Czesc

1 1  |        Po górach, dzikich jak rozpaczy czoło,~Rozległe brzegi obsiadły
2 1  | śmiertelnej bledsza;~Jak myśl rozpaczy, tak się zjawia, znika;~
3 1  |   Biedny, kto mojej zapragnął rozpaczy!"~Aż mu się piekłem krew
4 2  |        A wszystko przed nią w rozpaczy i zgiełku.~ ~13~Już po Kaniowie
5 3  |   korzyść - śmierć z chlubnej rozpaczy.~Z dosyć szczupłego Nebaby
6 Ukr|   nieprzyjacielowi; wszyscy z rozpaczy chcą się do ostatniego bronić.