Ksiega

  1 1|       trzeba; a mniszki zasię u nas już sie inaksze stały, niż pirwej
  2 1|   przestrzegą na chytrość wszelaką. Już do tego czo jest w czwartej
  3 1|           na sztych sie kładąc. Ale już nie bawiąc sie dłużej do
  4 1|       roskazał, bo kiedy to będzie, już sie żaden nie wymówi, a
  5 1|        Odpowiedział pan Bojanowski: Już ja rozumiem M. panie, o
  6 1|            łakomych, a tam żeby sie już żadna ina choroba duszna
  7 1|           skakał w kabacie. Wolę to już dziś odprawić, bo iżem na
  8 1|      przodek. I w kim to widzą, ten już u nich wielki człowiek:
  9 1|        niechaj będzie dosyć, podźmy już do czego inego. Gdy sie
 10 1|          czym naszczerbiona będzie, już sie nigdy niepoprawi, ale
 11 1|        serce niezwyciężone, tedy ja już na tym przestanę, jedno
 12 1|         więc drudzy, którzy, chocia już zdechli na poły, jednak
 13 1|            sie na zad nie może, tam już nielza, jedno konać statecznie
 14 1|           plac, Jako też i na placu już będąc nie bardzie, ani zuchwale,
 15 1|            tego nie dopuścił, bo to już coś na mietelnictwo poszło,
 16 1|        powiedział: Nu panie Kostka, już możesz w. m. spytać o czoś
 17 1|            odpuszczam i temu, który już wystąpił, i temu, kto sie
 18 1|            chociaby oni niechcieli, już im to tak samo płynie, iż
 19 1|            prawie weń oblekł, a gdy już to poczuje w sobie, iż sie
 20 1|    przystałość tę (iż do tej rzeczy już tego przezwiska używę) wybór,
 21 1|             swój a miarę przejdzie, już sie w sprosność obrócić
 22 1|       granicę Śląską przejedzie, to już inaczej nie będzie chciał
 23 1|         łatwie ku wyrozumieniu, abo już nieco utarte słowo było,
 24 1|              ktore zostaje, chociaż już człowiek wypowiedział, jakoby
 25 1|           nie może onego pojąć, tam już nie pismo winno, ale ten,
 26 1|          wolno starodawne, a prawie już umarłe polskie słowa wskrzeszać,
 27 1|          Kryski: Zda mi się, żem ja już niemal wszytko powiedział,
 28 1|           swój język przełożyli. Tu już ten język dobrze obfitszy,
 29 1|         czeskie z łacińskich liter, już czoś polerowańszego, stad
 30 1|           drugich a to dla tego, że już ten już ten sam jest wzięty
 31 1|             to dla tego, że już ten już ten sam jest wzięty i policzony
 32 1|         chyba kiedy sie trefi słowo już tak zwyczajne, tak utarte,
 33 1|        philozoph niż mędrzec, bo to już każdy rozumie, a ktemu nie
 34 1|            w języku naszym, których już nie mamy za niemieckie,
 35 1|             Towaglia włoskie słowo, już u nas za polskie ujdzie.
 36 1|       serbski, charwacki, bułgarski już mają coś pogańskiego, bo
 37 1|           tak powiedział: Dosyć sie już, a podobno i nazbyt około
 38 1|             potym, gdy sie ubierze, już jako drewno stoi, a czeka
 39 1|           widziała jego lekcya siła już sprawić, kiedy ktożkolwiek
 40 1|        nauczyć sie cnoty. Jakoż kto już do tego kresu przydzie,
 41 1|           niechaj będzie dosyć. Gdy już moj Dworzanin ozdobi umysł
 42 1|            tego, czego rozumiał, że już dostał, to jest, męstwa
 43 1|           jego chlubie napisał. Ale już niechaj o tym dosyć będzie.~
 44 1|          Lupa: M. księże, wieczerza już gotowa, niewiem, by był
 45 1|         Odpowiedział ksiądz Biskup: Już rozumiem, że na to godzicie,
 46 2|         niewczasy, tak, iż ten czas już nie jedno ciało, ale i duch
 47 2|           gi rad widzi, chociaż tam już i tego pana nie będzie,
 48 2|          wczasu, który jest s tego, już to tak w obyczaj weszło,
 49 2|        chwalić, powiedają tak: Mnie już było dwadzieścia lat, a
 50 2|           ledwe s powicia wyszły, a już wiedzą więcej łotrostwa,
 51 2|     historye. Ale mam za to, że sie już tym starym dosyć odpowiedziało,
 52 2|           zda, abowiem kto co umie, już na to sposobny jest, i wie
 53 2|          tym sprawować trzeba: tego już powtarzać nie będę, a wszakoż
 54 2|          abo pochodzi w zapasy, nie już ja ślachectwo stracę, a
 55 2|      nieślachcica, nie, iżby prawie już o płatną, kto ma wziąć wieniec,
 56 2|         grać może. A chociaż by też już tego nie czynił, tedy dla
 57 2|         jest najlepszy, iż człowiek już one dymy młode z głowy sobie
 58 2|       postanowienie, bo sie zda, iż już one dymy młode, ona płochość
 59 2|            wiem, okrom tych, którem już wyliczył.~Rzekł tu J. M.
 60 2|           może inaczej być, będę ja już poty mowił, póki mi w. m.
 61 2|             przyrodzenia mierziala. Już tu przydzie zostawić złą
 62 2|       poważne a potrzebne, tedy sie już tam nie zyda, ale je ma
 63 2|             więc dostanie człowiek, już takiego, jaki jest, cirpieć
 64 2|        Ślachcic poczciwy, kiedy sie już zawiedzie, a przystanie,
 65 2|             nadziewał, ale opak, to już pirwsza wina, iż niebył
 66 2|      wieldze ważyć.~Ale gdyż sie to już odprawiło, co spólnego ma
 67 2|        wysmuknąwszy sobie czuprynę, już zaniedba i zapomni wszytkiego
 68 2|           jaki jest w sobie. Ale to już niech ma swą drogę. Jest
 69 2|            tak, iżem sie ja nie raz już na przyjacielu, któregom
 70 2|          uczynnością jego, ale iżby już prawie tak ufać tej przyjaźni,
 71 2|           każdy wynosi aż do nieba. Już takiego wszytek dwór czcić
 72 2|       mnimanie dobre o sobie, które już było ludzie kn przychylności
 73 2|          cukrować, tak, iż niemiało już być na świecie nic baczniejszego,
 74 2|  przypuściła tak barzo do serca, iż już nie towarzysce, ale sobie
 75 2|            panie Bojanowski, aby to już białogłowy były bezrozumne,
 76 2|             schodził, a gdzieby sie już wywikłać a zedrzeć nie mógł,
 77 2|           Doktorowi dać nie chce, i już tam snadź poczyna stanowić
 78 2|            podobne są do nieprawdy. Już to tam niechaj komu inemu
 79 2|             nigdy.~Mam za to, że mi już J. M. pan Lubelski milczeć
 80 2|            teraźniejszej nikczemnej już mi nie staje.~Powiedział
 81 2|            jeszcze trefniejsza, tam już musi sie uciec do rozsądku,
 82 2|          panie Myszkowski, iż w. m. już to poczynasz, czego powiedasz
 83 2|             Niewiem M. panie będęli już miał co prowadzić. Ale,
 84 2|        wsiadł zbrojno na koń, a gdy już na placu stanął, rzekł do
 85 2|          wtory kroć, pyta, jeśli to już trzeci; a po trzecim zatrąbieniu,
 86 2|          miasteczka na brzegu, skąd już w drogę wsiadać miał a na
 87 2|          musi obuć. Powiedział pan: już ty mnie nie ćwicz, dalej
 88 2|           skarbu tak iż niebyło się już dalej do czego sięgnąć,
 89 2|            drudzy po onych spiętych już z góry leźli, począł ten
 90 2|          barzo ciężko, iż ledwe sie już gałęzi trzymam. A jeden
 91 2|              nakoniec widząc, że mu już met jednym stąpieniem dać
 92 2|           przykrył.~Wyrozumieliście już podobno w. m. co to są za
 93 2|            podle siebie stali: A to już jest - prawi - rząd czerwony
 94 2|      wszytek dzień strawił, gdy sie już było zmierzkło, szedł sam,
 95 2|         skarał przedsię mnicha, ale już nie tak srogim karaniem,
 96 2|              niemogę więcej pić, bo już nie mam hławy, jako on tak
 97 2|           radzi barzo śmieją, iż tu już człowiek iną rzecz słyszy,
 98 2|         racz w. m. mówić, boć-em ja już stara. Odpowiedział: Jeszcześ
 99 2|           rozgniewawszy się, gdy go już minął pan, jął mówić: Bodajżeś
100 2|      komorze, werwał sie tam i pana już wiszącego odciął. Nierychło
101 2|             abych wierzył, tedy ja, już to dla w. m. uczynię, bo
102 2|          była, a u króla na palcach już drugie widział, miał za
103 2|        umywać chciał, i pierścienie już począł zdejmować s palców,
104 2|              Bodajże ich zabito, to już koniom, - i więcej nie odpowiedział.
105 2|           słudzy pobrali nam żyto i już je młócą. A ten zasie: Ba
106 2|             Ba wej tych zdrajcy, to już na chleb. W tym przyszedł
107 2|          mnie abo inego dajcie, abo już tak wolę bez niego.~Skoro
108 2|             Barwierz widząc, iż też już nie było co skuść, rzekł
109 2|             za wszytko dziękować, a już na jednym oku przestać,
110 2|         raczył, bo w tym tam chorym już niemasz żadnej nadzieje.
111 2|         który nic nie umiejąc wiele już był ludzi pobił) radził,
112 2|           mu go niechciał, i owszem już był namienił drugiego, który
113 2|             głupstwa, i ine wszytki już mianowane trefności, które
114 2|           mogą, zleli to, dobrzeli, już oni nie patrzą; a nakoniec
115 2|            trefniejsze.~Ale niechaj już tu będzie koniec. A w. m.
116 2|          sie wiele, ale i śmielszym już do tego został przykładem
117 2|        wiele beczek, a tobie wiele. Już drugiemu pocznie być niemiło,
118 2|             do Raju po owies. A tam już też byli dobrze przed tym
119 2|          rozumu odpoił, także kiedy już na nogach stać niemógł,
120 2|            nieść do jednego sklepu, już na to nagotowanego, i tam
121 2|        strzeże? Odpowiedział mu iny już z onej straży, a nie ten
122 2|        towarzysze nawiedzać, którym już był Skotnicki o wszytkim
123 2|  Pukarzowski domyśliwszy się, iż to już Skotnickiego sprawa, zawój
124 2|        grając, gdy obaczyli, iż ten już był dobrze zasnął, wzięli
125 2|            wielkiej sieni, czyhając już na tego swego towarzysza,
126 2|       przebóg cię proszę, boć-em ja już tak uczynić umyślił. A ów
127 2|            wchodzenie; i umyśliwszy już, co miał uczynić, rzecze
128 2|         miał około trefności; a tak już więc teraz, panie Myszkowski,
129 2|           to prawda, abo nieprawda, już ta nieboga zawdy w tym rosole
130 2|          niejako dozwolić, żeby sie już do wszytkich inych rzeczy
131 2|             miłują, nic sie ja temu już nie dziwuję. I owszem więcej
132 2|         doskonałości męskiej. A tam już na ten czas komużkolwiek
133 2|           jedno w. m. panie Kostka. Już w. m. tę dworną panią wystaw,
134 2|         może. Wszakoż, kiedy sie to już tak w. m. widziało, abych
135 2|           Pan też Myszkowski mógłby już przestać na tej ozdobie,
136 3|             Ale iż te potomne place już były nieco mniejsze niż
137 3|       pomysłu być by miała, a kiedy już taką stanie, jaka sie mnie
138 3|        Kostka, zamilkł, tak, jakoby już dokonawszy więcej mówić
139 3|            sie tak widzi, żem dosyć już powiedział, zwłaszcza w.
140 3|          zwyczaj pospołu z drugiemi już zginął. Wszakoż znalem ja
141 3|         cudności żywej będzie, musi już stosować sie ktemu, i wesołej,
142 3|           mówiło, acz wiem, żeś mie już w. m. do niektórych pań
143 3|       Bojanowski, a gdy widział, iż już milczał, tak powiedział:
144 3|  czerstwości, której mężczyźni, nic już są tym niedoskonałe, bo
145 3|         naprzód nie da, jako sie to już pokazało, niewiem, czemu
146 3|          wszytko mężczyźni rodzili, już by sie nie ku doskonałości
147 3|          aby im umrzeć dopuszczono, już nie dla przykrych słów mężowych (
148 3|        niemogą sobie ni czym pomoc, już jeśli nie z miłości, tedy
149 3|  okrucieństwa nie użyła. Ale gdyżem już doczekała tego pożądanego
150 3|         Sinorix, gdy to usłyszał, a już też i trucizna morzyć go
151 3|          mój najmilszy mężu, gdyżem już niejedno opłakała twoje
152 3|       ciebie był gorzski a przykry. Już tedy, panie moj, przyjmi
153 3|          jako w. m. powiedasz, tedy już takowych białychgłów na
154 3|            wolen. Na koniec gdy też już i sam ani sie o sie starać
155 3|         którego nader barzo miłując już była opłakała; przeczedszy
156 3|           bitwa zacząć miała, gdzie już każdy z dobytym mieczem
157 3|         najbarziej. Ktemu gdyżem ja już roskazaniu w. m., Miłościwy
158 3|         przysięgą wymawiali, której już odmienić sie niegodziło,
159 3|        cicho każdy Boga prosił, aby już jako tako jedno rychło z
160 3|             Lubelskiemu: Wszak mnie już, Miłościwy panie, przestać
161 3|           nieprzystoi, a mężczyźnie już nie tak, bo ten dziwięć
162 3|    powścięgliwością białychgłów, bo już białegłowy, chociażby grzech
163 3|            sromotą. A prze to, gdyż już tego zwyczaju trudno wykorzenić,
164 3|            sie mnie tak widzi, iżem już tyle, iłem mógł, roskazanie
165 3|            ma, abowiem dosyć sie to już pokazało, iż nietelko one
166 3|              i owego zawadza. A tam już nie tak, gdzie jest jaka
167 3|            której wypełnić nie było już żadnej nadzieje. I zaraz
168 3|           była zachować chciała. Tu już nie bojaźń, nie przestroga,
169 3|      posłuszną była; ona, choć była już w ręku, jednak żadną miarą
170 3|              jakoby on żal a smętek już ją ominąć miał, poruczyła
171 3|       zamków na świecie dobyto, tam już niemasz żadnej miary, by
172 3|         takowa białagłowa, na którą już to nieszczęście Bóg dopuści,
173 3|           iskierka miłości wpadnie, już tam sprosna myśl, bojaźń,
174 3|           mnimam, iż pan Kostka nic już więcej nad to powiedzieć
175 3|            powiedział pan Lubelski: Już ta pani dworna jest tak
176 3|           fałszywą miłością miłują; już bych ja i kosztownych upominków
177 3|         dusza swemu i naszemu, jako już zniewolonemu ciału rozkazowała,
178 3|           czymsi niedobrym pachnie. Już tak po naszemu nie źle s
179 3| nieprawdziwą pewnie skazić może, tu już bez wszelakiej miary ze
180 3|         dowie, a dowiedziawszy sie, już to będzie jego wielka roskosz,
181 3|              za którym pogniewaniem już pozna, że odpadł od łaski,
182 3|             do tego przydzie, kiedy już białagłowa szalona na oko
183 3|            które miłość robiła (gdy już człowiek poniekąd oziębnie)
184 3|          przyrodzenie, także iż sie już była ona miłość rozgłosiła,
185 3|             nic dbał o to, iż serce już zakamiałe, a ciało ustawicznym
186 3|      mocniej uderzył; ale zaprawdę, już by też czas iną zacząć,
187 3|             ani miał w sobie, jedno już został takim, tedy i ja
188 3|      Dwornej paniej, rozumiejąc, że już ona jest we wszem równa
189 3|            uszy każdego, iż tam nic już więcej wniść by nie mogło,
190 4|    Stanisława Maciejowskiego, kiedy już był został Kasztellanem
191 4|        później, po obiedzie, (kiedy już był ksiądz Biskup na pokój
192 4|        Lubelski uźrzał, powiedział: Już tu byli drudzy, panie Wapowski,
193 4|            przydać było trzeba, nie już przeto miałem ja być wypełniaczem
194 4|        zadania niczyjego na świecie już nie przypuszczają. A co
195 4|             ten, kto podlega czemu, już nie jest zupełnym panem.
196 4|         Przeto ugruntowawszy oni to już w swej głowie, a dając sie
197 4|        grzech przeszły karze (bo to już prozno, ponieważ co sie
198 4|            na fortunę, nie używając już ani styru, ani kompasu,
199 4|         majętnościami, a w ten czas już by nie byli niestrzymawałemi,
200 4|           zachowa, tak, iż niemogąc już wola nasza w niczym sobie
201 4|          sie wszytka obróci, za nim już dobrowolnie wszędy pójdzie,
202 4|          cnot płynie, abowiem kiedy już człowiek do tej doskonałości
203 4|          sie władzej, bo w ten czas już nie mają s to siły, aby
204 4|       szkodzi. A przeto, niechaj tu już będzie mej mowy koniec,
205 4|     uczyciela potrzebował, uczył. A już to tak w. m. połóż, jakobyś
206 4|       będzie państwo szczęśliwe, bo już pan dobrym będąc, s poddanemi
207 4|        dobremu należytych, ale poty już niechaj kres tego wyliczania
208 4|            wieść miał, chociaż bych już do tego więcej nie przyłożył,
209 4|         krzywdzie białymgłowam nikt już więcej mówić nie miał.~Odpowiedział
210 4|         krótko powiedział, snadź by już pana tak jako którego dzisiejszych
211 4|             Boga nie chwalili. Więc już takiemu panu gwardyej s
212 4|       rozruch w ziemi czynić mogli.~Już tedy i to, i co drugiego
213 4|          dopuścić uróść, niż, kiedy już wielkimi urostą, chcieć
214 4|     ostatnim punkcie śmierci, gdzie już syrop niepłatny, może. I
215 4|             dobrach fortuny i ciała już to wszytko jest inaczej.
216 4|          ich powinność a urząd jest już daleko wyższy. A przeto
217 4|         przeginają, bo tym sposobem już będziem bliższy cnoty, która (
218 4|             pan Wapowski: Prawo sie już tych panów s panem Kostką
219 4|       Dersniak: Ba, możesz go w. m. już tak zaniechać, a dosyć mieć
220 4|         było dalej mówić. Przeto ja już ustąpię, aby oni rzecz zaczętą
221 4|   powiedział: Nie widzi mi sie, aby już do tego teraz czas był,
222 4|          wodzem do cnot panu swemu, już mu to przezwisko Dworzanin
223 4|          niemasz o co mówić, bo ten już nie będzie tym Dworzaninem,
224 4|            zawdy będzie mógł, czego już przez sie sam pan dostał.
225 4|           okrucieństwa, w które sie już był za niemałym czasem wpasł,
226 4|            miał odwieść, nie chciał już ku jego poprawie używać
227 4|          chory, co mu suchoty wzmóc już nie dopuszczą, bo chceli
228 4|        Arystoteles są w jego cechu, już nie baczę, czemuby kto zamietać
229 4|             i będąc on (jako sie to już s przodku położyło) mądrym,
230 4|          przodku wyczczonych. A tak już racz tę w. m. wziąć pracą
231 4|             uspokojenie umysłu, gdy już ktemu przydzie, że napełni
232 4|          mają. Abowiem ci, gdy krew już chłodnąć a bujność przyrodzona
233 4|            rozumiem nie tego, który już sobą nie włada, a w którym
234 4|            rospostrzyć swej władzej już nie może, ale takiego, u
235 4|             żywości, bo na ten czas już sam siebie człowiek pozna
236 4|          moc zemdlonym smysłom, tam już inakszej rady niemasz, jedno
237 4|        poźrzawszy na psa, na ptaka, już hnet wie, co w nim wre,
238 4|      cudność, jako przez chorągiew, już dusza daje znać, iż opanowała
239 4|          tej drogi, jakoby mógł być już prażen tej pracy, a dalej
240 4|     zapalenie może. Przeto gdyż sie już tak w. miłościam upodobało,
241 4|          serce wkradnie, w ten czas już musi być dobrze ostrożniejszym,
242 4|             za taką pociechą pewnie już nie będzie potrzeba s chciwością
243 4|           własne, jako o tej, która już droższa u niego, niż on
244 4|     poczciwa białagłowa dać może; a już ona tak wiele tego pragnąć
245 4|             piękność biorą, a zatym już nie cudności upodobanej,
246 4|       Anioły sie zbraci, a nietelko już smysłów odstąpi, ale i bystrość
247 4|     miłością miłować mogą. Jedno że już dziś niemasz s to czasu,