bold = Main text
   Czesc                                  grey = Comment text

 1 1   |     wkoło, gałęziami smaga;~A ów mu pomaga,~Jak skrzypi szubienicą!
 2 1   |     ucieka.~I gnać ją trzeba, bo mu nie najlepiej,~Z kim ona
 3 1   |          taka myśl ponura,~Jakby mu w duszy osiadła ta chmura.~
 4 1   |         Mówił, jak wiedział, jak mu nagadali.~ ~18~Jeśli są
 5 1   |         Jak szatan zgrozy natęża mu włosy!~Jak we mgle żółtej
 6 1   |         stygnąć każda żyła.~Usta mu drgają, kolano przyklęka,~
 7 1   |          tak już bliski:~Wszakże mu ona gotuje uściski,~Widać
 8 1   |          zapragnął rozpaczy!"~Aż mu się piekłem krew zajęła
 9 1   |     piekłem krew zajęła cała,~Aż mu się czapka od włosów podniosła,~
10 1   |       dumy się przerwały,~Prędko mu przeszła rozkosz zemsty
11 1   |          Szkoda! bo wiele niosły mu ulżenia~Jęk, rozwaliny,
12 2   |          Całe pół twarzy ściągał mu szram czarny;~A chociaż
13 2   |      Choć często w ucztach kręci mu się głowa~I ciałem ciężki,
14 2   |         A wiatr jesienny gałęzie mu zrzuca -~I znów, jak usnął,
15 2   |         z was każdy słyszy~I gdy mu zda się, niech naprzód wyskoczy.~
16 2   | posłuchał, pomyślał głęboko:~Jak mu nie poznać! To kaniowskie
17 2   |        Tak drogiej chwili piekło mu zazdrości;~Żart sobie z
18 2   |     zbiegłe tętniało daleko,~Gdy mu się oko we śnie wytrzeźwiło~
19 2   |      chciał lecieć, za nimi;~Ale mu śladu nie da zwiędłe liście,~
20 3   |   Przykry świst puszczy piosenkę mu śpiewa.~A kozackiego wartownik
21 3   |      skrępowanych myśli.~Zdawało mu się widzieć ogień z wieży:~
22 3   |          To Ksenia w oczy patrzy mu ponuro;~I kruków kilka w
23 3   |         schwycił go za ramię,~Że mu, jak szatan, musiał wypiec
24 3   |         jak usłuchał! a przeciem mu wzbronił!~Jakby we dzwony
25 3(3)|    chociaż niebezpieczeństwo, co mu dało początek, minęło. Dalsze
26 3   | przetrwać, aż ucichną pieśni,~Aż mu natrętne widziadło się prześni.~
27 3   |    chwila~I cienie troski ciągle mu umila,~Jak noc wieczności
28 3   |          dostępuje szczytu?~Musi mu jaśnieć wszystkimi powaby;~
29 3   |         kroplą krwi toczonej,~Co mu dłoń poi pałasz ubroczony,~
30 3   |       nacieraniu słabną.~I wzrok mu zaćmił jakiś zamiar dziki,~
31 3   |       Natrętną szablą przed oczy mu błyska?~Dwa razy natarł,
32 3   |          gdzieś daleko świstnęła mu z dłoni.~Najlepsza tutaj
33 3   |         mógł skończyć mowy,~Krew mu ustawnie zalewała usta;~
34 3   |  brzydkiej śmierci garła;~A choć mu rana do dna pierś rozdarła~
35 3   |        życia drga ostatkiem,~Gdy mu natrętne zazierają wrony -~
36 3   |       dało!~Nagle ku ziemi czoło mu opadło -~I jeszcze naglej
37 3   |         Nie; cicho siedzi: tylko mu dreszcz mały~Wyprężył członki,
38 Ukr |    Humania, napisał do Gonty, że mu dwie wsie daruje, jeżeli
39 Ukr |      posyła do Mładanowicza, aby mu pozwolono wjechać do miasta
40 Ukr |       sam wtedy powiedział, robi mu tę przysługę dlatego, że
41 Ukr |     który miał znaczyć zgotowane mu kajdany, przy czym na wieczerzę
42 Ukr |     palił i książkę czytał, póki mu głowy nie ścięto. Żeleźniak