Ksiega

  1 1|          Kryski, ani drudzy, okrom pana Myszkowskiego, a pana Bojanowskiego;
  2 1|        okrom pana Myszkowskiego, a pana Bojanowskiego; gdyż pan
  3 1|           A co drugiego, wspominam pana Jana Kochanowskiego, którego
  4 1|   kunsztownych posług Jego Miłości pana Kaspra Zebrzydowskiego Kasztellana
  5 1|       Kasztellana Rogozińskiego, a pana Krzysztopha Krupskiego Starosty
  6 1|           Krola go M. dzisiejszego pana naszego. A tak mam za to,
  7 1|            było, którzy wszyscy na pana swego patrząc i dziwując
  8 1|            przyłączył był niektóre pana swego obyczaje. I gdzieby
  9 1|           W. M. rowne towarzystwo, pana Wapowskiego, pana Myszkowskiego,
 10 1|     towarzystwo, pana Wapowskiego, pana Myszkowskiego, pana Derśniaka,
 11 1|   Wapowskiego, pana Myszkowskiego, pana Derśniaka, którzy tego W.
 12 1|            a swoje grę wynalazł. A pana Kryskicgo, pana Wapowskiego,
 13 1|        wynalazł. A pana Kryskicgo, pana Wapowskiego, pana Myszkowskiego,
 14 1|       Kryskicgo, pana Wapowskiego, pana Myszkowskiego, pana Derśniaka,
 15 1|   Wapowskiego, pana Myszkowskiego, pana Derśniaka, pana Bojanowskiego
 16 1|     Myszkowskiego, pana Derśniaka, pana Bojanowskiego proszę, aby
 17 1|             jako swego miłościwego pana, abyś nam tak, jako i panu
 18 1|           na miejscu na swym J. M. pana Lubelskiego, i przykazawszy,
 19 1|            Jego M. pan Lubelski do pana Wapowskiego i kazał, aby
 20 1|    wszytkim podobała okrom Jego M. pana Lubelskiego, który nie bawiąc
 21 1|         niego. Tu każdy patrzał na pana Lubelskiego, jeśliby na
 22 1|           dając nic znać po sobie, pana Derśniaka, aby mówił, upomniał,
 23 1|          chwalić dwór dzisiejszego pana Krola J. M. (nie wspominając
 24 1|         byli, jako na dworze teraz pana naszego. A przeto są tego
 25 1|            łaski każdego wielkiego pana, bo za taką przyjemnością
 26 1|            do tego zarost), jest u pana Kostki ani mogę na nikiem
 27 1|            sie ta tak czysta rzecz pana Kryskiego przerywać, jedno,
 28 1|        tego barzo potrzeba, przeto pana troszkę zadzierzeć i o nieco
 29 1|           karan, nie będę ja pytał pana Kryskiego. Zatym umilkł.
 30 1|           tego będzie kiedy trzeba pana Kryskiego o czo spytać.
 31 1|         brzemię z roskazania J. M. pana Lubelskiego. Odpowiedział
 32 1|         szczotki doma zapomnieć, a pana czo dziesięć kroków stąpi
 33 1|      raczył (ponieważ władza J. M. pana Lubelskiego przy bytności
 34 1|            zatym obrociwszy sie do pana Myszkowskiego tak powiedział:
 35 1|         niewiem, by był czas teraz pana Myszkowskiego słuchać; podobno
 36 2|             chociaż tam już i tego pana nie będzie, po kim znał
 37 2|   zwłaszcza sztychując je z dworem pana naszego, zacznie sie znowu
 38 2|      doskonałego wymowcę, omawiali pana Kryskiego, jako tego, który
 39 2|           jego puściło. Rzecz tedy pana Kryskiego wczorajsza, mądra,
 40 2|       mogąc uczcsnikiem był chwały pana Kryskiego, ktemu chcąc być
 41 2|            każdego, a łaski u tego pana na czyim dworze będzie,
 42 2|         być samego tego krola, abo pana, któremu służyć będzie;
 43 2| dworzaninowi ku nabyciu łaski tego pana, któremu służyć będzie,
 44 2|             a pan panem, ktemu, iż pana swego prawdziwie miłować
 45 2|        pochlebce, bo pochlebca ani pana swego, ani przyjaciela nie
 46 2|           nad wszytko, aby miłując pana swego, wolej jego i roskazaniu
 47 2|          twarzy to znać, że sie na pana gniewają, co jest rzecz
 48 2|             najbarziej sie więc na pana skarzą i najgorzej o nim
 49 2|           którzy dobrodziejstwo od pana wzięli, ale i tym, którychby
 50 2|            kiedy co nietrefnego od pana potkało. Nad to mój Dworzanin
 51 2|      statek, a powaga nic brzydka, pana zawdy mając w takowej uczciwości,
 52 2|           barzo rzadko sam za sobą pana ni ocz niechaj nie prosi,
 53 2|         kiedy też przez kogo inego pana prosić umyśli, tedy będzie
 54 2|            prośby od swej to, coby pana obrazić mogło, ktemu ułatwiwszy
 55 2|           też był dobrze wziętym u pana; bo panowie na pokoju chcą
 56 2|          ten czas niechaj tym bawi pana, czym by sie ucieszyć pan
 57 2|            na złego a niepobożnego pana trefił, hnet, skoro to pozna,
 58 2|        Powiedział pan Lupa: Trzeba pana Boga o to prosić, aby nam
 59 2|         potrzeby, abo nieszczęścia pana swego, pod który czas dworzanin
 60 2|     powinien zaniechać sługa złego pana, to dla tego, aby miedzy
 61 2|        Przystoili ślachcicowi tego pana, któremu służy, we wszytkim
 62 2|            każdy poczciwy człowiek pana swego w tych rzeczach słuchać,
 63 2|            był przyczyną, lekkości pana swego.~Acz poprawdzie wiele
 64 2|         bywają te czasy, kiedy dla pana swego nie telko jednę osobę,
 65 2|            nieco z naznaczonego od pana kresu, naśladując w tym
 66 2|         aby znał przyrodzenie tego pana, któremu służy, i podług
 67 2|       głowie zawisły. A gdy mu sie pana dostać nie będzie mogło,
 68 2|      jakoby jej co zostało. Przeto Pana Boga trzeba prosić, aby,
 69 2|        jednak to będzie znać, iż u pana w lekkiej jest cenie; nakoniec
 70 2|  nieznajomy, hnet każdy patrząc na pana, a stosując sie ku jego
 71 2|        pisała list do tego dobrego pana, który list przyszedł w
 72 2|            łapały przed sobą onego pana, jako dzieci orzechy w czaczu.
 73 2|             jakoby miały być jedne pana Rejowe, a drugie pana Jana
 74 2|        jedne pana Rejowe, a drugie pana Jana Kochanowskiego; wszyscyśmy
 75 2|      professyą. Ja zaprawdę i tego pana nie ganię, i każdego, ktoby
 76 2|    rozśmieszyć te pany ze mnie i s pana Bojanowskicgo dworując,
 77 2|            lepiej abyś w. m. J. M. pana Lubelskiego prosił, iżby
 78 2|            Bojanowski coś na słowa pana Myszkowskiego odpowiedzieć,
 79 2|  wdzięcznym szumie żywej wody słów pana Derśniakowych, a snadź wytchnąwszy
 80 2|          Słyszał kto kiedy z w. m. pana Jana Ocieskiego, Podkomorzego
 81 2|     trefniej powicdać jako on. Gdy pana Tęczyńskiego gniew pokazuje,
 82 2|        miłości ludzkiej. Tego tedy pana słyszałem raz powiedając,
 83 2|         wielkim głosem wołać, prze pana Boha, juscz gie czas, poczeli
 84 2|       Wilnieńskiego, onego prawego Pana, gdzie Biskup nie mając
 85 2|            posłowi za zdrowie jego pana wypić roskazał, a ten, kiedy
 86 2|           lewej ręki onego dobrego pana, którą rękę on, jako dclikat,
 87 2|         mając raz dworzanie jeść u pana Mikołaja Tarła, Chorążego
 88 2|        odpowiedział u Tarła; aż do pana Reja przyszło, który, gdy
 89 2|            przy Woźnym stojąc, aby pana ich u sądu nie zdano. Także
 90 2|            jeden z onych dwu chcąc pana wyżej podnieść, rzekł do
 91 2|           przyjmując, rzekła: Prze Pana Boga, około cudności nie
 92 2|            m. Za tym pan Derśniak: Pana Bojanowskicgo gdy szedł
 93 2|          oto na dwa grosza, a proś Pana Boga, jakoś począł, abych
 94 2|          komorze, werwał sie tam i pana już wiszącego odciął. Nierychło
 95 2|        miedzy nimi Podczaszy, - iż pana Jakuba, najmłodszego z braciej,
 96 2|      Zygmunt sławnej pamięci ociec pana naszego. Któremu trefiło
 97 2|           Aragoński, dziad naszego pana, powiedzieć miał.~Jest i
 98 2|         Nieco też temu podobne ono pana Kaspra Maciejowskicgo, Stryja
 99 2|            jako on mówił, rzekł ku pana Przecławowi: Bracie kuku (
100 2|           kuku (bo tak słyszę zwał pana Lanskoruńskiego) zginął
101 2|       kazał, przyjaciele za nim do pana przyszli, ciążąc sobie o
102 2|       rodzie temu jest i ono J. M. pana Ocieskiego, Ochmistrza królowej
103 2|            wchodząc w dom pytał na pana, Nasica sam silnym głosem
104 2|           uczynił. Prosił Doktor u pana Mikołaja Radziwiła Wojewody
105 2|       mając mieć jednego wielkiego pana, a snadź nieboszczyka pana
106 2|         pana, a snadź nieboszczyka pana krakowskiego Szydłowskiego (
107 2|         było. Po obiedzie pachołcy pana Giżyckiego, chocia mieli
108 2|          mieli srogie zakazanie od pana, a wszakoż gdy sobie to
109 2|          podraził, jęli pytać sług pana krakowskiego, dawnoli to
110 2|           Odpowiedzieli służebnicy pana krakowskiego: Pan nasz dobrze
111 2|           obaczyli hnet służebnicy pana krakowskiego, iż pan Giżycki
112 2|     krakowskiego, iż pan Giżycki s pana dworuje i hnet pana ostrzegli.
113 2|      Giżycki s pana dworuje i hnet pana ostrzegli. Także pan krakowski
114 2|          też niedawno posługa była pana Kaspra Zebrzydowskiego s
115 2|         Krupskim, którzy na dworze pana naszego znacznie stojąc,
116 2|            posyłali imieniem J. M. pana Wierszyła, Kasztellana wileńskiego,
117 2|            zaproszenie na obiad do pana Chwalczewskiego, o którym
118 2|      odprawił, drugie pozamykał, a pana tak śpiącego kazał sługom
119 2|        Skotnicki powie: A prze cie Pana Boga proszę, ktoż mie to,
120 2|       szedł, gdy dnieć poczęło, po pana Kaspra Macicjowskiego, który
121 2|            to do tego, to do owego pana śląc o przyczynę, przywiedli
122 2|          chłopię po sługi odeszło) pana im przez twarz ranił. Słudzy,
123 2|           aby dali pokój, ponieważ pana ich jest s to, że sie sam
124 2|          chłopiec porwie, idzie do pana. i pyta: co w. m. raczysz,
125 2|          tym rzecze chłopiec: prze pana Boga, nie racz w. m. wiele
126 2|       tegoż też należy ona posługa pana Łukasza Lęnckiego, który
127 2|         jeśliby mu pirwszy wzrok u pana Boga uprosiła, i nadto obiecał
128 2|    Włostowa, dworzanin króla J. M. pana naszego, komorniczą u króla
129 2|          około wieże nalazł miasto pana gwoźdź w mur wbity, który
130 2|          wyrzekszy, obrócił sie do pana Kostki mówiąc: O w. m. ja
131 2|          rzecz tak sprawiedliwą, a pana Bojanowskiego, srogiego
132 2|        najlepiej umiesz, bo to ani pana Kryskiego, ani pana Myszkowskiego (
133 2|            ani pana Kryskiego, ani pana Myszkowskiego (jako ja rozumiem)
134 3|      będzie tu każdy wolał słuchać pana Kostki, niż mojej mało potrzebnej
135 3|           żaden, choć najwiętszego pana, nie może być prawym dworem,
136 3|          Zatym pan Kostka rzekł do pana Lubelskiego: Widzi w. m.
137 3|       Przyjaciele widząc wielkiego pana, a rozumiejąc, iż im to
138 3|       szyrzyć nie będę, abym sobie pana Bojanowskiego barziej nie
139 3|          chciwie miał pragnąć żony pana swego. Co kiedy usłyszały
140 3|          słów przeciwko tej rzeczy pana Bojanowskiego odpowiedział,
141 3|        iłem mógł, roskazanie J. M. pana Lubelskiego wypełnił, i
142 3|       mówiąc tak ze śmiechem: Prze pana Boga, daj im w. m. za wygrane,
143 3|            pożegnawszy każda swego pana, przed nim tuż potkał sie
144 3|           powiedział) tego dobrego pana miłowała jedna bohata i
145 3|           Rzekł pan Dersniak: Prze pana Boga, pokryć to lepiej,
146 4|        bezecna śmierć zaźrzała.~Na pana Kryskiego potym a pana Wapowskiego
147 4|          Na pana Kryskiego potym a pana Wapowskiego kolej przyszła,
148 4|            A trochę przed śmiercią pana Wapowskiego wziął Pan Bóg
149 4|       wziął Pan Bóg onego świętego pana Stanisława Maciejowskiego,
150 4|         tak barzo sobie łaskę tego pana, przy którym będzie, iżby
151 4|           nabytej łaski na to, aby pana od rzeczy niesłusznych odwiódł,
152 4|             to zasię to nawodzenie pana ku dobremu, a odwodzenie
153 4|           nimi Dworzanin poratować pana swego, a nie dopuścić, aby
154 4|          tego, jawnie co wyrwać na pana, a ganić złe postępki jego,
155 4|            karać tak s przestępków pana, jakoby swoje równią karał;
156 4|          jaki żywot być ma prawego pana, wiem to pewnie, żeby sie
157 4|   znienagła, a po trosze wprawować pana w dobrotliwość, uczyć go
158 4|      kształtem powiedzie Dworzanin pana ku cnocie, do której cnoty,
159 4|           co poważnego, a podydzie pana zdrowym fortylem, jako czynią
160 4|           ku temu końcu używa, aby pana swego kaził, odwodząc go
161 4|         aby Dworzanin wlał w swego pana, nauczyć sie kto mógł, bo
162 4|             aby ludzie tak jednego pana a wodza mieli, jako mają
163 4|         chciał ludziom dać takiego pana, jaki by był godzien sam
164 4|            A tak jeśli pod jednego pana zwirzchnością kiedy przystojeństwa
165 4|          to jest starożytnego domu pana, skłonnego ku cnocie s przyrodzenia
166 4|            to, aby też naśladowali pana Boga w dobroci i w mądrości,
167 4|        wyćwiczeniu i postanowieniu pana na gruncie cnoty należą,
168 4|         niż sie tego ma ważyć, aby pana uczył cnoty, bo mi sie tak
169 4|         powiedział, czegobyś w. m. pana tego, do którego byś teraz
170 4|           ma sie stąd począć, iżby pana takich obyczajów zwyczaił,
171 4|     zwyczajem naprzód ma włudzić w pana cnoty, który to zwyczaj
172 4|       srogim statutem. Ale podobno pana Wapowskiego rzeczy jeszcze
173 4|           powiedział, snadź by już pana tak jako którego dzisiejszych
174 4|        tego to wyższej dostojności pana.~Odpowiedział pan Wapowski:
175 4|          tak wiele umiał, jakobych pana uczyć chciał, a miedzy inemi
176 4|      której ja teraz mówię. Otóż s pana jako z głowy, a s ślachty
177 4|     obracać wszytki mają. A chocia pana Boga na każdy czas czcić
178 4|           nie zasnął, zapomniawszy pana swego, i onej od niego danej
179 4|         mądrości, miłość serdeczną pana Boga a nabożeństwo przyłączył,
180 4|      państwie zaczynać, abo nowego pana pragnąć nie mogli, co więc
181 4|            prze jakie nieznośne od pana krzywdy abo zelżenie, prze
182 4|         miał li byś w. m. tego tam pana za wielkiego Cesarza, chociażby
183 4|     jeślibyś w. m. na taki kształt pana swego formować chciał, moim
184 4|          niż dobrym Dworzaninem; a pana zasię rychlej dobrym sprawcą,
185 4|             żebych znał łaskę tego pana, przy którym bych był; to
186 4|           żadnej tej rzeczy, która pana w czymkolwiek poprawić może,
187 4|          wiódł bych ja zawdy na to pana, aby ucztam kosztownym,
188 4|             panie Wapowski, zaczął pana Dersniakowę a pana Bojanowskiego
189 4|          zaczął pana Dersniakowę a pana Bojanowskiego piosnkę o
190 4|           więcej, ale sie do swego pana wrócę.~Powiedział pan Dersniak:
191 4|        Platonowej, tak też takiego pana nie ogląda nigdy śmiertelne
192 4|           Lubelski, abym chytrości pana Wapowskiego odkryć nie miał,
193 4|          przełożył go i nad samego pana, co barzo nie przystoi;
194 4|     kształtem ten Dworzanin, który pana doskonałym w cnotach uczynić
195 4|            mało rożny w leciech od pana, acz i tam z wielką trudnością,
196 4|          osobie tej, któraby miała pana w poczciwy żywot i obyczaje
197 4|           swojej, jako i Dworzanin pana swego. Ale w. m. więcej
198 4|           doskonałość dworzaninowa pana doskonałym uczynić miała,
199 4|          niepodobna, aby Dworzanin pana ku wielem cnot nakierować
200 4|          chocia Dworzanin będzie u pana wodzem do cnoty, przedsię
201 4|  przestanie, iż on jest tym, który pana, gdzie by tego potrzebował,
202 4|            będzie przestrzegał, iż pana nikt nie podydzie, iż prawda
203 4|        którzy niecnotą uróść chcą, pana w nieprzystojne rzeczy zawieść,
204 4|     rozumieć i lepiej tego nauczyć pana niż drugi może. A tak Dworzanin
205 4|            ten jest, aby on wiodąc pana ku dobremu a poczciwemu
206 4|       Dworzanina znać przyrodzenie pana swego, i to k czemu sie
207 4|           Arystoteles u Aleksandra pana swego, sprawując sie tak,
208 4|          chceli sie nie zapałać za pana, i nie uczuć onej ciężkości,
209 4|     wziętością przywieść ku cnocie pana, musi być starym (abowiem
210 4|           nietelko, iżby zapomniał pana upominać abo nauczać, ale
211 4|            nigdy nie tren. A tak i pana by przed sie nie omieszkał,
212 4|        miłować mogą, s powieści mi pana Wapowskiego urosło, który
213 4|           młodemu, niż jest tam ta pana Kostczyna Dworzaninowi młodemu.
214 4|         poczciwości swej może; ale pana Kostczyna pani nic będąc
215 4|            w. m., panie Dersniaku, pana Bojanowskiego wydać niechcesz,
216 4|           o tym szyrzej mówił) dla Pana Krystusa okrutnych mąk,