Part

8556 XI   |               spiskowcy" odbyli energiczną wymianę słów i myśli. Zaraz potem
8557 XV   |           nienawidzić będę.~I zaraz zaczął wymieniać motywy swego uczucia.~-
8558 IV   |                  jak skra, równie biegły w wymienianiu państewek, składających "
8559 XVII |                   nowego zwierzchnika; już wymieniano miasto, z którego ma przybyć.~
8560 XII  |                   że o każdym, w książkach wymienianym, mówić trzeba w czasie przeszłym:
8561 VI   |           posiadając wśród siebie czterech wymienionych "artystów", umieją każdemu
8562 II   |                  tejże chwili odwraca się, wymierza prztyczka w ucho najbliższemu
8563 VI   |                  artystów", umieją każdemu wymierzać, co mu się należy.~Konopkę
8564 XVII |                 boisz, więc tobie zostanie wymierzony wyższy stopień kary.~- O
8565 III  |                   Dopiero kilka kuksańców, wymierzonych pod ławką przez kolegów,
8566 IV   |             Ślimackiego, który nieznacznie wymknął się z klasy.~Właśnie, gdy
8567 II   |              giętkich, w wodzie deszczowej wymoczonych prętów...~W praktyce rzecz
8568 IV   |                   raz jeszcze się objawił: wymógł bowiem na ojcu, że go ze
8569 XVI  |           zuchostwem ludziom oczy mydli...~Wymowa Dembowskiego zrobiła swoje.
8570 VII  |                   jęczący głos i teatralną wymowę nauczyciela. Zauważa przy
8571 XVI  |             bohaterów udają!~"Bohaterów" - wymówił z niezmierną ironią.~- A
8572 VIII |                   rzucając na prawo i lewo wymowne spojrzenia, błagając o "
8573 IV   |                   milczał, milczał zaś tak wymownie, że słuchającym tego milczenia
8574 XVII |                świadomych, co czynią, było wymowniejsze od słów.~Z tego natłoku
8575 XVII |              prawdopodobieństwa był bardzo wymowny.~Być może zresztą, że sprawa
8576 VIII |               okazać wdzięczności koledze. Wymownym nie był, poprzestał więc
8577 XIV  |            opamiętywa się i poprzestaje na wymruczeniu czegoś niezrozumiałego.~
8578 XII  |             wygoloną, z długimi, ciemnymi, wymykającymi się spod czapki i na ramiona
8579 XVI  |                   co? Jak wszyscy posnęli, wymykał się cichaczem do bawialni,
8580 XVI  |                    największa sztuka?...~- Wymyśl większą, kiedyś taki zuch!~-
8581 XII  |                     Effenberger krzykiem i wymyślaniem, Izdebski darciem za włosy
8582 XIII |                  się tajemnice przyjaciół. Wymyślili nadto sztuczny alfabet i
8583 XI   |                    wyczerpawszy swój zapas wymysłów i pasji, zrejterował, pozostawiając
8584 VI   |          upośledzając go pod względem nóg, wynagrodził go za to zwiększoną zręcznością
8585 XII  |                 przejeżdżać. Gdy Sprężycki wynajdzie dla siebie spokojny punkt
8586 IV   |                 mnóstwem dodatków własnego wynalazku... Zachwycali się nimi wszyscy -
8587 X    |               znajdzie go na dnie i z wody wyniesie. Są artyści, ale są też
8588 XIII |                 mebli nie widać; fortepian wyniesiony; duże zwierciadło zakryte
8589 V    |                  służyła chłopcu za łóżko.~Wynikało to z koniecznej potrzeby.
8590 X    |                wysiłki, nie dające żadnego wyniku. Zniechęceni lekarze mieli
8591 II   |                      Przyjdę! - zgadza się wyniośle Kozłowski i szybko odchodzi.~
8592 XVI  |                    mundura, cztery z tyłu; wyniosłem zaś stamtąd około piętnastu
8593 XVI  |                  skończone! - obwieszcza z wyniosłości kloca najwyższy arbiter. -
8594 XVI  |                          dopytuje z surową wyniosłością Kuszkowski.~- Po wtóre:
8595 XIV  |            najeżoną palisadą.~Brzeg rzeki, wyniosły i stromy, staje się w tym
8596 XIII |                  gwałtownie nad grzbietami wyniosłych Apeninów, kołysał stuletnich
8597 IV   |                    z uśmiechem lekceważąco wyniosłym szedł do domu środkiem ulicy,
8598 XIV  |                  nie słucha!~- I niech się wynosi!~Kilka rąk wyciąga się groźnym
8599 XVII |                    nierad, zabierać tekę i wynosić się z klasy. Przeprowadzają
8600 IV   |                  nas i za was!"...~Ostatni wynurzył się z ciemnej sieni Ślimak.
8601 X    |                  Dopiero po długiej chwili wynurzyła się z wody - ręka. Skierowali
8602 VII  |         sprzeciwiają mu się domownicy.~Nie wyobraża sobie, by mogła istnieć
8603 XI   |                    jest nauczyciel; wojsko wyobrażają trzymane w pudełkach chrabąszcze.~
8604 XVII |                 szczupły, lekko pochylony, wyobrażający krańcowe z tamtym przeciwieństwo.
8605 III  |               zdziwieni i jakby przelękli. Wyobrażali sobie swego kolegę pod rękę
8606 IV   |                    obdarzeni najbujniejszą wyobraźnią nie byli w stanie wyobrazić
8607 VI   |              wprawdzie, kto posiada dobrze wyostrzony scyzoryk i jakie takie pojęcie
8608 XVII |                    wiem, że tego robić nie wypada!~- Gadajże: dlaczego?~-
8609 XVII |              rządów Madeja zawsze w takich wypadkach znajdował się zdrajca, który
8610 XVII |                przy czym papieros z ust mu wypadł. Ostatecznie i malca żadnego
8611 V    |                    wystrzelonych kartaczów wypadli na ulicę.~Każdy biegł w
8612 XV   |               próżno oczy chłopca wszędzie wypatrywały.~I już cofnąć się miał z
8613 XVII |                 spojrzenia na jego kieszeń wypchaną. Jeden wszakże, najśmielszy,
8614 XVII |                roślinę niezwykłą, to ptaka wypchanego, to żywą rybkę w wodzie,
8615 XVII |                  uderzając się po kieszeni wypchanej i pomrukując uprzejmie:~-
8616 VIII |                  Niebawem maleńki Wroński, wypchnięty przez kolegów, staje przed
8617 XIV  |                  kiedyś diabły z opętanych wypędzał, a teraz z diabłami wojować
8618 XI   |               musicie się wszyscy wziąć do wypędzania.~"Sprzysiężonym" tego tylko
8619 XVII |                    upływie tego roku byłby wypędzony ze szkoły.~Niezawodnie myśli
8620 XIV  |                    stosunki listowe. Życie wypełniają mu: nauka, ascetyczne umartwienie
8621 VII  |                   odczuli tchnienie smutku wypełniające izbę szkolną. To tchnienie,
8622 XV   |                kółko z przystankami, które wypełniały ciężkie westchnienia.~Do
8623 VI   |                     a właściwie powietrzem wypełnionej przestrzeni. Ta uwięziona
8624 XVI  |             leniwie wlokących się tygodni, wypełnionych pracą egzaminową, podnieceniem
8625 XIV  |                 potrafiłaby po splątanych, wypełzłych z ziemi i do wody czołgających
8626 IX   |           topolowej", lubią czasem kryjomo wypić kieliszek likieru i zaciągnąć
8627 XI   |              Północnej. Prawdziwe morze do wypicia!~Sprężycki czyta po raz
8628 Aut  |                 lecz i dusze z ofiar swych wypijających, których wspomnienie dotąd
8629 XVI  |               wargę jak on wysuwa i brzuch wypina - musiał przyznać, że to
8630 XI   |             Tymczasem Smoliński zdążył już wypisać kredą żądane słowa. W chwili
8631 XI   |                skała"...~Zaledwie ten i ów wypisał w kajecie ozdobne "H", rozlegają
8632 IV   |              wysechł", kreda przy tablicy "wypisała się", gąbkę "ktoś świsnął"...~
8633 VI   |           Sprężyckiego.~Słowo "Ćwicz" było wypisane, a raczej wyrysowane i wymalowane
8634 XIII |            skonfiskowano, jak Miłkowskiemu wypisano na wysokim kołnierzyku całą
8635 VI   |            prawdziwie wypogodzoną twarzą - wypisujący w kajecie ozdobnymi literami
8636 X    |                   kąpiących się zewsząd ją wypłaszają krzykiem, śmiechami, pluskaniem...~
8637 XVIII|      Petrykowskiego i innych.~Jedzą owoce, wypluwają pestki daleko przed siebie
8638 XVI  |                   poszedł na dno, kto miał wypłynąć, ukazał się na powierzchni -
8639 XIV  |                 się głos jeden pytająco:~- Wypłynęło?...~- Nie, tkwi tam dotąd.~
8640 XIV  |               szczątek ciała ludzkiego nie wypłynie na zewnątrz. Nie wypływał
8641 XIV  |                   zaklina się", że widział wypływające z wody kawałki ciała ludzkiego.~-
8642 XIV  |                  wypłynie na zewnątrz. Nie wypływał jednak.~I byłoby to trwało
8643 XVI  |                 się z rozkoszą zasłużonemu wypoczynkowi oraz rozwiązywaniu najzawilszych
8644 VIII |              deklamacji?...~Twarz olbrzyma wypogodziła się. Lubi niezmiernie wiersze -
8645 IV   |                  chwyta i łatwo, logicznie wypowiada. A jednak Sprężycki musiał
8646 VII  |            dostateczną energią języka umie wypowiadać wiersze, w których słychać
8647 V    |              wykuwał doskonale na pamięć i wypowiadał nauczycielowi jednym tchem,
8648 XVII |                   kilka kroków naprzód dla wypowiedzenia przemowy pożegnalnej.~Była
8649 VII  |             wygłasza. Uczniów swych kocha, wypożycza im książki ze swej biblioteki,
8650 XVII |                  ustępującemu inspektorowi wyprawić "kocią muzykę". Rzecz w
8651 XI   |                     że czeka na koniec tej wyprawy.~Nagle odzywa się brzęk
8652 VIII |              Posłuchaj więc uważnie.~Malec wypręża się, mówi głosem podniesionym:~
8653 III  |                 powiedzial?~Pierwszy uczeń wyprężył się jak struna i cienkim
8654 VIII |                 pogrzebacz żelazny zgiąć i wyprostować...~Tego dnia olbrzym, idąc
8655 XV   |               gospodynia fiesora. Zapytana wyprostowała się, trzymając w ręku dużą,
8656 XIII |                    jedną nogę trzyma wciąż wyprostowaną, okrytą bandażami i grubym
8657 IX   |                   nie można!~Chłopcy stają wyprostowani, usiłując zasłonić sobą
8658 XII  |                  drzewa, zdejmuje czapkę i wyprostowany, jak przed inspektorem,
8659 VII  |              prawdziwym staruszkiem.~A on, wyprostowawszy się i ręce ku otwartemu
8660 IX   |                  umie najprzebieglej szych wyprowadzić w pole.~Pikieta alarmuje
8661 VIII |                zaczyna - pływać.~- Mojżesz wyprowadził Egipcjan z niewoli żydowskiej...
8662 VIII |                   za sobą. Niewiele myśląc wypróżnił swą kolosalną tekę, książki
8663 VI   |                    parcianka", wyrabiana z wyprutej ze starych pończoch bawełny;
8664 XVI  |                    myśli, że się dam innym wyprzedzić. Ja również postanowiłem
8665 XV   |               mundurze i w butach na glanc wypucowanych. "Jastrząb" miał pierwszą
8666 IV   |                  pauzie, Kozłowski został "wypukany" z klasy. Wyszedł z miną
8667 IV   |               dopiero - zapalczywy kolega "wypukiwany" był najniespodziewaniej
8668 VI   |                   B" dolny brzuszek czynić wypuklejszym od górnego, może z czasem
8669 IX   |               węższy niż u góry, z wiekiem wypukłym, półokrągłym. Ten sprzęt,
8670 II   |                    to któryś z nauczycieli wypukuje kolegę "na minutkę", która
8671 XIV  |                    natychmiast po powrocie wypuści go na wolność. Zrobiłby
8672 XI   |                   swobodniej przygotować i wypuścić na wroga nowe hufce.~Wrogiem
8673 ZeSt |                również niebieskie, z białą wypustką, z prostym daszkiem, takie,
8674 XV   |                rozłożonej księgi z rąk nie wypuszczał. Z deklamacją zwróci? się
8675 IX   |                  olbrzymią postacią prawie wypycha go z pokoju.~- Ależ nie
8676 II   |                   kamienicy; w innym, żeby wypytać przekupkę o cenę gruszek,
8677 III  |                 się stało z Mosakowskim? - wypytywali na wszystkie strony malcy. -
8678 X    |                    małe, do czerpania wody wyrąbane, przeręble.~Jęknął głucho
8679 XI   |                  się inspektor.~- Co wy tu wyrabiacie, nicponie? - grzmi od progu
8680 VI   |                 szkolnej oznacza człowieka wyrabiającego piłki do grania.~W miasteczku
8681 II   |                   Piotrusia Mieszkowskiego wyrażają zachwyt. Jest dumny z posiadania
8682 IX   |          faworytami.~Postać wykonywa ruch, wyrażający razem: przerażenie i zawstydzenie,
8683 XV   |            przyswajała sobie zawsze sposób wyrażania się swych pupilów).~- Gospodyń
8684 VI   |             czwarty od końca"!...~Ostatnie wyrażenie odnosiło się do tego, że
8685 VII  |                    trudno mu było myśl swą wyrazić słowami.~- No, że... jedno
8686 VII  |                   jak kartacz lecący - a w wyrazie "kopyty" słychać wyraźnie
8687 III  |             wzruszył ramionami. Twarz jego wyraziła wielkie zdziwienie.~- Wieprz!...~
8688 XII  |              patrząc na nikogo:~- Słowacki wyraziłby to nieskończenie lepiej.
8689 XII  |                 myśl poety nie giną w jego wyrazistej dykcji. Świetnego opisu
8690 I    |                    owego małego, z ostrym, wyrazistym profilem "Matyjaszka", z
8691 XII  |                    nie może być podobnym."~Wyraziwszy to głębokie przekonanie,
8692 I    |                   dzwonek z nową siłą, i z wyraźną już złością krzyczy na spóźniających
8693 XII  |                  szybciej, staje się coraz wyraźniejszą.~Sprężycki widzi mężczyznę
8694 IV   |                    na wargach pojawiał się wyraźniejszy niż zwykle uśmieszek - i
8695 VIII |                    miał przepisaną pięknym wyraźnym rondem, którym celuje i
8696 XIII |            Sprężycką w podawaniu lekarstwa wyręcza.~Dopiero gdy chory uśnie,
8697 IV   |          poczekaniu składano sąd, ferowano wyrok i poddawano go natychmiastowej
8698 XVI  |                  na radzie nauczycielskiej wyroki. Kto miał utonąć, poszedł
8699 II   |                  wczorajszym a dzisiejszym wyrósł nagle mur nieprzebyty, kamienny.~
8700 I    |                     Matyjaszka", z którego wyrosnąć miał głośny na całą Europę
8701 II   |               długimi i zbyt szerokimi "na wyrost" uszytymi spodeńkami, przyprawia
8702 III  |                     może nawet czternastu, wyrostkiem. Wieś często przysyła szkole
8703 II   |               gospodarstwie. Początek roku wyrównywa ubytek z nadpłatą. Z miasta
8704 V    |                  się i czubili bez żadnych wyróżnień.~Czasem tylko rzemiosło
8705 XII  |               brzegu Sprężyckiemu.~Dumny z wyróżnienia chłopiec zabiera się od
8706 IX   |        właściwościach jej charakteru: jest wyrozumiała na wybryki młodości i -
8707 XVII |                   jak baranek, cierpliwy i wyrozumiały. Dla profesorów: Salamonowicza,
8708 XVII |        benedyktyńskiej - głosem uprzejmym, wyrozumiałym, choć zarazem i stanowczym.~-
8709 XVIII|               gospodarską do obcych; jeden wyrusza do szkoły rolniczej; jeden
8710 IV   |                   nigdy za próg mieszkania wyruszać. Nie popsuło to wszakże
8711 VI   |                    było wypisane, a raczej wyrysowane i wymalowane tak pięknie,
8712 VI   |             nieśmiałe, zająkliwe prośby:~- Wyrysuj mi, kochany Konopko, myśliwego!~-
8713 X    |                 wykrzyknął przestraszony i wyrywając się prawie siłą zwierzchnikowi,
8714 ZeSt |                  wy, uczniakiem...~Chłopcy wyrywali sobie kołnierz, przyglądając
8715 XIV  |                   najmniejszej krzywdy nie wyrządzi. Ma w domu szczygła w klatce -
8716 VIII |                usłyszany wypełnić, krzywdę wyrządzoną koledze naprawić?~Tymczasem
8717 XI   |                  nogą Żebrowski. - Prymus, wyrzuć tego owada, a ty, Sprężycki,
8718 XI   |               drzwi na korytarz, udaje, że wyrzuca chrabąszcza, i powraca z
8719 IV   |                   widziano też nigdy, żeby wyrzucał za okno jabłko lub gruszkę,
8720 XVII |                    zacięte usta inspektora wyrzucały z warczeniem kartacza groźbę:~-
8721 III  |                    jakem Luceński! Parole! wyrzucę z klasy i napiszę do ojca,
8722 XIV  |               zostają obici, wodą oblani i wyrzuceni z dziedzińczyka.~Przez kilka
8723 VII  |                    i - wieprzkom do koryta wyrzucić?~- Co znowu! Szkoda byłoby
8724 VII  |            paskudna i kiedy to Effenberger wyrzucił za drzwi Kamińskiego, bo
8725 III  |                   zdziwienie.~- Wieprz!...~Wyrzuciwszy z siebie ostatnie słowo
8726 XII  |                równinach lecę,~By schwytać wyrzuconą albo odbić w górze?~Gdzie
8727 XIII |                domu. Matka czyni mu głośne wyrzuty, łaje go, odmawia mu wieczerzy,
8728 XV   |             burmistrza, a oczy, na wierzch wysadzone, miały wyraz zarazem dziki
8729 X    |                   Kozłowski.~Kucharzewski, wysadzony na ląd, zatoczył się i padł
8730 XVI  |                 czyn bohaterski. Znam was! Wyście zuchy: z Żydziakami wojować
8731 I    |                    stronę, potrącając się, wyścigając. Na rogu ulicy dwóch się
8732 IV   |                   w kałamarzu na katedrze "wysechł", kreda przy tablicy "wypisała
8733 IX   |           wykrzywiał.~Cały dowcip chłopców wysila się na to, żeby dozorcy
8734 XVI  |              słuchajcie, co ów powie.~"Ów" wyskakuje przed audytorium, maleńki,
8735 XV   |                  Sprężycki został do niego wysłany.~Jastrebow mieszkał w oficynie
8736 III  |                    drabkach" wysoko sianem wysłanych. Chłopiec chorował całą
8737 XIV  |                   kształtów chwałę Stwórcy wysławiały. Tych kwiatów rwać nie można,
8738 I    |                  tuż przy prezbiterium dla wysłuchania "mszy studenckiej", odprawianej
8739 VIII |                   religii. Ksiądz prefekt. wysłuchawszy innych, zwrócił się do Kucharzewskiego:~-
8740 XVII |                  pilnie przez "starszyznę" wysłuchiwany.~Podczas narad siedział
8741 XVII |              takiego ucznia za lojalność i wysługiwanie się władzy, Wiśnicki potarł
8742 XVII |                   już, mógł był lata swoje wysłużyć, dostać emeryturę, ustąpić
8743 XV   |                  poszło. Na imieniny matki wysmarowali mi włosy pomadą różaną.
8744 XIV  |            wspominać.~Gdyby wyznał prawdę, wyśmiano by go; chcąc uzyskać uznanie,
8745 XVII |                    krzycząc, drażniąc się, wyśmiewając...~- Dla pana palacza świecę
8746 I    |                    podobnych okienek. Jest wysmukły, jak kleryk w obcisłej sutannie,
8747 XIV  |                 sfruwała doń z wierzchołka wysokich drzew, pozwalała brać się
8748 XIV  |           zdejmujący prawie na chwilę swej wysokiej kuchmistrzowskiej czapki
8749 X    |                    wyprostował się na całą wysokość - już gotuje się do skoku...~
8750 X    |               deska dojdzie do największej wysokości, aż stanie zupełnie prostopadle.~
8751 VIII |                  się płynnością, z jaką on wyśpiewał wszystkie co do jednego "
8752 XII  |             podskakują, ile razy bryczka o wystający kamień uderzy.~"Więc to
8753 II   |               wysoki, ale gruby, z wielkim wystającym brzuchem, z dolną wargą
8754 III  |                  grubych, borsukowatych, z wystającymi żołądkami "knotów", którzy
8755 XVI  |                 najwyższy arbiter. - Niech wystąpi trzeci z kandydatów na bohatera:
8756 XVI  |             Wszyscy wiedzą, że to rękojmia wystarczająca. Nie było jeszcze zdarzenia,
8757 IV   |                   i zadowolenia Ślimakowi. Wystarczyło mu do szczęścia przekonanie,
8758 XVII |            przeciwieństwo. Ani brzucha nie wystawiał... ani wargi nie wysuwał,
8759 XVII |               równały się średniowiecznemu wystawianiu pod pręgierzem i piętnowaniu.~
8760 XIII |               Dembowskiego został niebawem wystawiony na próbę. Matka, zauważywszy
8761 XIV  |               matadorów" z miasta i ze wsi wystawnym obiadem...~Wówczas to w
8762 II   |                  dziecięcych trafiło, musi występować w towarzystwie słów innych:
8763 VIII |                     staje przed księdzem z wystraszoną, bynajmniej nie bohaterską
8764 XIII |                  gałęzi, ognie bengalskie, wystrzały. Wszystko obmyśliłem. Hrabina -
8765 XVII |               tylko grzmieć - piorunem nie wystrzelą.~Osowiał też i jakby spotulniał
8766 XIV  |                   niż zwykle niuch tabaki, wystrzelił potężnym kichnięciem, a
8767 IV   |                   ułożoną. przez siebie, a wystylizowaną przez starego nauczyciela
8768 VII  |                  białą chustką; olbrzymie, wysunięte spod chustki kołnierzyki,
8769 X    |                gwałtownych ruchów pęcherze wysuwają mu się spod pachy - Piotruś
8770 VI   |               szydzi rysownik, wargę dolną wysuwając. - Możesz z tym co najwyżej "
8771 II   |               kokardy z kolorowej wstążki, wysuwające się spod kołnierza w sposób
8772 I    |                     ze stróżem, może nawet wysyłka bezterminowa "na grzyby"...
8773 XVII |                    gdy niebieskie mundurki wysypały się na wielką pauzę, kulawy
8774 II   |              połączeniu z piaskiem, którym wysypano podłogę, oraz zbyt długimi
8775 III  |              pomiędzy "knotami" wyrostek z wysypującym się już wąsem, wysoki, barczysty,
8776 II   |                    rażący. Zanim inspektor wyszarpnie i do kieszeni schować każe
8777 XVIII|            oświadcza głosem poufnym i zęby wyszczerza.~- Jak zwyczajnie kozła... -
8778 XIV  |                 lub panienkę ze dworu, jak wyszedłszy na środek dziedzińca, rzucały
8779 XVII |                uspokoiła się, umoralniła i wyszlachetniała. Nie słyszało się nigdy
8780 IV   |                    I nigdy też podobno nie wyszło...~Jakoś w tydzień po "usadzaniu"
8781 XI   |                   atramencie.~Łypaczewski "wysztychował" kredą na tablicy i każe
8782 VI   |          Ćwiczeniach polskich" kolegi i po wysztychowaniu rondem jego nazwiska kończył
8783 VI   |             Welinowicza posiadać kajety z "wysztychowanymi" przez niego tytułami. Proszą
8784 XV   |              twarzy, wykwintnego odzienia, wyszukanych potraw i gładkich form towarzyskich.
8785 III  |                 zażył, palce o rudą perukę wytarł...~- I... ożenił go! - poważnie
8786 XVII |                    się również nowy rektor wytępieniem innej plagi, za jego poprzednika
8787 X    |                    śpieszy tam ostatek sił wytężając. W tej chwili jednak chwyta
8788 VIII |               twarzy pierwszego maluje się wytężenie umysłu. Przejął się słowami
8789 XVIII|                  naznaczone ospą, od myśli wytężonej pofałdowane czoło Osowskiego;
8790 XII  |                  drzewem przydrożnym; oczy wytężył w stronę miasta. Z bijącym
8791 XIII |                przyjaciele, wszystkie siły wytężywszy, na jeden cal od ziemi podnieśli.
8792 II   |                  książce i zasnął. Czwarty wytknął dwa palce i z całą szczerością
8793 IX   |              wyjątku izbach. Zdaje się, że wytłumaczenie tego cudu mieści się w dwóch
8794 V    |          serdelkami i owocami, wszystko im wytłumaczył.~Ojciec Wojtusia miał zawsze
8795 IX   |                    nielicznych, podartych, wytłuszczonych, zdefektowanych egzemplarzach
8796 I    |                dzwonek! Ileż pokoleń budzi wytrwale z gnuśnego lenistwa do modlitwy
8797 XVIII|                 szperką!~- To ty będziesz "wytryniarz"? - krzywi się pociesznie
8798 XIV  |                    źródło zasilające pompę wytryska w podziemiach kościelnych,
8799 VIII |                Boga, Kucharzesiu! - mówił, wytrząsając czerwoną chustką jak sztandarem -
8800 XV   |                    wysoko podnosząc i oczy wytrzeszczając. Twarz jego przybrała przy
8801 XIV  |               sercem i z oczyma nadmiernie wytrzeszczonymi przygląda się drzewom, kwiatom,
8802 III  |                   nazywa!~Effenberger oczy wytrzeszczył - klasa zanosiła się od
8803 IX   |                  Żadna z dam nerwowych nie wytrzymałaby w tym wrzasku ani minuty.
8804 VIII |                      Jak Bozię kocham, nie wytrzymam!~Ociera spocone czoło -
8805 XVIII|                 tobą!~Tymczasem zbyt długo wytrzymywana powaga opuszcza nagle członków
8806 XIII |              posługiwaniu się tym językiem wytwarzały się takie dziwolągi, że
8807 XVII |                   smakowało im jak łakotka wytworna prostemu, chłopskiemu dziecku...~
8808 XII  |                  skupienia.~Wchodzi młody, wytwornie ubrany nauczyciel i lekko
8809 XVII |                  chwili podnosi się lizus, wytyka dwa palce i raportuje:~-
8810 XI   |                   profesor Żebrowski kazał wyuczyć się na jutro nazwisk wszystkich
8811 III  |                   że siłą pięści nie można wywalczyć nie tylko nagrody i pochwały,
8812 XVII |              Trudno opisać wrażenie, jakie wywarły na chłopcach te proste słowa.
8813 XIII |              postaci. Jeszcze w końcu zimy wywichnął niebezpiecznie nogę w kostce.
8814 XV   |               chóru i grubą laską do taktu wywijał. Od polskich towarzystw
8815 III  |                    w piłkę grać, ani kozła wywinąć, ani wykrzywić się pociesznie,
8816 III  |                  łóżka się położyć.~Ojciec wywiózł go na wieś, ułożywszy na
8817 VII  |                   na piersiach mundurkiem. Wywołał go na podwórze; potem zaproponował,
8818 XVI  |                 ten ul brzęczący zapytanie wywołało ten skutek bezpośredni,
8819 XI   |                     świeży wietrzyk, jakby wywołujący z czterech ścian pokoju
8820 III  |                  zawsze bambus profesorski wywoływał grzmoty, rozlegające się
8821 XI   |                  przy tym gwałtownym ruchu wywraca stolik, który spada z katedry
8822 IV   |                wyobrazić sobie Ślimackiego wywracającego koziołka.~- Osobliwy fenomen!...
8823 XVII |                barbarzyńskiej wesołości, z wywracaniem ławek i bójkami połączonej,
8824 IX   |                 tercjarką; z każdych drzwi wyziera obrazek Matki Boskiej, przy
8825 VI   |                  domykające się, z których wyzierają duże, ostre zęby.~Prócz
8826 XVI  |           niebieskawy, który nie dławi jak wyziew węgla kamiennego, ale na
8827 VIII |               pierwszy dźwigając czerwoną, wyzłacaną książkę, drugi zwinięty
8828 XIV  |                 księdza, otwarcie wszystko wyznać i prosić o rozgrzeszenie.~
8829 XVI  |                nierozsądne próby pozwolił. Wyznaję otwarcie, żem nie brał ich
8830 XIV  |              pustelni nie wspominać.~Gdyby wyznał prawdę, wyśmiano by go;
8831 XVIII|             Wszyscy obecni złożyli już swe wyznania, wszystkim nieobecnym poświęcono
8832 XVI  |                  jak stąd do tego kloca...~Wyznanie silnie oddziaływa na słuchaczów.~-
8833 XVI  |                 wyrywa się z niespodzianym wyznaniem:~- Raz na wsi, wieczorem, "
8834 XI   |                    do początków gramatyki; wyższe jej części traktuje z lekceważeniem
8835 XVII |                  tobie zostanie wymierzony wyższy stopień kary.~- O mój Boże!
8836 XVII |              klasach wykładał geografię, w wyższych - początki nauk przyrodniczych.~
8837 XIV  |                  odmiennym, bez porównania wyższym, idealniejszym...~Wychudły,
8838 X    |           wczorajszym wypadku. Skończywszy wyzwał Kucharzewskiego i kładąc
8839 VIII |                    dnia profesor Izdebski, wyzwawszy Kucharzewskiego do lekcji,
8840 I    |                     pierwszoklasistom, nie wyzwolonym całkowicie z dziecinnych,
8841 XV   |               mokrą ścierkę, którą zaczęła wyżymać takim ruchem, jakby rzucić
8842 VII  |            ściągający, choć zamieszkali na wyżynach oku chłopięcemu ledwie widnych.
8843 II   |                  tu idzie o rzecz ważną: o wzajemną rekomendację. Nie można
8844 VIII |                   W ciągu tych przygotowań wzajemny stosunek kolegów zmienia
8845 XI   |                 tek, z poszturgiwaniem się wzajemnym wybiegają na ulicę.~Cel
8846 II   |           zwierzchnika i wyraz jego twarzy wzbudzają lęk. Niezbyt wysoki, ale
8847 III  |                    pół chłopa. Jego ojciec wzbudził raz podziw wszystkich uczniów,
8848 XVII |                 brzuchu, opadły bezwładnie wzdłuż bioder.~Widok jego sprawiał
8849 XVIII|                powtarzają inni. ~I również wzdychają.~Drażni to Kozłowskiego.
8850 X    |                     których tamci nazywają wzgardliwie "fuszerami" lub "partaczami".~
8851 VI   | Olszewski-Kataryniarz, chłopiec pod innymi względami upośledzony, asinus asinorum,
8852 XVII |                   jednej klasy panował tam względny spokój.~Spokój stal się
8853 XV   |               przez nauczyciela uczeń, bez względu na to, czy siedział w pierwszej,
8854 VI   |                    Hefajstos zdobywa sobie względy nauczycieli dostarczaniem
8855 XV   |                   zasadę trzymać się w tym względzie złotego środka, unikając
8856 XII  |                   tocząc się po pochyłości wzgórza - poeta zniknął w dali we
8857 I    |                  miasta, gdzie na zielonym wzgórzu ponad Narwią szarzeją, bieleją
8858 XIV  |                 tygodnia kropli do ust nie wziąłem. I choćbym miał umrzeć z
8859 X    |                    o czym mówić!... ~Potem wziąwszy kolegę na bok, oświadczył
8860 ZeSt |               czego to?... Skąd się to tam wzięło?.. Ojciec wziął w ręce wąski,
8861 XIII |                 najbliższym kolegom imiona wzięte z powieści. Bronek Dembowski
8862 IV   |                    Ślimak zrozumiał, że go wzięto we dwa ognie. Na chwilę
8863 XI   |             chrabąszczów, krzyki i śmiechy wzmagają się. Powietrzni rycerze, "
8864 XIV  |                 Otacza pustelnię żywopłot, wzmocniony przy wejściu wysoką, ostrymi
8865 X    |                 wody; inny pływa, leżąc na wznak i paląc przez cały czas
8866 XIII |               takiej potęgi, do jakiej nie wzniosą się nigdy preparaty apteczne.~
8867 VIII |                    oczy odwrócił od okna - wzniósł je w górę z wyrazem rezygnacji.
8868 XVII |                  najmniejsze - zewsząd też wzniosły się piskliwe głosy, do wrzasku
8869 X    |                    wpaść do wody.~Im wyżej wznosi się deska, tym bardziej
8870 XI   |            powszechną - wchodził do klasy, wzorowa cisza panowała na wszystkich
8871 VIII |               razem Kucharzewski odpowiada wzorowo z arytmetyki, i od nauczyciela,
8872 XII  |               smutek nie ustąpił - owszem, wzrastać się zdaje.~- "Czy dzisiaj
8873 V    |                jakie niespodziane wrażenie wzrokowe szyków mu nie popsuło.~Za
8874 III  |                    pomimo bardzo krótkiego wzroku dojrzał raz w cieniach ostatniej
8875 ZeSt |                    dzieci jeszcze bardziej wzrosła.~- Tatusiu kochany! - niech
8876 VII  |                   mężczyzny, przerastający wzrostem najwyższych nauczycieli -
8877 X    |             inspektorze - bąkał, ramionami wzruszając - każdy na moim miejscu
8878 XIII |                   arcydzieło Wiktora Hugo, wzruszające całą Europę, przedostało
8879 X    |                    w pierwszej chwili żywo wzruszeni wypadkiem, później odczuwali
8880 XV   |                Burmistrzowa i naczelnikowa wzruszone były niemal do łez - tym
8881 XIV  |            wrażliwością, jest on aż do łez wzruszony. Zapomina o lekcji, o kolegach -
8882 III  |                zmęczyło.~- Baran!~Chłopiec wzruszył ramionami. Twarz jego wyraziła
8883 XIII |                widoczne, że go coś głęboko wzruszyło i że to wzruszenie ukryć
8884 IX   |                    łąk i borów płyną głosy wzywające do odpoczynku, do marzeń,
8885 X    |                                            X. Kąpiele i katastrofy~Gdyby
8886 XI   |                                            XI. Dzień chrabąszczowy~Sprężycki
8887 XII  |                                            XII. Poeta~Lekcja polskiego.
8888 XIII |                                            XIII. Chora noga~Majowe, radośne,
8889 XIV  |                                            XIV. Szkoła i klasztor~W samym
8890 XV   |                                            XV. Kuracja mleczna profesora
8891 XVI  |                                            XVI. Mali bohaterowie~- A czy
8892 XVII |                                            XVII. Nowy zwierzchnik~Od początku
8893 X    |                   siadł na nim skulony jak żaba.~W tej chwili wydaje się
8894 III  |                   już trudno!~- Powiedzcie Zabacułowi, że klasa to nie stajnia.~-
8895 III  |               panie prosorze, powiedział, "zabaczułem".~- Was ist denn das: "sabba-szulem?"
8896 IV   |                   nigdy nie brał udziału w zabawach uczniowskich, nigdy nie
8897 XIII |                 północy, książki mu czyta, zabawia go opowiadaniem - nawet
8898 XIII |                   zwykły humor, starał się zabawiać kolegę żarcikami - głos
8899 XIV  |                 jego zajął, jeszcze krócej zabawił przy rurze.~- Widać!...
8900 XIII |                 też pewnie swoją. Tak była zabawna... Uśmialiśmy się wszyscy.~-
8901 X    |             pęcherzami pod pachą. Pęcherze zabezpieczają najzupełniej od pójścia
8902 VII  |                  było trafić go piłką, jak zabić kulą jaskółkę w locie. Gra
8903 XVII |                   musi przeto, rad nierad, zabierać tekę i wynosić się z klasy.
8904 III  |           prawdziwie chłopską zawziętością zabierają się całą siłą do nauki, "
8905 XIV  |                    twoją"... A piąte: "Nie zabijaj!"... A szóste...~- Czy w
8906 XIII |               łopaty. To byłaby śmieszność zabijająca.~Wpadli obaj w zadumę -
8907 VII  |                  Kamińskiego, bo przyszedł zabłocony, ze spodniami w cholewach?...
8908 I    |                kleją się jeszcze oczy. Ale zabłysnęły w ołtarzu światła, ozwał
8909 II   |            cielęciną, którego "nieboraczek zabrać zapomniał, tak się wyląkł
8910 IX   |                    były podstępnie ukryte, zabrałem ze sobą. Lekceważenie przepisów
8911 IX   |                  się zbyt ciasno i duszno. Zabrali książki i wylegli na podwórko
8912 XVII |                   ruch, zapraszający go do zabrania głosu.~Teraz wszystkie oczy
8913 XVII |                 brzydkim. Nie będę im tego zabraniał, tak samo jak nie zabraniałbym
8914 XVII |                zabraniał, tak samo jak nie zabraniałbym swemu przyjacielowi leźć
8915 III  |                  lekcję w dobrym humorze i zabrawszy się do czytania listy, przy
8916 XVI  |                     że doktor Dobrzelewski zabronił ci nawet wiele chodzić i
8917 IX   |                    a czupryny wyrastają do zabronionej regulaminem szkolnym długości -
8918 IX   |                dlatego tylko, że należą do zabronionych.~Trudno uwierzyć, żeby komuś
8919 XIII |           przewraca kilka kartek.~- Doliny zabrzmiały trąb odgłosem. Czy stąd
8920 X    |                 nocami wiosennymi rechoczą żaby tak głośno, że spracowanym
8921 VIII |                talerze, przysuwa półmiski, zachęca do jedzenia. Ogromną ma
8922 XVII |                cząstki i uczniom rozdawał, zachęcając do samodzielnego zbierania.~
8923 V    |                pomstuje...~Nie brzmiało to zachęcająco - na tytuł "gapia" nikt
8924 XVII |                  zadanie, gdy ich do nauki zachęci, w uczeniu się pomoże, wskazówek
8925 XVII |                 rodzaj, znajdując u Madeja zachętę, nadmiernie się w szkole
8926 IV   |               którym z tamtejszych kolegów zachmurza się i rozmowę czym prędzej
8927 X    |                    Nie widzieć wspaniałych zachodów słońca, odbijających się
8928 IX   |                 ten, to inny z nauczycieli zachodzą tam, aby sprawdzić, czy "
8929 XVI  |           piątoklasistę. Chaber aż w głowę zachodził, skąd on tyle wie - bo tego,
8930 XVIII|                 przejadł" on swą promocję; zachodziła zaś obawa, że "przeje" i
8931 XIV  |                  Ale pamięć owego wieczoru zachował na długo. ~Dotąd o nim pamięta...~
8932 X    |              Pułtusku niebieskie mundurki, zachowali niezawodnie w pamięci jego
8933 XIII |             Przysięgliśmy ci wierność i tę zachowamy aż do śmierci - odezwał
8934 II   |              siłacz cyrkowy.~Z całego jego zachowania się widać, że uważa się
8935 XV   |             katedrze. Uczniowie z początku zachowywali się spokojnie; lecz potem
8936 XV   |                   brzmiał teraz jak pianie zachrypłego koguta.~Nieustannie, jak
8937 XV   |                   się na palce, dyszkantem zachrypniętego koguta zapiał:~Ja car! ja
8938 IV   |                     których smak niezwykły zachwalał mu kolega...~Co prawda te
8939 VII  |                   ust pocałowanie!~Koledzy zachwycają się deklamacją Sprężyckiego -
8940 VI   |                 ten myśliwego - wszyscy są zachwyceni, wszyscy też wielbią go,
8941 XIII |                         Śliczne! - wzdycha zachwycony Sprężycki - ale ja to już
8942 VII  |                ostatni jest powściągliwy w zachwytach - na rzeczy patrzy spokojniej,
8943 VII  |               Stary nauczyciel promienieje zachwytem i jak żółw ze skorupy wychyla
8944 XIV  |       zatłuszczonej i przemoczonej czapce, zaciągający się grubym papierosem z
8945 XVIII|                laskami, grywania w bilard, zaciągania się papierosem. Przyszli
8946 IX   |                  wypić kieliszek likieru i zaciągnąć się dymem tytuniowym. Czynią
8947 XVI  |                prawdziwą trzcinową laską i zaciągnąwszy się dymem prawdziwego groszowego
8948 XVI  |                  Wszyscy zwracają nań oczy zaciekawione. Kucharzewski jest najwyższą
8949 IV   |                  chłodniejszą; wąskie usta zacięły się tak szczelnie, jakby
8950 IX   |                     Siada przy stole, ręce zaciera. - Proszę cię, kochaneczku -
8951 XIV  |                  wypełniać, jakże fatalnie zacieśniłoby się pole jego wrażeń i spostrzeżeń!~
8952 XII  |                wiatr pociąga zimny, deszcz zacina jakby lodowymi igiełkami...~
8953 XVI  |                    do krytyków z pięściami zaciśniętymi.~- Głupcy jesteście! - krzyczy -
8954 XIV  |                   więc i duszę musisz mieć zacną. Staraj się jedno i drugie
8955 XIII |                    trąb odgłosem. Czy stąd zacząć?~- Trochę dalej.~- Aha,
8956 XVIII|                    oszaleli! Ja dopiero je zacząłem.~- Jutro dostaniesz patent.~-
8957 XIV  |                oblekają się ciałem. Jest w zaczarowanym gaiku i przyczajony za krzakiem
8958 XV   |                miny wszystkich profesorów, zacząwszy od Jastrzębia, skończywszy
8959 I    |                   Ojoj! wielka rzecz! Może zaczekać. I tak Judkowa jeszcze nie
8960 XV   |                 dużą, mokrą ścierkę, którą zaczęła wyżymać takim ruchem, jakby
8961 X    |           kilkudziesięciu ludzi z bosakami zaczęło przeszukiwać rzekę.~Woda,
8962 VIII |             książki nową szczyptę mądrości zaczerpnąć. Przypomina ptaka pijącego
8963 VII  |            ściśnienie serca. Pełną piersią zaczerpuje powietrza, co wygląda, jakby
8964 II   |                krzykiem. Malec podnosi się zaczerwieniony, kurzem okryty - do przewodnika
8965 XIII |              przyszedł smutny, pobladły, z zaczerwienionymi od płaczu powiekami. Było
8966 X    |               Przybyli lekarze, felczerzy; zaczęto stosować wszelkie środki
8967 XVII |                   ławkę.~Dzień, przyjemnie zaczęty, przyjemnie też się zakończył.
8968 VII  |                       Iiiii...~- Jak stary zacznie prawić o swoim "poecie serca", "
8969 XVIII|              kolejno, jak siedzimy.~- Osa! zaczynaj od siebie. ~Osowski przesuwa
8970 VII  |              wiersz, nie wiem czyj, co się zaczynał: "Cicho skradł się wiek
8971 X    |                 Gdy przybyli do mostu, już zaczynało się stawać szaro. Na szczęście
8972 III  |                 Pan psor każe... Pan fesor żąda... żebyś powiedział, jak
8973 XV   |                     to właśnie na popis mi zadał?~Tamten, pomyślawszy trochę,
8974 XVI  |                  na świecie szkół, lekcji, zadań, książek, belfrów i inspektorów.~
8975 XVII |                    natychmiast podał rzecz żądaną. Wydobył nawet pudełko zapałek
8976 XI   |                   zdążył już wypisać kredą żądane słowa. W chwili gdy łacinnik
8977 XI   |                 też na przyszłą lekcję nie zadano. Wreszcie na domiar szczęścia,
8978 VII  |                    wykładem, uczą ochotnie zadanych wierszów, wygłaszając je
8979 XI   |                    biegające, zadyszane, z zadartymi w górę nosami pilnie upatrujące "
8980 III  |                    I on jednak niezupełnie zadawalał profesora.~- Nieźle... parole!...
8981 XV   |                   czas wakacyj nauczyciele zadawali uczniom do opracowania w
8982 VII  |                  każde "z" i "s" syczy jak żądło wężowe, każde "wi", "wia", "
8983 VI   |                   będzie.~Słowa dotrzymał. Żadne późniejsze prośby, umizgi,
8984 XV   |                   nie nauczyłsia. Ja jej w żadnyj spasob nauczyćsia nie mog.~-
8985 XVII |                   Nie słyszało się nigdy o żadnym skandalu, o masowych karach,
8986 VII  |                  najwyższych nauczycieli - zadowala pod tym względem profesora
8987 XII  |                 czytający okazuje widoczne zadowolenie. Zdarza mu się też wówczas
8988 XVI  |                   kieszeni mały grzebyk, z zadowoleniem przeczesuje czuprynę.~-
8989 XI   |                   katastrofy ubezpieczony, zadrżał. Z kilkudziesięciu stanów
8990 IX   |                   nakryj no w ogródku - tu zaduch... Pan prefesor pozwoli
8991 XIII |                  zabijająca.~Wpadli obaj w zadumę - przemyśliwają, skąd wziąć
8992 XV   |                   po krzyżu i nogi pod nim zadygotały.~Tamten wpatrywał się w
8993 XI   |                 zieleni - widać biegające, zadyszane, z zadartymi w górę nosami
8994 IV   |                     gdy jedną nogę do góry zadzierał, lewą ręką trzymał się pod
8995 XIV  |                jednak, żeby ich wróble nie zadziobały lub kot nie pożarł, jak
8996 XVIII|                    bogactwo!~Po Właszczuku zadziwia kolegów Petrykowski - w
8997 VI   |                   na pierwszej karcie taki zadziwiający tytuł:~ĆWICZ... Witolda
8998 XVII |                    nadzwyczajne zajęcie.~- Zadziwiasz mię, moje dziecko! - mówi
8999 XV   |            rozumiesz, Bronek?~- Ja???... - zadziwił się koleżka, brwi wysoko
9000 IV   |                   rażąco sam, jak człowiek zadżumiony, od którego wszyscy z przestrachem
9001 XVII |                   ci powiedział to w oczy. Zadzwonię na Jana, żeby go tu przyprowadził.~
9002 XIV  |               chciałby nieprzyjemną sprawę zagadać.~- Przykazania, pauprze,
9003 XVI  |                rozwiązywaniu najzawilszych zagadek filozoficznych i życiowych.~
9004 XIV  |                    i nie wyjaśnił chłopcom zagadki - śmiesznie prostej. Każdy
9005 III  |              Zabacuł!~Są istnienia dziwne, zagadkowe, fatalnością naznaczone,
9006 XIV  |             kompanii.~- Nie pojmuję - mówi zagadkowo - jak wy możecie pić tę
9007 XVI  |             Sprężyckiego błąka się uśmiech zagadkowy.~Z tym uśmiechem zasiada
9008 VII  |                wzdychając.~- Cóż, Witek? - zagadnął Dembowski - podobało ci
9009 VI   |                 ozdobnymi literami tytuł: "Zagadnienie VI-te".~Jest to Welinowicz,
9010 XV   |                   którego by niespodzianie zagadnięto: "Czy masz przy sobie sto
9011 V    |                 syna.~- Słuchaj, Wojtek! - zagadywali - to ty wiesz, jak się robi
9012 XII  |                     w ustach trzyma cygaro zagasłe, o którym zda się, że zapomniał.
9013 I    |                    dół, do wszystkich klas zaglądając, do pośpiechu nagląc. Profesor
9014 XIV  |                   śmiesznie prostej. Każdy zaglądający do rury widział... własne
9015 XV   |              wiersze i co chwila do księgi zaglądał. Twarz jego, zwykle rumiana
9016 XIII |                   poruszony.~- Do kryjówki zaglądałeś?~- Trudno było. Wciąż się
9017 XIV  |            przestrzeń, jakby nieprzytomny, zagłębia się we własnej duszy szukając
9018 I    |                 Pod wysokim sklepieniem, w zagłębieniach ołtarzy, na chórze, zawsze
9019 XI   |              kumkanie" żab. Co pewien czas zagłusza je na chwilę rozgłośny tryl
9020 VII  |                    i owdzie widniały ślady zagonów, szczątki rozebranego ogrodzenia,
9021 IX   |                    oficjalistów i drobnej, zagonowej szlachty. Włościanie jeszcze
9022 XIV  |                    nigdzie grządki jednej, zagonu, klombu. Pod drzewami, których
9023 XVI  |                     że... spieszno mu było zagrać jak najprędzej w kręgle,
9024 X    |   niebezpieczeństwa, jakie mu w tej chwili zagraża.~Gdyby poślizgnęła mu się
9025 III  |                  miast z na pół chłopskich zagród wiejskich. Prócz chleba
9026 IV   |              Wszyscy myśleli, że inspektor zagrzmi swym basem potężnym - on
9027 XI   |                 odepchnął z lekceważeniem, zagwizdał - szuka czapki, żeby wybiec
9028 IV   |                   publicznym" na cały głos zaintonował w klasie podczas pauzy:~
9029 XV   |                całą twarzą i skierował nań zaiskrzone oczy. Wyraz tych oczu był
9030 VII  |                   trzymając się pod ręce i zajadając kupioną do spółki kwartę
9031 VI   |                   stron słychać nieśmiałe, zająkliwe prośby:~- Wyrysuj mi, kochany
9032 XIV  |               rozpogadza, głosem mniej już zająkliwym odpowiada szczerze:~- Ciekawość.~
9033 VI   |                  Możesz z tym co najwyżej "zajechać" do biura powiatu na "wolnonajemnego"
9034 I    |              sklepieniem korytarza. Szybko zajęli swe miejsca, rozkładają
9035 VII  |                  wyjątkiem kilku "głąbów", zajętych żuciem razowca lub gumulastyki,
9036 XVI  |                Każdy myślał tylko o sobie, zajmował się wyłącznie własnymi sprawami -
9037 XV   |             kawalerskim jego gospodarstwem zajmowała się stara Wojciechowa, znana
9038 XVII |                jakim je wygłaszano, bardzo zajmowały chłopców.~Ksiądz Wiśniewski,
9039 IX   |             których by w szerszym zakresie zajmowano się czytaniem książek, literaturą,
9040 XVII |             trzcina profesora Luceńskiego, zajmując o wiele właściwsze dla siebie
9041 XV   |                 inną, polską, niesłychanie zajmującą książkę - Rinalda Rinaldiniego
9042 VII  |                    Jużeś to w chatki mojej zajrzała okienko?~O, jak ślicznie
9043 XIV  |                   pacierze. Wpierw jeszcze zajrzeć mi trzeba do książek moich...~
9044 V    |                   od warsztatu i do środka zajrzeli. Nie było już żadnej wątpliwości:
9045 IX   |              wszystkich powagą i strachem. Zajrzyjmy do którejkolwiek liczniejszej
9046 VI   |                  od górnego, może z czasem zajść tam, dokąd ja zaszedłem!~
9047 XVI  |                    niech powiedzą koledzy. Zakasowałby niejednego piątoklasistę.
9048 XIV  |                  dość nie może.~Śliczny to zakątek, choć zupełnie dziki. Ani
9049 VII  |                   olśniewało wzrok nadając zakątkowi znamię egzotyczne. Chłopcom,
9050 XIV  |                 ptaszników zastawiać w tym zakątku sidła na wilgi, kraski,
9051 IX   |                  kijem. Ale że to był owoc zakazany, więc go spożywali łakomie,
9052 XVII |                 szybę...~- Wiem o tym.~- I zaklęli się, że nie powiedzą, kto
9053 XIV  |                   kruczego podobnym nosem, zaklęsłymi wargami, bez zębów, bez
9054 XVII |           Wszystkie pięć klas milczały jak zaklęte.~Przeciągające się milczenie
9055 XIV  |                   ów ze starszych uczniów "zaklina się", że widział wypływające