Part

  1 Aut  |       cisnąca nas wszystkich obręcz już się wówczas cokolwiek rozluźniła,
  2 Aut  | znienawidzonej zgrai rusyfikacyjnej już nie będzie.~Niebo nad Polską
  3 Aut  |        książka rąk waszych dojdzie, już słońce będzie stało wysoko,
  4 Aut  |        dzieci i młodzieży, wampirów już nie tylko krew, lecz i dusze
  5 I    |            z nową siłą, i z wyraźną już złością krzyczy na spóźniających
  6 I    |     Inspektor pewnie się wścieka...~Już nie biegną, ale pędzą. Dobiegli
  7 I    |             we właściwe przegródki.~Już w długim korytarzu, łączącym
  8 I    |           dni dzieci nie przychodzą już po obiedzie do szkoły.~Poczciwy,
  9 I    |             sutannie, a od starości już nie zielony, lecz czarny.
 10 II   |               myśli, żałując, że go już nie ma przy sobie.~Tamten
 11 II   |           strzepuje. Za chwilę jest już przy tablicy, rysuje kredą
 12 II   |       rekruci; oni - stara gwardia. Już byli w ogniu, już proch
 13 II   |          gwardia. Już byli w ogniu, już proch wąchali. Znać to po
 14 II   |             i później niekiedy, ale już ogólnego porządku rzeczy
 15 II   |         zabawą wypełnić niepodobna. Już ksiądz prefekt w swej pierwszej
 16 II   |       odskakuje. ~Kozłowski, silnie już zirytowany, wybucha:~- Patrzcie
 17 III  |             tym Zabacułem wytrzymać już trudno!~- Powiedzcie Zabacułowi,
 18 III  |        godność "knota", jest sporym już, lat trzynastu, może nawet
 19 III  |          wyrostek z wysypującym się już wąsem, wysoki, barczysty,
 20 III  |      barczysty, z głosem dojrzałego już mężczyzny. Siedział na ostatniej
 21 III  |            do "kucia" - z mniejszym już zapałem. Wąs mu tymczasem
 22 III  |     Narodzenie pojechał do domu - i już nie powrócił.~- Co się stało
 23 III  |     zobaczymy więcej Mosakowskiego! Już po Mosakowskim... Parole!~-
 24 III  |            że z tej poczwarki nigdy już motyl piękny nie wyfrunie.~
 25 III  |            nim dusza za późno - gdy już na sen wieczny kłaść się
 26 IV   |          tak szczelnie, jakby nigdy już z nich nie miało wyjść słowo
 27 IV   |           roku szkolnego.~Wiedziano już powszechnie, że pierwszą
 28 IV   |     nieprzyjaciela". W sieni czekał już na Ślimaka zapasowy oddziałek,
 29 IV   |           kilka minut później szedł już do domu sztywny i pewny
 30 IV   |             pozornie spokojną - ale już bez uśmiechu drwiącego na
 31 IV   | Sitkiewiczów, Mieszkowskich miejsca już dlań nie było.~Ślimacki
 32 V    |             w warsztacie zawieszono już widocznie robotę.~Sprężycki
 33 V    |       Sprężyk!... nie bądź głupi!~- Już po naszym Wojtku... Ach!
 34 V    |            po naszym Wojtku... Ach! Już umarł!... Już w trumnie
 35 V    |        Wojtku... Ach! Już umarł!... Już w trumnie leży... Ledwie
 36 V    |           środka zajrzeli. Nie było już żadnej wątpliwości: Wojtek
 37 V    |            trumniska wyciągać.~Tego już było za wiele. Chłopcy z
 38 V    |             się temu inni.~Ale było już widać przeznaczeniem Wojtusia
 39 VI   |        wcale się nie gniewa, ale... już mu kajetów "opisywać" nie
 40 VI   |            pozostać miały na zawsze już z dwuznacznym na pierwszej
 41 VI   |       każdego kolegę. Po chwili ten już ma zająca, ten charta, ten
 42 VII  |           deklamuje, jakby śpiewał:~Już mdłe bydło szuka cienia~
 43 VII  |         rzeczywistości.~Nie jest mu już gorąco ani duszno; czuje
 44 VII  |            podporo!~Prowadź mnie... już bez ciebie w tym wieku niesporo.~
 45 VII  |   Naruszewiczowskie "aleksandryny":~Już widzę... jako wdziawszy
 46 VII  |         Dzwony kościelne oddzwoniły już Anioł Pański, rozpłynęły
 47 VII  |            Słońce złotego gońca"... już nie pamiętam.~Sprężycki
 48 VII  |            to obok Mickiewicza nikt już więcej istnieć nie może?
 49 VII  |          lekcji nie będzie...~Zmrok już padał na miasto, gdy Sprężycki
 50 VIII |             Dalej "ani w ząb".~- To już wiemy - zauważa ksiądz. -
 51 VIII |      nareszcie da mi ksiądz prefekt już pokój z tym "Mojżeszem"?...~
 52 VIII |             w takim razie Dawid?~Tu już prymusa zakrzykują inni:~-
 53 VIII |             kupienie był za biedny. Już prawie całą książkę miał
 54 VIII |                żeńskiego...~Wbiwszy już sobie w głowę to zdanie,
 55 VIII |       nauczył się trzeciego wyrazu, już dwa pierwsze ulatują mu
 56 VIII |                ignis... ignis...~To już umiem. A tamte?~Przypomina
 57 VIII |       dostaje czwórkę z plusem. Ale już teraz sprawca tego cudu
 58 VIII |             stawać się nieśmiałym - już nie tylko nie nazywa go
 59 IX   |            dzieci do szkół - jednak już o tym niejeden przemyśliwa.~
 60 IX   |          chleba i sera używać muszą już nie noży i scyzoryków, lecz -
 61 IX   |               Co do chronologii, to już ty się, głupi, nie bój!
 62 IX   |          czapkę i rozpiąć "ponszo", już papierosy w towarzystwie
 63 IX   |             profesora?~- Ooo!... to już bagatela. Może gelb wirginien...
 64 IX   |               Tak nie można... I to już po raz drugi...~Kochana
 65 X    |          chwilę stracił równowagę - już po nim! Obracające się koło
 66 X    |         niej utrzymać.~Kucharzewski już się cały rozkurczył - już
 67 X    |           już się cały rozkurczył - już tylko w pasie zgięty - już
 68 X    |          już tylko w pasie zgięty - już wyprostował się na całą
 69 X    |  wyprostował się na całą wysokość - już gotuje się do skoku...~Ręce
 70 X    |         brzegu, w kilku susach jest już przy płocie, gdzie wisi
 71 X    |        zarazem postarałby się, żeby już nigdy, nigdy nie powtórzyły
 72 X    |            płakać w przekonaniu, że już tonie. Kozioł, który nienawidzi
 73 X    |       chwili zrzucił mundur, buty - już jest w wodzie - zanurzył
 74 X    |         upłynęły dwie, trzy minuty, już jest na wierzchu i płynie
 75 X    |       rozrzewniło siłacza.~- Ha, to już niech będzie ten tam medal!... -
 76 X    |            obie ofiary wypadku były już na nogach: Kozioł taki sam,
 77 X    |              Gdy przybyli do mostu, już zaczynało się stawać szaro.
 78 X    |           Zniechęceni lekarze mieli już prób zaniechać i oddać rodzicom
 79 X    |    najdłuższym nawet śnie, zobaczyć już nie miał...~Młodszy, słabszy
 80 X    |       pozostawał w wodzie, nie mógł już być przywołany do życia.~
 81 X    |             i rzekł spokojnie:~Wiem już wszystko o Władku...~- Co
 82 XI   |      przyjaciela, jak do wybawcy...~Już się teraz jeografii nie
 83 XI   |           teraz jeografii nie lęka; już mu Żebrowski niestraszny.~
 84 XI   |            siebie uczniowie, którzy już odgadli znaczenie tego wstępu.
 85 XI   |        któryś z chłopców, na pamięć już znający tę przemowę, przez
 86 XI   |     podnosząc rękę, w której trzyma już nie tabakę, lecz chustkę
 87 XI   |          Ostatnie przezwisko dostał już później z powodu przeciągłego
 88 XI   |          Tymczasem Smoliński zdążył już wypisać kredą żądane słowa.
 89 XI   |        Sprężycki, uważając, że czas już położyć koniec tej egzekucji. -
 90 XI   |        Bonuś zgrzany i spocony, ale już o swoje plecy bezpieczny,
 91 XI   |           nauczyciel nie zauważył - już Sprężycki przestał odpowiadać
 92 XI   |             dalej! - rozkazuje.~Ale już bliżej i dalej piskliwe
 93 XI   |   wyganianiem uprzykrzonych owadów.~Już to nie jest lekcja, lecz
 94 XII  |         uwagi godne rzeczy.~Jest to już fatalnością pedagogów, że
 95 XII  |             ulicę.~Zamiar jego jest już wyraźnie określony: postanowił
 96 XII  |              Minął Karczmę Zieloną, już na krańcach miasta stojącą,
 97 XII  |         biegu, wjeżdżając pod górę. Już on jest w stanie rozeznać
 98 XIII |   wprowadzono w stan tak groźny, że już stopę miał mieć odjętą.
 99 XIII |           szczęśliwie bez tego, ale już trzeci miesiąc leży z raną
100 XIII |          dopytywaniem: czy jaskółki już przyleciały, czy akacja
101 XIII |         przyciszonym - czy jaskółki już przyleciały?~- A jakże.
102 XIII |     kościele.~- A chrabąszcze są?~- Już giną. Aleśmy mieli z nimi
103 XIII |             okno zamkniesz. Zresztą już ja to jakoś wykręcę.~Dembowski
104 XIII |    zachwycony Sprężycki - ale ja to już znam. Pamiętasz, czytaliśmy
105 XIII |                Trochę dalej.~- Aha, już mam!~Rozpoznawszy stanowiska
106 XIII |           skarbem nad skarbami.~Gdy już wszystkie polecenia homeopaty
107 XIII |            się rzuca i woła:~- Więc już ci nogi nie urżną?... Wiwat!...~-
108 XIII |        Tamten milczy zakłopotany.~- Już teraz wiem, co ci oko zaprószyło
109 XIII |         nogę urwać... A jak nie, to już bym sobie w inny sposób
110 XIV  |             przeczuwa, niestety, że już wkrótce ten nowicjat zamknięty
111 XIV  |            pompy i postanawia nigdy już nie pić tej wody okropnej.~
112 XIV  |           wówczas jedną rzecz i mam już dosyć tej wody i tej pompy.~-
113 XIV  |           Wystraszony chłopiec chce już powiedzieć: "Toteż ja jestem
114 XIV  |       gruszek, i to mączystych.~Gdy już chłopiec był na korytarzu,
115 XIV  |            proszą", ale... przywykł już na to nie zważać. I oto
116 XIV  |            rozpogadza, głosem mniej już zająkliwym odpowiada szczerze:~-
117 XIV  |             piór blaskiem!...~Nigdy już, nigdy żadnemu ptaszkowi
118 XIV  |             na ławce (nie nazywa go już "pauprem" ani "chłopcem") -
119 XIV  |      Później po latach, gdy ja będę już spoczywał tam, pod kościołem (
120 XV   |           się w dalszym ciągu, lecz już. z prawdziwą słuchających
121 XV   |             wszędzie wypatrywały.~I już cofnąć się miał z miejsca,
122 XV   |          czworograniasta, do połowy już opróżniona butelka z wódką.
123 XV   |          Musiało zaś to podnoszenie już nieraz się powtarzać, gdyż
124 XV   |       kierunku wyciągnął i cichszym już, jakby złamanym głosem rozkazał:~-
125 XVI  |             mgła? ~Teraz zrozumieli już rzecz nawet najmniej pojętni.
126 XVI  |       zerwany owoc. I wszystko jest już w porządku i nie ma o czym
127 XVI  |         pójść na cmentarz w nocy to już największa sztuka?...~-
128 XVI  |       wieczór. U fary przedzwoniono już na Anioł Pański. W powietrzu
129 XVI  |              których połowę zdążono już przez ten czas porznąć na
130 XVI  |           cywilne, przedzierzgniony już niemal w "obywatela", imponujący
131 XVI  |   Przepłynąłem raz w jedną stronę i już miałem wracać, gdy licho
132 XVI  |           słowach czyni ruch, jakby już rozbierać się miał i do
133 XVI  |            W tydzień później mogłem już był skakać po raz drugi.~-
134 XVI  |             ale gdy cel osiągnięty, już o nim zapomniał - już lekceważy
135 XVI  |   osiągnięty, już o nim zapomniał - już lekceważy go, już przemyśliwa
136 XVI  |       zapomniał - już lekceważy go, już przemyśliwa o innym...~-
137 XVI  |           promocję nie kłopocz się. Już ci ten rok daruję. Wolę
138 XVI  |          Słuchaj, Bronek! - krzyczy już zły naprawdę Sprężycki -
139 XVI  |          naszej kwita!...~- No, no, już milczę - uspokaja go przestraszony
140 XVI  |       Odchrząknął i tym razem mocno już kapelusz na głowie osadziwszy,
141 XVII |           Inspektor, człowiek stary już, mógł był lata swoje wysłużyć,
142 XVII |         Niebieskie mundurki zastały już to przezwisko przez poprzedników
143 XVII |             gdy lwu obcięto pazury, już drżeć przed nim nie trzeba...~
144 XVII |        Dzwonek szkolny nie krzyczał już z wieży tak rześko i rozgłośnie,
145 XVII |      przerywać:~- Panie profesorze! już dzwonili na zmianę...~Nauczyciel
146 XVII |      Przebąkiwano, że i on niedługo już tu będzie "popasał", że
147 XVII |            się z wolna rozstępować. Już między uczniami krążyło
148 XVII |       nazwisko nowego zwierzchnika; już wymieniano miasto, z którego
149 XVII |        niewielkiego wzrostu, prawie już stary, z rzadkimi, na pół
150 XVII |             ostatni, gdy może nigdy już ani wy mnie, ani ja was
151 XVII |          należało być innym... Dziś już za późno...~Wszystkie kąty
152 XVII |            będziemy się kochali, to już tam wszystko z resztą pójdzie
153 XVII |       kulawy Szymon.~Żadnego z nich już tam więcej nie widziano.
154 XVII |            Albo:~- Dziękuj Bogu, że już nie ma kulawego Szymka.
155 XVII |              Jedna chwila wysiłku i już będziecie umyci, ubrani,
156 XVII |             jednej nieudanej próbie już dalsze nie nastąpiły. Nawet
157 XVII |      wysiłkiem wykrztusza:~- Ha, to już wolę... już wolę odwołać!~-
158 XVII |    wykrztusza:~- Ha, to już wolę... już wolę odwołać!~- Więc idźże
159 XVII |     pokręconym runie odchodzi, żeby już nigdy w roli donosiciela
160 XVIII|           dziś powodem wspomnianego już zdenerwowania pana Pawlickiego
161 XVIII|           poważni, uroczyści, jakby już byli co najmniej kancelistami
162 XVIII|                Rozstajemy się, może już się więcej nie zobaczymy...~-
163 XVIII|              wyrostków, którym wąsy już się sypią.~- Czy to znaczy,
164 XVIII|      skrobaniu scyzorykiem jeży się już jasna, rzadka szczecinka.~-
165 XVIII|     kształcić?~- Co to, to nie! Mam już tej nauki po dziurki w nosie.
166 XVIII|        greckie "aorysty!"~- Obrałeś już sobie zawód?~- To się wie!~-
167 XVIII|       gronie, ale dlatego tylko, że już od roku uczęszczał do jednego
168 XVIII|              Wszyscy obecni złożyli już swe wyznania, wszystkim
169 XVIII|            przy czym zarysowywa się już nieznacznie przepaść, mająca
170 XVIII|         odtąd dzielić od niego.~Oni już cel swój osiągnęli, wchodzą