Czesc

 1 2| przyjaciel i wierny, choć panu,~Koń, ułożony tuż pod pana bokiem,~
 2 2|         szyki wiedzie.~Jak czuł koń jego, że na wszystkich przedzie!~
 3 3|  kozackiego wartownik posłania,~Koń tylko wrony, tręzlami podzwania.~
 4 3|      przemykał się dziką.~ ~6~A koń, jak wryty, stanął niespokojny:~
 5 3|    szczęście i niedole:~Życie - koń wrzący; świat - kwieciste
 6 3|     wykonywa.~Nie śmie złowiony koń zadzwonić w pęta;~Nie śmie
 7 3|         z Bogiem naprzód! niech koń w pęcie dłużej,~A noże we
 8 3|    oddziału.~"Droga tak ciemna, koń się potknął w chodzie.~Przeklęty
 9 3|        z oręża;~A szyk doborny, koń w konia, mąż w męża,~W nieprzełamanym
10 3|      żelazo połyska;~Gdzie prze koń jeden, a szereg jak fala~
11 3|     obręczy -~Tam atamana wrony koń się ciska.~Błyskami wojny
12 3|        A wiatry w tyle zostawia koń wrony,~A błyskawice - pałasz
13 3|     miga.~Lach dalej świsnął: a koń atamana~Aż ziemię zapruł