Ksiega

  1 Ded|          światu, że miłujesz Koronę tę, hnet obrocili sie do tego
  2 Ded|          powinna Polska W. K. M. za tę jaśnie dobrotliwą chęć ku
  3 Ded|          miłościwemu panu na piśmie te rozmowy, a posyłam tak,
  4 1  |        białe głowy pospolicie są na te łaskawe, którzy im odejmują
  5 1  |      snadźby owe słowa skazić mogły tę, któraby około poczciwości
  6 1  |          powiedam, iż patrząc ja na te miejsca w autorzech, s których
  7 1  |             nostri prieghi: Infondi te stesso etc., bo polskie
  8 1  |           to niechaj nie obraża, iż te osoby, ktore są w Dialog
  9 1  |              bo tego czasu kiedy ja te rozmowy kładę, jeszcze tych
 10 1  |        swego przyłożył, napełniając te miejsca, którychem przestąpił,
 11 1  |      przedsięwzięcia mego, wyliczać te, którzy s księdza Maciejowskiego
 12 1  |           iż ludzie zacniejszy mają tę zabawę pożyteczną ku obostrzeniu
 13 1  |             będzie, rad pochwalę. I te tam wasze gry, panie Kryski, (
 14 1  |        trefić, a więcejbych chwalił tę ochotę, ktorąbyś W. M. w
 15 1  |              kto będzie miał z nich te gry począć, aleby lepiej,
 16 1  |           będzie gra najpełniejsza, tę W. M. przed sie weźmiecie.
 17 1  |              ksiądz Biskup ku igrze tę, która sie będzie najlepsza
 18 1  |         jako począł, mówił, który w te słowa powiedział: Mnie sie
 19 1  |           nikt nie jest, jakąby też tę w nim chciał widzieć. A
 20 1  |            tą nadzieją, abym ja też te słodkość nalazł tam, gdzie
 21 1  |           cirpicć niewinnie, a mieć te serdeczną żałość, nie dla
 22 1  |             je dworzany zwano, jako te, którzy umieją rozeznać,
 23 1  |         Dworzanina, a rospowiedział te wszytki przymioty i oddzielne
 24 1  |            wziąć przed sie teraz, a tę osobną na jutro zachować
 25 1  |        wszech W. M. wymówi, i da mi tę wolność, że będę mógł, nie
 26 1  |    doskonałość, choć jest skryta, a tę może uznać uciekszy sie
 27 1  |        ziarno, ktore własność a moc tę, którą od przodka swego
 28 1  |            dna, ledwe nie do piekła te, którzy byli godni wysokiej
 29 1  |      prostaki, mieli jednak indziej tę sławę, jakoby mieli być
 30 1  |         zemdlona mowa, (jako sie na tę subtylnośc drudzy wydają,
 31 1  |    przypisuje. A tak iż Włoszy mają tę sławę, jakoby byli dobrymi
 32 1  |        wszakoż niechcę ja, aby prze tę moje, surowość miało to
 33 1  |    najlepszych mistrzów przystałość tę (iż do tej rzeczy już tego
 34 1  |      świecie rzeczach, kiedy ma kto tę chorobę, iż tak w mowie,
 35 1  |         słowa polskiego nie było na tę rzecz, którąby Polak okrzcić
 36 1  |       słowańskiego. Abowiem wszytki te języki: polski, czeski,
 37 1  |          nie rozumieją inych, jedno te, ktore są w zwyczaju pospolitym.
 38 1  |      dzisiejszego słowa nie było na tę rzecz, ktorąby dworzanin
 39 1  |         zgadzałyby sie na jedno, iż te dwie mowie są najcudniejsze;
 40 1  |           tak jasnej spór trzymasz; te dwie mowie są i piękne i
 41 1  |        uczynili, a prze to obfitość tę ludzie czynią, nie język.
 42 1  |           łatwie, dobrze złożone, a te, którychby pospolicie używano,
 43 1  |            postępki człowiecze, tak te, ktore ciału należą, jako
 44 1  |        ktore ciału należą, jako też te, ktore na umyśle zawisły,
 45 1  |          słuchania jej przyszedł na tę drogę, iż chciał poznać
 46 1  |      ćwiczył w historyej, ale też i te subtelniejsze nauki, w których
 47 1  |          kształt pisania, i obaczyć te kunszty, ktore w starych
 48 1  |    żołnierzowi, dla tegoż chcę, aby te obiedwie rzeczy pospołu
 49 1  |        pochodzą. A jako złoto zdobi tę rzecz każdą, która jest
 50 1  |             abowiem czyta każdy rad tę księgę, i wieldze ją sobie
 51 1  |           Nie wchodź w. m. ze mną w tę gadkę, boć w. m. daleko
 52 1  |         nasze, jako dla tego, iż ma tę moc odmienić nas w czo lepszego,
 53 1  |         Chciał mądry preceptor, aby te ręce, ktore tak wiele krwie
 54 1  |            zanic nic stoją, a zasię te, ktore sie zdadzą być małej
 55 1  |         Lubelski: Nu, panie Kryski, tę część, ktorą w. a. pracza
 56 1  |         jakoś na początku sam jeden tę grę osobną nazwał, tak mnimam,
 57 1  |              jakobyśmy i my wszyscy tę osobność w niej poznali,
 58 2  |           głowie nie najduję, jedno tę, iż lata precz bieżąc, biorą
 59 2  |             osobnych ludzi być, niż te dzisiejsze: wnet s królem
 60 2  |        baśni złożył, tak by też był tę jednę napisał około boleści,
 61 2  |           nie telko nie mają mc nad te teraźniejsze, ale są daleko
 62 2  |        kazał, powiedział pan Lupa w te słowa: Panie Myszkowski,
 63 2  |           głupie począć sobie, mimo tę taką widomą prostotę: a
 64 2  |          onemu nie rozśmieje. Jakoż te głupie postępki częstokroć
 65 2  |       koniec, ku któremu zmierza, i te rzeczy, przez które ma przyść
 66 2  |          pan Kostka tak powiedział: Te regułki w. m. zda mi sie,
 67 2  |           źrzetelny, świetny, barwy te, które pospołu na ubiór
 68 2  |        prawda, panie Kostka, iż wdy te regułki moje nauczyć czego
 69 2  |           nie mieli; zda mi się, iż tę rzecz w. m. subtylnie wyciągasz,
 70 2  |          swej nie zwyczaił; tak też te uszy, które przywykły melodyej,
 71 2  |             na pokoju chcą też mieć tę wolność mówić i czynić,
 72 2  |       wszytcy kochać mieli. Znam ja te pany, którzy na wszetecznego
 73 2  |      godność a sprawy jego poczciwe te zań będą mówić, te same
 74 2  |         poczciwe te zań będą mówić, te same będą go chwalić, i
 75 2  |           są dobre. A przeto bywają te czasy, kiedy dla pana swego
 76 2  |          nie mógł sie tak dobrze na tę rzecz zgodzić, na którą
 77 2  |      spomniał, rzekł tu pan Kostka, te, którzy za suknią a kosztowniejszym
 78 2  |        chodził, oględając sie to na te, to na owe stronę, a jakimsi
 79 2  |          głupi. Widziszże w. m., iż te postępki i obyczaje, które
 80 2  |         dobrze puścić mu przed sobą te sławę, gdy ludzie umieją
 81 2  |         nich była, są to pospolicie te, na które oko weźrzawszy
 82 2  |          czyjeś insze hnet straciły tę cenę, i zdały sie barzo
 83 2  |            Derśniak: Znam ja dobrze tę panią, bo też to rada czyni,
 84 2  |            Lecz do tego musi mieć i tę podporę, aby był trefnym
 85 2  |         umiał rozśmieszyć, pod czas te, s któremi będzie, aby nietelko
 86 2  |            w. m. znać, kiedy ganisz te, którzy na czas, na miejsce,
 87 2  |        przystojniej któremu z w. m. tę pracę wziąć na się, niż
 88 2  |            w. m. chcesz rozśmieszyć te pany ze mnie i s pana Bojanowskicgo
 89 2  |            Lubelskiego prosił, iżby tę wszytkę rzecz odłożył do
 90 2  |          zabawy. A iż więc miłujemy te ludzie, którzy bywają przyczyną,
 91 2  |            nędzni zasię ludzie mają tę korzyść swej nędze, iż sie
 92 2  |         starego. A jabych rzekł, iż te dwoje drzwi umiałyby nam
 93 2  |         szósty, i rzekł: oto macie, te drzwi powiedają, Alexander
 94 2  |           powiedział: źleć panowie, te drzwi mówią: Nihil papa
 95 2  |         żadną miarą niemógł; możeli tę rzecz kto (acz podobno nie
 96 2  |              ja sie bić nie będę, a te słowa raz za razem ustawicznie
 97 2  |           sie tym oszpecił, bo jemu te rzeczy od Guzmanow foremnie
 98 2  |           stradny, dźwigaj spieszno te nogi, a co naprędzej zbądź
 99 2  |           książę odpowiedział mu: a tę ziemię, gdzie podzieć będzie,
100 2  |      radzili miedzy sobą jakoby noc tę przespać, a wilcy żeby którego
101 2  |             drugi; zganili drudzy i tę radę, mówiąc: Kiedy sie -
102 2  |           śmiechu przysporzyło. Ale tę rzecz pan Jan Kochanowski
103 2  |       osobną wdzięczność, kiedy kto te słowa, któremi go dotkniono,
104 2  | Odpowiedział Iszpan: verum est, nam te video, qui es parum. A drugi
105 2  |           nie mianował) przed nim w te słowa spowiedał: Ja – prawi -
106 2  |           Bojanowski: jeślić koń ma tę cnotę w sobie, dziwuję się,
107 2  |             iną rzecz słyszy, a nie tę, której czekał, jakoż s
108 2  |              Gein Ottoman, i widząc te turnieje konne, jakich we
109 2  |               prawi - niemają jedno te trzy rzeczy: majętność,
110 2  |          Nie powiedamci ja, żeby on te pieniądze zachował, ale
111 2  |      łupiescę, który fałesznie miał tę sławę. jakoby był barzo
112 2  |         miej dosyć na pirwszych, bo te przygodzą sie komu drugiemu.
113 2  |        Rotmistrz pytał, przeczby mu tę zelżywość czynił, gdyżem
114 2  |         Król J. m. jął mówić, wierę te psy okarmić musiano, iż
115 2  |           myślą swą czekał. Dopiero te drugie za tym idą, jako
116 2  |    wszelakie trefności mają w sobie tę własność rośmieszyć, wszakoż
117 2  |      pokrywką, drugie jaśnie; zasię te mają przystojną wdzięczność,
118 2  |            prózna zabawa; jeśli też te, którychby obrazić niechciał,
119 2  |             temu ludzie śmieją. Ale te żarty najbarziej chiwalą,
120 2  |         przed tym zasłali, kto miał te wozy pociągnąć dalej. Przyjechał
121 2  |            i prze którą przyczynę w te żelaza wsadził? Odpowie
122 2  |     Boskiego. Owa naostatek jęli mu tę radę dawać, aby sie obiecał
123 2  |          barzo smakowało, wychwalać tę naukę, powiedając, iż na
124 2  |    conjuracyi zmówię, potłucze hnet te wszytki garki kijem. Począł
125 2  |          wymalowanych było, a raz w tę, jako w tęczę, drugi raz
126 2  |          bracie, założyłem sie ja o te kapłuny s towarzyszem mym,
127 2  |             ta jest jeden, który ma tę sławę, jakoby miał zawdy
128 2  |             nie odnosił, zlecę jemu tę posługę. A to wyrzekszy,
129 2  |             sie pozno, nielza jedno tę wszytkę rzecz do jutra odłożyć.
130 2  |             panie Kostka. Już w. m. tę dworną panią wystaw, jako
131 2  |           istotnej prawdzie.~Mam ja tę nadzieję, rzekł ku temu
132 3  |             było wymierzono. Ale iż te potomne place już były nieco
133 3  |          zapewne wie ten każdy, kto te książki (będąli tej łaski
134 3  |              radby tu każdy widział tę panią w. m. dobrze ubraną,
135 3  |         dworna pani zachowa, dopiro te rzeczy dworzaninowi naznaczone (
136 3  |         przychodzą do pewnego kresu te panie, iż nielza jedno o
137 3  |             w. m., iż potrzeba, aby te cnoty w niej były: mądrość,
138 3  |   Odpowiedział pan Kostka: Wszak ja tę panią ubieram sobie kwoli,
139 3  |             ze wstydem złączony, bo te dwie cnocie białągłowę zbytnie
140 3  |          potrzeby umiała. A chociaż te wysokie cnoty: mądrość,
141 3  |          pań przeniósł, wszakoż mam tę nadzieję o ich stateczności,
142 3  |            Bojanowski, w czym w. m. tę niedoskonałość białychgłów
143 3  |              jako mężczyźni. Bywały te, które podnaszały wojny
144 3  |        pisały, nakoniec spominają i te, które instygowały u prawa
145 3  |             pan Bojanowski: Toć sie te sławne dzieje w ten czas
146 3  |  błogosławioną, bo to święte imię w te ledacyjakie gadki mieszać
147 3  |      abyście nad nimi litość mieli, te nie telko w niczym niewinne,
148 3  |   ojcowskiego. Tak wielką moc miały te królowej słowa, iż ona sierdzitość
149 3  |            Abowiem, wiedząc też ona te, którzy sie sprzysięgli
150 3  |         panie Kostka, nie tak wskok te sławne historye odprawować.
151 3  |   przemierzłych obyczajów, iż wolał tę truciznę wziąć (o której
152 3  |          przyjaciół, opowiedając im tę chęć swoje. Przyjaciele
153 3  |      położywszy sie na łożu, rzekła te ostatnie słowa: Sinacie,
154 3  |        panie moj, przyjmi do siebie tę duszę z radością, jako ona
155 3  |          Powiedział pan Kostka: Jam tę białągłowę na przykład przywiódł,
156 3  |            na oko, że są na świecie te białegłowy które męże swe
157 3  |        rzemięsł dziwnych przyszły w tę cenę do ludzi, iż je za
158 3  |   przyszłych rzeczy objawił. Były i te, ktore uczyły wielkie w
159 3  |       zbudowano. Patrzże w. m. jako te Trojanki powodem były do
160 3  |          nasyćcie sie jej, pobiwszy te niewinne dusze. Za takim
161 3  |   trzydzieści rot dzielił, przezwał te roty imiony białychgłów
162 3  |       dobrych w. m. ukazuję; a mimo te, którem przypomniał, tysiącmi
163 3  |        którem przypomniał, tysiącmi te białegłowy liczyć mogę,
164 3  |            niegodziło, pokazały one tę drogę, iż i zdrowie swe
165 3  |           nieprzyjaciele widząc ich tę śmiałość, iż i sprawą dobrą
166 3  |            być miał, i mieć za żonę tę panią, którąby sobie po
167 3  |            wyszli. Persowie słysząc te słowa, a wstydząc sie za
168 3  |           to czasu wyliczyć wszytki te, które były i są dziś jeszcze
169 3  |            w. m. samego, abyś sobie te osobne białegłowy, które
170 3  |            wiem pewnie, że nietelko te najdziesz, które ojcom swym,
171 3  |        godności są równe, ale też i te, za których sprawą siła
172 3  |       możności tyle, ile ony miały, te niemają, jednak chęci do
173 3  |    nikczemności, a to dla tego, aby te) telko jednej rzeczy, poczciwości
174 3  |           białemigłowami, tak też i tę bezmierną swobodę, iż chcemy,
175 3  |            dlatego mężczyźni widząc tę ich gorącą chciwość, położyli
176 3  |        spominał dziejów starych, bo te w. m. baśniami zowiesz,
177 3  |     rozumieją. Tak to było: Miłował tę białągłowę, jako i piękną
178 3  |          sposobem o to, aby odcięła tę chciwość, której wypełnić
179 3  |            poselstwa słuchać, ani w tę stronę, gdzie on był, patrzać.
180 3  |        kiedy w drodze było, czyniąc tę postawę, jakoby on żal a
181 3  |        musiała. Obaczże w, m. jeśli tę ruszyć miała abo zacność
182 3  |           kto nic płakał, ten umiał tę tak wielką cnotę chwalić
183 3  |          poczciwość mieszka, dobył, te tak twarde dyamenty skruszył,
184 3  |              panie Bojanowski, jako te owieczki głupie, wabione
185 3  |       kapając ustawicznie, nierzkąc te tak gwałtowne młoty, najtwardszy
186 3  |          świecie są początkiem.~A i te miłe a krotochwilne zabawy
187 3  |           cnót na świat nie dał; bo te wszytki, które są na świecie,
188 3  |           to sie nie rozgniewać.~Na te słowa, gdy nikt nic nie
189 3  |             pan Dersniak:Odłożywszy tę niechęć na stronę, którą
190 3  |        żadną miara nie przystoi.~Na te słowa ozwał sie pan Myszkowski
191 3  |      postępki swemi miłości, to nad te dwie rzeczy więcej nie trzeba.
192 3  |   Powiedział pan Myszkowski: Dobrze tę rzecz rozumie, kto tak powieda,
193 3  |         panie Dersniaku, masz w. m. tę sławę, jakobyś na wielu
194 3  |             jest, tedy przedsię nie tę ja przyczynę rozumiem, abyś
195 3  |        miłości nie był godzien, ale tę, iż podobno w. m. po swej
196 3  |      Dworzaninowi radzę, aby miłość tę, ktoraby mu osławę przynieść
197 3  |         było czyje przysłuchywanie, te telko słowa, na których
198 3  |             nikim nie mówiła, ani w te stronę patrzyła, gdzie ten
199 3  |      mniemanie nie przyszła.~Toć są te rzeczy, któremi prędko Dworzanin
200 3  |         prostaki, siła jeszcze mimo te głupich sie zawadza, boć
201 3  |           ja mam być podlejszą, niż te wszytki, które go miłować
202 3  |           jest rzecz pewna, iż mimo te rzeczy, które sie Dworzaninowi
203 3  |          Odpowiedział pan Wapowski: Te, które tu były ku czci i
204 4  |           przychodzi na myśl pisząc tę czwartą księgę, i obawiam
205 4  |            siła na sobie trzymał, i te rzeczy, do których teraz
206 4  |           przez sie samo. Ale jeśli te rzeczy dworzaninowi przypisane,
207 4  |              iż ten jest, aby przez te wszytki przymioty, które
208 4  |     gościńce, godności, a przymioty te, które chanowie Dworzaninowi
209 4  |           czasów widzimy w paniech, te są najwiętsze: nieumiejętność,
210 4  |           osława, lekkość i hańba w te tropy chodzi, jako za cnotami
211 4  |             i owdzie wtrąci zawdy w te miłe rzeczy co poważnego,
212 4  |            nauczyć sie kto mógł, bo te rzeczy s przyrodzenia a
213 4  |          mogli, ukraść nie mógł, bo tę chowano w Zamku Jowiszowym,
214 4  |        wstyd i sprawiedliwość, żeby te dwie cnocie miasta ozdobiły,
215 4  |            iżby w każdego człowieka te obiedwie cnocie wszczepił.
216 4  |            masz, panie Wapowski, iż te cnoty są dane od Boga, ani
217 4  |            żadnym smyśle; tak też i te cnoty, które w nas są s
218 4  |          rzemięsła a fortylu, który tę prawdę od fałszu rozeznywa,
219 4  |            jedno umysł kazał. Gdzie tę jego wielką władzą i w tym
220 4  |           on wiedzie. A tak affekty te, które mierność utemporowała,
221 4  |         jako mu naznaczono, wszytki te najdzie w swym panie, i
222 4  |         łatwie, kto to bierze), ale tę cnotę, która snadź miedzy
223 4  |     przyrodzenia; a jeśli sie godzi te ziemskie rzeczy do niebieskich
224 4  |         grozą ludzie. A tak wszytki te rzeczy mnie tego poświadczają,
225 4  |          gdzie osób jest wiele, tam te rzeczy miesca nie mają,
226 4  |        owszem odmieniają oni często te pany, iż raz ten, drugi
227 4  |        rozum chciwości. Więc obadwa te sposoby roskazowania są
228 4  |          przyrodzenia dobrego swego te pomoc, dobre wychowanie,
229 4  |           ale w takich, którzy mimo tę władzą, za którą mogą to,
230 4  |        ludzie, jako dobrzy szafarze te dary, które sami od niego
231 4  |          prosty jest w sobie, ale i tę ścianę prostą uczyni, do
232 4  |            sie sie sami boją, ale o te, którzy są pod ich mocą;
233 4  |             dzielności; otóż obadwa te żywoty Łacinnicy na activam
234 4  |             więtsze rzeczy, to jest te, które ku wyćwiczeniu i
235 4  |          Zatym pan Lubelski rzekł w te słowa: Tym więcej my wszytcy
236 4  |       rzeczy słuszne, przystojne, i te, których zwierzchność i
237 4  |            głów zamordował. Wszytki te rzeczy, i tym podobne dla
238 4  |       Książęta wycisnąć i wygnać, a te ludzie podług przystojeństwa
239 4  |            posłuch, a dawszy im pan tę swobodę, żeby o wszytkim
240 4  |     znienagła w ludzie wkradają, bo te są jako jad pokryty, abe
241 4  |       tureckiego (acz niewiem, jako te tam poddanemi zwać mamy,
242 4  |        Aleksandra wielkiego. Toć ja te rzeczy, panie Wapowski,
243 4  |             a nie walczył, chyba na te, którzy opanowania, abo
244 4  |        sławni królowie a hetmani na te rzeczy wszytki oględać mieli,
245 4  |      powiedam, panie Bojanowski, iż te rzeczy, któreś w. m. panu
246 4  |        trudno sie mają w nim naleść te rzeczy, które jemu przystoją.
247 4  |            pewny kres zamierzył, bo te zbytnie stroje nic inego
248 4  |        przyczynić mu sie mogło mimo te rzeczy, które ci panowie
249 4  |             ale dobrze zacniejszym; tę trudność ja w. m. przyznawana,
250 4  |            uczynił, jedno ja. Gdzie te słowa nic inego nie znaczą,
251 4  |             znać jaśnie, iż czynili te rzeczy, które doskonałemu
252 4  |         prowadzi, miały być zdrożne te wszytki przymioty, które
253 4  |  najświętszych philozophem, abowiem te przymioty nic są przeciwne
254 4  |      Wapowski powiedział, jako znał te ludzie, którzy frasunek,
255 4  |         wyczczonych. A tak już racz tę w. m. wziąć pracą na się.~
256 4  |           Wapowskiego urosło, który tę tak szczęśliwą, a bez wszelakiego
257 4  |          Powiedziałem ja, iżem znał te ludzi, którzy gorzkość w
258 4  |        prawym więźniem, a czuje być tę swoje powinność, aby ciało
259 4  |            iną roskosz czują, chyba tę, którą ine nieme źwirzęta,
260 4  |      piękności i ku niej samej chęć tę swą, którą rozum rządzi,
261 4  |      leciech mych nigdym nie był na te miłostki wabny.~Zatym rzekł
262 4  |           abowiem zwykł Bóg wszytki te tą winą karać, którzy przeciwko
263 4  |          sobie. A to nad świat ten, tę tak wielką machinę, którą
264 4  |            krąg nieba odprawuje, to te wszytki rzeczy, jako s swej
265 4  |      powrozy, co to trzymają? a wdy te rzeczy mają tyle ozdoby
266 4  |              powiedziałeś w. m., iż te białegłowy, które bywają
267 4  |             na prośbę nie czynią, a te, których nikt nie prosi,
268 4  |           za tym to idzie, iż muszą te być cnotliwsze, niż żadne,
269 4  |          toż dopiero znowu począł w te słowa:~Nader by był nieszczęśliwy
270 4  |        Dworzaninowi iną miłość, niż tę, w której sie chasa kocha,
271 4  |            szyję, a chytając sie za te rzeczy, które rzkomo smakują,
272 4  |          tego dołożę, aby dworzanin tę białągłowę, którą sobie
273 4  |         nadziewałem się, iżeś w. m. tę swą białągłowę miał stworzyć
274 4  |             ustawiczne patrzanie na tę cudność częstokroć nicuje
275 4  |         rzeczy, a iż są rożne, więc tę chęć, którą będzie miał
276 4  |        nietelko targnie sie ręką na tę białagłowę, którą umiłował,
277 4  |          serce niechaj przyłoży, na tę same niechaj patrzy, nie
278 4  |           nie oczyma cielesnemi, bo te na niebieską światłość patrzyć
279 4  |             też ani roskoszy, którą te szczęśliwe dusze mają, co
280 4  |          któż może miłość niebieską tę, która s piękności, z dobroci,