Part

8055 III  |             wyraziła wielkie zdziwienie.~- Wieprz!...~Wyrzuciwszy z siebie
8056 VII  |                    dalej, trzeba wziąć i - wieprzkom do koryta wyrzucić?~- Co
8057 XVIII|               czworonogów, od gołębi do... wieprzów i rumaków i zasłynął wkrótce
8058 VII  |                 Kiju mój! ty, starości mej wierna podporo!~Prowadź mnie...
8059 Aut  |             nauczyciel języka rosyjskiego, wiernie z natury odmalowany. Niepodobny
8060 XIII |                   uwieść! Przysięgliśmy ci wierność i tę zachowamy aż do śmierci -
8061 VII  |                 Zawsze on mi się przy tych wierszach przypomina.~- Jednakże -
8062 XII  |        niecierpliwie, zaniepokojony jakimś wierszem, jakby chciał powiedzieć:~"
8063 VII  |                   Koledzy przysłuchują się wierszowi z powagą. Dobrzy, prości,
8064 VII  |             Sprężycki całą duszą zatonął w wierszu sielankowym. Żywy jak iskra,
8065 XII  |                   cały zasób zapamiętanych wierszy. Teraz myśli o ich autorze.~"
8066 XIV  |                    to się stanie, wówczas, wierz mi, dziecko, dla natrętów,
8067 VII  |                łowić.~Rosło na tym placyku wierzb kilka oraz kilka zdziczałych
8068 X    |                 wypłynął!... O... tam, pod wierzbami... Widzicie?~W odległości
8069 X    |                    jeden z brzegów zarosły wierzbiną - wychyliła się z wody najpierw
8070 X    |                   głębokość, oraz na Kępie Wierzbinowej, gdzie drzewa dają cień
8071 XIII |                stuletnich dębów wybujałymi wierzchami i miotał słabym płomieniem
8072 XIV  |                  korzeniach wedrzeć się na wierzchołek którego z drzew, a stamtąd
8073 XIV  |                   zawołanie sfruwała doń z wierzchołka wysokich drzew, pozwalała
8074 X    |                konia, utonął w niej wraz z wierzchowcem. Ale co innych odstrasza,
8075 I    |                 się i szyję wyciągają niby wierzchowiec kawaleryjski na głos trąbki
8076 XIV  |                       wtrąca sceptyk - nie wierzcie mu! On tylko taką sobie "
8077 VI   |                    tylko przez zęby:~- Nie wierzę...~Zapalczywszy od niego
8078 X    |                zamyka usta, nosem oddycha, wierzga piętami, ile ma siły. Nie
8079 XIV  |                wierzycie?...~- Co mamy nie wierzyć!... - przytwierdza drugi. -
8080 XIV  |                powiadam: palca... Może nie wierzycie?...~- Co mamy nie wierzyć!... -
8081 XII  |                    nadzieja szkolna,~Kiedy wierzyłem w przyszłość płomienista
8082 XVI  |                  dokażę.~- Nie bardzo w to wierzymy.~- Przyjdźcie, to zobaczycie.~
8083 XVII |            drzewami albo na przyzbie chaty wieśniaczej, przy kwaśnym mleku lub
8084 VII  |                gadać". Wybuchy romantyczne wieszcza, którego znał dotąd tylko
8085 XI   |              zaszło - pociąga miły, świeży wietrzyk, jakby wywołujący z czterech
8086 VII  |             słodkim rozrzewnieniem kończy:~Wietrzyku! co tu sobie lekko polatujesz,~
8087 XV   |             których suszyła się bielizna i wietrzyła pościel. Po pewnych znakach
8088 VIII |                 jenerała"... la femme d'un wieux general.~Luceński wydostał
8089 XIV  |                  prostopadłym. Chyba tylko wiewiórka potrafiłaby po splątanych,
8090 XIV  |             Wszakże nikt nie "prosi" go na wieżę benedyktyńską, na dzwonnicę
8091 XV   |                    kwatermistrzu, nadzorcy więzienia i dwóch sekretarzach magistratu,
8092 XIII |                   przede wszystkim ponura, więzienna ciemność, otaczająca dotąd
8093 IX   |                    określają wyrażenia: "z wiktem" i "bez wiktu", albo: "na
8094 Aut  |                Warszawa, w czerwcu 1918 r. Wiktor Gomulicki~
8095 XIII |                    w tym czasie arcydzieło Wiktora Hugo, wzruszające całą Europę,
8096 IX   |                wiktuały. Zwykle zapas tych wiktuałów w ciągu roku szkolnego odnawia
8097 IX   |                   jej zawartość stanowią - wiktuały. Zwykle zapas tych wiktuałów
8098 III  |                przy chłopskiej siermiędze.~Wilczy apetyt, apatyczne spojrzenie,
8099 VII  |                  Nierzadkim gościem bywała wilga, pogwizdująca co kilka chwil
8100 VII  |                 czuje na policzkach świeże wilgotne tchnienie gaju olchowego;
8101 XIV  |               innego ojca łyknąć kieliszek wina i zaopatrzyć się w tabakę,
8102 XI   |               Portsmut... Wermont, stolica Windsor... Masaczuzet, stolica Boston...~
8103 XVII |                będę wiedział, kto naprawdę winien?~- Ja mówię, że Dobrosielski.~-
8104 V    |                  piły, świdry, śrubsztaki, winkielaki, piony, bory, bankajzy -
8105 XIV  |                ogóle osoby starsze, którym winniśmy miłość, cześć, wdzięczność,
8106 XVII |            dokładnym wskazaniem winowajcy.~Winowajca otrzymywał surową karę -
8107 XVII |                     z dokładnym wskazaniem winowajcy.~Winowajca otrzymywał surową
8108 IV   |                   wszystkich przewidywany. Winszowali go też wybranemu wszyscy -
8109 XVI  |                  Cóż takiego?~- Nagroda.~- Winszujemy! Ale... w każdej klasie
8110 I    |             łoskotem ciężkie, okute drzwi, wiodące razem do szkoły i do klasztoru.~
8111 VIII |                  że gdyby przepłynął kilka wiorst pod wodą lub berlinkę kilka
8112 X    |                 rzeki.~W odległości blisko wiorstowej stamtąd znajdował się most,
8113 V    |                  kącie poruszyły się nagle wióry - spomiędzy wiórów wybiegło
8114 X    |            buchnęły krzyki...~- Czółna!... Wioseł!... Bosaków!... Ratujcie,
8115 VIII |                  stołu, gdzie przygotowała wiosenne przysmaki: młodą rzodkiewkę,
8116 XVII |           strumienia padnie gorący promień wiosennego słońca, wywołuje takiż sam
8117 X    |            płytkich jej zatoczkach, nocami wiosennymi rechoczą żaby tak głośno,
8118 XVI  |             czółnem podpłynąć. Żeby mi był wiosła nie podał, poszedłbym na
8119 X    |               wodne "sporty", rybołówstwo, wioślarstwo, kąpiele. Uczniowie oddają
8120 X    |              Skierowali się tam, podsunęli wiosło. Ręka chwyciła je kurczowo.
8121 IX   |                  się niezrównanymi czarami wiosny i młodości.~Chłopcy rozłożyli
8122 XI   |               krzyczy na całe gardło. - Co wirabiacie, wariaty, baranie głowy,
8123 X    |                   zalewany pianą, walczy z wirami i prądem gwałtownym. Zwyciężył
8124 XI   |                   Delawar!... Maryland!... Wirdżinia!... Kentuki!... Teneze!...
8125 IX   |                    już bagatela. Może gelb wirginien... może drajkenig... może
8126 X    |               naprzód, rozbija zapienioną, wirującą powierzchnię wody - znika.~
8127 XI   |                   chrabąszczami.~- Prymus, wirzuć za drzwi ten robak! - woła
8128 IV   |                   wyższej, innych promocja wisiała "na włosku". Do ostatnich
8129 XIV  |                  co? Nie ma w moim ogródku wisien kwaśnych, gruszek niedojrzałych,
8130 XVI  |                deski i Narwią, a następnie Wisłą spławić do Gdańska.~W gromadce
8131 XVII |                   w roli donosiciela przed Wiśnickim nie stanąć.~Pod kierownictwem
8132 VII  |                    kilka zdziczałych drzew wiśniowych, rodzących owoc nawet dla
8133 XIV  |               czasem rękę wyciągnie, jakby witał nowo przybywających gości
8134 IX   |             prefesor... Jakie szczęście!~- Witam kochaną panią i - proszę
8135 VII  |                 początku stulecia, których wizerunki przechowały się na starych
8136 Aut  |                     Konstanty Gorski. Moją wizję ludzi i spraw dawno zamarłych
8137 XVIII|                   Zwykle po każdej takiej "wizycie" nie może doliczyć się kwiatów
8138 IX   |                treści:~Podczas dzisiejszej wizyty odkryłem karygodne nieporządki.
8139 XII  |        Sprężyckiego konie zwalniają biegu, wjeżdżając pod górę. Już on jest w
8140 VII  |                  to powiedzieć?... świdrem wkręcają się w głowę - jak na przykład
8141 XIV  |                   i erudycji. Prócz łaciny włada doskonale językiem greckim
8142 X    |                  usnął... był ocalony!~Ale Władka, po najdłuższym nawet śnie,
8143 X    |             spokojnie:~Wiem już wszystko o Władku...~- Co wiesz?... skąd?... -
8144 III  |                 niego w parze przytępienie władz umysłowych. Jego jasne,
8145 IX   |                     że przy końcu kwartału właściciele "skrzynek" do dzielenia
8146 IX   |                    cudu mieści się w dwóch właściwościach jej charakteru: jest wyrozumiała
8147 XV   |            młodzież, jak starszych pewnymi właściwościami obyczajów i charakteru,
8148 XVII |              Luceńskiego, zajmując o wiele właściwsze dla siebie miejsce: w kącie
8149 III  |               przypadkowo, że posiada swój właściwy rodowód.~Księżopolczyk jest
8150 XIV  |                  zakonników; prawa stanowi własność uczniów i nauczycieli.~Pomimo
8151 XIII |            Dembowskiego była podwójnie ich własnością: nie tylko należała do nich,
8152 XVII |                  najlepszym uczniom obniża własnowolnie stopnie, że skazanych na
8153 XIII |                     Próbowali nawet ułożyć własny język, ale im się to nie
8154 XVIII|        Sprężyckiego, Bellona, Sitkiewicza, Właszczuka, Petrykowskiego i innych.~
8155 XVIII|                  kiedyś takie bogactwo!~Po Właszczuku zadziwia kolegów Petrykowski -
8156 IX   |                    starej jabłoni; czwarty wlazł na górkę stajenną, położył
8157 XVI  |         diabelstwem zrobisz, jak ci w nogę wlezie? Zupełnie jakby kundel zębami
8158 XVI  |                     Mianowicie:~ad primum, włóczący się nocą po cmentarzu mógł
8159 XVI  |                 długich, ciężkich, leniwie wlokących się tygodni, wypełnionych
8160 VIII |           niedawnej chorobie ledwie nożyny wlókł za sobą. Niewiele myśląc
8161 IX   |               drobnej, zagonowej szlachty. Włościanie jeszcze nie odważają się
8162 III  |                pauzy. Miał na sobie prostą włościańską sukmanę, ale do jednej z
8163 II   |                Pewnie "parcianka".~- Nie, "włosianka". Na wierzchu skóra prawdziwa.~-
8164 XIV  |                     bez zębów, bez jednego włoska na wygolonej twarzy, nieustannie
8165 XIII |                  Rinaldini, wielki bandyta włoski, czyli tajemniczy gość -
8166 IV   |                innych promocja wisiała "na włosku". Do ostatnich należał Kozłowski,
8167 XV   |              wymagał - pragnął tylko, żeby wlubili się w rosyjską poezję i
8168 XVII |                    głosów, gdyby nie nagłe wmieszanie się Sprężyckiego.~Sprężycki,
8169 Aut  |                podziw wprawiła. Do takiego wmyślenia się i wczucia w cudzą duszę
8170 V    |                 szafy z próżnymi, czarnymi wnętrzami, stosy wiórów na środku
8171 XIV  |                   własne oko, w mokrym jej wnętrzu odbite. Bracia Polkowscy
8172 X    |           Grąbczewskiego, zaczęli krzyczeć wniebogłosy:~- Lutek i Władek!... olaboga!...
8173 XVII |                    praktyki. Mimo wszystko wniosek przeszedłby był większością
8174 XVII |              Inicjatorzy wiecu wystąpili z wnioskiem, żeby ustępującemu inspektorowi
8175 II   |          przychodzi nowy uczeń; to stolarz wnosi nową ławkę; to któryś z
8176 XI   |                trudnością utrzymują powagę wobec uczniów. I teraz, zgrzany
8177 XV   |                   już opróżniona butelka z wódką. Wódkę pił Rosjanin szklanką,
8178 X    |                 pianą bryzga istna otchłań wodna.~Otóż Kucharzewski, po wejściu
8179 X    |                  jakże tu mogą nie kwitnąć wodne "sporty", rybołówstwo, wioślarstwo,
8180 X    |                   drugi i dziesiąty mokra, wodnymi porostami oślizgła deska
8181 VII  |                   esktramecistów", rej tam wodził. Gdy postawiony na "mecie"
8182 II   |                   A gdzie ty "stoisz"?~- U Wojcieszkowej, na Starym Mieście, wpodle
8183 XIII |               kołnierzyku całą chronologię wojen krzyżowych, którą przy wydawaniu
8184 XVII |              drugim drugiego, opowiadał im wojenne epizody swego życia. Miał
8185 XIII |                    trudnego? Poszedłbym na wojnę i tak bym manewrował, że
8186 XVI  |                  powietrza, głodu, ognia i wojny"...~- I cóż Luter? - dopytują
8187 XIII |                  opuści wodza swojego i do wojska przejdzie. Który zaś głowę
8188 I    |                kawaleryjski na głos trąbki wojskowej. Potem uśmiech rozszerza
8189 XVII |                  nauczycielom salutował po wojskowemu, a do przechodzących uczniów
8190 ZeSt |                    synek, - To tatuś był w wojsku?...~- Od mego mundura szkolnego!~
8191 V    |                bądź głupi!~- Już po naszym Wojtku... Ach! Już umarł!... Już
8192 IV   |               ustach położył, obejrzał się wokoło.~- Baczność, uwaga... nikogo
8193 XVII |               tytuły: "oszol", "barrran", "wól", którymi tak hojnie szafował
8194 XVII |              Chodźcie, dzieci, do szkoły - wołał - czekamy was z utęsknieniem!
8195 XVIII|                  Sprężycki! - rozległy się wołania. ~Sprężycki oddalił się
8196 XVIII|                   kwiat jakiś. Usłyszawszy wołanie odwraca się ruchem niechętnym.~-
8197 XVIII|              Kozłowski! - powtarzają inni.~Wołany odchrząkuje, brodą zabawnie
8198 II   |             łopatce.~Znaleźli z trudnością wolne miejsce. Protektor sadza
8199 VII  |                  krytyczniej.~Pewnego dnia wolnego od lekcji Dembowski przyszedł
8200 VIII |               nadzwyczaj pilny, korzysta z wolnej godziny, aby przepisać kilka
8201 VI   |             zajechać" do biura powiatu na "wolnonajemnego" z pensją stu złotych na
8202 XVII |                     na zydlu, i w chwilach wolnych, nałożywszy wielkie w oprawie
8203 XII  |               Chabrowski zdaje się nie być wolnym od tej specjalnej ekscentryczności.
8204 II   |                  piórem i atramentem. Ale "wolontariusze", przybywający wprost z
8205 XVII |                ogona łokieć!~- Cygarnicę z wołowej kości!~Rzucił się z podniesioną
8206 XIV  |           dobywające się z niej aromaty...~Wonna i obfita jest ta kuchnia
8207 XVI  |                    tej chwili zdają się im wonniejszymi niż róże saarońskie, niż
8208 XIII |              cokolwiek głowę; całą twarz w wonnym gąszczu zanurza. Nozdrzami,
8209 XIV  |                 Odstawił konewkę, wydostał woreczek płócienny; zaczyna sypać
8210 II   |                  przyjdź do mnie. Mam cały worek.~- Oho! A gdzie ty "stoisz"?~-
8211 IX   |                    przywożą ze sobą ze wsi worki kaszy, mąki i grochu, połcie
8212 II   |             śmieszni ci nowicjusze w swych workowatych mundurkach, w za długich,
8213 VI   |                 się w palcach ugniatać jak wosk.~Małe kulki tego ciasta
8214 VI   |                 objaśnić trzeba, że pióra "woskowane" odznaczają się przedziwną
8215 VI   |                   wyjątkowych, takich jak "woskowanie" piór i ich "hamburyzowanie".
8216 VI   |                   doskonale temperowanych, woskowanych i hamburyzowanych.~Zupełnie
8217 XV   |                    do ucha i powiedział: - Wot frantik Paljaczok!... Odtąd
8218 XV   |                    Iz biezdn Ty wiecznosti wozzwat...~Rzecz była do pojęcia
8219 XIII |              czemuś tarł powieki?~- Coś mi wpadło w oko.~- Kłamiesz, Bronek!~-
8220 X    |                 pobiegli pędem do miasta i wpadłszy do mieszkania urzędnika
8221 XIII |              pamiętaj, z okropnym krzykiem wpadniecie na scenę wołając: "Niech
8222 IV   |                odpowiadał. Rybie jego oczy wpatrywały się w przeciwnika spokojnie,
8223 XVII |            poczciwym spojrzeniem obejmował wpatrzoną w siebie młodzież.~Gdy za
8224 XII  |                  Sprężycki stoi w miejscu, wpatrzony w mgłę, która mu ukochaną
8225 XI   |                 górę. Kilkadziesiąt innych wpełzło na profesora drapiąc go
8226 XVI  |              Kuszkowskiemu: czy przepłynąć wpław Narew, naprzeciw Murowanki,
8227 I    |            szeleszcząc rytmicznie stopami. Wpłynęła bocznym wejściem do kościoła
8228 XV   |             kolegów. W małym tylko stopniu wpływała na to jego narodowość oraz
8229 IV   |                kolegom. Są tacy, co znając wpływy i wysokie stosunki prymusa,
8230 II   |          Wojcieszkowej, na Starym Mieście, wpodle Reformatów.~Piotruś wyraża
8231 XIV  |                  większe jeszcze zdumienie wprawiają wszystkich bracia Polkowscy,
8232 Aut  |                 która mnie samego w podziw wprawiła. Do takiego wmyślenia się
8233 XV   |                  jego udana pewność siebie wprawiły w zachwyt słuchaczów i słuchali.
8234 XVII |             wówczas oblicza najśmielszych, wprędce jednak odzyskiwali odwagę
8235 XVI  |               uwagi. Radzicki ma głos.~Po "wprowadzeniu sprawy", krępy, zapalczywy
8236 II   |            obchodzić oprócz tego, co go tu wprowadził, nazwał dwukrotnie "głupcem"
8237 XIII |                kostce. Leczono mu ją źle i wprowadzono w stan tak groźny, że już
8238 XI   |               chrabąszcza za kołnierz albo wpuścił do rękawa. Ofiara figla
8239 XI   |                    zechcę. Żeby mnie tylko wpuścili do ogrodu benedyktyńskiego.~-
8240 XI   |                benedyktyńskiego.~- Ba, nie wpuszczą...~- To i cóż! Będzie dosyć
8241 II   |               siebie, i otworzywszy drzwi, wpycha go do środka. Malec wpada
8242 I    |                    sobie usta gorącą kawą, wpychają do tek książki, jabłka,
8243 XVI  |                  jedną stronę i już miałem wracać, gdy licho kurcz przyniosło.
8244 VII  |                  utkwił chłopcu w pamięci. Wracając do domu, w myśli go sobie
8245 XIV  |                 zacieśniłoby się pole jego wrażeń i spostrzeżeń!~Wszakże nikt
8246 VII  |                  nauczyciela - wszystko na wrażliwego chłopca działa przygnębiająco.~
8247 VII  |                    powagą. Dobrzy, prości, wrażliwi chłopcy tak silnie odczuwają
8248 XIV  |                 się wyjątkową na te rzeczy wrażliwością, jest on aż do łez wzruszony.
8249 XI   |         popielatość.~Sprężycki, nadzwyczaj wrażliwy na barwy, głosy, zapachy,
8250 X    |                   pobliżu jego koła szumi, wre i białą pianą bryzga istna
8251 XII  |                 rozdziału.~Po tych słowach wręcza książkę siedzącemu z brzegu
8252 XV   |                 przez siebie Dzierżawina - wręczał ją któremu z uczniów do
8253 IV   |                  obecności ich mam i cioć, wręczono nagrody i listy pochwalne.
8254 VIII |                   Kucharzewskiego, żeby mu wręczyć - list pochwalny.~Olbrzym
8255 XVII |              odpowiedział:~- Nie, bo mi ją wręczył "Madej"...~Cała szkoła nazywała
8256 XIII |             Wczoraj to się nawet czubiły z wróblami o gniazda przy kościele.~-
8257 XVII |                   za nim dalej, niby stado wróbli za rarogiem, krzycząc, drażniąc
8258 XII  |           zapomniał o psich figlach; nawet wrodzona żywość Sprężyckiego ustąpiła
8259 XVII |              wszyscy za jednego", wreszcie wrodzone młodym duszom poczucie jedności -
8260 IV   |                 umysłu, ale trwoga i spryt wrodzony przyszły mu naraz z pomocą.
8261 XI   |                  przygotować i wypuścić na wroga nowe hufce.~Wrogiem jest
8262 XVIII|                dziurki w nosie. Niech moje wrogi uczą się. Niech tłumaczą
8263 XI   |              wypuścić na wroga nowe hufce.~Wrogiem jest nauczyciel; wojsko
8264 XIV  |                wielką, podartą, do gniazda wroniego podobną czapką i z koszykiem,
8265 VIII |                    Wszakże to tylko dzięki Wrońskiemu Kucharzewski, dla którego
8266 VIII |                  nieznacznie do maleńkiego Wrony. Ostatni, któremu przypadła
8267 IX   |                  ściany i brzęczą szyby od wrzaskliwego chóru:~Pijmy zdrowie Mickiewicza!~
8268 XVI  |                    odpowiedzi chór krzyczy wrzaskliwie, lecz jednozgodnie:~- Bohater!!...~
8269 II   |                   kwartału nie przekracza, wrzątek zaczyna z wolna stygnąć
8270 XVI  |                  się Sitko? Zbajał!...~Gdy wrzawa uciszyła się, zabiera znów
8271 XVIII|                    Osowski śpieszy uciszyć wrzawę.~- Sitkiewicz ma głos -
8272 VII  |                  na "mecie" kręcił się jak wrzeciono i podskakiwał, równie trudno
8273 II   |                    prościejsze. Po okresie wrzenia, burzenia się, rozpryskiwania,
8274 XIV  |              równocześnie twarze do rury i wrzeszczą:~- Tam jest nie jedno oko,
8275 II   |                   Piotruś!...~- Piotruś? - wrzeszczy tamten starając się przekrzyczeć
8276 XVI  |               wystąpił z gromadki.~- Czego wrzeszczycie, wariaty?~- Twoja sztuka...
8277 XVI  |               wiesz, jak się to stało, ale wrzeszczysz na całe gardło: "Olaboga!
8278 X    |                  nie brak i takiego, który wrzuciwszy do głębiny spory kamień,
8279 VIII |                chwyciwszy półżartem malca, wsadził go do teki, przykazując,
8280 Aut  |                   dusze padał lęk, że może wschodu słońca nie doczekamy...~
8281 XI   |              zenitu rozbłękitnia się, a na wschodzie szarzeje i przechodzi w
8282 I    |                       Inspektor pewnie się wścieka...~Już nie biegną, ale pędzą.
8283 XVI  |                swego bohaterstwa?~- Jestem wściekły na swoją głupotę!~- Skończone.
8284 XV   |                 milczeniu, okropnym, razem wściekłym i pełnym przerażenia wzrokiem -
8285 II   |                 rządowych i prywatnych, na wsiach własnych lub cudzych, przy
8286 XV   |                  samą przyrodę człowiekowi wskazane pożywienie oraz za lek uniwersalny
8287 XVII |              raport sekretny", z dokładnym wskazaniem winowajcy.~Winowajca otrzymywał
8288 XVII |             zachęci, w uczeniu się pomoże, wskazówek potrzebnych udzieli.~Nowy
8289 XI   |                   dwóch palcach: wielkim i wskazującym, trzyma szczyptę tabaki.~
8290 IV   |                  Baczność, uwaga... nikogo wskazywać nie można... To tajemnica
8291 X    |                 ale to złudzenie. On tylko wskoczył na "pierzydło" i siadł na
8292 XIV  |                     on z tego skorzystał i wślizgnął się chyłkiem do środka.~
8293 XIV  |             religii; do połowy klasztornej wślizguje się niekiedy, cicho pomykając
8294 I    |                 zdyszani do szkoły. Ledwie wśliznęli się na korytarz, kulawy
8295 VI   |                zajęty właśnie wykonywaniem wspaniałego nagłówka na "Ćwiczeniach
8296 II   |                   krzyki.~Tamten pomaga mu wspaniałomyślnie zbierać książki, jabłka,
8297 XI   |                usposobiony, postanawia być wspaniałomyślnym.~- Książki zamknijcie! -
8298 XVII |              mundurowy. Człowiek niknął we wspaniałościach szaty urzędowej.~Kazanie
8299 X    |              sąsiedztwa rzeki? Nie widzieć wspaniałych zachodów słońca, odbijających
8300 II   |                   na moście staromiejskim. Wsparł się obiema rękoma o poręcz -
8301 XV   |                     A gdy mały deklamator, wspiąwszy się na palce, dyszkantem
8302 V    |             wygodnie, jak w łóżku, łokciem wspierając się na poduszce.~Na widok
8303 XI   |               idzie do pieca, na palce się wspina - ale chrabąszcz lata pod
8304 XIV  |         umieszczoną tak wysoko, że "knoty" wspinać się do niej muszą na palcach,
8305 XIV  |                   może, unika, że nawet ze współbraćmi zakonnymi jak najmniej przestaje.~
8306 III  |                   zasługują wyłącznie - na współczucie.~Należał do nich ten syn
8307 XV   |                      zapytał Bronek głosem współczującym.~Odpowiedzią był jęk, po
8308 IV   |                     ale nie ma się miłości współkolegów.~Ślimacki, który przed miesiącem
8309 VIII |                  lub "ślepą babkę", lecz - wspólna nauka. Chłopcy przysposabiają
8310 XVIII|                 tego, co ojciec i stryj po wspólnej naradzie o jego losie postanowią.~-
8311 XVI  |               nawet koleżeństwem zbliżeni, wspólnością losów związani.~Ale nareszcie
8312 III  |                   o szkole, nauczycielach, współuczniach...~Musiano mu nieustannie
8313 XVI  |              zbudziło u pozostałych popędy współzawodnicze. I ten, i ów zamyśla się -
8314 XII  |                  Rzadko i tylko mimochodem wspomina o Krasickim i Karpińskim,
8315 XIV  |                    bytności w pustelni nie wspominać.~Gdyby wyznał prawdę, wyśmiano
8316 X    |              pamięci. Dotąd ją niezawodnie wspominają.~Stało się to w środku zimy,
8317 XIII |                rodziców.~- I ty nic mi nie wspomniałeś!~Tamten milczy zakłopotany.~-
8318 XVIII|                  zamyka.~Otóż dziś powodem wspomnianego już zdenerwowania pana Pawlickiego
8319 XVIII|                    odkrzykuje, z kolan nie wstając. - Nie przeszkadzajcie mi!
8320 XVI  |                 tygodniem - tłumaczy się - wstałem z łóżka po ciężkiej chorobie.
8321 XVII |          zwierzchności" uczniowie z miejsc wstali, on jeden tylko pokłonił
8322 V    |               głupi... a?... Poczekajcie - wstanę, to wam wszystko... a...
8323 XVII |                 nie spostrzegając tego, ma wstąpić w rynsztok, nie mógłbym
8324 XVIII|              uzbieram potrzebny "fundusz", wstąpię do gimnazjum, potem do uniwersytetu...~-
8325 XIII |                  pokoju i do duszy chorego wstąpiło jakby słońce. Skończyły
8326 III  |                groźnie potrząsał...~- Sara wstawaj! - krzyczał - natichmiast!
8327 VI   |             przytwierdzonymi na jedwabnych wstążeczkach ćwiartkami różnokolorowej
8328 II   |                wielkie kokardy z kolorowej wstążki, wysuwające się spod kołnierza
8329 XII  |                  Droga opustoszała; długie wstęgi lasów, zamykające horyzont,
8330 XI   |                 już odgadli znaczenie tego wstępu. Rzucają sobie zarazem porozumiewawcze
8331 IX   |                   tę stancję prawie zawsze wstępują do seminarium.~Inne stancje
8332 IV   |                  żadnej nie krzywdząc. On, wstępując na katedrę dla podania profesorowi
8333 III  |                 razowiec, odwracają się ze wstrętem od grochu, siemię lniane
8334 XVII |              dzwonienie "na zmianę", które wstrząsało murami szkolnych korytarzy,
8335 XVII |                 Oni wówczas uczuwali nagły wstyd, przestawali krzyczeć, wracali
8336 XVII |              jednak zdradzał, że zaczynają wstydzić się swego postępowania.~
8337 XVII |                nieodpowiednim i brzydkim". Wstydzili się tego. Wszystkich też
8338 XII  |              uczniów jest tego rodzaju, że wstydziliby się okazywać mu nieposłuszeństwo,
8339 Aut  |           składających się na Wspomnienia, wsunąć jeden jeszcze, na który
8340 I    |             zawieszenie czapek na kołkach, wsunięcie tek we właściwe przegródki.~
8341 III  |                     panie, tak... skąd sze wsząleś? ~Chłopiec milczał, żuł
8342 XI   |                  opuszcza.~Po jego wyjściu wszczyna się harmider nieopisany.
8343 XVII |                  mógł. Ściśnięty został ze wszech stron przez niebieskie mundurki,
8344 XIV  |                   nauczy się być zupełnym, wszechstronnie rozwiniętym człowiekiem.~
8345 XIV  |            drzewami zarosły, pełny ptactwa wszelakiego, które na wiosnę tłumnie
8346 XIV  |                     że skłamał. Nienawidzi wszelkiego brudu w znaczeniu zarówno
8347 II   |                    nie ma żadnego państwa. Wszyscyśmy koledzy i kwita! Mów do
8348 X    |                  wysiłków zaniechał - żeby wszystkiemu dał spokój. Ale on nie jest
8349 XVI  |              zwracają się na nią ciekawie. Wtajemniczeni w sprawę zatykają usta czapkami.~-
8350 II   |                     żadna siła nie potrafi wtłoczyć w porządną, wychowawczą
8351 VIII |                 dziennika zapiszę! Olbrzym wtłoczył się do ławki, głowę wsunął
8352 V    |                   tu samogłoska "a", którą wtrącał co kilka słów bez żadnej
8353 XIV  |                  może. Więc twarz w liście wtuliwszy, odpowiada niewyraźnie:~-
8354 XI   |                  potem kilkunastu chłopców wtyka nauczycielowi pod nos kajety,
8355 XVIII|                   jeden jedzie do bogatego wuja, który ma losem jego pokierować.~
8356 V    |                   rymy składał, a Skarga i Wujek z kazalnicy przemawiali.~
8357 I    |                    Skargi i księdza Jakuba Wujka, którzy w tych murach długie
8358 IV   |                przylądkami, międzymorzami, wulkanami - wykładał bowiem geografię.~
8359 II   |                    rzędów ławek. Po drodze wybębnia mu pięścią marsza to na
8360 XVII |             przestępstwa, jak na przykład: wybicie szyby w klasie, splamienie
8361 IX   |           posiadają nadto swego "dozorcę", wybieranego spośród uczniów najstarszych,
8362 VII  |             równych odstępach czasu zegar, wybijający kwadranse i godziny na wieży
8363 XVII |             Zaniechał też dawnego zwyczaju wybijania końcówek pięścią na plecach.~
8364 XVII |           powiedzieć panu rektorowi, że to wybił Dobrosielski...~Rektor udaje
8365 XVI  |                godzina "sądu ostatecznego" wybiła. Skończyły się egzaminy,
8366 XVII |              Wczoraj, proszę pana rektora, wybili w naszej klasie szybę...~-
8367 XVII |               powiedział, że szyba została wybita przez... no zgadnij przez
8368 XV   |                jego jakby ostrymi ćwiekami wybite:~Chaosa bytnost' dowremiennu~
8369 IV   |              zrobiono Sprężyckiego. Był to wybór zupełnie naturalny, zasłużony
8370 IX   |            sięgając po świeżo ukrajany łom wybornej babki waniliowej, mruży
8371 IV   |                   to nie jest "prezydent z wyborów", że ogół obywateli tej
8372 XVII |              budził się w tych nielicznych wybrańcach losu, którzy unikali szczęśliwie
8373 IV   |                 orację".~Potem szczęśliwym wybrańcom losu, w obecności ich mam
8374 IV   |            przewidywany. Winszowali go też wybranemu wszyscy - prócz Ślimackiego.~
8375 XIV  |                okazać się mniej odważnym i wybredniejszym niż ogół kolegów?~Tradycja,
8376 XI   |          odmówiwszy modlitwę, z hałasem, z wybuchami śmiechu, z głośnym potrząsaniem
8377 VIII |                   Kucharzewski przerywa mu wybuchem śmiechu.~- Wiesz, Wrono,
8378 XIII |                   kołysał stuletnich dębów wybujałymi wierzchami i miotał słabym
8379 VI   |              kolorową bibułką, wychuchany, wycackany, nosił na pierwszej karcie
8380 VIII |                    w oba policzki ogniście wycałowywa. Urodzony deklamator zapalił
8381 XIII |                  rękami za szyję i poczyna wycałowywać. ~Z oczu płyną mu łzy gorące...~
8382 XV   |            pożywienie?" {kak pożywajetie); wychodząc znów oznajmia wszystkim: "
8383 XVII |                dołoży drzewa do pieca...~I wychodził - a klasa stawała się nagle,
8384 XVII |                    wszystko, co z ust jego wychodziło. Jednak, licząc się z chwilą,
8385 III  |              takich, niekiedy i starszych, wychowańców. Spóźnili się z nauką, bo
8386 VI   |              porusza szczękami. Ale gdy ci wychowańcy wiejskich zaścianków mocnymi,
8387 XVII |                  młodzieży... Przewodziłem wychowaniu kilku pokoleń... Pod moją
8388 XIV  |         zagrodowego szlachetki, na razowcu wychowanym, budzi się nagle "powołanie"
8389 II   |               potrafi wtłoczyć w porządną, wychowawczą formę. Oczy stale roztargnione,
8390 IX   |                  stała się głośna stąd, że wychowywa niemal zawodowo kandydatów
8391 IV   |               Kozłowski nie miał rodziców, wychowywały go ciotki) profesor Luceński
8392 VI   |              przekładany kolorową bibułką, wychuchany, wycackany, nosił na pierwszej
8393 XIV  |                Sprężycki ucałował ze łzami wychudłą rękę benedyktyna; on mu
8394 XIV  |                  wyższym, idealniejszym...~Wychudły, chorowity, ledwie żywy
8395 XIII |                łóżka - Sprężycki chwyta go wychudłymi rękami za szyję i poczyna
8396 VII  |                czerwone, zgrzane policzki, wychylające się z nakrochmalonych kołnierzyków
8397 X    |                brzegów zarosły wierzbiną - wychyliła się z wody najpierw głowa,
8398 V    |              zaczął nogę z owego trumniska wyciągać.~Tego już było za wiele.
8399 I    |              miejscu, prostują się i szyję wyciągają niby wierzchowiec kawaleryjski
8400 VII  |           przechadzce - ku gąszczom leśnym wyciągnąwszy, ze słodkim rozrzewnieniem
8401 ZeSt |                    Ze starego kufra dzieci wyciągnęły i ojcu przyniosły kołnierz
8402 XIV  |                   mu siada. On czasem rękę wyciągnie, jakby witał nowo przybywających
8403 II   |                   ręką przyjaźnie ku niemu wyciągniętą.~Nie przełknięte jeszcze
8404 X    |               długich chwilach oczekiwania wyciągnięto te biedne ciała, nieruchome,
8405 X    |                 dwojgiem ramion do uścisku wyciągniętych, opasuje i oplata miasteczko.
8406 IV   |                bliskiego lasu. Powrócono z wycieczki wprawdzie bez "grubych kijów",
8407 XIII |              żywiono.~Chory, długim postem wycieńczony, rzuca się łapczywie na
8408 XIII |               widać, jak bardzo go choroba wycieńczyła. Policzki ma zapadłe, kości
8409 XI   |                    kałamarzem i ścierką do wycierania atramentu. Na przyprowadzaniu
8410 XV   |                harmonijce skoczne kozaczki wycina...~- A brody i włosów na
8411 XVII |              uczniowie śpieszyli z ochotą, wyczekując ich niecierpliwie, żałując,
8412 XII  |                    i spełnić się muszą!...~Wyczerpał cały zasób zapamiętanych
8413 XIII |                nieszczęśliwy...~Domownicy, wyczerpani ciągłym czuwaniem, pozasypiali.~
8414 XI   |                   ma. Zresztą Effenberger, wyczerpawszy swój zapas wymysłów i pasji,
8415 VIII |               gramatyka łacińska! Jakże go wyczerpują ułamki dziesiętne i reguła
8416 XIII |                   chciał w nich myśli jego wyczytywać.~Teraz usiadł na brzeżku
8417 VI   |                   naciśnięciu palcem pęka, wydając lekki trzask...~Właśnie
8418 VII  |                przestrzeń. Nawet gdy uczeń wydający lekcję stoi tuż przed nim,
8419 XVI  |                  dnia ślęczał nad łaciną i wydał ją potem expedite, aż "Dziad"
8420 XVII |             skandalu, o masowych karach, o wydalaniu uczniów ze szkoły. Nawet
8421 IV   |                  promocji groziło zupełnym wydaleniem ze szkoły. Na szczęście
8422 IV   |                    Masz!~- Pamiętasz, jak "wydałeś" Kozła przed inspektorem?
8423 IV   |                   głód mężnie - kolegi nie wydali.~Mimo to nazajutrz, zaraz
8424 Aut  |                  jeden jeszcze, na który w wydaniach poprzednich miejsca nie
8425 Aut  |                    ukazuje się w tym nowym wydaniu nauczyciel języka rosyjskiego,
8426 VI   |             zarazem tak estetycznej formie wydany?~Wszystko to odnosiło się
8427 XVII |                  tytuniem tutek z grubego, wydartego z kajetów papieru. Okłamywali
8428 IX   |                 zawiniętego w gruby papier wydarty z brulionu.~Gdyby inspektor,
8429 XIII |               wojen krzyżowych, którą przy wydawaniu lekcji posiłkowali się wszyscy
8430 IV   |              Ukazał się poważny, groźny, z wydętym jak balon brzuchem, z wysuniętą
8431 VII  |                   po ulicach ogrodu, wśród wydłużonych cieni drzew, wśród purpurowozłotych
8432 XIII |                kości wystające. Nos mu się wydłużył i zaostrzył; włosy, dawno
8433 XIII |               miałko potłuczone szkło oraz wydobyte ze stłuczonego termometru
8434 IX   |                   niedopałków papirusowych wydobywszy z pokrzyw, gdzie były podstępnie
8435 XIII |             bułeczkę z kawiorem, homeopata wydostaje ze swej podróżnej szkatułki
8436 IV   |                 tyłami", przez drugą bramę wydostanie się na rynek.~Niestety!
8437 IX   |                    zamkniętych skrzyniach, wydzielając codziennie tyle tylko, ile
8438 VIII |                    i przypomnieć nie może. Wyfrunęły pewnie otwartym oknem na
8439 III  |                 nigdy już motyl piękny nie wyfrunie.~Pewna smutna, do usunięcia
8440 XIV  |                   tu przybywającego, stary wyga szkolny w zatłuszczonej
8441 XV   |                    z tej troski głośno się wygadał. Było wówczas gorąco, parno
8442 XIII |                   pozbędę się swojej.~- Co wygadujesz! Jakże mógłbyś to zrobić?~-
8443 IV   |                  nie nosił żadnego zarostu wygalając codziennie twarz całą z
8444 XI   |              chustkami, czapkami, kajetami wyganiają latające owady, wykrzykując
8445 XI   |                    zajmuje się łowieniem i wyganianiem uprzykrzonych owadów.~Już
8446 IV   |                   kijów nałamiemy,~Lizusów wygarbujemy~Za nas i za was!~Nie były
8447 III  |                   panie prosorze!~Profesor wygarnął szczyptę proszku z maleńkiej,
8448 XVII |                   tradycji.~Stare szkolne "wygi" mawiały niekiedy "knotom":~-
8449 X    |                    stopniowo, starając się wygiętymi stopami trzymać jak najkrzepciej
8450 XVIII|                   najmłodszego, dziecinnie wyglądającego towarzysza, któremu się
8451 Aut  |                 niej, jak to szkoła polska wyglądała, gdy Hurków, Hurkowych i
8452 XVII |             uczynić go miększym, czulszym. Wyglądało to tak, jakby kto basem
8453 VI   |                    pod nim imię i nazwisko wyglądały nieco skromniej, jednak
8454 Aut  |                   różowiało - jednak dzień wyglądany długo się nie ukazywał budząc
8455 IX   |               odznaczają się przyzwoitszym wyglądem i statecznością, uczą się
8456 XV   |                 odę Dzierżawina publicznie wygłaszać.~Sala była natłoczona kwiatem
8457 VII  |                ochotnie zadanych wierszów, wygłaszając je nie tylko w klasie, lecz
8458 IV   |             corocznego programu. Uczniowie wygłaszali wiersze w różnych językach,
8459 VIII |                    do zapamiętywania ich i wygłaszania.~- Posłuchaj więc uważnie.~
8460 XI   |                       bas!... bat!...~Przy wygłaszaniu końcówek: bam, bas, bat,
8461 XVII |                  łamanego języka, jakim je wygłaszano, bardzo zajmowały chłopców.~
8462 XII  |            opowiedzieć coś ciekawszego lub wygłosić jakieś nowe, piękne wiersze...~
8463 XI   |                    trzyma szczyptę tabaki.~Wygłosiwszy swoje zwyczajne: "Baczność!
8464 XV   |              ogrodem, gdy wtem dobiegły go wygłoszone basem słowa, tak dobrze
8465 XIII |                nieustannym macaniem pulsu, wygniataniem boków, oglądaniem spuchniętej
8466 XIV  |               zębów, bez jednego włoska na wygolonej twarzy, nieustannie zażywający
8467 VII  |            Zdrrrajco! z twarrrdej Taurrrów wygrrryzłeś się skały,~A Hitrrrzańskie
8468 IX   |                zawsze gamy i "egzercycje", wygrywane na fortepianie, skrzypcach
8469 X    |               wyjściu z kąpieli, można się wygrzewać na słońcu na podobieństwo
8470 VII  |               Kucharzewski głosem potężnym wygrzmiewa Naruszewiczowskie "aleksandryny":~
8471 XIII |                    Piesiowi Mieszkowskiemu wyjadł Łaguna ukradkiem słoik konfitur
8472 XVII |                następnego profesora sprawę wyjaśniało.~Upadła też powaga złośliwego
8473 XVI  |              towarzysze oczekują bliższych wyjaśnień - czwarty "bohater" okazuje
8474 III  |                połowie karnawału rzecz się wyjaśniła.~Ten sam profesor Luceński,
8475 VIII |                   sposób?~- Ułożono z tych wyjątków - wierszyk.~- Wierszyk?...
8476 XIV  |            Sprężyckiego, który oznacza się wyjątkową na te rzeczy wrażliwością,
8477 VI   |                jeszcze ten majsterek robót wyjątkowych, takich jak "woskowanie"
8478 XIII |                śmierci, tajemnicy owej nie wyjawią.~Honor Dembowskiego został
8479 XVII |                   jedności - nie pozwalały wyjawiać przed władzą nazwiska przestępcy...
8480 XII  |                    zastępstwo" chorobą lub wyjazdem innego nauczyciela spowodowane,
8481 XII  |                    ja na minut kilkanaście wyjdę. Chcę przyjąć udział w małej
8482 VIII |                   prefektowi...~- "Wrona", wyjdź na środek!...~Niebawem maleńki
8483 XVII |               samego jeszcze dnia z miasta wyjechał.~Razem z inspektorem opuściła
8484 VIII |                   dyń - potem na tej dyni, wyjętą z włosów szpilką, wykłuwa
8485 VI   |           wymalowane tak pięknie, jakby je wyjęto ze wzorów kaligraficznych
8486 XVIII|                     ona: wyżej siędę!... - wyjeżdża z przysłowiem Sitkiewicz.~
8487 XIV  |                 przekładane - jeden z nich wyjmuje i podaje Sprężyckiemu.~-
8488 IV   |                 nigdy już z nich nie miało wyjść słowo bratniej, koleżeńskiej
8489 XIV  |                  Jedno tylko ma przed sobą wyjście, iść do księdza, otwarcie
8490 XI   |             pamięci.~Ociąga się umyślnie z wyjściem, udaje słabego, kuleje,
8491 V    |                broń Boże! Ja wolę... a... "wykierować się" na aptekarza.~- Pigułki
8492 XVII |          streszczenia swego wykładu. A ten wykład jakże był prosty, przystępny,
8493 XV   |                    to jego narodowość oraz wykładany przezeń przedmiot. Odstręczał
8494 VIII |                   wyjętą z włosów szpilką, wykłuwa jego cyfrę i datę.~- Po
8495 XIII |                  do naszego kamienia i tam wykonałem ślub, że jeśli ty będziesz
8496 XIII |                  jeszcze złamać przysięgę, wykonaną o północy, przy bladym świetle
8497 XVI  |                trudem i niebezpieczeństwem wykonany, przynosi rzetelną korzyść
8498 XVI  |                   skutki wręcz przeciwne i wykonawcom swym oraz innym osobom zamiast
8499 XVI  |               rzetelną korzyść albo samemu wykonawcy, albo innym. Zapytuję teraz
8500 VI   |                    zabrał się na powrót do wykończania swego przepięknego "Z".~
8501 V    |                    teki, każda sztuka była wykończona jak najdokładniej, mocno
8502 X    |           pierzydła" podnoszą się w górę i wykonywają nieustannie powolne obroty
8503 IV   |              modzie i Sprężycki znakomicie wykonywał ją solo, popisując się na
8504 VI   |              sprężystością, pozwalającą na wykonywanie najsubtelniejszych kaligraficznych "
8505 VI   |              Welinowicz był zajęty właśnie wykonywaniem wspaniałego nagłówka na "
8506 III  |                języka francuskiego, wielki wykpisz, z upodobaniem przekręcający
8507 XVII |           zbyteczna, gdyż żaden z nich nie wykraczał nigdy przeciw prawom grzeczności
8508 XIII |                   Którą potem Żebrowszczak wykradł ojcu i nam oddał - kończy
8509 XVI  |           przeciąga się, laską w powietrzu wykręca młynka.~- Zatem - finis.
8510 XIII |                    Zresztą już ja to jakoś wykręcę.~Dembowski nie bez trudności
8511 VI   |             matematycznie prostej (artysta wykreśla ją przy ekierce) w biednego
8512 II   |               spokojnie równym, prawidłowo wykreślonym łożyskiem...~Boże! jacyż
8513 VIII |               kreśląc pod nim zamaszystego wykrętasa - ty mógłbyś być belfrem!~
8514 VI   |              nadzwyczajnymi "figlasami" i "wykrętasami" zdobne inicjały wypisuje
8515 XIII |                     nie widzą jej częstych wykroczeń przeciw moralności - zachwyca
8516 XI   |               tylko chłopaki.~- Winni będą wykryci i ukarani! - grozi Jowisz
8517 V    |            Wreszcie Kozłowski z trudnością wykrztusił:~- Bój się Boga... Wojtek...
8518 XVII |                    go w rękę i z wysiłkiem wykrztusza:~- Ha, to już wolę... już
8519 IV   |                  pręta towarzyszyły głośno wykrzykiwane sentencje:~- To za długi
8520 X    |                    Co wiesz?... skąd?... - wykrzyknęła matka, silnie zaniepokojona.~-
8521 ZeSt |                       To co, tatusiu?... - wykrzyknęli pytająco wszyscy trzej chłopcy.~-
8522 XVI  |               potem odzywają się oddzielne wykrzykniki:~- Sprężycki bohater!~-
8523 XI   |                  wyganiają latające owady, wykrzykując na różne głosy:~- A sio!...
8524 VIII |              wielką jedynkę.~Teraz olbrzym wykrzywia się do płaczu.~- Nie wiem,
8525 XIV  |            poważnieją. Kozłowski przestaje wykrzywiać się, Sitkiewicz zapomina
8526 IX   |              łakomie, choć im niesmak usta wykrzywiał.~Cały dowcip chłopców wysila
8527 III  |                     ani kozła wywinąć, ani wykrzywić się pociesznie, ani zapiać
8528 XIII |            płaczesz?~Kolega odsłonił twarz wykrzywioną sztucznym uśmiechem:~- Co
8529 VIII |         spokorniałym. - Łeb mi pęka, a nic wykuć nie mogę.~- Widzisz... jest
8530 XII  |                    brązu odlany, z marmuru wykuty; Szekspira, o którym myśli,
8531 IX   |                 kołysząc się na gałęziach, wykuwa monotonnym głosem historię
8532 VII  |                   których nam Skowron każe wykuwać!~Sprężycki milczał ocierając
8533 V    |                    uczył, ale każdą lekcję wykuwał doskonale na pamięć i wypowiadał
8534 IX   |                   tym podobnych "babskich" wykwintach na zwykłej stancji nie słychać.
8535 XII  |           nadzwyczajną uprzejmością i swym wykwintem niesfornych chłopców oczarował
8536 XV   |                    włosów, ładnych twarzy, wykwintnego odzienia, wyszukanych potraw
8537 IX   |                 nad nauką.~Kategoria druga wyłącza z tej listy jedzenie, pozycję
8538 II   |                  zabrać zapomniał, tak się wyląkł dzwonka - bo toto jeszcze
8539 XI   |                   Chrabąszcze jednym oknem wylatują, drugim wracają. Co gorsza,
8540 VI   |                    przy czym widać tę kulę wylatującą z lufy i zmierzającą po
8541 IV   |                    żebyś z prymusostwa nie wyleciał...~W kilka dni później z
8542 IX   |                  duszno. Zabrali książki i wylegli na podwórko oraz do małego
8543 X    |                 widowisku. Całe miasteczko wyległo, przerażone katastrofą.~
8544 XI   |             kałamarz coraz obfitsze strugi wylewa ze swej bezdennej czeluści.
8545 XVIII|                   piąto-klasisty, ptaki na wylocie, którym rektor doręczyć
8546 XV   |                    sobie zgrzebną koszulę, wyłożoną na szerokie płócienne szarawary
8547 XI   |                   okulary. Krzyczy, klnie, wymachuje laską, tego i owego chwyta
8548 VI   |                      Mozolna to czynność i wymagająca specjalnego uzdolnienia.~
8549 VIII |             nauczyciela, który jest bardzo wymagający, dostaje czwórkę z plusem.
8550 XV   |                    Od uczniów w ogóle mało wymagał - pragnął tylko, żeby wlubili
8551 XVII |                    na zwierzchność szkolną wymagało odwrócenia się od ołtarza -
8552 XIII |               jasno-kościsty. Mogliby mnie wymalować zamiast "kostusi" na chorągwi
8553 XIII |              kartonowych rolet, na których wymalowano fantastyczne górskie pejzaże
8554 V    |                  słów bez żadnej potrzeby, wymawiając ją przez nos i ponad wszelką
8555 III  |                 brzmienie właściwe. Reszta wymawiała je tak:~- Ląfą ą weną sąti