Czesc

 1 1|          przychodzi;~I Kozak wie o niej, lecz go diabeł zwodzi;~
 2 1|           wróżby goniec?~Bo cera u niej od śmiertelnej bledsza;~
 3 1| przebrzydłą!~Niech Bóg ustrzeże od niej atamana!" -~Przebąkiwała
 4 1|           dumą, tak rad wyszedł od niej!~Chłopak, co spieszył na
 5 1|           ognie pod tą puszczą,~Do niej się kieruj; zawsze, zawsze
 6 1|          kieruj; zawsze, zawsze do niej!~Tylko niech prędzej twoje
 7 2|            oszczekiwa puszczę,~A w niej gwar dziki klekoce ponuro,~
 8 2|      między nimi, a nie kwitnie na niej~Ta, co na wszystkich kwitnie
 9 2|        góra westchnień ciężkie dla niej łono;~I serce rwie się,
10 2|           krew pieni po nożu;~A na niej całej skrwawiona koszula.~
11 3|            nodze założoną nogę;~Na niej wsparł lirę i tonów próbował,~
12 3|          latawiec spływa ogniem do niej.~Wszyscy to pletli, wszystkich
13 3|      pognębienia wzbici~Krążymy po niej spojrzeniem wpół-bożem,~
14 3|       swobodne: już wpadną, już po niej!~"Giniecie, bracia! ratuj
15 3|         Starzy z powieści prawią o niej siła;~Gdyby nam dzisiaj
16 3|          do dna pierś rozdarła~I w niej krew czarna kipi jak we