapodział. A tych wyrazów
 52 VIII |                 Kucharzewski przerywa mu wybuchem śmiechu.~- Wiesz,
 53 VIII |           Wrono - daj pyska!~Powrócił mu humor; zrywa się, podnosi
 54 VIII |               możesz!...~I nasmarował mu w katalożku wielką, dla
 55 VIII |             trzech, która przedstawia mu się w postaci jakiejś olbrzymki,
 56 VIII |               trudnością niejaką mówi mu: "ty"...~Szacunek opiera
 57 VIII |        wywołuje Kucharzewskiego, żeby mu wręczyć - list pochwalny.~
 58 VIII |               względem wzrostu daleko mu do niego.~Pochylający się,
 59 VIII |              dla jej jedynaka. Ściska mu ręce, w głowę go całuje,
 60 VIII |             wychwala.~Kolega odmienia mu talerze, przysuwa półmiski,
 61 VIII |             Edziem", dotąd zaś mówiła mu wprost: "Edziu"...~Chłopcy
 62 VIII |             Goliatowi głowę - a potem mu ją na powrót przyprawił.~
 63 IX   |         pieczonego indyka, ofiarowane mu przez kolegę Szymczaka,
 64 IX   |               gdzie zucha udaje, choć mu dym z komina kręci w nosie
 65 X    |             pierzydło".~Przypatrujący mu się z brzegu milkną i oddychać
 66 X    |      porostami oślizgła deska z dłoni mu się wymyka. Widzowie chcieliby,
 67 X    |          ustępują.~Oto wreszcie udało mu się deskę pochwycić. Przypiął
 68 X    |              niebezpieczeństwa, jakie mu w tej chwili zagraża.~Gdyby
 69 X    |            zagraża.~Gdyby poślizgnęła mu się stopa, gdyby na chwilę
 70 X    |     Obracające się koło zdruzgotałoby mu kości, zanimby jeszcze zdążył
 71 X    |           osypał pochwałami, udzielił mu zasłużonej nagrody, a zarazem
 72 X    |             na tej odwadze całkowicie mu zbywa.~Gdy tylko czuje,
 73 X    |            zbywa.~Gdy tylko czuje, że mu woda sięga powyżej kolan,
 74 X    |             Piotruś posuwa się, gdzie mu kazano, zamyka usta, nosem
 75 X    |               tejże chwili uczuwa, że mu dno spod stopy uciekło.
 76 X    |              ruchów pęcherze wysuwają mu się spod pachy - Piotruś
 77 X    |   niebezpieczeństwem, ale przeszkadza mu ubranie, silne zaś prądy
 78 X    |               raz i drugi, a choć sił mu braknie, nie przestaje nurkować
 79 X    |               do wody!~Tym razem szło mu ciężej. To wypływa, to zanurza
 80 X    |               na jego ramieniu, oddał mu krótką oficjalną pochwałę.~
 81 X    |             kolegę na bok, oświadczył mu energicznie:~- Twoja matka
 82 X    |               zapytania o bracie dano mu odpowiedź uspokajającą,
 83 X    |               potrzebuję, bo tam jest mu zupełnie dobrze...~Tegoż
 84 XI   |            nauka, zwykle przychodząca mu z łatwością, niesłychanie
 85 XI   |            głośno - ale w pamięci nic mu nie pozostaje.~A tu, jak
 86 XI   |             głowę nazwy, które wydają mu się niesłychane, barbarzyńskie,
 87 XI   |               jeografii nie lęka; już mu Żebrowski niestraszny.~Książkę
 88 XI   | rozczapierzona ręka nauczyciela spada mu na czuprynę. Pozytywka od
 89 XI   |              tablicy, Sprężycki, choć mu się łzy w oczach kręcą,
 90 XI   |        uderzeniem - oczy nabrzmiewają mu łzami.~- Panie prosorze! -
 91 XI   |       zaledwie pięć lub sześć utkwiły mu w pamięci.~Ociąga się umyślnie
 92 XI   |            marsz do lekcji - przerywa mu czerwony od gniewu Niemiec. -
 93 XII  |              wstydziliby się okazywać mu nieposłuszeństwo, zuchwałość,
 94 XII  |          widoczne zadowolenie. Zdarza mu się też wówczas niekiedy
 95 XII  |          Pragnę zobaczyć go, pokłonić mu się - wraz z innymi ofiarować
 96 XII  |               wraz z innymi ofiarować mu kwiaty.~Sprężycki na wspomnienie "
 97 XII  |               prawdziwy poeta, wydała mu się nadzwyczajną, niby wieść
 98 XII  |               będzie mógł przypatrzeć mu się do woli.~Minął Karczmę
 99 XII  |             wolna smutek. Zaczyna też mu i chłód dokuczać. Wybiegł
100 XII  |        głębokim przejęciem się, jakby mu tę skargę własne życie i
101 XII  |               głowie; Goethego, który mu się wydaje zawsze z brązu
102 XII  |          Syrokomla rzeczywisty podoba mu się i zachwyca go równie
103 XII  |               wpatrzony w mgłę, która mu ukochaną postać zakryła.
104 XII  |          wewnętrznego wzruszenia jest mu prawie gorąco.~Jednak oczy
105 XII  |               oczy ma pełne łez. Może mu instynkt duszy coś podszepnął...~
106 XIII |               upływie krwi. Podesłano mu pod głowę i plecy tak wiele
107 XIII | niebezpiecznie nogę w kostce. Leczono mu ją źle i wprowadzono w stan
108 XIII |               niesłychane bóle, które mu często i po nocach sypiać
109 XIII |       aromatem kwiatów, zdaje się, że mu sił przybywa. Błyskają mu
110 XIII |             mu sił przybywa. Błyskają mu nawet w oczach iskierki
111 XIII |             do klasy gołębia, którego mu skonfiskowano, jak Miłkowskiemu
112 XIII |          chudą szyję wyciągnął - oczy mu błyszczą, usta się śmieją.
113 XIII |         zapadłe, kości wystające. Nos mu się wydłużył i zaostrzył;
114 XIII |             długimi kosmykami spadają mu na czoło.~Dembowski przygląda
115 XIII |           ręki pokazuje koledze, żeby mu okna nie zasłaniał. Zatonął
116 XIII |         chustkę wodą kolońską i czoło mu naciera.~Nagle Sprężycki,
117 XIII |      lekarstwa narkotyczne rozstroiły mu nerwy. Z wieczora długo
118 XIII |      rozmawiać z kim nie ma, i czytać mu nie wolno.~Dowiedział się
119 XIII |            chorym do północy, książki mu czyta, zabawia go opowiadaniem -
120 XIII |          powraca do domu. Matka czyni mu głośne wyrzuty, łaje go,
121 XIII |             wyrzuty, łaje go, odmawia mu wieczerzy, ale poczciwy
122 XIII |               kolegę żarcikami - głos mu jednak drżał, załamywał
123 XIII |              zauważył, że przypatruje mu się z niezwykłym natężeniem
124 XIII |           otchłani czyśćcowej. Wrócił mu sen, apetyt, humor.~Był
125 XIII |            powietrza - życie wydawało mu się skarbem nad skarbami.~
126 XIII |          mięso - jednak duszę nurtuje mu usłyszana wiadomość.~"To
127 XIII |           myśli z przerażeniem, które mu włosy na głowie podnosi.~
128 XIII |     rozpromieniony, wesoły - na szyję mu się rzuca i woła:~- Więc
129 XIII |            wycałowywać. ~Z oczu płyną mu łzy gorące...~
130 XIV  |          zębami dzwonić zaczyna. Robi mu się tak zimno, jakby sam
131 XIV  |         wtrąca sceptyk - nie wierzcie mu! On tylko taką sobie "finfę"
132 XIV  |               nie szczękać zębami, co mu się jednak nie udaje -czy
133 XIV  |            wystraszony chłopiec.~- Co mu się stało? - bada ksiądz.~-
134 XIV  |              przez chwilę przypatruje mu się badawczo spod oka -
135 XIV  |               powstrzymując, udzielił mu absolucji, przy czym i nauk
136 XIV  |             wychylił się za nim i dał mu wielką, soczystą sapieżankę.~-
137 XIV  |              instynktowną, która mówi mu, że tylko w ten sposób pozna
138 XIV  |              jedną pokusą, nie dającą mu od pewnego czasu spokoju.
139 XIV  |             listowe. Życie wypełniają mu: nauka, ascetyczne umartwienie
140 XIV  |            krąży, niemal na ramionach mu siada. On czasem rękę wyciągnie,
141 XIV  |          jedno słowo stosowne na myśl mu nie przychodzi. Jest zupełnie
142 XIV  |             diabłami wojować musi, bo mu w dzień i w nocy spokoju
143 XIV  |           niby kurczęta, na ramionach mu siadały, z ręki brały ziarno,
144 XIV  |          kradnie się bliźniemu: można mu także kraść - spokój. A
145 XIV  |             wielkim wzruszeniem.~Oczy mu błyszczą, twarz wydaje się
146 XIV  |    pomarszczoną ręką starca przesunął mu po czole.~- Żegnam cię,
147 XIV  |         wychudłą rękę benedyktyna; on mu na czole znak krzyża nakreślił.~
148 XV   |            obwąchał, gęba rozszerzyła mu się od ucha do ucha i powiedział: -
149 XV   |           stronił - nie dlatego, żeby mu tam niechęć lub nienawiść
150 XV   |             boh!~- obie damy nie dały mu dokończyć, lecz pochwyciwszy
151 XV   |             miętowych pastylek w usta mu napchały.~Wielki, a zgoła
152 XV   |     przybierać pozy bohaterskie, lecz mu w tym przeszkadzał sromotny
153 XV   |               basem słowa, tak dobrze mu znane i w pamięci jego jakby
154 XV   |            napełnił i wychylił. Twarz mu się rozjaśniła - hardym
155 XVI  |             ciekawie chłopcy.~- Język mu skręciło i powiedział: "
156 XVI  |              jest z wyższej klasy, co mu daje niezmierną przewagę
157 XVI  |             jednak policzki zapłonęły mu nagłym rumieńcem.~- Iiii...
158 XVI  |            sobą cel jakiś, całą duszą mu się oddaje, wszystkie siły
159 XVI  |            się oddaje, wszystkie siły mu poświęca, ale gdy cel osiągnięty,
160 XVI  |              pan Sprężycki powiedział mu raz: "- Ty, Witek, o promocję
161 XVI  |           Dziad" głową kręcił, piątkę mu dał i jeszcze tabaką poczęstował.
162 XVI  |               był ten, że... spieszno mu było zagrać jak najprędzej
163 XVII |            czy wielką radość sprawiło mu otrzymanie nagrody, odpowiedział:~-
164 XVII |          poprzedników stworzone. Dała mu podobno początek gruba laska,
165 XVII |            się teraz dźwięków dawniej mu obcych. Dzwonek szkolny
166 XVII |       postarzał się, pożółkł, obwisły mu tłuste policzki, ręce, zwykle
167 XVII |           szkoła, i cały kraj syczały mu do ucha: ~- Za późno!...
168 XVII |         upadnie. Nowy rektor podsunął mu szybko fotel. Kilku nauczycieli
169 XVII |       nauczycieli podbiegło pomagając mu usiąść. Wszyscy byli przerażeni.~
170 XVII |              przy czym papieros z ust mu wypadł. Ostatecznie i malca
171 XVII |          idźże, moje dziecko, i pomóż mu... ~Chłopiec myśli, że to
172 XVII |          rusza. Ale rozkaz powtarzają mu, łagodnie, lecz z naciskiem,
173 XVIII|            milknie. W głowie nie może mu się pomieścić, żeby mogli
174 XVIII|              Niewielkie oczy błyszczą mu ogniście na okrągłej, bladej
175 XVIII|        powstrzymywanym, grzechoczącym mu w gardle śmiechem:~- Sobie
176 XVIII|          myśleć? Indyk myślał i głowę mu ucięli.~- Czy zamierzasz
177 XVIII|            koniec.~- Pi, pi, pi... co mu to się roi! - dziwi się
178 XVIII|   Sprężyckiego.~Przystępuje doń, rękę mu ściska...~- Zazdroszczę