Part

 501 XVII |                  drzewami albo na przyzbie chaty wieśniaczej, przy kwaśnym
 502 XIV  |                szkodników... Czego więc tu chciałeś?~Sprężycki rad by co odpowiedzieć,
 503 XVIII|               czwartej. Mówili koledzy, że chciano przeciągnąć go do piątej "
 504 X    |                    mu się wymyka. Widzowie chcieliby, żeby dalszych wysiłków
 505 ZeSt |                    powie!... My koniecznie chcielibyśmy się dowiedzieć!...~Ojciec
 506 XVI  |          Sitkiewicz i dwaj inni jeszcze.~- Chcieliśmy do tego nie dopuścić - mówi
 507 IX   |                 wrzasku ani minuty. Niczym cheder ani gęsiarnia. Ale pani
 508 VI   |                  itp., zawsze również, dla chętnego i gotówką płacącego nabywcy,
 509 VIII |                    Koń mego sąsiada"... le cheval de mon voisin; drugie zdanie: "
 510 XVI  |              zgromadzeniu. Jedni półgłośno chichoczą, inni gniewnie pomrukują.~-
 511 XVII |                     przy kwaśnym mleku lub chlebie z miodem,~Zawsze przy tym
 512 VIII |             kwadraty na drewnianej ściance chlewka, zastępującego tablicę -
 513 XII  |                   smutek. Zaczyna też mu i chłód dokuczać. Wybiegł ze szkoły
 514 IV   |              porażce, spochmurniał. Blada, chłodna jego twarz stała się jeszcze
 515 X    |                  Któż to, jeśli nie ona, w chłodne ranki i wieczory nawiewa
 516 VII  |            przyjemny wiaterek przeciąga od chłodnego strumienia. Jak pachnie
 517 X    |               tchnień świeżych, idących od chłodnej toni; nie móc pływać łodzią,
 518 IV   |                stała się jeszcze bledszą i chłodniejszą; wąskie usta zacięły się
 519 XV   |         nadzwyczajnego znużenia. Choć było chłodno, czoło chłopca pokrywały
 520 III  |             szlachcica zagrodowego. na pół chłopa. Jego ojciec wzbudził raz
 521 XIV  |               nazywa go już "pauprem" ani "chłopcem") - widziałeś ptaszęta boże,
 522 XIV  |                  Dlaczego tak myślisz, mój chłopcze?~- Przecie widziałem, jak
 523 IX   |                      A cóż to się stało?~- Chłopczyki palili... Tak nie można...
 524 XIII |              dopatrzeć w bladym, bezsilnym chłopczynie pewnego, bardzo zresztą
 525 XII  |                albo do mszy służę?~Z serca chłopczyny smutek nie ustąpił - owszem,
 526 XVII |                instynktem powodujących się chłopiąt, jak młodzieńców dorastających,
 527 VII  |                słońca.~Opuściła ich zwykła chłopięca pustota. Chodzili skupieni
 528 XVI  |                   energicznym chórem głosy chłopięce.~- A czy zgodzilibyście
 529 IX   |                   pełni życia i prawdziwie chłopięcego animuszu.~Całą połać ulicy
 530 XIII |                   w oczach iskierki dawnej chłopięcej wesołości.~Dembowski pochylił
 531 VII  |                zamieszkali na wyżynach oku chłopięcemu ledwie widnych. zstępują
 532 XVII |                  tym kółku powagą. Cienki, chłopięcy jego głos zawsze był pilnie
 533 Pam  |                DEMBOWSKIEGO~towarzysza lat chłopięcych,~urodzonego w Pułtusku,~
 534 III  |                 zimną, żelazną, prawdziwie chłopską zawziętością zabierają się
 535 III  |               przybywają do miast z na pół chłopskich zagród wiejskich. Prócz
 536 III  |                 się blaszaną szabelką przy chłopskiej siermiędze.~Wilczy apetyt,
 537 XVII |                 łakotka wytworna prostemu, chłopskiemu dziecku...~Tamten wystąpił
 538 IX   |                gospodyni.~- Pofatyguj się, chłoptysiu, do pani Pórzyckiej, powiedz,
 539 XVII |            skazywał tak często na hańbiącą chłostę lub na kozę, przeciągającą
 540 X    |                  się, przeżegnał - i znów: chlust do wody!~Tym razem szło
 541 XIV  |             Franciszek z Asyżu. Widzisz tę chmarę ptactwa, która go otacza?
 542 XI   |              brzękiem rozgłośnym unosi się chmura chrabąszczów.~O lekcji mowy
 543 VI   |                    prześlicznego aniołka w chmurkach, z kędzierzawą główką, z
 544 XVII |                   je czytają w jego zawsze chmurnym obliczu, w oczach patrzących
 545 XIV  |                    stało? - bada ksiądz.~- Cho... chory... - jąka Sprężycki
 546 XV   |            objawiały się bardzo niezwykle. Chód miał niepewny, często zataczał
 547 VII  |                    strumienia,~A pastyrze, chodząc za niem,~Budzą echa swoim
 548 XVIII|                 zapuszczania bród i wąsów, chodzenia z laskami, grywania w bilard,
 549 XVI  |                   sztuka nie polega ani na chodzeniu, ani na mówieniu.~- Na czymże
 550 IV   |                 milczenia ciarki po skórze chodziły...~Przez kilka chwil wpatrywał
 551 VII  |                  zabłocony, ze spodniami w cholewach?... Tego dnia była lekcja
 552 XIII |             wymalować zamiast "kostusi" na chorągwi żałobnej. Ale to głupstwo!
 553 XVIII|                    piersi wyrywa się pieśń chóralna:~Pijmy zdrowie Mickiewicza!~
 554 XVII |                   od wzruszenia okrzyków - chóralnych pożegnań, może wybuchów
 555 XV   |                  tera kanikuły i że oni są chore?... (Wojciechowa przyswajała
 556 XVI  |                przestrachu zapaść w ciężką chorobę;~ad secundum, przepływający
 557 Aut  |               melancholią oraz dziwacznym, chorobliwym marzycielstwem. Nie budzi
 558 III  |                 sianem wysłanych. Chłopiec chorował całą wiosnę i pół lata i
 559 XIV  |                 idealniejszym...~Wychudły, chorowity, ledwie żywy asceta, z odkrytą
 560 XV   |           nauczyciel zamykał i do kieszeni chował katalożek, otworzywszy natomiast
 561 XI   |                 sobie różne wesołe epizody chrabąszczowej kampanii.~Jaka szkoda, że
 562 XI   |                                  XI. Dzień chrabąszczowy~Sprężycki siedzi w swoim
 563 XV   |            śpiewała obowiązkowe Boże caria chrani, widziano Jastrebowa ukrytego
 564 XIII |                   Muszkieterach, w Monte - Christo, w Królowej Margot itp.
 565 IV   |                  nie była na akcie obecna. Chroniczna fluksja nie pozwalała tej
 566 XIII |                   wysokim kołnierzyku całą chronologię wojen krzyżowych, którą
 567 IX   |               tłuszczu policzkami:~- Co do chronologii, to już ty się, głupi, nie
 568 XVII |               Salamonowicza, Żebrowskiego, Chrupczałkowskiego, reforma była również zbyteczna,
 569 XIV  |              szerszeni, muszek złocistych, chrząszczyków. biedronek.~Przy najgrubszym
 570 III  |               rodzinnej w rodzaju imienin, chrzcin, jubileuszów, wesel. Bierze
 571 XIII |                    Sprężycki uniósł głowę, chudą szyję wyciągnął - oczy mu
 572 XIII |                 rumieniec wystąpił na jego chude, wystające kości policzkowe.~
 573 XI   |               wszystkich ławkach.~Sztywny, chudy, wysoki, z siwymi, krótko
 574 XI   |                  Otwierają powtórnie okna, chustkami, czapkami, kajetami wyganiają
 575 XVI  |                  cyrku nie widzieli!~- Nie chwal no się tak, malcze!...~-
 576 XIV  |                  harmonią barw i kształtów chwałę Stwórcy wysławiały. Tych
 577 XII  |                  nie istniał; Trembeckiego chwali, lecz tylko wyjątki z niego
 578 III  |              Nieźle... parole!... nieźle - chwalił Luceński. - Ale daleko ci
 579 IX   |              chwasty rosnące w ogródku Tym chwastom przygląda się długo, długo...~
 580 IX   |                   i śmietany zajmują go... chwasty rosnące w ogródku Tym chwastom
 581 XIV  |                   przyłożył oko, popatrzył chwilkę i szybko się cofnął.~- Jest!
 582 XVI  |              wrażenia żołądkowe zapanowały chwilowo nad innymi. Chłopcy szybko
 583 XI   |            Effenberger i wyciąga rękę, aby chwycić Sprężyckiego za ucho.~Ale
 584 X    |                     podsunęli wiosło. Ręka chwyciła je kurczowo. Zaczęli ciągnąć
 585 VIII |                  po kieszeniach pochował i chwyciwszy półżartem malca, wsadził
 586 VIII |                  woła ksiądz, za głowę się chwytając - czego chcą te Filistyńczyki?~
 587 XVIII|            kończysz.~- Jutro kończę nauki? Chybaście oszaleli! Ja dopiero je
 588 XVII |                   choćby do skutku doszła, chybiłaby celu, gdyż Madej tego samego
 589 VI   |                    myślał. Wprawdzie kilku chybionych akrobatów skacze przez ławki
 590 XII  |                   po plecach, Salamonowicz chytrością i podszczuwaniem u inspektora,
 591 XV   |          pozdrowienia przywitał go dalszym ciągiem morderczej strofy:~A wiecznost'
 592 II   |                siebie, minami zuchowatymi, ciągłą gotowością do bójki. Tamci
 593 II   |                    cofnięte, ręce i nogi w ciągłych podrygach... Trzeba by geniuszu
 594 XIII |                      Domownicy, wyczerpani ciągłym czuwaniem, pozasypiali.~
 595 II   |             odchodzi.~Ale niebawem znów go ciągną za połę.~- A co mi dasz
 596 XIV  |                   zawstydzony.~- Co cię tu ciągnęło, co? Nie ma w moim ogródku
 597 XIV  |                  wszędzie on tam być musi, ciągniony siłą nieprzepartą, instynktowną,
 598 I    |            Batogowski, Bellon, Brudzyński, Ciaputowicz, Dąbrowski, Dembowski, Demianowicz,
 599 IX   |     najwyrozumialszym nawet stało się zbyt ciasno i duszno. Zabrali książki
 600 V    |                 mogli, mając usta zapchane ciastem, serdelkami i owocami, wszystko
 601 XIII |                     rzuca się łapczywie na ciasto i na mięso - jednak duszę
 602 XVI  |               wszyscy posnęli, wymykał się cichaczem do bawialni, zapalał świece
 603 XIV  |               zatęsknisz do samotności, do cichego odludnego kącika jak ta
 604 XV   |                  jego kierunku wyciągnął i cichszym już, jakby złamanym głosem
 605 XI   |              powietrzu rozlega się brzęk - cichutki, ledwie dosłyszalny brzęk,
 606 X    |               głową w klin i wyprężony jak cięciwa, przesuwając ostrożnie stopy
 607 XVIII|                   fruktowe... Na studentów cięgiem patrz... A jakby co, to
 608 VII  |                  mdłe bydło szuka cienia~I ciekącego strumienia,~A pastyrze,
 609 V    |                 dla nich takie nowe! takie ciekawe!~Krystek miał stały przywilej
 610 ZeSt |                  trójkę hultajską".~- Więc ciekawiście naprawdę "wspomnień niebieskiego
 611 XIII |                  Czytaj, Bronek! Umieram z ciekawości: co się dalej stało? Dembowski
 612 XII  |                   gdy chce opowiedzieć coś ciekawszego lub wygłosić jakieś nowe,
 613 VI   |             otoczony gromadką "klientów" i ciekawych. Zarobione bułki - a zdobywa
 614 VIII |                     Na puszczy kazał odlać cielca złotego, sam mu się kłaniał
 615 II   |              zdyszana niosąc chleb z zimną cielęciną, którego "nieboraczek zabrać
 616 IX   |                   puchową.~- A ja na zimną cielęcinę.~- Te, Pietrek! Podobno
 617 XVII |          pułtuskiej została zniesiona kara cielesna. W regulaminie szkolnym
 618 X    |                  ta niewielka bryłka barwy cielistej przedstawia się jak coś
 619 XIII |              Altaverde siedzieli. Noc była ciemna, czarne chmury zakrywały
 620 XIV  |                  czy kiedyś, gdy te twoje. ciemne włosy czas pobieli, gdy
 621 XIII |                nieba, po którym na kształt ciemnoszafirowych błyskawic przelatywały nieustannie
 622 XII  |                 Jadący ma na sobie płaszcz ciemnozielony z peleryną, którą wiatr
 623 XIII |                     odchodzi do okna lub w ciemny kat pokoju.~Odwrócił się
 624 X    |            Wierzbinowej, gdzie drzewa dają cień przyjemny i gdzie są duże
 625 VII  |                  ogrodu, wśród wydłużonych cieni drzew, wśród purpurowozłotych
 626 VII  |              śpiewał:~Już mdłe bydło szuka cienia~I ciekącego strumienia,~
 627 III  |             krótkiego wzroku dojrzał raz w cieniach ostatniej ławki Księżopolczyka,
 628 XIV  |          zakonnikom, snującym się cicho po cienistych ulicach ogrodu.~Starsi przechadzali
 629 VIII |                  powtórz, o com zapytywał.~Cieniutki, ale rezolutny głosik odpowiada:~-
 630 VIII |                wielkiego Kucharzewskiego i cieniutkim głosikiem wykłada teorię
 631 XVII |                    się w tym kółku powagą. Cienki, chłopięcy jego głos zawsze
 632 VI   |                     czy pióro ma służyć do cieńszego lub grubszego pisma, do
 633 XVII |            utęsknieniem! Żal wam opuszczać ciepłe łóżeczko, ale pomyślcie:
 634 XVII |               uśmiech, od którego chłopcom ciepło się w sercach zrobiło. Byli
 635 XIII |             jednego do drugiego.~Sprężycki cierpi na bezsenność. Brak ruchu,
 636 XIII |                leży z raną ciężką w nodze, cierpiąc niesłychane bóle, które
 637 XIII |                przyjaciel. Jakże nie ulżyć cierpiącemu! jakże nie pocieszyć opuszczonego!
 638 XIII |                 mówi o długich, przebytych cierpieniach, o znacznym upływie krwi.
 639 XIV  |              gruszek niedojrzałych, jabłek cierpkich - nie ma nic, za czym przepadają
 640 XVII |                bowiem łagodny jak baranek, cierpliwy i wyrozumiały. Dla profesorów:
 641 XIV  |                    Zimna, panie... aż zęby cierpną... - mówi malec, ocierając
 642 VIII |               Konopki mniejszym niż zwykle cieszą się uznaniem. Za to Hefajstos
 643 X    |                odnogach ani jedna ryba nie cieszy się spokojem. Gromady chłopców
 644 XIV  |                   ręki, pieścić, głaskać i cieszyć do syta oczy tęczowym swych
 645 XIV  |                   upiększały, oczy ludzkie cieszyły, a harmonią barw i kształtów
 646 XII  |                     jakby go całego wielki ciężar przygniatał. Twarz jego
 647 XVIII|                    zawieszenie na drzwiach ciężkiego kamienia, który je sam,
 648 Aut  |                wspomnienie dotąd jak zmora cięży nad nami.~Jest i ów Jastrebow
 649 VIII |               finis,~Ignis, lapis, pulvis, cinis...~Kucharzewski przerywa
 650 IV   |                losu, w obecności ich mam i cioć, wręczono nagrody i listy
 651 XVIII|                  się, myśląc o odparowaniu ciosu. Wreszcie mruczy z powstrzymywanym,
 652 XVI  |               Najlepszy dowód, że do moich ciotek na skargę nie przychodził,
 653 III  |                 nawet podobno żenić z jego ciotką...~Gdy Luceński popisywał
 654 XIV  |                        hi, hi, hi!..." Jak ciotkę kocham!~- Eeee... - kręci
 655 IV   |                   rodziców, wychowywały go ciotki) profesor Luceński i przejednał
 656 XII  |                 Znalazłszy się w korytarzu ciska badawcze spojrzenie w prawo
 657 XVI  |                groźnie, a oczy Radzickiego ciskają tak straszne błyskawice,
 658 XII  |                    z nosem orlim, z oczyma ciskającymi pioruny.~To uczucie trwa
 659 Aut  |                   Apuchtinowskiej. Mimo że cisnąca nas wszystkich obręcz już
 660 XVII |                   starego stróża uczniowie cisnęli się jak do przyjaciela....~
 661 XVIII|                dzieciaki i grosz do grosza ciułał. A gdy uzbieram potrzebny "
 662 XVI  |                 Kozłowski ma głos.~Spośród ciżby niebieskich mundurków wychyla
 663 XIII |                  lampy, w głębokiej, jakby cmentarnej ciszy, są dlań najboleśniejsze.~
 664 XII  |                  stojącą, skręcił w stronę cmentarza świętokrzyskiego, mimo którego
 665 XI   |                  Górze Benedyktyńskiej, na cmentarzach przykościelnych - wszędzie,
 666 XVII |          obrzydliwość.~Około starego Jana, ćmiącego przy drzwiach krótką żołnierską
 667 IX   |               można... - mówi Salamonowicz cofając się tyłem przed otyłą niewiastą. -
 668 XVII |          uczniowskich, najczęściej wszakże cofał je, włosów nie tknąwszy.
 669 II   |                    wystające, piersi w tył cofnięte, ręce i nogi w ciągłych
 670 XIII |               wypytywać:~- Cóż się stało z córeczką Fantiny?... Czy stary pan
 671 IV   |               uroczyście, według zwykłego, corocznego programu. Uczniowie wygłaszali
 672 XVI  |              dziesięciu. I to się powtarza corocznie. Czy tych wszystkich nagrodzonych
 673 IX   |                 tytuń i pili słodką wódkę. Corpora delicti pod postacią nadtłuczonego
 674 XV   |                   w galówkę cała szkoła in corpore, z inspektorem i wszystkimi
 675 XVI  |                     choć nie rapaces i nie crudeles, są jednak pod względem
 676 XVII |                dotąd, że wciąganie w płuca cuchnącego, szczypiącego w język i
 677 XII  |                  ucałować tę rękę, co tyle cudnych pieśni skreśliła!~Gdy zrównała
 678 VII  |                    na przemian, głośno - a cudnym wierszom Narew do taktu
 679 X    |              położenie. Trzeba prawdziwych cudów ekwilibrystyki, żeby się
 680 XV   |               Rinaldiniego na przykład lub Cudowną lampę Alladyna - i czytanie
 681 VII  |                  wsi, łąki, gaju, w sposób cudowny oddziaływa na niektórych.
 682 Aut  |                  wmyślenia się i wczucia w cudzą duszę zdolni są tylko wielkiej
 683 II   |                     na wsiach własnych lub cudzych, przy gospodarstwie. Początek
 684 VI   |               papieru i jednym posuwistym "cugiem", pióra od papieru nie odejmując,
 685 VI   |        najsubtelniejszych kaligraficznych "cugów". Niezrównaną zaś zaletę
 686 X    |             restauracją i bilardem. Do tej cukierni przeniesiono ciała topielców,
 687 X    |                 przy moście znajdowała się cukiernia z restauracją i bilardem.
 688 I    |                   drogi biegną obok siebie cwałem, rzucając słowa oderwane...~-
 689 VI   |                    jedwabnych wstążeczkach ćwiartkami różnokolorowej bibułki angielskiej.~
 690 VI   |                   wspaniałego nagłówka na "Ćwiczeniach polskich" kolegi i po wysztychowaniu
 691 VI   |                 Witold Sprężycki miał być "ćwiczony"? Od kogo pochodził rozkaz
 692 II   |               pozwolono kulawemu Szymonowi ćwiczyć aż do zdechnięcia!...~Po
 693 XV   |                 pamięci jego jakby ostrymi ćwiekami wybite:~Chaosa bytnost'
 694 XVI  |               niczego. Niedawno miał "trzy ćwierci do śmierci", słaby teraz
 695 XIV  |               wesoło skrzydłami, piszcząc, ćwierkając, gruchając, pełne ufności
 696 VIII |             słychać huczenie chrabąszczów, ćwierkanie jaskółek, krzyki chłopców
 697 XIII |               różnych kierunkach z głośnym ćwierkaniem śmigają jaskółki.~Wiosna,
 698 VIII |               włosów szpilką, wykłuwa jego cyfrę i datę.~- Po wakacjach niech
 699 XIII |                   i pisują do siebie listy cyfrowane, w których litery są zastąpione
 700 XVII |                   Krowiego ogona łokieć!~- Cygarnicę z wołowej kości!~Rzucił
 701 XIII |                szelest wahadła zegarowego, cykanie "repetiera", miarowe oddechy
 702 I    |                 makagig" i słodkich "mac", cynamonem. osypywanych.~- Dendele!...
 703 II   |               mocować się z nim jak siłacz cyrkowy.~Z całego jego zachowania
 704 XVI  |                  skok, jakiegoście nawet w cyrku nie widzieli!~- Nie chwal
 705 XII  |                  jest zobowiązany. Ich też cytując, najczęściej na drzwi spoziera.~
 706 VII  |         Najwymowniej wychwala, najczęściej cytuje poetów, w tych dwóch okresach
 707 XVI  |                 Kuszkowski, ubrany w szaty cywilne, przedzierzgniony już niemal
 708 XVIII|            patentami prawo noszenia stroju cywilnego, zapuszczania bród i wąsów,
 709 XVI  |                    z niejaką ujmą dla swej cywilności zstąpił on raz jeszcze między
 710 XVI  |                   może jakoś dotąd ze swą "cywilnością" dojść do ładu), macha laską
 711 I    |               chórze, zawsze pełnym mroku, czają się jeszcze resztki nocy
 712 XIV  |                   gniazda wroniego podobną czapką i z koszykiem, nożycami
 713 IX   |                nasycania się niezrównanymi czarami wiosny i młodości.~Chłopcy
 714 VI   |                  otrzymać wreszcie masę do czarnego ciasta podobną, która daje
 715 V    |                 Trumna była duża, szeroka, czarno malowana - on leżał w niej
 716 I    |             starości już nie zielony, lecz czarny. Przypomina kruka, dożywającego
 717 V    |                  ścianę, szafy z próżnymi, czarnymi wnętrzami, stosy wiórów
 718 XIV  |                    jakieś nadzwyczajności, czarodziejstwa? Toć bają przekupki, że
 719 XI   |               imperfectum... we wszystkich czasownikach łacińskich... kończy się
 720 XVII |               usunięty i że pełni je tylko czasowo, czekając na przybycie następcy.~
 721 XVII |              rzadkie minerały, łamał je na cząstki i uczniom rozdawał, zachęcając
 722 XIV  |             czwarte przykazanie boskie?~- "Czcij ojca twego i matkę twoją"...
 723 IV   |                  nas i za was!~Nie były to czcze pogróżki - w parze z pieśnią
 724 XVII |                  na Kaukazie ucierał się z Czeczeńcami.~I dzwonek szkolny innym
 725 XVI  |                    innego...~- Tak?... A z czegóż powstaje mgła? ~Teraz zrozumieli
 726 XIII |                 pokoju, budzi zdrzemniętą, czekającą nań w kuchni Marysię, i
 727 IV   |                   nieprzyjaciela". W sieni czekał już na Ślimaka zapasowy
 728 XVII |             miejsca i z minami skruszonymi czekali, co zwierzchnik powie.~A
 729 XVII |                dzieci, do szkoły - wołał - czekamy was z utęsknieniem! Żal
 730 IX   |                    herbacie, kawie, kakao, czekoladzie i tym podobnych "babskich"
 731 II   |                 dziecinnego pokoju, z izby czeladnej, z lasu, z pola, z podwórza
 732 V    |                 kto w robocie przeszkadza. Czeladnik też na gapiów... a... pomstuje...~
 733 V    |                  warsztacie jadano razem z czeladnikami obiad i wieczerzę; tu również,
 734 XI   |                   wylewa ze swej bezdennej czeluści. Niemcowi spadły i potłukły
 735 XIV  |             radośnego upojenia. Skrzydlata czereda podlatuje do samych stóp
 736 VII  |               całkowicie pozbawiona liści, czeremcha.~Placyk był niegdyś widocznie
 737 IX   |                  jest pełne zapachu bzów i czeremchy, brzęku komarów i muszek.
 738 VI   |                  ten sposób, że umaczane w czernidle, będzie cieńsze i grubsze
 739 II   |                   kamienny.~A na tym murze czernieje groźnie słowo: Obowiązek.~
 740 X    |                strugami lub nawet zmuszone czerpać wodę wyłącznie ze studzien -
 741 X    |                 tylko połyskiwały małe, do czerpania wody wyrąbane, przeręble.~
 742 XIII |                 chorą nogę kolegi.~- Do 13 czerwca muszę chodzić – choć - by
 743 IX   |                wiktu".~Jednak w to gorące, czerwcowe popołudnie najwyrozumialszym
 744 Aut  |                 miary artyści.~Warszawa, w czerwcu 1918 r. Wiktor Gomulicki~
 745 XV   |                sprowadził na ziemię upalny czerwiec, a wraz z nim fatalny ów
 746 VII  |             granatowy frak, białą chustkę, czerwone, zgrzane policzki, wychylające
 747 VIII |                  wyjątkiem zawstydzonego i czerwonego ze złości olbrzyma, pokładają
 748 IX   |                   albo zielonej z kwiatami czerwonymi. Trzeba mieć zdrowe oczy
 749 XVII |                 żałując, że nie przypadają częściej, że dłużej nie trwają...~
 750 XV   |                  uczyciel wasz, i człowiek czestnyj...~Wyciągnął z kieszeni
 751 Aut  |                  dla piszącego pociechą, a częstokroć i jedyną za pracę nagrodą,
 752 III  |                  dyftongów an i en, tabaką częstować go nie będę, ale jakem Luceński!
 753 XIII |                  chorym odbywały się coraz częstsze konsylia lekarskie. Doktorzy
 754 XIII |           założenia książki, nie widzą jej częstych wykroczeń przeciw moralności -
 755 VII  |                    okryty,~Tratuje zdradne członki końskimi kopyty!~Na wzrok
 756 VII  |                    musieli swe utwory jego członkowie.~Silnie skandując i długie
 757 IV   |                   z bystrością szybkobiega czmychnął do sieni najbliższego domu.
 758 X    |                    unosi rybackie łodzie i czółenka.~Obecność rzeki czuje się
 759 XIV  |               wypełzłych z ziemi i do wody czołgających się korzeniach wedrzeć się
 760 X    |                 potem buchnęły krzyki...~- Czółna!... Wioseł!... Bosaków!...
 761 XVI  |                  szczubły" łowił, zdążył z czółnem podpłynąć. Żeby mi był wiosła
 762 X    |                Znalazło się jedno i drugie czółno; wypłynęły na środek, zaczęły
 763 VI   |                 liczyła wszystkich uczniów czterdziestu sześciu.~Artysta nie był
 764 X    |                 pewnego dnia styczniowego, czterej uczniowie ślizgali się na
 765 III  |                  lat trzynastu, może nawet czternastu, wyrostkiem. Wieś często
 766 V    |                    prawach, całowali się i czubili bez żadnych wyróżnień.~Czasem
 767 XIII |                jakże. Wczoraj to się nawet czubiły z wróblami o gniazda przy
 768 X    |                    i padł obok kolegów bez czucia.~Ale było to tylko przemijające
 769 II   |                   twarze smutnieją.~Dzieci czują instynktem, że w ich życiu
 770 VIII |                Zmyka czym prędzej do domu, czując, że go jeszcze zanadto boli
 771 XVII |                  nie mogąc mimo potrojonej czujności zwietrzyć nic takiego, co
 772 I    |              obiedzie do szkoły.~Poczciwy, czujny, niezmordowany dzwonek!
 773 XV   |                    okazywać miano, lecz że czuł się wśród Polaków nie na
 774 XV   |               niepięknym, mieszkała istota czuła, melancholią dotknięta,
 775 VIII |                kilka godzin holował, mniej czułby się znużonym.~Nawet na pauzę
 776 XIV  |                   zakonnik - że masz serce czułe, więc i duszę musisz mieć
 777 XIII |                  przez czas długi dobrego, czułego chłopca nie odstępował.~
 778 XI   |                 Sprężycki nie chwyta go. Z czułością, prawie z rozrzewnieniem
 779 XVII |         łagodniejsze, uczynić go miększym, czulszym. Wyglądało to tak, jakby
 780 XVII |            rozczapierzone palce w kierunku czupryn uczniowskich, najczęściej
 781 II   |                   mundurkach wytartych, po czuprynach, na których sterczą znamienne "
 782 IV   |              chwycił go lekko za sterczącą czuprynkę i rzekł tonem ostrzegawczym:~-
 783 XVI  |          niepokojem i troskliwością matki, czuwającej nad chorym dziecięciem. -
 784 XIII |                   Ale i w tym na pół tylko czuwającym stanie wydaje co chwil kilka
 785 XVII |                  Nowy rektor bardzo pilnie czuwał nad uczniami - czynił to
 786 XIII |              Domownicy, wyczerpani ciągłym czuwaniem, pozasypiali.~Nawet matkę,
 787 XIII |            Sprężyckiego ktoś inny i dostał czwórę.~- Ale wiesz, kto się o
 788 VIII |                 bardzo wymagający, dostaje czwórkę z plusem. Ale już teraz
 789 I    |                 skupiła się w prawidłowych czworobokach tuż przy prezbiterium dla
 790 XV   |                 mleka zsiadłego oraz duża, czworograniasta, do połowy już opróżniona
 791 XVIII|                  przeniósł się do wielkich czworonogów, od gołębi do... wieprzów
 792 VII  |                   książki wiersz, nie wiem czyj, co się zaczynał: "Cicho
 793 XIV  |             podstępem do samotni mojej lub czyjejkolwiek. Nie godzi się nikomu przeszkadzać
 794 XIII |                świata? Cóż by im jednak na czyjejś śmierci zależeć mogło? Na
 795 VI   |               rysował...~Aby słowa poprzeć czynem, bierze arkusz papieru i
 796 XVI  |                   nic sobie z pogróżek nie czyniąc - no, i naturalnie, rękę
 797 VII  |            książeczki.~Błogosławiona, cuda czyniąca książeczka! Błogosławiony
 798 XVII |               pilnie czuwał nad uczniami - czynił to wszakże w taki sposób,
 799 XVII |                   zawołania: "Wariacie! co czynisz?"...~Poczuwający się do
 800 IV   |              rozchodzili się. On zaś, choć czynnego udziału w życiu koleżeńskim
 801 XVI  |                    powiem, że te wszystkie czyny mogły mieć skutki wręcz
 802 XVI  |                  nad chorym dziecięciem. - Czyś zapomniał, że doktor Dobrzelewski
 803 XIII |                  wydobył go z dna otchłani czyśćcowej. Wrócił mu sen, apetyt,
 804 XI   |                 dadzą!~- Jak to nie dadzą? Czyście zwariowali?~- Niech pan
 805 XVIII|                     z ławki się zrywając - czyśmy tu przyszli na rekolekcje?
 806 XV   |               czerwoną, kraciastą, niezbyt czystą chusteczką. Zarazem, gdy
 807 IX   |                olbrzymia, bezdenna otchłań czystego jak kryształ błękitu. Zdaje
 808 X    |             szlachetnością charakteru, ani czystością.~Mieszkańcy miasteczka,
 809 XV   |                  to się stało, natychmiast czytającemu podsuwali koledzy jakąś
 810 XII  |                   przy smutnych westchnie, czytający okazuje widoczne zadowolenie.
 811 XII  |                  Gawęd. W zeszłym miesiącu czytałem panom wyjątki Dęboroga.
 812 XIII |                    to już znam. Pamiętasz, czytaliśmy ten początek zaraz po świętach
 813 XI   |                    się powstrzymać:~- Lego czytam!... audio słucham!... Tryb
 814 Aut  |              nawiązanej pomiędzy autorem a czytelnikami zatarła się - przynajmniej
 815 Aut  |                   zdobyła sobie życzliwość czytelników i w sercach ich przyjazne
 816 XIII |                  On cię lubi.~- I ja jego. Czytuje wam swoje poezje?~- A jakże.
 817 XVIII|            przysłuchują się wróble, zięby, czyżyki - przysłuchuje się jej także
 818 VIII |              starego jenerała"... la femme d'un wieux general.~Luceński
 819 VIII |                    mówił:~- Może nareszcie da mi ksiądz prefekt już pokój
 820 I    |                   Brudzyński, Ciaputowicz, Dąbrowski, Dembowski, Demianowicz,
 821 IX   |               piątego licho zaniosło aż na dach domku - co prawda parterowego
 822 IX   |         Gembarzewskiego, który na szczycie dachu, w sąsiedztwie komina, skanduje
 823 III  |            ochrzciła "knota" samodzielnie, dając mu przezwisko: Zabacuł.~
 824 XIV  |                walczyć z jedną pokusą, nie dającą mu od pewnego czasu spokoju.
 825 X    |            przeciągały się te wysiłki, nie dające żadnego wyniku. Zniechęceni
 826 XVI  |                słaby teraz jak kurczę. Nie dałby rady najmniejszemu szajgecowi...~-
 827 XIV  |                    przy rurze.~- Widać!... dalibóg, widać!... - obwieszcza
 828 XVII |                jednej nieudanej próbie już dalsze nie nastąpiły. Nawet stary
 829 XIII |              trochę przeczytał z początku. Dalszego ciągu jestem "okropnie"
 830 X    |                   Widzowie chcieliby, żeby dalszych wysiłków zaniechał - żeby
 831 XV   |                    ja boh!~- obie damy nie dały mu dokończyć, lecz pochwyciwszy
 832 IV   |                  fluksja nie pozwalała tej damie nigdy za próg mieszkania
 833 X    |                    nowe zapytania o bracie dano mu odpowiedź uspokajającą,
 834 XII  |                    i wymyślaniem, Izdebski darciem za włosy i bębnieniem po
 835 XV   |             usiedli obok siebie na kanapie darniowej. Sprężycki rozłożonej księgi
 836 XVI  |                  po cmentarzu. Wówczas nie darują nikomu, kto im w drogę wejdzie.~-
 837 XVI  |                kłopocz się. Już ci ten rok daruję. Wolę cię widzieć w niższej
 838 IV   |                     Co prawda te wszystkie dary przyjmuje z wyniosłą obojętnością,
 839 XVIII|                  wychyla się spod prostego daszka kepi, blade, lekko naznaczone
 840 IX   |                    guzika u mundurka, choć daszki słabo trzymają się ich czapek,
 841 IX   |                     Jeden siedzi na niskim daszku obórki; drugi na przystawionej
 842 XVII |                       następowała dokładna data nowego i starego stylu),
 843 IX   |                    Buches... des Buches... Dativ...~Szymczak, kołysząc się
 844 X    |                   jakby jedno ciało. Jeden dawał słabe oznaki życia, drugi
 845 ZeSt |        dzisiejszych tym, że były miękkie i dawały się najrozmaiciej na głowie
 846 VIII |                 Śmieją się wszyscy - prócz Dawida i Goliata. Ostatni ma minę
 847 VIII |                Goliat strzeże się, żeby mu Dawidek głowy nie uciął bo teraz "
 848 VIII |                  głowy nie uciął bo teraz "Dawidkom" dowierzać nie można - parole!~
 849 XVII |               uczcie... wszystko mi jedno!~Dawne dzwonienie "na zmianę",
 850 XIII |                    nawet w oczach iskierki dawnej chłopięcej wesołości.~Dembowski
 851 XI   |                   Przypomnimy sobie rzeczy dawniejsze - ważne - bardzo ważne -
 852 XIII |                  spogląda w oczy kolegi.~- Dawnoś widział nasz kamień? - tajemniczo
 853 XVI  |                  postawił na swoim. Tamten dawny prymus to aż zachorował
 854 X    |                głębiny spory kamień, potem dawszy nurka, znajdzie go na dnie
 855 XVII |                rozsądniejszym, niż gdy nań dążyli.~I był to pierwszy tryumf "
 856 IV   |                    uczciwie - o resztę nie dbał.~Był zaś z natury żywy jak
 857 XIII |               Apeninów, kołysał stuletnich dębów wybujałymi wierzchami i
 858 XVI  |                   się Sprężycki, zbajał! - decyduje Sitkiewicz głosem nie dopuszczającym
 859 I    |             prefekta:~- Introibo ad altare Dei.~Trzecioklasista w białej
 860 XVII |                    Oho! żeby to było za Ma deja, to by ci się nie upiekło. "
 861 VII  |                 podnosząc się, z teatralną deklamacyjnością, która działa na młodych
 862 XV   |             rozpoczął - nie było więc komu deklamatorstwa kontrolować.~Krzyk Sprężyckiego
 863 XV   |                  kilka kroków, rozpoznał w deklamującym dziadzie z niezawodną pewnością,
 864 XI   |                      ciągnie Izdebski - są deklinacje i koniugacje. Bez Korneliusza,
 865 XI   |              biskupem, ale jeśli nie znasz deklinacyjki i koniugacyjki, nie będziesz
 866 XI   |           Nowy-Dżersej!... Pensylwania!... Delawar!... Maryland!... Wirdżinia!...
 867 XV   |                  mieszkania Rosjanina jako delegat od grona kolegów. Było zwyczajem,
 868 XVIII|              wybucha gniewem i oburzeniem. Delegowani Sitkiewicz i Kozłowski wybiegają,
 869 IX   |                 pili słodką wódkę. Corpora delicti pod postacią nadtłuczonego
 870 II   |                      bo toto jeszcze małe, delikatne i nie przywykło"...~O dziesiątej
 871 IV   |            profesor zwraca się w sprawach "delikatnej natury", na przykład: kto
 872 XIII |        uśmiechniętą. Z chorym obchodzi się delikatnie, ostrożnie, nawet serdecznie -
 873 IX   |                   Eeee... to tylko tak bez delikatność!~Burza zdaje się zażegnana.
 874 XIII |              uprzedzającej, jakby kobiecej delikatności. Chodzi na palcach, przemawia
 875 XII  |               włosami fryzowanymi, wesoły, delikatny, uprzejmy, jest następcą -
 876 XIII |                    drażliwa w domu państwa Dembowskich - ostatecznie jednak tajemniczy
 877 I    |         Ciaputowicz, Dąbrowski, Dembowski, Demianowicz, Elżanowski, Gadomski. Gembarzewski,
 878 III  |                     zabaczułem".~- Was ist denn das: "sabba-szulem?" To
 879 XIII |                   Es war einmal ein Konig, der hatte einen grossen Floh...~
 880 X    |                   są osadzone drewniane, z desek niezbyt szerokich, skrzydła,
 881 X    |                  Oto wreszcie udało mu się deskę pochwycić. Przypiął do niej
 882 XVII |             przypatrzeć się swemu nowemu - despocie.~Obok dawnego inspektora
 883 XVII |                  Neron uosabiał największy despotyzm i największą okropność.~
 884 XVII |             zamierały ze strachu przed tym despotyzmem i przed tą okropnością.
 885 II   |           brzezinowych, giętkich, w wodzie deszczowej wymoczonych prętów...~W
 886 XII  |            ukochaną postać zakryła. Pomimo deszczu stoi bez czapki. Nie czuje
 887 V    |            przechadzce, gdy znaleźli kilka deszczułek, przynosili je Krystkowi,
 888 XII  |                posępny. Zaczął mżyć drobny deszczyk. Droga opustoszała; długie
 889 VI   |                  całość prawie jednolitą; "dętka czarna" (odróżnić ją należy
 890 VI   |              parciankami", "krowiankami", "dętkami" itp., zawsze również, dla
 891 XIV  |                    skrzydłami po głowie, a diabeł śmiał się: "Hi, hi, hi!...
 892 XVI  |                    nie kurcz. Ale co z tym diabelstwem zrobisz, jak ci w nogę wlezie?
 893 XIV  |                spokoju nie dają. Pewnieś i diabła spodziewał się tu zobaczyć,
 894 XIV  |              opętanych wypędzał, a teraz z diabłami wojować musi, bo mu w dzień
 895 V    |                    Czemuś "dał nura"?...~- Diabłaś zobaczył czy co?...~- Dajcie
 896 IX   |                   co dwója. Że też to tego diablego minusa skasować nie można!~
 897 XIV  |           przekupki, że ksiądz Siennicki z diabłem ma do czynienia, że kiedyś
 898 XIV  |                    do czynienia, że kiedyś diabły z opętanych wypędzał, a
 899 XV   |               pouczy najlepiej następujący dialog, który z małymi zmianami
 900 XV   |                   Po przeprowadzeniu kilku dialogów w rodzaju wyżej opisanego
 901 XV   |                    w prawie szutki ze mnie diełać, choć ja i uczyciel wasz,
 902 XIII |             wstrętne mikstury, osłabiająca dieta - skończyła się przede wszystkim
 903 XV   |                  nim samym skutki mlecznej diety objawiały się bardzo niezwykle.
 904 VII  |                   bery, panny, jedwabnice, diuszesy i tak dalej, trzeba wziąć
 905 XVI  |                     niebieskawy, który nie dławi jak wyziew węgla kamiennego,
 906 X    |                 porostami oślizgła deska z dłoni mu się wymyka. Widzowie
 907 VII  |             odkłada robotę, twarz ukrywa w dłoniach i siedzi długo w milczącej
 908 XIV  |                    klasztor~W samym środku długiego piętrowego gmachu, przypierającego
 909 XVIII|                    brodę, na której dzięki długiemu skrobaniu scyzorykiem jeży
 910 XV   |                 rosyjskiego.~Jastrebow, od dłuższego czasu nie golony, ze szczecinowatą,
 911 XIV  |                    przerażenia. Dopiero po dłuższej chwili odzywa się głos jeden
 912 I    |              lekcje poobiednie. Odpoczynek dłuższy, prócz świąt, "galówek"
 913 VII  |                Ułamek Iliady w przekładzie Dmochowskiego, odczytany kiedyś przez
 914 XVII |              niepokojące pytanie: Czy nowa doba będzie naprawdę lepsza?
 915 XIV  |             codziennie, po sześć godzin na dobę, odpoczywa tylko podczas
 916 XIV  |               rozłożoną księgą - gdy nagle dobiegło go z dołu zapytanie:~- Cóż
 917 XV   |              nazwał ktoś ogrodem, gdy wtem dobiegły go wygłoszone basem słowa,
 918 VII  |                    się doń twarzą, wyrzekł dobitnie:~- Głupiś!~Dembowski, znacznie
 919 XVI  |           najdalszego kloca, gruby, mocny, dobitny głos odpowiada:~- Wariat!~
 920 XVII |                celu i na uwadze: najpierw, dobro rządu, następnie - wasze...
 921 XII  |                    gorące; uśmiech - pełen dobroci, a zarazem niewypowiedzianego,
 922 VIII |                   jest do łez rozrzewniona dobrocią Wrońskiego i wszystkim,
 923 XIII |                   Javert wciąż prześladuje dobroczyńcę w piaskowym surducie?...
 924 XIII |                     Wiosna, jak wspaniała, dobroczynna królowa, przychodzi do chorego
 925 III  |                  innym. Zapowiedzią zmiany dobroczynnej bywa zwykle utrata apetytu
 926 XIII |                wydawało się, że jakiś duch dobroczynny wydobył go z dna otchłani
 927 XVII |                   Chyba... - wtrąca rektor dobrodusznie - że oskarżenie swe odwołasz...~
 928 XVII |                 Będę musiał zatem ukarać i Dobrosielskiego, i ciebie. Ponieważ jednak
 929 XVII |                   twarzy pojawił się miły, dobrotliwy, prawdziwie ojcowski uśmiech,
 930 XIV  |                   dala od ludzi, jak można dobrowolnie szukać samotności. Dziś
 931 XVII |                  było wszystkim dobrze pod dobrymi rządami rektora Wiśnickiego,
 932 XII  |               czyta opis bitwy w zaścianku dobrzyńskim. W jego czytaniu obraz utarczki
 933 XVII |         zwiastujący poranek nowej, lepszej doby.~Z tym powiewem nadpływało
 934 XIV  |            wchłaniać nozdrzami przedziwne, dobywające się z niej aromaty...~Wonna
 935 XVI  |               Panowie! - grzmi Kuszkowski, dochodząc widocznie do ostatecznego
 936 VI   |             Pobiera za nie zapłatę wysoką, dochodzącą do całej kwarty ulęgałek
 937 XVIII|                   czwartej klasy nawet nie dociągnąwszy - umarł.~Kataryniarz-Olszewski
 938 Aut  |                    może wschodu słońca nie doczekamy...~W innych warunkach ukazuje
 939 XII  |                  lodowymi igiełkami...~Aby dodać sobie energii, podniecić
 940 II   |                   ci "gumy strzelającej" - dodaje rozrzewniony Kozłowski.
 941 II   |               schować każe te "nadetatowe" dodatki, żartownisie szkolni (stara
 942 IV   |                tańczył "ułankę" z mnóstwem dodatków własnego wynalazku... Zachwycali
 943 X    |                słabszy chłopczyna, który w dodatku o kilka minut dłużej pozostawał
 944 XVII |                   niż zwykle. Uroczystości dodawała jej obecność wszystkich
 945 III  |                    siebie ostatnie słowo i dodawszy jeszcze dla nacisku energiczne: "
 946 IX   |                    twarzą, pilnuje dziewki dojącej krowę i wydaje polecenia
 947 VII  |             pamiętam.~Sprężycki cisnął nie dojedzoną gruszkę na ziemię, wyrwał
 948 III  |                    swego kolegę pod rękę z dojrzałą, poważną osobą płci żeńskiej,
 949 XI   |                    sypią się na ziemię jak dojrzałe śliwki. Co chwila któryś,
 950 IX   |              głównie dla stwierdzenia swej dojrzałości, w którą świat jakoś nie
 951 XIV  |                Ksiądz go nie dojrzał - ale dojrzały ptaki. W mgnieniu oka całe
 952 III  |                 Otóż profesor Effenberger, dojrzawszy przez silne okulary Księżopolczyka,
 953 I    |                jezuitom. Kto ma dobre oko, dojrzeć go może w dzień jasny przez
 954 XVII |                    zerknąć w tamtą stronę, dojrzeli tylko przelotnie wysoki,
 955 VIII |                kilku miesięcy do zupełnego dojrzenia. Prosi Wrońskiego, żeby
 956 VI   |                   może z czasem zajść tam, dokąd ja zaszedłem!~Marzeniem
 957 XVIII|            zaczynają skakać, popychać się, dokazywać.~- Panie Pawlicki! - wołają
 958 IV   |                    uczniowskich, nigdy nie dokazywał, nigdy się nie uśmiechał.~
 959 XVII |                    w której klasie zanadto dokazywano, wchodził spokojnie, udając,
 960 XIV  |                rozumie - postanawia jednak dokładać wszelkich starań, aby dojść
 961 XVII |          reskryptem z dnia... (następowała dokładna data nowego i starego stylu),
 962 XVII |                starego stylu), za numerem (dokładny numer), zostaję zwolniony
 963 XVII |               wypadku "raport sekretny", z dokładnym wskazaniem winowajcy.~Winowajca
 964 XI   |                   audire!... Czas przeszły dokonany: amavi, monui, le...~W tejże
 965 V    |                   rozeznać przedmioty. Nie dokończone meble, deski oparte o ścianę,
 966 VI   |         pozostawiając na ławce kajet z nie dokończonym tytułem.~Wszystko to zostało
 967 XV   |                      obie damy nie dały mu dokończyć, lecz pochwyciwszy malca
 968 XVI  |          dziecięciem. - Czyś zapomniał, że doktor Dobrzelewski zabronił ci
 969 XIII |               częstsze konsylia lekarskie. Doktorzy dręczyli go nieustannym
 970 XV   |               Walecznych tysiąc, Jastrebow dołączał swój bas do chóru i grubą
 971 I    |          przedziera się przez mgłę. Jednak dolatuje, gdzie trzeba. Świadczą
 972 XVIII|                  takiej "wizycie" nie może doliczyć się kwiatów na klombach,
 973 XIII |                  przewraca kilka kartek.~- Doliny zabrzmiały trąb odgłosem.
 974 VI   |               Jeśli nauczy się w dużym "B" dolny brzuszek czynić wypuklejszym
 975 II   |                    nie mam dać! I orzechów dołożę.~Oczy Kozłowskiego nabierają
 976 XVII |                    wam zimno, to niech Jan dołoży drzewa do pieca...~I wychodził -
 977 VIII |                  zdrowa, silna organizacja domaga się ruchu, wysiłków fizycznych,
 978 I    |                 krzywy, w ziemię zasunięty domek, nad którym zawsze o tej
 979 XI   |                    nie zadano. Wreszcie na domiar szczęścia, była to środa,
 980 II   |             nadpłatą. Z miasta i ze wsi, z domów urzędniczych i rzemieślniczych,
 981 XVII |                  głosy, do wrzasku ptactwa domowego podobne:~- Palacz!... Kopcidym!...
 982 V    |                   wieczorem ku drewnianemu domowi, ozdobionemu zielono - czerwonym
 983 IX   |                    święto uczniowie wraz z domownikami odczytują głośno Żywoty
 984 I    |                  całkowicie z dziecinnych, domowych przyzwyczajeń, kleją się
 985 VI   |                  usta rażąco szerokie, nie domykające się, z których wyzierają
 986 XII  |                rześkim chórem.~Któż by się domyślił, że ten szczupły młodzieniec,
 987 XII  |             Słowackim...~Z tych napomknień domyślniejsi odgadują właściwego twórcę
 988 XV   |                    stale nie golonym i nie domytym obliczem, z długimi włosami,
 989 XVII |            odchodzi, żeby już nigdy w roli donosiciela przed Wiśnickim nie stanąć.~
 990 XVII |                   bez litości "lizusów" i "donosicieli", jednak marny ten rodzaj,
 991 IV   |                    za szpiegostwo!~- To za donosicielstwo!~- To za intrygi u inspektora!
 992 VI   |                    Sprężycki i Welinowicz, doówczas przyjaciele najserdeczniejsi,
 993 V    |                    nie można było do niej "dopasować" - stale służyła chłopcu
 994 IX   |                 zupełnie do jej figury nie dopasowanym. Trudno zrozumieć, jak w
 995 XIII |                    tym przetworzeniu można dopatrzeć w bladym, bezsilnym chłopczynie
 996 XV   |             nietrudne piśmienne ćwiczenia. Dopełnili tego wszyscy - z wyjątkiem
 997 IV   |                    dlań nie było.~Ślimacki dopiął swego: skończył gimnazjum,
 998 I    |                 drugi raz dzwonili?~- Nie, dopiru pierwszy.~- Nie gadaj!~-
 999 X    |               rzuca głową, parska i szybko dopłynąwszy do brzegu, w kilku susach
1000 I    |              błękitne poranki głos dzwonka dopływa aż do krańców miasta, gdzie