Part

 1 ZeSt |              westchnieniem:~- Ach, gdyby ten kołnierz umiał mówić!...~-
 2 I    |             poświstując lekko, jakby jej ten ruch wcale nie dotyczył.~
 3 I    |                 słowa znaczeniu!~Mieszka ten dzwonek wysoko, na jednej
 4 I    |              gnieździe.~Kto wie, czy nie ten sam dzwonek przed dwustu
 5 I    |                  w nim umiera, temu jest ten dzwonek nieodstępnym przez
 6 II   |               nóg i nieopisanego zamętu. Ten hałas w połączeniu z piaskiem,
 7 III  |           karnawału rzecz się wyjaśniła.~Ten sam profesor Luceński, przyszedłszy
 8 III  |              niemożliwa okoliczność stan ten pogarsza: jest na pół głuchy.
 9 III  |                 dotąd pilniejszej uwagi.~Ten nauczyciel należy do najzapalczywszych
10 III  |             współczucie.~Należał do nich ten syn zagrodowego szlachcica, "
11 IV   |                 bardziej niepokojące, że ten nauczyciel prawie nigdy
12 IV   |                napoleońsku" rękami...~Na ten widok wszystko nagle ucichło
13 IV   |                  się na rynek.~Niestety! ten manewr przewidziany był
14 V    |                 skinął przyjaźnie...~Ale ten ruch i to skinienie jeszcze
15 V    |                 i starali umieścić się w ten sposób, żeby choć jedna
16 VI   |                  przy koledze rysującym. Ten budzi większy jeszcze zachwyt,
17 VI   |                każdego kolegę. Po chwili ten już ma zająca, ten charta,
18 VI   |                chwili ten już ma zająca, ten charta, ten myśliwego -
19 VI   |               już ma zająca, ten charta, ten myśliwego - wszyscy są zachwyceni,
20 VI   |                  zastrugać sobie pióro w ten sposób, że umaczane w czernidle,
21 VI   |                palca osoby temperującej. Ten paznokieć u Hefajstosa jest
22 VI   |       temperowania podejmuje się jeszcze ten majsterek robót wyjątkowych,
23 VI   |              gotówce za sztukę. Toteż na ten zbytek pozwalać sobie mogą
24 VI   |             przemysłem i własnymi rękoma ten przedmiot niezbędny przygotowują.~
25 VI   |       prześcignął na tym polu Olszewski. Ten rudy, piegowaty chłopiec,
26 VI   |                  krowiej, przygotowana w ten sposób, że kawałek wosku
27 VII  |              książeczka! Błogosławiony i ten, co umie tak zawładnąć myślami,
28 VII  |                 znów na katedrze zasiadł ten sam stary nauczyciel; rozłożył
29 VII  |               sążniu ziemi...~Dobrze się ten wyśpi gość...~Znów dłoń
30 VII  |          nauczycielu. Ale i ta poezja, i ten nauczyciel niepokoją go
31 VII  |            sapieżankę.~- Cóż to za poeta ten tam Krasicki! Albo ten jakiś
32 VII  |             poeta ten tam Krasicki! Albo ten jakiś Naruszewicz!~Sprężycki,
33 VII  |                  Albo czy nie śmieszny i ten twój Pacierz...~- Jaki Pacierz?~-
34 VII  |              śliczny początek! Pamiętasz ten wschód słońca, który widzieliśmy
35 VII  |                uroczyście - pamiętasz ty ten dzień jesienny, kiedy to
36 VII  |                   że wtenczas gdy on nam ten wiersz odczytywał, myślał
37 VII  |               sążniu ziemi...~Dobrze się ten wyśpi gość...~ ~
38 VIII |              kolegów i zarzuciwszy sobie ten "ładunek" na plecy, swobodnie
39 VIII |                  i przyniesiony został w ten sposób do szkoły wśród wrzasku
40 VIII |            tabakiereczki swej sięgając - ten Goliat strzeże się, żeby
41 IX   |           wiekiem wypukłym, półokrągłym. Ten sprzęt, kupowany zwykle
42 IX   | najprzyjemniejszym dla niego czasem jest ten, który spędza przy otwartej
43 IX   |              szkolnej.~Co pewien czas to ten, to inny z nauczycieli zachodzą
44 IX   |                  nauczyciela matematyki.~Ten niewielki człowiek umie
45 X    |                  się w falach...~Dopiero ten krzyk usłyszano. Ludzie
46 X    |                  Ha, to już niech będzie ten tam medal!... - Ale żeby
47 X    |            Lutkiem. Jednego dnia wszakże ten ostatni, przebudziwszy się
48 XI   |                 Gdy profesor Żebrowski - ten sam, który wykładał historię
49 XI   |                  Prymus, wirzuć za drzwi ten robak! - woła nauczyciel.
50 XI   |                 dwadzieścia minut.~Przez ten czas nauczyciel opędza się
51 XI   |          przepaścista skała"...~Zaledwie ten i ów wypisał w kajecie ozdobne "
52 XII  |                 Któż by się domyślił, że ten szczupły młodzieniec, ze
53 XII  |                      U nas, na Mazowszu, ten gatunek nazywa się inaczej".~
54 XII  |              głowy i drzemią.~Upłynęło w ten sposób mniej więcej pół
55 XIII |              śmiał się. I powiedział, że ten, kto to zrobił, byłby dobrym
56 XIII |                 żeby okna zasłaniać. A i ten mój doktór ciągle powtarza: "
57 XIII |              znam. Pamiętasz, czytaliśmy ten początek zaraz po świętach
58 XIII |          Altaverde i oddał Rinaldiniemu. Ten zaczął czytać: "W imię rządu
59 XIII |                 Rinaldiniego przyniesie, ten oprócz wolności otrzyma
60 XIII |                    Wodzu! wodzu! podrzyj ten papier na kawałki; zrobimy
61 XIII |                  jakie awantury wyprawia ten Valjean...~Sprężycki nadstawił
62 XIII |                 zapomniał.~Wrócił jednak ten smutek nazajutrz i przez
63 XIV  |                 niestety, że już wkrótce ten nowicjat zamknięty zostanie
64 XIV  |                 z kamieniem pod głową...~Ten i ów ze starszych uczniów "
65 XIV  |                     Nie, tkwi tam dotąd.~Ten i ów pobladł. Jednemu zaczyna
66 XIV  |           Kłamiecie!~Odepchnięto ich. To ten, to ów zagląda w otwór i
67 XIV  |                która mówi mu, że tylko w ten sposób pozna ludzi, życie,
68 XIV  |           śmiechu. Jedno tylko pewne, że ten ksiądz przekłada nad wszystko
69 XIV  |                co stół jego obsiedli.~Na ten ruch i na te słowa ze wszystkich
70 XV   |                tego wysiłku był taki, że ten głos, zwykle świeży i dźwięczny,
71 XV   |               leczniczego, miewał zwykle ten skutek, że profesor Jastrebow
72 XV   |                  ogrodzie są.~- A gdzież ten ogród?~- Gdzież ma być?
73 XVI  |               niej przedmiotu.~Rzucone w ten ul brzęczący zapytanie wywołało
74 XVI  |             brzęczący zapytanie wywołało ten skutek bezpośredni, że wszyscy
75 XVI  |            zabiera znów głos Kuszkowski, ten, co wystąpił z zasadniczym
76 XVI  |                popędy współzawodnicze. I ten, i ów zamyśla się - coś
77 XVI  |                     Poczekajcie!~- Czego ten znów chce?- odzywa się kilku
78 XVI  |       podsiniałymi - nie stanął do apelu ten, na którego miałem prawo
79 XVI  |            Wszakże czy tak, czy inaczej, ten rok dla ciebie stracony...~-
80 XVI  |                 połowę zdążono już przez ten czas porznąć na deski i
81 XVI  |                  nie kłopocz się. Już ci ten rok daruję. Wolę cię widzieć
82 XVI  |                jak nazwać to, co uczynił ten wasz schorowany, mizerny,
83 XVI  |            powodów. Nie najmniejszym był ten, że... spieszno mu było
84 XVII |              nagród i pochwał?~I to nie!~Ten groźny zwierzchnik, tak
85 XVII |                    A co, nie mówiłem?... Ten Wiśnicki to będzie drugi
86 XVII |          skandalem. Co by pomyślał sobie ten dobry, spokojny człowiek
87 XVII |                  nie ma kulawego Szymka. Ten to ci dopiero miał ciężką
88 XVII |            streszczenia swego wykładu. A ten wykład jakże był prosty,
89 XVII |                  Za poprzedniego rektora ten zbiorek znajdował się w
90 XVII |              Kominiarz!...~Siłą rozerwał ten łańcuch, ale gromada "knotów"
91 XVII |               donosicieli", jednak marny ten rodzaj, znajdując u Madeja
92 XVII |                nauczycieli z uczniami. I ten stosunek, dawniej jakby
93 XVIII|                  Kto by przypuszczał, że ten niepozorny Właszczuk zdobędzie