Czesc

 1 1  |     błędny to na trupa rzuci,~Niby się jego zatrwożył wskrzeszenia -~
 2 1  |   żółtej wzrok jego słupieje!~Niby dłoń śmierci za serce chwyciła,~
 3 2  |   niekiedy przebudzonym okiem~Niby kochanie śród świata tumanu.~
 4 2  |      pluska kręconym korytem,~Niby sen cichy tej strony kołysze.~
 5 2  |  zapłomienia.~Księżyc rumiany niby się krwią zbroczył,~W posępne
 6 2  |   śladu po żadnym już nie ma;~Niby zaklętych pochłonęły drzewa~
 7 2  |   mgnieniu różnowzore siatki,~Niby od wiatrów i z wiatrów tworzone,~
 8 2  |     przecie. Nadstawiła ucha:~Niby jej wietrzyk, co przez szyby
 9 2  |       lecz zawsze coś dzwoni,~Niby blask stali, niby tętent
10 2  |     dzwoni,~Niby blask stali, niby tętent koni;~I coś się wznosi
11 2  |  macza w trupa ranę~I żmie ją niby, i niby wypiera,~Potem martwego
12 2  |  trupa ranę~I żmie ją niby, i niby wypiera,~Potem martwego
13 3  |       jego ciągle zielenieje;~Niby mąż wieków w mogile tej
14 3  |     wieków w mogile tej leży,~Niby myśl jego, w kształt drzewa
15 3  | wsparł lirę i tonów próbował,~Niby przypomnieć piosnkę usiłował.~
16 Ukr|    przeddnieprzańska, została niby przy Polsce. Jeżeli Polacy
17 Ukr|       obozem i posłał Goncie, niby na znak dobrej przyjaźni,