Part

9056 VIII |                   Goliata. Ostatni ma minę zakłopotaną i złą; na twarzy pierwszego
9057 II   |                pełną zarazem uprzejmości i zakłopotania.~- Co nie mam lubić! - odpowiada
9058 XVII |                zaczęty, przyjemnie też się zakończył. Wszystkie klasy dla uczczenia
9059 XIV  |                 nagle "powołanie" do życia zakonnego. Postanawia przykładać się
9060 XIV  |              trójkami, stosownie do reguły zakonnej. Nie słyszało się rozmów
9061 XIV  |                    tabakę, które to rzeczy zakonnicy posiadają w przednim gatunku.~
9062 XIV  |                  Podobała się ta szczerość zakonnikowi.~- No, i przekonałeś się -
9063 XIV  |                    że nawet ze współbraćmi zakonnymi jak najmniej przestaje.~
9064 XVII |                    rybkę w wodzie, to gada zakonserwowanego w alkoholu.~Szkoła posiadała
9065 XVII |                    Pawłowski, młody orator zakonu benedyktynów. Powiedział
9066 XIV  |              sygnetem?~- I sygnet, i palec zakopałem pod krzyżem na rozstajnych
9067 XIII |                    i Dembowskiego spoczywa zakopana w ziemi, w ustronnym kącie
9068 XIII |              śliczną lalkę?... A pieniądze zakopane pod drzewem, czy nie zginęły?...
9069 Pam  |          urodzonego w Pułtusku,~zmarłego w Zakopanem,~te wspomnienia dni razem
9070 XVI  |            podobnego... no, do podobnego - żakostwa.~Szmer przeszedł po zgromadzeniu.
9071 XVI  |                 się powiedzieć, że to było żakostwo, fanfaronada, wariacja?~-
9072 XVIII|                rozszerzając jednocześnie i zakres, i rodzaj swych "operacji".
9073 IX   |                   na których by w szerszym zakresie zajmowano się czytaniem
9074 XVII |              przerażeni.~On lewą ręką oczy zakrył - silił się przemówić -
9075 XII  |                   która mu ukochaną postać zakryła. Pomimo deszczu stoi bez
9076 IX   |                    rozłożyli książki, uszy zakryli dłońmi i krzyczą na całe
9077 XIII |               wyniesiony; duże zwierciadło zakryte muślinem. Na środku stoi
9078 XIII |                    w niebieskawym półmroku zakrytej umbrą lampy, w głębokiej,
9079 VII  |                  gość...~Znów dłoń szeroka zakrywa kartę - głos nauczyciela,
9080 XVII |            zmienionej tylko postaci?~Mgły, zakrywające bliską przyszłość, zaczęły
9081 XIII |                 była ciemna, czarne chmury zakrywały księżyc, żadna gwiazda nie
9082 IX   |                  chcieli owe głosy kuszące zakrzyczeć. Zakrzykują wiosnę i zakrzykują
9083 VI   |                piegowaty chłopiec, z dużym zakrzywionym nosem, prowadzi jakby fabrykę
9084 XVIII|               moglibyśmy cały pański ogród zakupić!... ~Po zjedzeniu owoców
9085 XVII |                   w zupełnym zapomnieniu - zakurzony, poprzewracany, w szafach
9086 XVIII|               Kozioł - jeśli to wam humory zakwasza, można temu zaradzić.~-
9087 XIII |              akacja rozwinęła się; czy bez zakwitł?...~Zbywano te pytania milczeniem,
9088 XI   |                zapach bzów, które tylko co zakwitły. Słońce przed chwilą zaszło -
9089 XIII |         strumieniami złota całe miasteczko zalało, na próżno usiłuje wedrzeć
9090 VIII |                   naprawdę strapiony, ręce załamał...~- Rybko, panie święty,
9091 XIII |                      głos mu jednak drżał, załamywał się, smutny wyraz twarzy
9092 XIII |               widok na ogród falami słońca zalany, na czysty turkusowy błękit
9093 IX   |                  swąd do uczniowskiej izby zalatuje - a panu profesorowi Bóg
9094 VII  |                   które na wiosnę gęsto tu zalatywały. Nierzadkim gościem bywała
9095 XIII |                    okrywa go pocałunkami i zaleca, żeby starał się o tym nie
9096 II   |                   podsuwa pięść pod brodę, zalecając, żeby się prosto trzymali.
9097 XV   |                gładkich form towarzyskich. Zalecał wszystkim chleb razowy,
9098 XIII |                    o tym nie myśleć...~Ale zalecenie nie skutkuje: nad myślami
9099 XV   |              senności, że w czasie lekcji, zaleciwszy uczniom ciche sprawowanie
9100 V    |                 otworzyły się same. Wszedł zalękniony, bąkając nieśmiało: "dobry
9101 II   |                   ławki, mustrując małych, zalęknionych nowicjuszów; jednym wskazuje
9102 VI   |                    cugów". Niezrównaną zaś zaletę pióra "hamburyzowanego"
9103 III  |              wychodzą z mroku "oślą ławkę" zalewającego i uczniowie z pierwszych
9104 X    |           powiedzieć - łamali tylko ręce i zalewali się łzami. Lutek i Władek
9105 X    |                  pewien czas widać go jak, zalewany pianą, walczy z wirami i
9106 XVII |                gdyby to od niego wyłącznie zależało, ogół uczniów zostałby na
9107 XIII |                  jednak na czyjejś śmierci zależeć mogło? Na te pytania żaden
9108 VI   |                    tak lub inaczej "noska" zależy: czy pióro ma służyć do
9109 XIII |              zamiast "kostusi" na chorągwi żałobnej. Ale to głupstwo! Odstąp,
9110 VII  |                  katedry płynie głos coraz żałośniejszy i jakby stopniowo gasnący:~
9111 XII  |                głos trąbki - głos jękliwy, żałosny, do ogólnej melancholii
9112 XVII |                 nie zostawiał.~Kto go miał żałować? i za co? Czy ci, których
9113 XIII |                     Nie pojmują fałszywego założenia książki, nie widzą jej częstych
9114 IV   |                   wysuniętą wargą dolną, z założonymi "po napoleońsku" rękami...~
9115 IX   |           zwierzchności szkolnej; bardziej zaludnione posiadają nadto swego "dozorcę",
9116 IX   |                   wybryki młodości i - nie żałuje swym pensjonarzom "wiktu".~
9117 IV   |                 uciekają.~I to wszakże nie zamąciło jego spokoju.~Sztywnym krokiem,
9118 Aut  |                  wizję ludzi i spraw dawno zamarłych ucieleśnił on z odgadnioną
9119 X    |                  uczniowie ślizgali się na zamarzniętej odnodze Narwi. Nagle dwaj
9120 VIII |                  zadanie i kreśląc pod nim zamaszystego wykrętasa - ty mógłbyś być
9121 II   |                 tupania nóg i nieopisanego zamętu. Ten hałas w połączeniu
9122 VI   |                     że nie miał bynajmniej zamiaru ubliżać... Tamten odpowiedział
9123 XI   |                    się łzy w oczach kręcą, zamienia porozumiewawcze uśmiechy
9124 IX   |             kminkiem?~- Abo co?~- Może się zamienisz? Dam ci miodu.~- Przynieś,
9125 X    |                    drzewa.~Patrzącym serce zamiera na widok niebezpieczeństwa,
9126 XVII |                  okropność.~Serca chłopców zamierały ze strachu przed tym despotyzmem
9127 XVIII|               ogryzkiem jabłka.~Po krótkim zamieszaniu zabiera głos najpoważniejszy
9128 I    |                    stronę wąskiej uliczki, zamieszkałej przez Żydów. Jest tam jeden
9129 VII  |          jowiszowemu brwi ściągający, choć zamieszkali na wyżynach oku chłopięcemu
9130 IX   |                 wsi na czas nauki szkolnej zamieszkują przy rodzinach mieszczańskich,
9131 XIV  |                 krzywdę z przebaczeniem...~Zamilkł, oczy spuścił - ręce składa
9132 XVI  |                  do ostatecznego swej mowy zamknięcia - stawiam panom w tej chwili
9133 IX   |               inspektora. Stancja może być zamknięta...~- Agnieszka! nakryj no
9134 XIV  |              klasztornego jest dla uczniów zamknięte. Ale można sobie z tym poradzić.
9135 XIV  |                   już wkrótce ten nowicjat zamknięty zostanie przed nim - i przed
9136 V    |              nauczycielowi jednym tchem, z zamkniętymi do połowy oczyma, jakby
9137 XI   |                wspaniałomyślnym.~- Książki zamknijcie! - dyryguje z ręką wciąż
9138 XVIII|                    raczyła nawiedzić ogród zamkowy arystokracja szkoły: same
9139 XVI  |                    na głowie ubranie i nie zamoczywszy go, lada kiep potrafi?~-
9140 V    |            wzdychał tamten.~Obaj zaś mieli zamożnych rodziców, którzy pragnęli
9141 XII  |                    drzwi za sobą ostrożnie zamykając...~Sprężycki zabiera się
9142 XII  |          opustoszała; długie wstęgi lasów, zamykające horyzont, obciągały się
9143 XI   |              lepiej będzie okna zamknąć.~- Zamykajcie!~Przy zamykaniu hałas bardziej
9144 XV   |                 wyżej opisanego nauczyciel zamykał i do kieszeni chował katalożek,
9145 XVIII|                   ogrodu drzwi za sobą nie zamykali. Korzystały z tego w granicach
9146 XI   |                zamknąć.~- Zamykajcie!~Przy zamykaniu hałas bardziej się jeszcze
9147 IX   |                  kufer drewniany na kłódkę zamykany, u dołu węższy niż u góry,
9148 VII  |                    do marzenia i głębokich zamyśleń.~W tej chwili i obraz poetyczny,
9149 I    |                skłonnego do marzeń, zawsze zamyślonego młodzieńczyka, owego małego,
9150 I    |                  Mam was dosyć!~Na ulicach zaniebieszczyło się od mundurków granatowych.
9151 X    |         Zniechęceni lekarze mieli już prób zaniechać i oddać rodzicom nie synów,
9152 V    |                    a profesor Luceński nie zaniedbał Krystka przefasonować na "
9153 X    |                  piętami, ile ma siły. Nie zaniedbuje przy tym macać gruntu stopą.~-
9154 X    |                  wykrzyknęła matka, silnie zaniepokojona.~- Sam mi powiedział. Przed
9155 XII  |                 poruszy się niecierpliwie, zaniepokojony jakimś wierszem, jakby chciał
9156 X    |                    zdruzgotałoby mu kości, zanimby jeszcze zdążył wpaść do
9157 IX   |           dymnikiem wychyla; piątego licho zaniosło aż na dach domku - co prawda
9158 XI   |                Sprężycki, widząc na co się zanosi, ziewnął szeroko.~- Durniu! -
9159 III  |                  oczy wytrzeszczył - klasa zanosiła się od śmiechu.~- Ach, ty,
9160 VII  |               duszy nie popsuli.~Wieczorem zanudza domowników strofami: "Cicho
9161 VI   |                  gorące jeszcze zlepiają i zaokrąglają za pomocą kręcenia pomiędzy
9162 IV   |                  się pod bok, a rękę prawą zaokrąglał łukowato ponad głową - zastygł,
9163 XIV  |                    łyknąć kieliszek wina i zaopatrzyć się w tabakę, które to rzeczy
9164 XIII |           wystające. Nos mu się wydłużył i zaostrzył; włosy, dawno nie strzyżone,
9165 XIV  |               opisać jednak trudno, jakimi zapachami tchnie i jakiego blasku
9166 XIII |                     wchłaniając przesycone zapachem bzu powietrze. Przez długi
9167 IX   |              ogródka.~Powietrze jest pełne zapachu bzów i czeremchy, brzęku
9168 I    |                   brakło lub sam w drzemkę zapadał...~W szarym świetle poranku
9169 XV   |                 się przed tym terminem nie zapadł, musiał biedak nieszczęsną
9170 XVI  |                 szczegółów.~- W ziemię się zapadła czy też do góry pofrunęła?~-
9171 XVI  |           brzydkiej zawiści - i miasteczko zapadło w senną, leniwą ciszę wakacyjną.~
9172 XIV  |                  policzki uczyni bladymi i zapadłymi... kto wie, czy wówczas
9173 II   |                    od grzmotliwego tupania zapadnie się podłoga, że szyby popękają
9174 VI   |                szeroką, kościstą, policzki zapadnięte, usta rażąco szerokie, nie
9175 XVI  |                    też głównie podtrzymują zapał dysputy, dostarczając coraz
9176 XVI  |                 się cichaczem do bawialni, zapalał świece i kuł a kuł... Raz
9177 VI   |                przez zęby:~- Nie wierzę...~Zapalczywszy od niego kolega Bellon zawołał:~-
9178 IV   |                 nie unosił. Gdy mu który z zapalczywszych kolegów powiedział co przykrego -
9179 XIII |                    się ożywiona rozmowa. W zapale rozmowy nawet Dembowski
9180 XVII |              żądaną. Wydobył nawet pudełko zapałek siarkowych i zapalił jedną
9181 XIII |               towarzystwie sługi, niosącej zapaloną latarnię, pustymi, ciemnymi
9182 X    |            mgnieniu oka spuszczono łodzie, zapalono pochodnie - przy ich blasku
9183 XII  |         błyskawiczną szybkością dostrzec i zapamiętać. Z niej też czynią broń
9184 XIV  |                składa jakby do modlitwy.~- Zapamiętaj, co mówię - przerywa wreszcie
9185 III  |              Profesor Luceński dostrzegł i zapamiętał wywołane przez siebie wrażenie.
9186 III  |                  każdą postacią. Kąpie się zapamiętale przez rok cały: w porze
9187 III  |                   fioletową. Profesor jest zapamiętałym hydropatą; lubi żywioł płynny
9188 XI   |                  pęka... Ja tego nigdy nie zapamiętam... nigdy się nie nauczę!~
9189 XII  |                       Wyczerpał cały zasób zapamiętanych wierszy. Teraz myśli o ich
9190 VIII |               wszystko bez trudu pojmuje i zapamiętywa.~- Wiesz, Wrona - mówi kończąc
9191 VIII |                  ma szczególną zdolność do zapamiętywania ich i wygłaszania.~- Posłuchaj
9192 III  |                      Na zdrowie!" W klasie zapanował nastrój bardzo przyjemny.~
9193 XVI  |                drużynie wrażenia żołądkowe zapanowały chwilowo nad innymi. Chłopcy
9194 XIV  |                    choćby przelotny spokój zapanuje, nadpływają do niej stłumione,
9195 XVI  |                    był łatwo z przestrachu zapaść w ciężką chorobę;~ad secundum,
9196 XVI  |                 zawiązku, nie dopuszczając zapaśników do siebie.~- Z Radzickim
9197 IX   |                 się nie tylko opróżnianiem zapasów skrzynkowych.~Oto na przykład
9198 IV   |                sieni czekał już na Ślimaka zapasowy oddziałek, z Piotrusiem
9199 XVI  |               Jakże zatem - pyta ostatni - zapatrujesz się dziś sam na swoje bohaterstwo?~-
9200 XIV  |            Zapomina o lekcji, o kolegach - zapatrzony w przestrzeń, jakby nieprzytomny,
9201 V    |                   mu nie mogli, mając usta zapchane ciastem, serdelkami i owocami,
9202 III  |                łatwo, bo pan prosor ma nos zapchany tabaką...~Klasa struchlała.
9203 XVII |         Niejednokrotnie też nauczycielowi, zapędzonemu w wykładzie, prymus musiał
9204 II   |                 powakacyjnym dniu szkolnym zapełnili klasę.~Szkoła nie jest wodą
9205 VI   |               przyjacielem, przepraszając, zapewniając, że nie miał bynajmniej
9206 XVI  |                    za złodzieja - obili.~- Zapewniałeś, że walczyć będziesz.~-
9207 V    |              tłumaczył się Sprężycki - ale zapewniam was, że nie kłamię. Jak
9208 XIV  |                    stromych, żeby pustelni zapewnić niedostępność. Silniej od
9209 XII  |                   głębokiego przejęcia się zapewnienia.~Profesor Chabrowski wychodzi
9210 XV   |                   chwili, skupiwszy myśli, zapewnił z wielką powagą:~- Tego,
9211 III  |              wykrzywić się pociesznie, ani zapiać po koguciemu... Poważna
9212 X    |            przepaść głową naprzód, rozbija zapienioną, wirującą powierzchnię wody -
9213 XIII |                    zwodzić matkę, kłamać i zapierać się popełnionej winy, ciężej
9214 II   |                    wskazuje miejsca, innym zapina guziki u mundurów, innym
9215 ZeSt |               Ładne. Skrajane "do figury", zapinane na jeden rząd srebrnych,
9216 XII  |               welinowy kajecik własną ręką zapisany i z jego treścią uczniów
9217 XV   |                    jedinicu! ~I nauczyciel zapisywał w katalożku - trójkę. Trójka
9218 IX   |                  dostrzeżone uchybienia są zapisywane do specjalnej "księgi wizyt",
9219 VIII |                   Milczeć, bo do dziennika zapiszę! Olbrzym wtłoczył się do
9220 XVI  |                okolicach ciała. Prócz tego zapłacić musiałem "złoty, groszy
9221 XV   |                      Czemuż więc, czemuż - zapłakał Sprężycki - to właśnie na
9222 IV   |                     wrócił po kwadransie - zapłakany.~Koledzy odgadli bolesną
9223 XVII |              postać zdawała się mówić: Oto zapłata - zasłużona... Tak! należało
9224 X    |         pogrążywszy się, nie wypływa; może zaplątał się w zielskach wodnych,
9225 VI   |                   sposobów. Pobiera za nie zapłatę wysoką, dochodzącą do całej
9226 XVI  |                      blade jednak policzki zapłonęły mu nagłym rumieńcem.~- Iiii...
9227 VIII |                nich - tamten gdzieś mu się zapodział. A tych wyrazów tak wiele!
9228 XVI  |                   Dembowski wzdycha.~- Nie zapominaj, Witek, że tobie przykazano:
9229 VIII |                 wprost: "Edziu"...~Chłopcy zapominają na chwilę o powadze potrzebnej "
9230 XIII |          entuzjastów...~Chory, o wszystkim zapominając, zaczął wypytywać:~- Cóż
9231 VII  |              dzienne sprawy... i nigdy nie zapomnę Pacierza staruszka...~Wstał -
9232 XII  |                 się...~Ach! do śmierci nie zapomni Sprężycki tego spojrzenia
9233 III  |           Księżopolczyka. - Ty własne Name zapomniala? Ach, ty oszol!~- Czegoooo? -
9234 XVII |              nowego zwierzchnika. O tamtym zapomniano.~Rektor Wiśnicki postąpił
9235 VII  |                 smutno i strasznie. Chciał zapomnieć o starym nauczycielu, a
9236 X    |                    wreszcie zupełnie o nim zapomnieli.~Ale przyszła katastrofa,
9237 XVIII|                zebraniu Osowski zauważa:~- Zapomnieliśmy o Sprężyckim...~- To prawda -
9238 VIII |                Ekstra" i "palant" poszły w zapomnienie, o "gumę strzelającą" nikt
9239 XVII |                   znajdował się w zupełnym zapomnieniu - zakurzony, poprzewracany,
9240 XIV  |                    prawie do szeptu.~- Nie zapomnij wówczas westchnąć do Pana
9241 XIII |                    Jakby nie dość było tej zapory dla słońca, czyjaś ręka
9242 VI   |                   piłkę gotową. A ponieważ zapotrzebowań na tę rzecz jest bardzo
9243 III  |                 tego przetworzenia się nie zapowiada. Owszem, jest widoczne,
9244 III  |                 Wśród grzmotów krzyczał:~- Zapowiadam wam, głowy kapuściane, że
9245 XVI  |         poprzedników do czynienia głośnych zapowiedzi.~- Na Sprężyckiego nie ma
9246 XVII |              wykonał w stronę kolegi ruch, zapraszający go do zabrania głosu.~Teraz
9247 IX   |             powąchasz go. Wicek skąpiec!~- Zapraszam was na babkę puchową.~-
9248 XIV  |                  cud jakiś lub kuglarstwo? Zaprawdę powiadam tobie i innym,
9249 IX   |             zasmakować zwyczajna gorzałka, zaprawiona sokiem z buraków i melasą,
9250 XVII |                  tytuń, grać w karty i pić zaprawiony melasą likierek. Profesor
9251 VII  |              Wywołał go na podwórze; potem zaproponował, żeby poszli do "pustelni".~"
9252 ZeSt |                 zaś jego musiały być wciąż zaprószone, bo je przecierał nieustannie,
9253 XIII |                  Już teraz wiem, co ci oko zaprószyło wtenczas... kiedyś to stał
9254 ZeSt |                  oczach - może mu się czym zaprószyły? - potem westchnął głęboko
9255 XIII |                   zrobił z papieru karetę, zaprzągł do niej aż sześć chrabąszczów
9256 XVI  |                  głosem nie dopuszczającym zaprzeczenia.~Ale Sprężycki lekceważy
9257 XIV  |                 biedny chłopiec na lękliwe zaprzeczenie.~- Cóż więc cię tu sprowadziło?
9258 XIII |                     ale poczciwy chłopiec, zaprzysiągłszy koledze przyjaźń, wszystko
9259 V    |                widocznie robotę.~Sprężycki zapukał - ze środka nie odpowiedziano.
9260 V    |               miejsce oświecała - chłopiec zapuścił tam wzrok niespokojny a
9261 XIV  |                profesor Izdebski.~Łacinnik zapuszcza się tam rzekomo dla zasiągnięcia
9262 XVIII|                 noszenia stroju cywilnego, zapuszczania bród i wąsów, chodzenia
9263 XIII |                  tu półmrok niebieskawy od zapuszczonych kartonowych rolet, na których
9264 XV   |               kazali... Ja przyszedł tolko zapytaćsia...~Nie dokończył.~Jastrebow
9265 III  |                stało, panie pro...sorze? - zapytało kilku śmielszych nie mogąc
9266 XV   |            nieśmiało o gospodynia fiesora. Zapytana wyprostowała się, trzymając
9267 XVII |                 podobnym.~Gdy Sprężyckiego zapytano, czy wielką radość sprawiło
9268 II   |                   pyta! ~Przy tych słowach zapytany, chłopiec jedenastoletni,
9269 XV   |                  gdy zjawił się Sprężycki, zapytując nieśmiało o gospodynia fiesora.
9270 VIII |                    ucznia - powtórz, o com zapytywał.~Cieniutki, ale rezolutny
9271 VI   |              handel piłkowy. Mówią też, że zarabia na tym dużo pieniędzy, które
9272 XVIII|                humory zakwasza, można temu zaradzić.~- Jak?~- Zostańcie wszyscy
9273 XVIII|               przyjemnością dla ogrodnika.~Zaradził wreszcie złemu pan Pawlicki
9274 III  |                    struna i cienkim głosem zaraportował:~- On, panie prosorze, powiedział, "
9275 X    |                    które w tym miejscu dno zarastają... Wypadek był tak nagły,
9276 XVI  |                   dobre, i złe udziela się zaraźliwie. Bohaterstwo Kozła zbudziło
9277 XIII |                 starał się zabawiać kolegę żarcikami - głos mu jednak drżał,
9278 VI   |           wszystkie do ostatniego okrucha.~Żarłoczność Hefajstosa jest zdumiewająca.
9279 VI   |                     klientów" i ciekawych. Zarobione bułki - a zdobywa ich na
9280 VII  |              pociągają najbardziej wiersze żartobliwe oraz rzewne, liryczne. Umie
9281 XVIII|                   poświęcono po kilka słów żartobliwych lub rzewnych, nagle przewodniczący
9282 II   |                   te "nadetatowe" dodatki, żartownisie szkolni (stara gwardia!)
9283 VII  |                    na ziemię, przemawiają, żartują, gotowi są nawet figlować
9284 XVIII|                  To się wie, że mam głos - żartuje - przecieżem nie ryba.~-
9285 VIII |            wpatruje się bystro w poczciwą, zarumienioną twarz Wrońskiego.~- Oj,
9286 VI   |                  bierze najbliższy papier, zarysowuje go, oddaje, sięga po następny
9287 XVIII|                   małego kolegi, przy czym zarysowywa się już nieznacznie przepaść,
9288 VII  |                  Sprężyckiego - nauczyciel zarzuca jej brak "kadencji" oraz
9289 IV   |                   kancelarii. Zwierzchność zarzucała mu to naganne sprawowanie
9290 VIII |            profesorskim czterech kolegów i zarzuciwszy sobie ten "ładunek" na plecy,
9291 V    |              drobnych wiórków stolarskich.~Zarzucono go krzykliwymi pytaniami.
9292 XVI  |                    przyjść musiały na myśl zarzuty, jakie spotkać go mogły
9293 XV   |           profesora Jastrebowa, który miał zasadę trzymać się w tym względzie
9294 XVI  |                 panom w tej chwili pytanie zasadnicze: jak nazwać to, co uczynił
9295 XVI  |             Kuszkowski, ten, co wystąpił z zasadniczym pytaniem, dotyczącym pójścia
9296 XIV  |                  Istnieją dwa tylko od tej zasady wyjątki. Na połowę szkolną
9297 VIII |                   w głowę go całuje, potem zasadza do nakrytego stołu, gdzie
9298 IX   |                    raz drugi...~W ogródku, zasadziwszy nauczyciela do salaterki
9299 VI   |                    ci wychowańcy wiejskich zaścianków mocnymi, zdrowymi zębami
9300 XII  |                kartek - czyta opis bitwy w zaścianku dobrzyńskim. W jego czytaniu
9301 XVIII|                    w świat, do uczty życia zasiadają, z wyższością i prawie z
9302 VII  |                   chce.~I znów na katedrze zasiadł ten sam stary nauczyciel;
9303 XIV  |              zapuszcza się tam rzekomo dla zasiągnięcia rady w rozwikłaniu trudnego
9304 XVIII|               urzędu pocztowego. Przyszli, zasiedli na ławkach dokoła wielkiej,
9305 X    |                 Niestety! Rzeka, jak okiem zasięgnąć, była pokryta jednolitą
9306 XIV  |          przekazywana, twierdzi, że źródło zasilające pompę wytryska w podziemiach
9307 IV   |                    skamieniało. Sprężycki, zaskoczony znienacka w chwili, gdy
9308 XIII |                matka uparła się, żeby okna zasłaniać. A i ten mój doktór ciągle
9309 VIII |                 krzyczy prefekt uszy sobie zasłaniając. - Gorączkę masz, rybko!...
9310 XIII |                  koledze, żeby mu okna nie zasłaniał. Zatonął wzrokiem w błękitach
9311 XIII |                   uwalnia okno od ciężkich zasłon i na całą szerokość otwiera.~
9312 IX   |               stają wyprostowani, usiłując zasłonić sobą dowody przestępstwa.
9313 XIII |                   okna, nie dość szczelnie zasłonięte roletami, zagląda noc, czarna
9314 XIII |                    okna na całą szerokość, zasłony wszelkie odrzucić, do rany
9315 XVI  |                   że jest jego obowiązkiem zasłudze przyjaciela oddać publiczne
9316 IV   |                    prostą drogą osobistych zasług. Są bowiem inne Jeszcze
9317 XVI  |              potrzebuje - co ma, to własną zasługą zdobył. Nawet inspektor,
9318 III  |                jednym zaś i drugim wypadku zasługują wyłącznie - na współczucie.~
9319 XVII |                   się mówić: Oto zapłata - zasłużona... Tak! należało być innym...
9320 X    |                    pochwałami, udzielił mu zasłużonej nagrody, a zarazem postarałby
9321 XVI  |                     oddając się z rozkoszą zasłużonemu wypoczynkowi oraz rozwiązywaniu
9322 IV   |                  wybór zupełnie naturalny, zasłużony i przez wszystkich przewidywany.
9323 V    |                     gapia" nikt nie chciał zasłużyć. Jednak ciekawość niezaspokojona
9324 XVIII|                       wieprzów i rumaków i zasłynął wkrótce jako pierwszorzędny
9325 IX   |             mającemu normalne zmysły mogła zasmakować zwyczajna gorzałka, zaprawiona
9326 XIII |                   jej nie mógł słyszeć!...~Zasmuca się nagle. Zauważył to przyjaciel,
9327 IX   |                    dopiero, gdy towarzysze zasną, w przeciwnym razie nie
9328 XIII |                    nerwy. Z wieczora długo zasnąć nie może; jest też pewnie
9329 II   |                 położył głowę na książce i zasnął. Czwarty wytknął dwa palce
9330 VII  |                    drzemią, kilku zupełnie zasnęło.~Co chwila ktoś wychodzi
9331 XII  |                   muszą!...~Wyczerpał cały zasób zapamiętanych wierszy. Teraz
9332 VI   |                oddaje, sięga po następny i zaspakaja kolejno każdego kolegę.
9333 XVII |                   Odzywał się głosem jakby zaspanym, a znawcy twierdzili, że
9334 XVII |                    niezmiernie trudno było zaspokoić, gdyż rektorowie siedzieli
9335 XVII |               Madejem. Niebieskie mundurki zastały już to przezwisko przez
9336 XIII |                  brać wszystko "na rozum", zastanawia się długo nad tym, co usłyszał.
9337 XVI  |             żadnemu z nich się nie należy. Zastanówmy się bowiem panowie: co to
9338 XIV  |                  miasteczkowych ptaszników zastawiać w tym zakątku sidła na wilgi,
9339 XIII |                    środku stoi wielki stół zastawiony butelkami; w głębi - łóżko.~
9340 XII  |                przytrafi się kiedykolwiek "zastępstwo" chorobą lub wyjazdem innego
9341 VIII |                drewnianej ściance chlewka, zastępującego tablicę - tamten stoi przy
9342 III  |                  lekcje gry na skrzypcach; zastępuje też niekiedy na chórze chorego
9343 XVIII|                 Skromny, potulny studencik zastosuje się w zupełności do tego,
9344 VI   |            narzędziach do pisania, potrafi zastrugać sobie pióro w ten sposób,
9345 IV   |          zaokrąglał łukowato ponad głową - zastygł, rzec można. w tej nadzwyczajnej
9346 I    |               jeden mały, krzywy, w ziemię zasunięty domek, nad którym zawsze
9347 IX   |                    kilku niskich, w ziemię zasuniętych izdebkach może pomieścić
9348 IV   |                  synem urzędnika sądowego, zasuszonego wśród aktów, z twarzą bladą,
9349 VII  |                   poprawia okularów. Głowa zasuwa się głębiej w kołnierzyki:
9350 X    |                    którymi w dnie piątkowe zasypane są wszystkie targi! W tych
9351 VIII |             niepokonaną sennością zmożony, zasypia z otwartymi oczyma, powtarzając
9352 I    |                 czasów snem nie przespanym zasypiają...~Na cmentarzu staje się
9353 XV   |                papierowymi łysinę śpiącego zasypywać.~Przebudził się nauczyciel,
9354 XVII |              odpowiedzialnym stanowisku... Zaszczycony uznaniem władzy przechodzę
9355 VIII |                  szczęściem. Nieoczekiwany zaszczyt wzrusza go i przygnębia.
9356 IV   |                 być prymusem. Przyjemnie i zaszczytnie, ale tylko wówczas, gdy
9357 VI   |                 czasem zajść tam, dokąd ja zaszedłem!~Marzeniem jest kolegów
9358 XIV  |                    różnych stronach ogrodu zaszemrały łacińskie życzenia.~Raz
9359 XIII |                     Nareszcie jednego dnia zaszły przed dom konie ekstrapocztowe;
9360 I    |                Profesor Izdebski, poważny, zatabaczony, w granatowym fałdzistym,
9361 XV   |                 Chód miał niepewny, często zataczał się - nierzadko zaś ulegał
9362 Aut  |            pomiędzy autorem a czytelnikami zatarła się - przynajmniej ideowo -
9363 VI   |                  pobiera stałe: od każdego zatemperowanego pióra - bułka.~Pracuje zwykle
9364 VI   |                   niepodobna.~Hefajstos do zatemperowania jednego pióra używa aż trzech
9365 XIV  |                  wie, czy wówczas i ty nie zatęsknisz do samotności, do cichego
9366 II   |              Kozłowski przeciska się przez zatłoczony niebieskimi mundurkami korytarz,
9367 XIII |                  Dembowski otworzył starą, zatłuszczoną książkę - zaczyna:~Szumiał
9368 XIV  |       przybywającego, stary wyga szkolny w zatłuszczonej i przemoczonej czapce, zaciągający
9369 XV   |                  spadającymi w strąkach na zatłuszczony kołnierz granatowego fraka,
9370 X    |                   jeśli nie w płytkich jej zatoczkach, nocami wiosennymi rechoczą
9371 X    |            Kucharzewski, wysadzony na ląd, zatoczył się i padł obok kolegów
9372 VIII |               Potem pobił Filistyńczyków i zatopił ich wojsko w morzu Chanaan...
9373 XIV  |                  poważnie, w rozmyślaniach zatopiony.~Postanowił żadnemu z kolegów
9374 XV   |            niemłodych bezżenników. Właśnie zatrudniona była myciem podłogi, gdy
9375 I    |                    korytarz, kulawy Szymon zatrzasnął za nimi z łoskotem ciężkie,
9376 XII  |                  dziś szczęście: za chwilę zatrzyma się w nim na krótko, w przejeździe
9377 XIV  |              obrazkowi, chce go zwrócić.~- Zatrzymaj go sobie, moje dziecko.
9378 V    |                    lewej stolarz.~Gromadka zatrzymała się w sieni; najśmielszy
9379 XVI  |             potwierdza Kuszkowski, którego zatrzymano.~- Obiecałeś spełnić jakieś
9380 XIV  |                   obok kuchni klasztornej, zatrzymują się na dłuższą chwilę, aby
9381 XVI  |                     Wtajemniczeni w sprawę zatykają usta czapkami.~- Wezwany
9382 XIV  |               który je ostrzega, komu mogą zaufać, a kogo bać się mają.~Sprężycki
9383 XVII |                   wszakże zaczęli nabierać zaufania do jednego i drugiego. I
9384 XVII |          przyjemnym, gładkim, na miłości i zaufaniu opartym.~Przede wszystkim
9385 IV   |                  sobie z tego nie robił...~Zaufany w swe zdolności, pilny przy
9386 IV   |             tajemnicę stopni, udzielać jej zaufanym kolegom. Są tacy, co znając
9387 II   |                kilku kroków po uliczkach i zaułkach miasteczka...~Na wspomnienie
9388 VII  |                  poezji, że wraca umyślnie zaułkami, aby mu koledzy śmiechem
9389 XIII |                wystawiony na próbę. Matka, zauważywszy brak kosztownego, pamiątkowego
9390 V    |                płynnym bynajmniej nie był. Zawadzała mu tu samogłoska "a", którą
9391 XI   |                    dzień jutrzejszy.~Umowa zawarta, warunki obgadane - Sprężycki
9392 IX   |                 daty na zasadzie konwencji zawartej z Żebrowskim.~Nad tym całym
9393 IX   |             bielizna i książki; główną jej zawartość stanowią - wiktuały. Zwykle
9394 IV   |          stanowisko prymusa po Sprężyckim, zawdzięcza je okolicznościom dwuznacznym.
9395 XVII |              głosem zupełnie naturalnym:~- Zawiadamiam panów palaczów, którzy od
9396 XV   |                przez półotwartą, na jednej zawiasie smętnie kołyszącą się furtkę
9397 XIII |           wypadkiem o swoje świeczniki?...~Zawiązała się ożywiona rozmowa. W
9398 XVI  |                   śpieszą zażegnać burzę w zawiązku, nie dopuszczając zapaśników
9399 IX   |               rodzą się najczulsze afekty, zawiązują najtrwalsze przyjaźnie.
9400 VII  |                 książka - tom Mickiewicza, zawierająca Konrada Wallenroda, Dziady.
9401 XVIII|               gimnazjów warszawskich.~Inni zawieruszyli się kędyś tak, że nawet
9402 V    |               cisza zupełna - w warsztacie zawieszono już widocznie robotę.~Sprężycki
9403 XII  |                 który coraz silniej od pól zawiewa. Od wewnętrznego wzruszenia
9404 VIII |                   koniugacje łacińskie lub zawiłą teorię arytmetyki.~Wywołany
9405 II   |                  mundurkach, w za długich, zawiniętych u dołu spodeńkach, z włosami
9406 XIII |             siostra i powiernica - Walerka Zawistowska; Rinaldo - ja. Od ojca wezmę
9407 VII  |           Błogosławiony i ten, co umie tak zawładnąć myślami, tak je do swego
9408 XVIII|              aorysty!"~- Obrałeś już sobie zawód?~- To się wie!~- Jaki?~-
9409 IX   |                  stąd, że wychowywa niemal zawodowo kandydatów na księży.~Panuje
9410 XII  |                  myśli chłopiec z uczuciem zawodu, a zarazem rozrzewnienia.~
9411 VII  |                   karków niewiernych odęte zawoje;~A posoką i prochem ozdobnym
9412 XVII |                  pochwycenia go za ramię i zawołania: "Wariacie! co czynisz?"...~
9413 XIV  |                   gdyby ta kraska na każde zawołanie sfruwała doń z wierzchołka
9414 V    |                  postanowili jednozgodnie: zawrócić i na własne oczy sprawdzić,
9415 IV   |             Sprężycki.~Tknięty przeczuciem zawrócił i chciał rej terować, ale
9416 XIV  |                  jaśminu, którego kwiaty o zawrót głowy go przyprawiają, drżący
9417 XVII |                     W niebieskiej gromadce zawrzało. Gdy na lodową powłokę strumienia
9418 IX   |            wyrażający razem: przerażenie i zawstydzenie, i mówi łagodnym, śpiewnym
9419 XVI  |                milczy. Jego skromna, jakby zawstydzona mina zdaje się mówić:~"Prawda..."~
9420 XVIII|               Spojrzenie, razem zuchwałe i zawstydzone, żółtawa cera twarzy mówią
9421 VIII |                klasy. Wszyscy, z wyjątkiem zawstydzonego i czerwonego ze złości olbrzyma,
9422 XIV  |              krzykaczami?~Sprężycki milczy zawstydzony.~- Co cię tu ciągnęło, co?
9423 XVII |                    moim zwierzchnictwem... Zawszem miał na celu i na uwadze:
9424 V    |               zdolności, ale był zawzięty. Zawziął się dostawać dobre stopnie
9425 IV   |             profesor Luceński i przejednał zawziętego nań inspektora.~Zaledwie
9426 XVI  |               honorowy obowiązek arbitra i zażądać od ochotników zdania sprawy
9427 XVI  |                  prymus to aż zachorował z zazdrości. Niech go tam! Wszyscy wiedzą,
9428 VII  |                   oblał. Inni patrzą nań z zazdrością, jednak naśladować go nie
9429 XVIII|                   doń, rękę mu ściska...~- Zazdroszczę ci... - mówi smutno. - Ty
9430 IX   |               delikatność!~Burza zdaje się zażegnana. Ale nauczyciel zachowuje
9431 IX   |            Warszawską... Niebezpieczeństwo zażegnane. Sok buraczany z melasą
9432 IV   |                    Kozioł dowiedział się o zażegnaniu niebezpieczeństwa, zaraz
9433 XIV  |                   jakby do duszy przez nie zazierał.~- Kto wie - kończy smutno -
9434 XVII |                 jakby obustronną niechęcią zaznaczony, stał się teraz przyjemnym,
9435 VI   |                  dla niebieskich mundurków zaznaczyć należy, że posiadając wśród
9436 XVII |                   tym się przede wszystkim zaznaczyły, że za nich w szkole pułtuskiej
9437 XII  |                   i z jego treścią uczniów zaznajamia.~Przy odczytywaniu takich
9438 VIII |                     Tu es un brave garcon! Zażyj, boś wart tego.~Chłopiec
9439 III  |                      dobrotliwie wyrzekł - zażyjże i ty!... Dobra, parole!...
9440 XIV  |                     a zarazem w stosunkach zażyłych będący z ogrodnikiem, przedostają
9441 XIV  |              wygolonej twarzy, nieustannie zażywający tabakę, nie zdejmujący prawie
9442 III  |                   linii prostej, nigdy nie zbaczając, przed nikim nie ustępując,
9443 XVI  |               stanowczość.~- Wcale się nie zbajałem - mówi spokojnie. - Zbajali
9444 XVI  |               zbajałem - mówi spokojnie. - Zbajali się ci, dla których ciałem
9445 XI   |                  reszta lekcji. Odzywa się zbawczy głos dzwonka. Bonuś zgrzany
9446 IV   |                Mówią, że się puszczasz na "zbereżeństwa", że kozły fikasz, na rękach
9447 X    |                    krzyk usłyszano. Ludzie zbiegają się, podnoszą lament; nikt
9448 X    |             inspektor; z całego miasteczka zbiegły się niebieskie mundurki.~
9449 XIV  |                    odpusty, ani na uliczne zbiegowiska - a jednak wszędzie on tam
9450 XVII |                   chwili otoczyło go takie zbiegowisko, że krokiem postąpić nie
9451 II   |                 pomaga mu wspaniałomyślnie zbierać książki, jabłka, serdelki;
9452 XIV  |              konarze gruszy jak na koniu i zbierając rzekomo liszki, przygląda
9453 XVII |                zachęcając do samodzielnego zbierania.~Był to doskonały pedagog -
9454 XVII |                      len" (leń) i "szpik" (żbik). Nierzadko też on teraz
9455 IX   |                    pomieścić się z tyloma "żbikami", nie licząc dwóch sióstr,
9456 XVIII|               opóźniło się w drodze, wielu zbiło się z niej, straciło trop,
9457 XVII |               wykładzie.~Czasem z własnych zbiorów przynosił mniej rzadkie
9458 VII  |               stali,~Kupami się od Wiednia zbita gawiedź wali.~Stoi zdrętwiały
9459 XII  |             siedzącą na bryczce.~Ta postać zbliża się doń coraz szybciej,
9460 XVI  |                  choćby nawet koleżeństwem zbliżeni, wspólnością losów związani.~
9461 VII  |        nieprzystępnością... Nie ma sposobu zbliżenia się do nich...~Nieprzystępny
9462 XIV  |          człowiekowi na kilkanaście~kroków zbliżyć się do siebie nie dadzą...
9463 XIV  |                 rzecznych otchłani, między zboża falujące na polach, między
9464 XVII |             Grochowem widział kirasjerów w zbrojach, co najpierw wszystko łamali
9465 VII  |                  wdziawszy hart niezłomnej zbroje,~Zmiata z karków niewiernych
9466 X    |                pociąga. Silny, atletycznie zbudowany, nie tylko nie ucieka przed
9467 Aut  |                    w sercach ich przyjazne zbudziła echo.~Tej pociechy doświadcza
9468 III  |                   mają blasku, jaki zapala zbudzona, siebie samej świadoma inteligencja.~
9469 VI   |                    za sztukę. Toteż na ten zbytek pozwalać sobie mogą tylko
9470 XVII |             przeważnie, że to była kara za zbytnią surowość. Jakiś "knot" rozpieszczony
9471 XIV  |                  lub Suplikację.~Najwięksi zbytnicy wówczas poważnieją. Kozłowski
9472 I    |                  na swą kolej; czwarta bez zbytniego pośpiechu szykuje się do
9473 X    |                  tej odwadze całkowicie mu zbywa.~Gdy tylko czuje, że mu
9474 XIII |                   się; czy bez zakwitł?...~Zbywano te pytania milczeniem, uważając,
9475 XVI  |                    dniach w ogrodzie. Moim zdaniem niepotrzebnie nawet chodzisz
9476 XI   |           przeciągania ostatnich wyrazów w zdaniu tonem śpiewającym. Nazywają
9477 XII  |              okazuje widoczne zadowolenie. Zdarza mu się też wówczas niekiedy
9478 II   |                formy. Wybuchy fajerwerkowe zdarzają się i później niekiedy,
9479 XVII |                    przed nim nie trzeba...~Zdarzało się i teraz niekiedy, że
9480 XVII |                    ich nie słyszy.~To znów zdarzały się ciężkie bezimienne przestępstwa,
9481 XVI  |            wystarczająca. Nie było jeszcze zdarzenia, żeby Kozłowski swego słowa
9482 VIII |                    Luceński, gdy się o tym zdarzeniu dowiedział.~- Niech no jednak -
9483 XIV  |                 przytwierdza drugi. - Mnie zdarzyło się jeszcze lepiej, jak
9484 XIV  |           przykazanie czwarte - powinieneś zdawać sobie sprawę dokładnie z
9485 XVII |                budził. Złamana jego postać zdawała się mówić: Oto zapłata -
9486 XVII |                      Zacięte usta chłopców zdawały się mówić: Możemy wszyscy
9487 XVI  |                    klocach, których połowę zdążono już przez ten czas porznąć
9488 V    |              Pędził tak szybko, że koledzy zdążyć za nim nie mogli. Przytrzymali
9489 I    |                przystają zdyszani...~- Nie zdążymy... - szeplenią. - Ksiądz
9490 II   |                    Szymonowi ćwiczyć aż do zdechnięcia!...~Po odejściu inspektora
9491 IX   |                 podartych, wytłuszczonych, zdefektowanych egzemplarzach tłumaczone
9492 XI   |                kochanku - prosi wreszcie - zdejmij no ze mnie to paskudztwo.~
9493 XVII |                  mię, moje dziecko! - mówi zdejmując i kładąc na powrót okulary. -
9494 XIV  |         nieustannie zażywający tabakę, nie zdejmujący prawie na chwilę swej wysokiej
9495 XII  |             bryczka, wychodzi spod drzewa, zdejmuje czapkę i wyprostowany, jak
9496 XVIII|                   powodem wspomnianego już zdenerwowania pana Pawlickiego jest ów
9497 XVI  |                  to zobaczycie.~Kuszkowski zdjął czapkę, wyjął z kieszeni
9498 XV   |                    do nauczyciela i czapkę zdjąwszy, zaczął jąkać nieśmiało:~-
9499 XI   |             wychodzi z ławki i pod pozorem zdjęcia jednego chrabąszcza, przyczepia
9500 VII  |                      Ktoś umarł...~Chłopcy zdjęli czapki, przeżegnali się.
9501 XVI  |              Zniknęła i tyle. Jakby ją kto zdmuchnął.~- Nie pływaj po piasku! -
9502 XVIII|                   ten niepozorny Właszczuk zdobędzie kiedyś takie bogactwo!~Po
9503 IX   |           uwydatniającym się najbardziej w zdobiącym go malowaniu. "Skrzynki"
9504 VI   |                 figlasami" i "wykrętasami" zdobne inicjały wypisuje wyłącznie -
9505 XVIII|                marzeń, szczytem, o którego zdobyciu ledwie odważał się myśleć.~
9506 Aut  |           przeświadczenie, że jego książka zdobyła sobie życzliwość czytelników
9507 XVI  |               dokazał dzieła, na jakie nie zdobyłby się z pewnością żaden z
9508 X    |             ciężkim, śmiertelnym wysiłkiem zdobyty!~Szkoda, że świadkami popisów
9509 XVII |                narażeniem tej części ciała zdołali jednak zerknąć w tamtą stronę,
9510 IV   |              wiedzą, że Sprężycki od niego zdolniejszy, że ma pojęcie żywe, bystre,
9511 XIII |                    sen, apetyt, humor.~Był zdolny przez całą godzinę z błogim
9512 VII  |                   ozdobnym okryty,~Tratuje zdradne członki końskimi kopyty!~
9513 XVII |               odwracano się pośpiesznie od zdradnej pokusy.~Odtąd palenie tytuniu
9514 XIV  |               niego, w sercu swym nie krył zdrady. Bóg obdarzył stworzenia
9515 XVI  |           Petrykowski, potulny chłopczyna, zdradzający zawsze pociąg do spraw kościelnych
9516 XVII |               uśmiechać - rumieniec jednak zdradzał, że zaczynają wstydzić się
9517 XVII |                    wypadkach znajdował się zdrajca, który chyłkiem wędrował
9518 XV   |                       Satana!...~Sprężycki zdrętwiał.~Po krzyku nastąpiła cisza.
9519 VII  |                   zbita gawiedź wali.~Stoi zdrętwiały Dunaj, że na bystrym grzbiecie~
9520 XII  |               Kucharzewski wy subtelniał i zdrobniał, a Kataryniarz Olszewski
9521 II   |                    swobodo ptaszęca! Bywaj zdrów, "śnie złoty! śnie na kwiatach!"
9522 XIV  |                   jego intencję odmów trzy Zdrowaś Maria i trzy razy Wieczne
9523 IX   |                    czerwonymi. Trzeba mieć zdrowe oczy i krzepkie nerwy, żeby
9524 III  |                 stajni, w lesie, w oborze.~Zdrowi, krzepcy fizycznie, imponują
9525 IX   |                    z policzkami kwitnącymi zdrowiem, które zdaje się udzielać
9526 XVIII|                   tych wszystkich młodych, zdrowych, pełnych zapału piersi wyrywa
9527 XVI  |                   widzieć w niższej klasie zdrowym niż w najwyższej nawet,
9528 VI   |              wiejskich zaścianków mocnymi, zdrowymi zębami mielą razowiec, on
9529 VII  |                  bębna, jakby poryk lwa...~Zdrrrajco! z twarrrdej Taurrrów wygrrryzłeś
9530 X    |                   nim! Obracające się koło zdruzgotałoby mu kości, zanimby jeszcze
9531 XIII |                    palcach z pokoju, budzi zdrzemniętą, czekającą nań w kuchni
9532 VIII |                 Kucharzewskiego do lekcji, zdumiał się płynnością, z jaką on
9533 III  |                   najpierw wyraz wielkiego zdumienia, potem odmalował się na
9534 VI   |                Żarłoczność Hefajstosa jest zdumiewająca. Potrafi jeść w każdej porze
9535 XVIII|                 koni i nierogacizny.~Pieś, zdumiewający wszystkich świetnym apetytem
9536 IV   |               pryncypalne", przeprowadzony zdumionymi oczyma żydowskich dzieciaków,
9537 II   |               jednego z "knotów" przybiega zdyszana niosąc chleb z zimną cielęciną,
9538 VII  |                     Umarł Skowron! - mówił zdyszany. - Dziś po południu apopleksja
9539 VII  |                    wierzb kilka oraz kilka zdziczałych drzew wiśniowych, rodzących
9540 XIV  |                    może powstrzymać okrzyk zdziwienia...~Widywał nieraz na wsi
9541 XV   |           pewnością, choć i z niesłychanym zdziwieniem, swego nauczyciela języka
9542 ZeSt |                 mundura...~- Od mundura? - zdziwił się najmłodszy synek, -
9543 III  |                    ręki, zębów (podnoszą w zębach stolik stojący na katedrze),
9544 XV   |                wyraz, jaki miałoby oblicze żebraka, którego by niespodzianie
9545 XVIII|                    w tym gronie Osowski.~- Zebraliśmy się tu - mówi - ażeby opowiedzieć
9546 XVIII|                    opuszcza nagle członków zebrania.~Niebieskie mundurki zaczynają
9547 VII  |                  tylko w klasie, lecz i na zebraniach koleżeńskich, na "ekskursjach"
9548 XVIII|             rzewnych, nagle przewodniczący zebraniu Osowski zauważa:~- Zapomnieliśmy
9549 IX   |              zasadzie konwencji zawartej z Żebrowskim.~Nad tym całym chórem panuje
9550 XIII |              ciągnie kolega.~- Którą potem Żebrowszczak wykradł ojcu i nam oddał -
9551 XIII |                która siedziała na fotelu z zegarkiem w ręce, pilnując pory podawania
9552 XIII |              Słychać tylko szelest wahadła zegarowego, cykanie "repetiera", miarowe
9553 XVI  |             egzaminów... Nieprawda?~- Aha!~Żegnają się przyjaciele serdecznie
9554 III  |                 stanowiący. Jedni z zimną, żelazną, prawdziwie chłopską zawziętością
9555 VIII |                  gruby, szkolny pogrzebacz żelazny zgiąć i wyprostować...~Tego
9556 XIII |                    jednej ręce, z oskardem żelaznym w drugiej.~- Ba! Skąd wziąć