Part

  1 Aut  |          jest przeświadczenie, że jego książka zdobyła sobie życzliwość
  2 Aut  |     słońce będzie stało wysoko, a jego promienie będą oświecały
  3 ZeSt |     wypłowiały kołnierz, oczy zaś jego musiały być wciąż zaprószone,
  4 II   |          siłacz cyrkowy.~Z całego jego zachowania się widać, że
  5 II   |       postać zwierzchnika i wyraz jego twarzy wzbudzają lęk. Niezbyt
  6 II   |        nic prawie nie rozumieją z jego przemowy. Powtarza się w
  7 II   |          chwil w milczeniu. Twarz jego wyraża zupełne ogłupienie.~-
  8 II   |       klasztornego.~O Piotrusiu i jego orzechach zupełnie zapomniał.~
  9 II   |       miód? - odzywa się nagle za jego plecami głos dziecinny,
 10 II   |      jakby nacieszyć się nie mógł jego widokiem.~- Kiedy tak -
 11 III  |       zagrodowego. na pół chłopa. Jego ojciec wzbudził raz podziw
 12 III  |           było kijem nagnać, więc jego biedny, stary ojciec, rady
 13 III  |        babcie, i uczuwali żal nad jego losem. "Biedny chłopiec! -
 14 III  |          profesora, który bywał u jego matki - miał się nawet podobno
 15 III  |         się nawet podobno żenić z jego ciotką...~Gdy Luceński popisywał
 16 III  |          chwilę tak czerwony, jak jego peruka. Potem chwycił swą
 17 III  |    przytępienie władz umysłowych. Jego jasne, żółtawe oczy nie
 18 III  |        zrozumiał nareszcie. Twarz jego przybrała najpierw wyraz
 19 III  |         wzruszył ramionami. Twarz jego wyraziła wielkie zdziwienie.~-
 20 III  |           dni przed śmiercią oczy jego zaczęły nabierać niezwykłego
 21 III  | odczytywać listę kolegów. Była to jego najmilsza rozrywka. Słuchając,
 22 IV   |      spochmurniał. Blada, chłodna jego twarz stała się jeszcze
 23 IV   |       względem Ślimacki wyobrażał jego zupełne przeciwstawienie.
 24 IV   |          prymusostwa, miejsce zaś jego zajął... Ślimacki.~Klasa
 25 IV   |          Kozłowski - ale nazwisko jego z niczyich ust nie wybiegło.~
 26 IV   |         nic nie odpowiadał. Rybie jego oczy wpatrywały się w przeciwnika
 27 IV   |     uśmiech zniknął jakoś nagle z jego ust wąskich.~Hasło Vacationes
 28 IV   |         przekonanie, że świadkiem jego tryumfu jest... "całe miasto"...~
 29 IV   |           to wszakże nie zamąciło jego spokoju.~Sztywnym krokiem,
 30 IV   |    bladych policzkach rumieńcami.~Jego geniusz dyplomatyczny raz
 31 V    |     miałbym... a... pójść!~To, że jego ojciec był prostym robotnikiem,
 32 V    |      budziło ciekawość w kolegach jego syna.~- Słuchaj, Wojtek! -
 33 V    | odwiedzenia Wojtka, a właściwie - jego ojca. Warsztat Wojciecha
 34 V    |  Sprężyckim pociągnął nieodstępny jego towarzysz Dembowski. Do
 35 VI   |          sobie Sprężycki. Jeden z jego najpiękniejszych kajetów
 36 VI   |          po wysztychowaniu rondem jego nazwiska kończył piątą literę
 37 VI   |        pozyskać choćby mały szkic jego ręki genialnej. Niektórzy
 38 VI   |    potrafi. Jedynym urozmaiceniem jego "dzieł" są kombinacje tych
 39 VI   |     szukać zająca, a zając tuż za jego plecami wesoło sobie skacze;
 40 VII  |     kołnierzyki, w których tłuste jego policzki - zwłaszcza gdy
 41 VII  |     odczytywać musieli swe utwory jego członkowie.~Silnie skandując
 42 VII  |           książkę - czyta...~Głos jego brzmi inaczej niż latem.
 43 VII  |      głosu starego nauczyciela, z jego całej niedzisiejszej, niby
 44 VII  | nauczyciela. Zauważa przy tym, że jego deklamacja wzrusza silnie
 45 VII  |            nie chce widzieć. Oczy jego ponad głową chłopca wybiegają
 46 VII  |         Przedmiotem najgorętszych jego umiłowań literackich jest
 47 VII  |            Osiński, Dmochowski to jego bożyszcza.~Każdy poeta nosi
 48 VII  |             przechodzi to wszakże jego możność.~Jeden tylko Kucharzewski,
 49 VII  |         końskimi kopyty!~Na wzrok jego ogromny na blask płytkiej
 50 VII  |            Podziela te upodobania jego najbliższy przyjaciel i
 51 VII  |           wzrusza. Ile razy mówię jego Powrót na wieś, mam łzy
 52 VII  |       dostał do czytania - a usta jego powtarzały bezwiednie:~Kiedy
 53 VIII |          Salomonem i ożenił się z jego córką Plagą... Potem pobił
 54 VIII |          wzdycha. Przez chwilę na jego twarzy maluje się walka.
 55 VIII |      grających w palanta...~Wyraz jego twarzy jest taki, jakby
 56 VIII |           włosów szpilką, wykłuwa jego cyfrę i datę.~- Po wakacjach
 57 IX   |       powietrze. Uczniowie idą za jego przykładem. Przez chwilę
 58 IX   |   pośpiechem stancję opuszcza.~Po jego odejściu pozostali odczytują
 59 X    |       falą, a łącząc mostami dwie jego dzielnice; obraca koła młyńskie,
 60 X    |            śmiały, nieustraszony. Jego popisy nieraz dreszcz i
 61 X    |   zachowali niezawodnie w pamięci jego słynny "skok śmiertelny" (
 62 X    |           młyn w ruchu, w pobliżu jego koła szumi, wre i białą
 63 X    |        potem drugą. Widać mięśnie jego silnie naprężone, żyły na
 64 X    |           przy płocie, gdzie wisi jego ubranie. Siny, szczękający
 65 X    |   śmietanką i rogalikami.~Jest to jego wieniec wawrzynowy - ciężkim,
 66 X    |      Kucharzewskiego bywają tylko jego koledzy. Gdyby je widział
 67 X    |       najpierw Piotrusia, później jego przyjaciela.~Zjawił się
 68 X    |  Kucharzewskiego i kładąc rękę na jego ramieniu, oddał mu krótką
 69 X    |      młodszy.~W tejże chwili oczy jego padły na leżące obok sztywne
 70 X    |       przywołany do życia.~Śmierć jego przez długi czas ukrywano
 71 XI   |      książkę - ucho nadstawia. Na jego twarzy maluje się radosne
 72 XI   |       hucząc głucho, krąży dokoła jego głowy.~Sprężycki nie chwyta
 73 XI   |         trafnością przystawało do jego poczciwej, nieco ciężkiej
 74 XI   |  drapiących owadów. O Smolińskim, jego plecach i czasie przeszłym
 75 XI   |        zmuszony opuścić klasę.~Po jego odejściu zjawia się inspektor.~-
 76 XI   | majestatycznym klasę opuszcza.~Po jego wyjściu wszczyna się harmider
 77 XII  |    przybysz, profesor Chabrowski.~Jego wpływ na uczniów jest tego
 78 XII  |          własną ręką zapisany i z jego treścią uczniów zaznajamia.~
 79 XII  |       żadna myśl poety nie giną w jego wyrazistej dykcji. Świetnego
 80 XII  |          zaścianku dobrzyńskim. W jego czytaniu obraz utarczki
 81 XII  |       wymyka się na ulicę.~Zamiar jego jest już wyraźnie określony:
 82 XII  |         ciężar przygniatał. Twarz jego wyraża smutek i znękanie;
 83 XIII |         tym łóżku spoczywa? Twarz jego mówi o długich, przebytych
 84 XIII |            Chory ożywił się. Głos jego stał się mocniejszy, oczy
 85 XIII |  Bladziutki rumieniec wystąpił na jego chude, wystające kości policzkowe.~
 86 XIII |        milczeniem, uważając, że w jego położeniu od jaskółek, bzów
 87 XIII |         jakby chciał w nich myśli jego wyczytywać.~Teraz usiadł
 88 XIII |      Zgadłeś. On cię lubi.~- I ja jego. Czytuje wam swoje poezje?~-
 89 XIII |        usta się śmieją. Na twarzy jego maluje się zachwyt.~Dopiero
 90 XIII |           błękitach nieba - pierś jego szybko oddycha, wchłaniając
 91 XIII |            którzy znęcają się nad jego biedną, chorą nogą, miażdżą
 92 XIV  |      przestrachem. ~Drugi miejsce jego zajął, jeszcze krócej zabawił
 93 XIV  |         uciekać tchórzliwie przed jego skutkiem. A najlepiej: głupstw
 94 XIV  |    fatalnie zacieśniłoby się pole jego wrażeń i spostrzeżeń!~Wszakże
 95 XIV  |       spotkaniu dzieci, żeby ręce jego całować. Wystarcza dziecku
 96 XIV  |           taki dzień, że marzenia jego oblekają się ciałem. Jest
 97 XIV  |          do biesiadników, co stół jego obsiedli.~Na ten ruch i
 98 XIV  |     samych stóp mnicha, nad głową jego krąży, niemal na ramionach
 99 XIV  |         postawiony, nad głową zaś jego rozlega się twardy, suchy,
100 XIV  |     księdza, dostrzega jednak, że jego surowa twarz rozchmurzyła
101 XIV  |        chłopca do siebie - w oczy jego wpatruje się długo, badawczo,
102 XIV  |         księdza Siennickiego - na jego intencję odmów trzy Zdrowaś
103 XV   |         do księgi zaglądał. Twarz jego, zwykle rumiana i wesoła,
104 XV   |       ścieżki podjętego, obecność jego zauważył.~Ale zamiast wesołego,
105 XV   |        oczy wytrzeszczając. Twarz jego przybrała przy tym taki
106 XV   |          mnie nienawidzi, to i ja jego nienawidzić będę.~I zaraz
107 XV   |           Do swidanja).~- Albo to jego mleko! - dodał od siebie
108 XV   |      tylko stopniu wpływała na to jego narodowość oraz wykładany
109 XV   | kontrolować.~Krzyk Sprężyckiego i jego udana pewność siebie wprawiły
110 XV   |        Żony nie miał; kawalerskim jego gospodarstwem zajmowała
111 XV   |       dobrze mu znane i w pamięci jego jakby ostrymi ćwiekami wybite:~
112 XV   |           dojrzał chłopca, rękę w jego kierunku wyciągnął i cichszym
113 XV   |       Głowę zwiesił nisko - twarz jego przybrała znany tak dobrze
114 XV   |  Sprężycki zrozumiał, że przed tą jego wielkością należało albo
115 XVI  |   przewagę nad młodszymi i otacza jego kędzierzawą głowę jakby
116 XVI  |  Sprężycki oczy spuszcza, milczy. Jego skromna, jakby zawstydzona
117 XVI  |          uspokoić. Czuje, że jest jego obowiązkiem zasłudze przyjaciela
118 XVI  |           przez protekcję, bo jak jego ojciec przyjedzie ze wsi,
119 XVI  |          to jaka nazwa należy się jego twórcy?~W odpowiedzi chór
120 XVI  |        zanim jeszcze panegiryk na jego cześć dobiegł do końca.~
121 XVII |      zdawało się, że je czytają w jego zawsze chmurnym obliczu,
122 XVII |          lada dzień skończą się i jego "rządy".~Przez szkołę przeciągał
123 XVII |         policyjnym i że na użytek jego kancelarii przetrzebiono
124 XVII |       tylko pokłonił się im, a na jego twarzy pojawił się miły,
125 XVII |            jak wszystko, co z ust jego wychodziło. Jednak, licząc
126 XVII |            jak dziwnie brzmiało w jego ustach to słowo!...) przechowa
127 XVII |           jakby pod ciężarem siły jego przechodzącym. W jednej
128 XVII |   bezwładnie wzdłuż bioder.~Widok jego sprawiał przykrość - choć
129 XVII |   współczucia nie budził. Złamana jego postać zdawała się mówić:
130 XVII |         powagą. Cienki, chłopięcy jego głos zawsze był pilnie przez "
131 XVII |       młodzieży, która pod oknami jego kolegi kwiczy, miauczy,
132 XVII |      opuściła szkołę i miasteczko jego "prawa ręka" (bijąca) -
133 XVII |     początku nieufnie i Janowi, i jego uśmiechom - powoli wszakże
134 XVII |        piątoklasistom o tytuniu i jego plantacjach, rzekł niby
135 XVII |           że w każdym razie słowa jego wypłynęły ze szczerej, ojcowskiej
136 XVII |    rzucając nieufne spojrzenia na jego kieszeń wypchaną. Jeden
137 XVII |            Może "papiruska"?...~W jego uśmiechu widziano utajone
138 XVII |       wytępieniem innej plagi, za jego poprzednika bardzo rozpowszechnionej.~
139 XVIII|    bezpodstawne i niedorzeczne są jego obawy!~To nie "knoty" przyszli,
140 XVIII|           Drażni to Kozłowskiego. Jego żywy temperament nie znosi
141 XVIII|          o sobie nie umie. Ojciec jego ma garbarnię - może syna
142 XVIII|      stryj po wspólnej naradzie o jego losie postanowią.~- Właszczuk!
143 XVIII|         ziszczeniem najśmielszych jego marzeń, szczytem, o którego
144 XVIII|     bogatego wuja, który ma losem jego pokierować.~Nie brak i takich,
145 XVIII|           areną zbyt szczupłą dla jego wielkich przemysłowo-handlowych
146 XVIII|      patent.~Szczerze to martwiło jego przyjaciela Kozłowskiego,