Ksiega

1 2|    Costa, pytał zaraz, a to ki djabeł; powiedział mu ten, kto
2 2|        musiał, i rzekł: to ten djabeł by barka, z miejsca nie
3 2| uczynił słowo, i rzekł: wie ją djabeł, jać-em jej tam w ogon nie
4 2|        powiedając, iż go na to djabeł zawiódł. Owa Biskup inaczej
5 2|   prędkie jest ku grzechowi, a djabeł nigdy nie śpi. Nakoniec
6 2|         Coż sie dzieje, ki mię djabeł tak wsadził; przebóg gdzie
7 2|        i rzecze półgębkiem, ki djabeł, cóż mi sie sstalo? Chłopiec,
8 2| dobrzeć mi leżeć, ale mi to ki djabeł w gębę. Chłopiec odpowie,