Czesc

 1 1  |        dzisiaj skona!~Żegnam cię więc, o gwiazdo, przed smutnym
 2 1  |       uwieść tę szatańską córkę.~Więc się przeżegnał, obwinął
 3 1  |          jesteś ty w sile!~Kiedy więc długo hukała, klaskała,~
 4 1  |         nim złowrogie klaskanie!~Więc razem w miejscu wstrzyma
 5 2  |         zwie się wrogiem śmiele;~Więc chętnie stanął na powstańców
 6 2  |          z nim nie zostanie?~Sam więc pospieszę, gdzie mię niosą
 7 2  |   szeregach dokoła się tłoczy;~A więc z tryumfem zawołał donośnie:~"
 8 2  | bezbożnej swawoli wytknęło!~Jemu więc do snu ufnie zdajcie życie~
 9 2  |    spotkanie kres położy wojnie.~Więc dzwony, działa niech głoszą
10 2  |          już, śpij, kochanie."~A więc usnęli. Biada temu, biada!~
11 2  |     śladu nie da zwiędłe liście,~Więc się drogami puścił pewniejszymi:~.
12 3  |     tobie, memu marzeniu!~Jesteś więc ze mną! witam cię, o cieniu!~
13 3  |    Nebabie nie bardzo przyjemny.~Więc z góry krzyknie, ku starcowi
14 3  |        ani zezwala, ni wzbrania,~Więc lirnik zaczął po chwili
15 3  |     czeka z łóżkiem i wieczerzą!~Więc z Bogiem naprzód! niech
16 3  |     jeszcze radzi~Tu pohulali. A więc z dobrej chęci~Proszą, by
17 3  |       mowy, lecz kiedyś ochoczy,~Więc prowadź. Zawsze ku temu
18 3  |         daje do myślenia chwili,~Więc ich przykładem i mową posili:~"
19 Ukr|        jego dziejach. Przebiegnę więc w krótkości wiadome życie
20 Ukr|         politykę; przedsięwzięto więc wszelkie środki do stłumienia
21 Ukr|       ich w oddaleniu; udają się więc do wybiegu. Gonta posyła