bold = Main text
   Czesc                                    grey = Comment text

 1 1     |          To cisza nocy w myślach go ponurza,~To szubienicy skrzypnienie
 2 1     |          kochanka Kozaka widzieć go przychodzi;~I Kozak wie
 3 1     |         I Kozak wie o niej, lecz go diabeł zwodzi;~Co tu kobiecych
 4 1     |      złączona Kozakiem."~- "I ty go słuchasz, kochana Orliko? -~
 5 1     |           Orliko, słuchaj: niech go niebo strzeże,~Kogo postawi
 6 1     |           Jeśli podszepty uwiodą go diable,~Orliko, słuchaj,
 7 1     |           A kto je ruszy, piekło go oparzy!"~Nagle się dziwnie
 8 1     |          rodzinnej gałązki wiatr go raz odetnie,~I na wywiędłej
 9 1     |         gdy żagiel rozdęty~Mknie go z wiatrami po dnieprowej
10 1     |          odbitym błękicie,~Jakby go ręka stworzyła malarza.~
11 1     |         Ho-hop, Nebabo!" - a ona go woła,~A okiem błyska i martwo,
12 1     |       kosztowne nakrycia,~Jasnym go srebrem suto zastawiono;~
13 1     |        brzegiem się przemyka,~Ni go bandurki, co brzęczą do
14 1     |       góry?~Zamek to rośnie; zna go wzrok ponury,~Co jeszcze
15 2(3)  |          znaleźć starców, którzy go znali osobiście; a powieść
16 2     |           A ogień gniewu przejął go aż w szpiku!~Szwaczka przemówić
17 2     |    uderzą!"~A jakby żądło piekła go ubodło,~Porwał się nagłe
18 2     |           Co to, Nebabo? - zaraz go poznali,~Bo któż by z koniem
19 2     |  będziecie na mą głusi mowę."~Tu go młódź w węższe otoczyła
20 2     |       gwaru~Pierwszego lodu, gdy go łamią fale,~Obiegać począł
21 2     |      Niech idzie zaraz, gdzie ja go powiodę!"~Tłum wre nieładem,
22 2     |         wędrowca krew ziębi,~Gdy go wilczyca, zwietrzywszy w
23 2     |       dźwięk z tej strony,~Ranne go wiatry krętym jarem7 wloką.~
24 2     |       echa w czczości biły,~Lecz go już teraz nie znajdzie i
25 2     |       tak smutny, niemiły,~Jakby go po raz ostatni odbiły.~Zagrzmiał
26 2     |        lament żałośliwszy,~Niźli go słyszał świata wiek daleki~
27 2     |         Już nie wiedzieli, gdzie go szukać dalej,~Aż go odkryto
28 2     |        gdzie go szukać dalej,~Aż go odkryto między lasy tymi:~
29 2     |     zorza północne zabłysły,~Już go ujrzano na powstańców czele:~
30 2     |   rozprysły!~A tak i na tych, co go odstąpili,~I na Polakach
31 2     |          i dobrze ostrzony.~Rzuć go na wicher, co tańczy po
32 3     |          jezdcem zgubionym:~Otom go znalazł i oto go wiodę~po
33 3     | zgubionym:~Otom go znalazł i oto go wiodę~po zasłużoną jego
34 3     |     kilka w uszy zakrakało.~Zlał go pot rzęsny; wymknąć się
35 3     |         na żelaznym pręcie...~Tu go przestrachu ocknęło wstrząśnięcie.~
36 3     |        Ale w tej chwili schwycił go za ramię,~Że mu, jak szatan,
37 3     |     zarży, kopytem uderzy,~Jakby go tchnienie obwiewało wojny.~
38 3     |     myśli swe skierował:~"Trzeba go zbadać, podobno to zdrada,~
39 3     |      swoje "hop" zadzwonił!~Trza go nauczyć, choć to siwa głowa!~
40 3     |         Teraz bezpiecznie szukaj go z latarnią!~Dokoła pusto:
41 3     |    żegnał:~Jeśli to szatan, żeby go krzyż przegnał;~Jeśli szpieg,
42 3     |           Żeby mógł znowu dostać go do ręku!...~Lecz gdzie go
43 3     |        go do ręku!...~Lecz gdzie go śledzić, że tak wkoło głucho!~
44 3(4)  |    Ukrainie przechował. Nazywają go tu Kupało. Pospolicie, kiedy
45 3     |       począwszy~Aż do rumaka, co go, gdzie chce, niesie;~Jak
46 3     |       Dał znak, mołodcy obwiedli go kołem;~Podniósł kołpaka,
47 3     |      paliło:~Kochankom wojny tak go widzieć miło,~Jakby się
48 3     |           Gdy pistoletu wystrzał go ocucił.~"Kto tam wystrzelił?" -
49 3     |       źle trzyma na zwodzie,~Aby go dotknąć, to zaraz i pryśnie." -~"
50 3     |         koniem się zwinął;~Takim go smacznym przywitał nabojem~
51 3     |      wstrzymał się w biegu -~Tak go gwałtowne objęło zdziwienie;~
52 3     |        Rosnące w jarze zgłuszyły go gromy;~Za echo - wojny ozwało
53 3     |          kutymi kopyty;~Tak lejc go zerwał - i stanął jak wryty.~
54 3     |     Teraz już całkiem wściekłość go ogarnia;~Opuścił ręce, schylił
55 3     |      zagrzmiały kopyta:~Otoczyli go polskie wojowniki.~Poddaj
56 Ukr   |       kozackiej haraburdy, i tym go potępił. Nie dziwię się
57 Ukr   |       walkę z Polakami. Pokonało go męstwo naszych ojców, ale
58 Ukr   |          pospólstwa ku gnębiącym go panom i spólność wiary z
59 Ukr   |         dobrami Potockich, który go otworzył, przeczytał, a
60 Ukr   |      kościoła bazylianów. Dobyli go wkrótce Kozacy. Rektor klasztoru,
61 Ukr   |          rusznicy z chóru obalił go u ołtarza. Nie było względu
62 Ukr   |           przy czym na wieczerzę go zaprosił. Nie zapomniano
63 Ukr(4)|           Rzeź humańska. Napisał go niejaki Darowski, który
64 Ukr(4)|      krąży po Ukrainie. Czytałem go w takim wieku, że go jeszcze
65 Ukr(4)|    Czytałem go w takim wieku, że go jeszcze ocenić słusznie