Part

  1 IV   |   dwuznacznym. Wszyscy wiedzą, że Sprężycki od niego zdolniejszy, że
  2 IV   |     logicznie wypowiada. A jednak Sprężycki musiał Ślimackiemu ustąpić.
  3 IV   |         węglem fizys smarujesz...~Sprężycki zerwał się energicznie,
  4 IV   |       wpatrywać się zaczął...~Ale Sprężycki nic sobie z tego nie robił...~
  5 IV   |               Jednego dnia prymus Sprężycki, uprosiwszy kolegów o jak
  6 IV   |       wówczas ta polka w modzie i Sprężycki znakomicie wykonywał ją
  7 IV   |      ucichło i jakby skamieniało. Sprężycki, zaskoczony znienacka w
  8 IV   |      pokiwał i odszedł.~Nazajutrz Sprężycki został usunięty z prymusostwa,
  9 IV   |        łoziny. Dowodził oddziałem Sprężycki.~Tknięty przeczuciem zawrócił
 10 V    |         ciężko, może śmiertelnie.~Sprężycki i Kozłowski postanowili
 11 V    |   najśmielszy i najryzykowniejszy Sprężycki przysunął się do drzwi od
 12 V    |  zawieszono już widocznie robotę.~Sprężycki zapukał - ze środka nie
 13 V    |       fantastyczny, ponury zamęt.~Sprężycki chciał się cofnąć, ale w
 14 V    |          rozumiem - tłumaczył się Sprężycki - ale zapewniam was, że
 15 V    |          sprawdzić, co powiedział Sprężycki.~Trzęśli się i zębami szczękali
 16 VI   |         Doświadczył tego na sobie Sprężycki. Jeden z jego najpiękniejszych
 17 VI   |          artysty.~Dlaczego Witold Sprężycki miał być "ćwiczony"? Od
 18 VI   |         pamiętnego dnia, w którym Sprężycki i Welinowicz, doówczas przyjaciele
 19 VI   |         piątą literę tytułu - gdy Sprężycki odezwał się nagle, ni stąd,
 20 VI   |           swego przepięknego "Z".~Sprężycki aż podskoczył z oburzenia.~-
 21 VI   |      wiedząc, jak się zachować...~Sprężycki pobiegł za przyjacielem,
 22 VII  |      widzenie na jawie.~Zwłaszcza Sprężycki całą duszą zatonął w wierszu
 23 VII  |           i marzyć... marzyć...~- Sprężycki, nie śpij!...~Chłopiec prostuje
 24 VII  |        Żegnam was, młodości dnie!~Sprężycki uczuwa nagłe ściśnienie
 25 VII  |      deskach... w sążniu ziemi...~Sprężycki sięgnął machinalnie po chustkę -
 26 VII  |         odczuwają urok poezji, że Sprężycki wydaje im się niemal prawdziwym
 27 VII  |     polskiego stopnie "celujące"; Sprężycki zdobywa zaledwie "bardzo
 28 VII  |    podobało ci się to? Gadaj!~Ale Sprężycki nie był w stanie "gadać".
 29 VII  |     uprzątnięto drzewo budulcowe. Sprężycki, liczący się do najzapaleńszych
 30 VII  |         nam Skowron każe wykuwać!~Sprężycki milczał ocierając starannie
 31 VII  |       Albo ten jakiś Naruszewicz!~Sprężycki, na kolegę nie patrząc,
 32 VII  |       gońca"... już nie pamiętam.~Sprężycki cisnął nie dojedzoną gruszkę
 33 VII  |     rozumiejąc. Usiedli na ławce. Sprężycki długo milczał, napiętkiem
 34 VII  |       albo ballada o Alpuharze...~Sprężycki zamyślił się.~- Słuchaj,
 35 VII  |     starości, o własnym grobie...~Sprężycki wsunął rękę pod ramię kolegi -
 36 VII  |        skupieni w sobie, poważni. Sprężycki deklamował z cicha, naśladując
 37 VII  |          czapki, przeżegnali się. Sprężycki pociągnął kolegę do wyjścia.
 38 VII  |          już padał na miasto, gdy Sprężycki wracał do domu. Było mu
 39 XI   |           XI. Dzień chrabąszczowy~Sprężycki siedzi w swoim pokoju przy
 40 XI   |           srebrzystą popielatość.~Sprężycki, nadzwyczaj wrażliwy na
 41 XI   |       Prawdziwe morze do wypicia!~Sprężycki czyta po raz pięćdziesiąty
 42 XI   |          krąży dokoła jego głowy.~Sprężycki nie chwyta go. Z czułością,
 43 XI   |       zawarta, warunki obgadane - Sprężycki wraca do domu i kładzie
 44 XI   |      audio.~Siedzący obok prymusa Sprężycki, widząc na co się zanosi,
 45 XI   |          odwrócił się do tablicy, Sprężycki, choć mu się łzy w oczach
 46 XI   |           odzywa się w tej chwili Sprężycki, uważając, że czas już położyć
 47 XI   |          plecach, szyi, głowie.~- Sprężycki, kochanku - prosi wreszcie -
 48 XI   |         no ze mnie to paskudztwo.~Sprężycki wychodzi z ławki i pod pozorem
 49 XI   |     gadajże! - nalega nauczyciel.~Sprężycki zaczyna cedzić słówko po
 50 XI   |     nauczyciel nie zauważył - już Sprężycki przestał odpowiadać i ze
 51 XI   |          wyrzuć tego owada, a ty, Sprężycki, dalej odpowiadaj.~Prymus
 52 XI   |         Właśnie, że nie złapie... Sprężycki przy katedrze milczy - udaje,
 53 XI   |        Rzuca się do tego pierwszy Sprężycki.~Stare, okute, ciężkie okniska
 54 XI   |     doradza z udaną troskliwością Sprężycki - lepiej będzie okna zamknąć.~-
 55 XI   |           objaśnia z miną potulną Sprężycki.~- Nie, nie! - poprawia
 56 XI   |         robak! - woła nauczyciel. Sprężycki z miną niewinną zauważa:~-
 57 XI   |           powraca z nim do klasy. Sprężycki nie ustępuje.~- To dopiero! -
 58 XI   |        nie wiemy, kogo słuchać.~- Sprężycki, marsz do lekcji - przerywa
 59 XI   |          Niemiec. - Gadaj wiersz!~Sprężycki próbuje ciągnąć dalej swą
 60 XI   |        towarzysze ich śmieją się. Sprężycki udaje zrozpaczonego i rozwodzi
 61 XII  |       innymi ofiarować mu kwiaty.~Sprężycki na wspomnienie "poety", "
 62 XII  |         Najgłośniej przytwierdzał Sprężycki, przed którego oczyma przesunęły
 63 XII  |       sobą ostrożnie zamykając...~Sprężycki zabiera się natychmiast
 64 XII  | urzędowych przemówień inspektora.~Sprężycki czyta opis grzybobrania.
 65 XII  |         ogólnego nie przerywając.~Sprężycki zmęczył się - oddaje książkę
 66 XII  |         mniej więcej pół godziny.~Sprężycki, któremu myśl o przejeżdżającym
 67 XII  |  koniecznie musi przejeżdżać. Gdy Sprężycki wynajdzie dla siebie spokojny
 68 XII  |     obciągały się mgłą niebieską.~Sprężycki stanął pod drzewem przydrożnym;
 69 XII  |          to głębokie przekonanie, Sprężycki zamyśla się i usiłuje wyobrazić
 70 XII  |           się coraz wyraźniejszą.~Sprężycki widzi mężczyznę średnich
 71 XII  |            do śmierci nie zapomni Sprężycki tego spojrzenia i tego uśmiechu.~
 72 XII  |          mgle jak senne widzenie.~Sprężycki stoi w miejscu, wpatrzony
 73 XIII |           preparaty apteczne.~Gdy Sprężycki napawa się aromatem kwiatów,
 74 XIII |        dziecka, aby je pocieszyć. Sprężycki uniósł głowę, chudą szyję
 75 XIII |     Śliczne! - wzdycha zachwycony Sprężycki - ale ja to już znam. Pamiętasz,
 76 XIII |     Pięćset cekinów! - wykrzykuje Sprężycki - jak myślisz, Bronek: czy
 77 XIII |            krzyczy rozpromieniony Sprężycki. - Wiedziałem, że tak postąpią.
 78 XIII |            Imię głównego bohatera Sprężycki zatrzymał dla siebie.~Przyjaciel
 79 XIII |           czoło mu naciera.~Nagle Sprężycki, coś ważnego sobie przypomniawszy,
 80 XIII |           od jednego do drugiego.~Sprężycki cierpi na bezsenność. Brak
 81 XIII |     bynajmniej nie żartobliwym...~Sprężycki zauważył, że przypatruje
 82 XIII |           wyprawia ten Valjean...~Sprężycki nadstawił uszu.~Właśnie
 83 XIII |     myślami tak trudno zapanować! Sprężycki, gdy tylko oczy przymknie,
 84 XIII |           w inny sposób poradził.~Sprężycki, który ma zwyczaj brać wszystko "
 85 XIII |       Tamten podchodzi do łóżka - Sprężycki chwyta go wychudłymi rękami
 86 XIV  |        Próbował tego kilkakrotnie Sprężycki z powodzeniem. Udając, że
 87 XIV  |     życzenia.~Raz wszakże przeżył Sprężycki chwilę gorącą. Siedzi sobie
 88 XIV  |       którego rolę pełni pozornie Sprężycki.~- Nie... nie ma... - bełkoce
 89 XIV  |            Cho... chory... - jąka Sprężycki starając się głos ile można
 90 XIV  |       jeden, rybko, panie święty?~Sprężycki brzydzi się kłamstwem -
 91 XIV  |          ręką machnął - odchodzi.~Sprężycki natychmiast zeskoczył z
 92 XIV  |      nauce otrzymanej od prefekta Sprężycki próbuje walczyć z jedną
 93 XIV  |     umartwienie ciała i modlitwa. Sprężycki nie boi się księdza Siennickiego.
 94 XIV  |          dzikim ptakom! - ziarno.~Sprężycki ledwie może powstrzymać
 95 XIV  |          zwraca w stronę intruza. Sprężycki zamyka oczy, duszę Bogu
 96 XIV  |      podobnymi tobie krzykaczami?~Sprężycki milczy zawstydzony.~- Co
 97 XIV  |           Czego więc tu chciałeś?~Sprężycki rad by co odpowiedzieć,
 98 XIV  |          tu sprowadziło? Powiedz.~Sprężycki staje się naraz odważnym.
 99 XIV  |      zaufać, a kogo bać się mają.~Sprężycki rozważa w myśli usłyszane
100 XIV  |        razy Wieczne odpoczywanie.~Sprężycki czuje, że i jemu udziela
101 XIV  |      samej furtki. Przy rozstaniu Sprężycki ucałował ze łzami wychudłą
102 XV   |      mleczna profesora Jastrebowa~Sprężycki siedział na parkanie mając
103 XV   |      siebie na kanapie darniowej. Sprężycki rozłożonej księgi z rąk
104 XV   |           więc, czemuż - zapłakał Sprężycki - to właśnie na popis mi
105 XV   |         niezawodnie - potwierdził Sprężycki. - Nawet wiem, skąd to poszło.
106 XV   |        Jastrzębia! - rzucił hardo Sprężycki. - A kiedy on mnie nienawidzi,
107 XV   |           Salamonie.~Ale niebawem Sprężycki sposępniał, przypomniawszy
108 XV   |           Dzierżawin, Jastrebow i Sprężycki.~W kilka dni po akcie uroczystym
109 XV   | Jastrebowa. W tej właśnie sprawie Sprężycki został do niego wysłany.~
110 XV   |           podłogi, gdy zjawił się Sprężycki, zapytując nieśmiało o gospodynia
111 XV   |      fiesor - usprawiedliwiał się Sprężycki - sam przyjść rozkazał.~-
112 XV   |     bosonogi, na trawie siedzący.~Sprężycki zwrócił się w tę stronę
113 XV   |             Satana!... Satana!...~Sprężycki zdrętwiał.~Po krzyku nastąpiła
114 XV   |         głosem rozkazał:~- Procz!~Sprężycki schował się za drzewo.~Drżał
115 XV   |            Ja czerw' - ja boh!...~Sprężycki zrozumiał, że przed tą jego
116 XVI  |             śmieje się ironicznie Sprężycki. - Duszy widzieć nie można.~-
117 XVI  |          Ha, ha, ha!~- Zbajał się Sprężycki, zbajał! - decyduje Sitkiewicz
118 XVI  |  dopuszczającym zaprzeczenia.~Ale Sprężycki lekceważy sobie tę stanowczość.~-
119 XVI  |          liczyć najwięcej: Witold Sprężycki?~Usłyszawszy swe nazwisko,
120 XVI  |         Usłyszawszy swe nazwisko, Sprężycki głowę podnosi, prostuje
121 XVI  |          nabiera niezwykłej mocy. Sprężycki jest widocznie przejęty
122 XVI  |   kadzidła w świątyni Salomona...~Sprężycki idzie z wolna, wsparty na
123 XVI  |   Radzicki, Kozłowski, Dembowski, Sprężycki, Bellon i inni. I znów rej
124 XVI  |          poczyna wykrzykiwać:~- A Sprężycki?... Zapomniał pan o Sprężyckim...
125 XVI  |          pan o Sprężyckim... Hej, Sprężycki! Sprężycki!...~Wezwany wystąpił
126 XVI  |     Sprężyckim... Hej, Sprężycki! Sprężycki!...~Wezwany wystąpił z gromadki.~-
127 XVI  |       spełnić jakieś bohaterstwo.~Sprężycki uśmiechnął się lekceważąco -
128 XVI  |     będziemy nazywali bohaterami?~Sprężycki oczy spuszcza, milczy. Jego
129 XVI  |       przerwy do szkoły chodzą. A Sprężycki miał blisko półroczną przerwę
130 XVI  |       Bronek... - prosi półgłosem Sprężycki. - Nie ma o czym mówić...~
131 XVI  |     milczenia skłania go kolega - Sprężycki dokazał dzieła, na jakie
132 XVI  |            Sam słyszałem, jak pan Sprężycki powiedział mu raz: "- Ty,
133 XVI  |           nawet, kwękającym..." A Sprężycki co? Jak wszyscy posnęli,
134 XVI  |   książkach szkolnych nie ma. Ale Sprężycki ma inne jeszcze książki,
135 XVI  |          krzyczy już zły naprawdę Sprężycki - jak nie zamkniesz gęby,
136 XVI  |      został stracony. Ocalił go - Sprężycki.~- Zuch Sprężycki! - wyrwał
137 XVI  |     Ocalił go - Sprężycki.~- Zuch Sprężycki! - wyrwał się ktoś.~- To
138 XVI  |          oddzielne wykrzykniki:~- Sprężycki bohater!~- Hura Sprężycki!~-
139 XVI  |         Sprężycki bohater!~- Hura Sprężycki!~- W górę Sprężyckiego!~
140 XVII |      wmieszanie się Sprężyckiego.~Sprężycki, choć najmłodszy, cieszył
141 XVIII|           Jakaż to uzda?~- Bieda.~Sprężycki przypatruje się koledze
142 XVIII|          mój ojciec także nie ma!~Sprężycki milknie. W głowie nie może
143 XVIII|           Gdzie on się podział?~- Sprężycki! Sprężycki! - rozległy się
144 XVIII|         się podział?~- Sprężycki! Sprężycki! - rozległy się wołania. ~
145 XVIII|            rozległy się wołania. ~Sprężycki oddalił się o kilkadziesiąt
146 XVIII|      rozłożyste gałęzie gruszy.~- Sprężycki! - przemawia "prezes" uroczyście -