Ksiega

  1 1|             Kastigliona, ktore księgi on mądrze, uczenie, i wielką
  2 1|              prooemium to jego, ktore on wziął z Oratora Ciceronowego
  3 1|                Nuż de effeminatis czo on pisze, iż ten zły zwyczaj
  4 1|              Wiecem i to opuścił, czo on pisze della imitatione,
  5 1|               w drzewie.~Nuż owo, czo on za dziw kładzie a rzecz
  6 1|          zdało lepiej, a zwłaszcza że on też s Cicerona wziął to
  7 1|           tegom zasię nie chciał, czo on o mniszkach, abo o mnichach
  8 1|              Starosty Hrodelskiego na on czas przytoczył, kiedy sie
  9 1|             czcić mógł. Abowiem mając on na sobie wielkie sprawy,
 10 1|              ludzkiej umarł; przeto i on cnotliwy Przerębski (który
 11 1|               i wiem pewnie, iż jeśli on nie będzie początkiem tych
 12 1|               jej ten pił, niechaj ją on pije" i inych takich jest
 13 1|       Bojanowski podał. Pan Kryski na on czas tak odpowiedział: I
 14 1|               chce ja być panie, jako on, który rozebrawszy sie do
 15 1|            nie, u każdego nieślachcic on będzie w mniejszej cenie,
 16 1|              niż slachcic. A będzieli on nieślachcic chciał mieć
 17 1|           stateczności trzeba, tą sie on niechaj zaleci. Lecz to
 18 1|               ale także ubrano jako i on, s takowąż bronią jako i
 19 1|               s takowąż bronią jako i on stawić sie na placu, przeto
 20 1|       zwyczaju u nas nie masz, może i on być bez tego. A jako piły
 21 1|               m. tego wszytkiego, czo on umieć ma, abowiem jakom
 22 1|            czasem i suknia spadnie, a on sie po nie nie schyli, ale
 23 1|              skoro do kupy przydą, to on rozum niewiem, gdzie zginie,
 24 1|            abo nie, czego sie jął, by on jedno miał wsi dosyć, ma
 25 1|                za wiele mu stanie, iż on będzie mógł lepiej sądzić
 26 1|            pisał, abo żeby miał uczuć on smak, który ma osobny swoj,
 27 1|          sobie dobrze nie zatka, jako on Ulisses, aby głosu syren
 28 1|              by miał być więtszym niż on hetmanem, ale tego szczęścia,
 29 1|             sie do biesiady.~Socrates on, ktorego nicz uwieść nigdy
 30 1|              w. m. czytali, iż Chiron on starzec, piaston Achillow,
 31 1|               Bogu wdzięczna, a iż ją on nam dał dla ochłody i niejakiej
 32 1|               dworzanin używać ma, co on jemu umieć naznaczył, gdyż
 33 1|              mi się, żeby lepiej, aby on sam wszytkiego dokonał.~
 34 1|         powiedz to, czo rozumiesz, iż on powiedzieć miał.~Zatym rzekł
 35 2|             widzi, jakoby przychodząc on na myśl, przynosił s sobą
 36 2|               nie mogł, abowiem, jako on dom, abo pierścionek przywodzi
 37 2|          jakoby takowe rzeczy były na on czas jedną częścią jego
 38 2|              szata kładzie przed oczy on nieszczęsny czas, więzienia,
 39 2|             był miał jeden drugiemu w on czas co przykrego powiedzieć,
 40 2|              niecnoty wszelakiej, niż on, który chwalą starcy; ale
 41 2|         nieszczęście. A przeto dobrze on mówi Socrates in Platonis
 42 2|         nierówno dowcipem, niż sie na on czas rodzili, więc kto sie
 43 2|                niż dla potrzeby, co w on czas było barzo dobrze,
 44 2|              więcej łotrostwa, niż na on czas ludzie stali wiedzieli.
 45 2|              powiedział. Nie tak jako on dobry pan, panie Kostka,
 46 2|               ja ślachectwo stracę, a on go dostanie, ale, abo mu
 47 2|             tego rozny, aby sie też i on odmieniał na czas, według
 48 2|               zawdy na to pomniał, iż on jest sługa, a pan panem,
 49 2|             tego pozwolić, o co by go on prosił. A kiedy też przez
 50 2|              chce tymże strychem jako on iść, i przyść ku takiemuż
 51 2|              posłuszny być niechciał; on nieborak, jako umiał, wymawiał
 52 2|               rośmieje sie żaden, gdy on zatrefnuje; nie pójdą w
 53 2|               wiadomości przyszło, iż on, gdzie sie kolwiek chował,
 54 2|               swym do tej białejgłowy on młodzieniec pisał. A jako
 55 2|               przyłakomszym, połknęła on ogień, który był na kogo
 56 2|               białychgłów, okrom tych on powłok przykrył, bo jedne
 57 2|            żeby sie dziwował każdy, a on nikomu; ale mu to z hardości,
 58 2|          śmiać muszę, który, (chociaż on w tym nic sam nie winien,
 59 2|              której zacznie mówić, to on s swoją Sokalską na plac,
 60 2|             wszytkiego wierzono, jako on pan, panie Bojanowski, któremuś
 61 2|              strapionego człowieka, a on nadaremno łaski prosi. Odpowiedział
 62 2|             nie ustało:~jednym razem, on zastanowiwszy sie troszkę
 63 2|                trefniej powicdać jako on. Gdy pana Tęczyńskiego gniew
 64 2|            powieści stąd mu idzie, że on będąc w Koronie cnemi posługami
 65 2|             Bernie. Począł hnet pytać on mężny syn: nuż rychłoliż
 66 2|            trzecim zatrąbieniu, kiedy on jął wielkim głosem wołać,
 67 2|          trefniejszego, zwłaszcza, iż on w tym zachowuje uczciwość
 68 2|          Wołyń, do Janusza Biskupa na on czas Wilnieńskiego, onego
 69 2|               Nakoniec, gdy Tatarzyna on miód rozszedł, a bez przestanku
 70 2|           ławie zasnął. Potym gdy sie on gość s powieścią odprawił,
 71 2|         Zabrzeskiego, coby sprawił. A on ze snu, panie - prawi -
 72 2|                pan spyta, kto jest. A on; Ja, panie, Zabrzeski. Nie
 73 2|               sromoty. Obróciwszy sie on zbrodzień patrzał pirwej
 74 2|            dalej co tam stało. Co gdy on, który sie na drogę gotował,
 75 2|          misternego, za którym musiał on wniść do ciasnego kąta,
 76 2|              Po wtóre ją zasię wyzwie on ślachcic, a ta zbraniawszy
 77 2|              dobrego pana, którą rękę on, jako dclikat, położył był
 78 2|            aby ta była jako tarczą na on szachowy raz, a potym uczyniła
 79 2|           szczuce nalazł jastrząba, a on kuropatwę skubie; i miał
 80 2|        ciągnąc kuropatw zawietrzył, a on nie będąc takim, wysiadł,
 81 2|                panie a wszak u Tarła? on zaraz by z bicia ze dwu
 82 2|              jakoby miał zamek (który on był prze głód nieznośny,
 83 2|             ma śmiech w sobie, ale iż on, wziąwszy to słowo rząd,
 84 2|              gdzie tu moja gospoda? A on rzekł: a ktoś ty? Odpowiedział:
 85 2|               i ukazał palcem, nie na on stołek przed stołem, ale
 86 2|               jakiś mędrek, uźrzawszy on jego wielki brzuch, powiedział:
 87 2|               prostibulum. Prawda, iż on po łacinie nie umie, ale
 88 2|             Panu Bogu odpowiedział na on czas, kiedy na sądzie ostatnim
 89 2|  villicationis tuae? W tym hnet rzekł on dworski człowiek: A cobyś
 90 2|               Biskup w rozmowie (jako on jest barzo ludzki) pytał
 91 2|             mi toż tu na myśl, jako w on czas, kiedy sie jeden s
 92 2|               już nie mam hławy, jako on tak zwykł mawiać, gdy troszkę
 93 2|       powiedział, inaczej wyłoży, niż on rozumiał, kto rzekł. Jako
 94 2|             siedzi na jajcach. Co gdy on posłaniec powiedzieć musiał,
 95 2|          rycerz dowiedziawszy się, iż on uczony spominając w niektórym
 96 2|               Nie powiedamci ja, żeby on te pieniądze zachował, ale
 97 2|               odciął. Nierychło potym on nędznik, kiedy przyszedł
 98 2|           temu mógł niewierzyć. A gdy on zasię, co onę baśń powiedał,
 99 2|              pierścieniach nie pytał, on dobry pan rozumiejąc, że
100 2|          zdejmować s palców, ściągnął on dobry sługa rękę po nie.
101 2|               tak zająkając się, jako on mówił, rzekł ku pana Przecławowi:
102 2|             co powiedał, że mu sie (a on od króla bierze) śniło,
103 2|            nakoniec powiedzieli: a co on - prawi - nieborak do domu
104 2|              uszczkną w tymże, w czym on pirwej dał sznupkę. Jako
105 2|               w. m. obiesić. A młokos on zaraz tak powiedział; I
106 2|               którego nikczemności iż on ziemianin był dobrze świadom,
107 2|            wielą pachołków mieszkali, on przed nimi począł sie ubierać
108 2|           kniemu: Księże, umyłeś sie? On odpowiedział: umył Miłościwy
109 2|            sie będzie ściągało, na co on założył, i tak onym sobie
110 2|           komu to przypiszą, od czego on jest barzo daleko, jako
111 2|           nieprzyjacielowi samemu, co on tobie ujmuje, jako gdy jeden
112 2|              być, jam temu księdzu na on świat pomógł, a beneficium
113 2|            sprawił, a każdy z dworzan on ej cedule jako w skąpy rok
114 2|              Odpowiedział mu pachołek on zasłany, z litewska, iż
115 2|              i pytając: A owies jest? On odpowiedział, że jest. Jedno –
116 2|               drażniono, często też i on o tym myślił, jakoby ten
117 2|               ten to, ów owo pytać, a on jedno przyzwala głową, a
118 2|            Skotnickiego sprawa, zawój on uderzył o ziemię, a zalawty
119 2|           dosyć, a temu zwłaszcza, że on więcej barwirzowi wierzył,
120 2|              ocuci sie jeszcze lepiej on dobry towarzysz, a widząc,
121 2|              zaraz i wzrok stracił. A on to podniesie sie na bałuczku
122 2|               nas był nosił. Więc gdy on zasię powtórzył swych słów
123 2|              co w oczy stało. Dopiero on mając za to pewnie, że olsnął,
124 2|             na nie widzieć niemiał. A on chudzina im dalej tym barziej
125 2|          potłukła w ten czas, kiedyby on na zamku w oknie stojąc
126 2|            później przyszedł, czemuby on tak chodził, a do izby wniść
127 2|              uczył, i tak wiele, jako on umiał, umie; i jest go s
128 3|               były nieco mniejsze niż on plac, który Herkules wymierzył,
129 3|             proporcyej do ludzi, jako on plac jego wymierzenia był
130 3|              jeszcze osobniejszej niż on nie ukazał; nad to wiele
131 3|              inego nad nim użyć, jako on nad wami umiał, to wam niechaj
132 3|               abym sie pospieszyła na on świat za tobą; a przeto
133 3|    nieprawdzie wytknął, a inaczej niż on pisze, rzecz pokazał.~Powiedział
134 3|               pewien swoich dzieci, i on węzeł, który wszytek świat
135 3|                ani w tę stronę, gdzie on był, patrzać. Także w tym
136 3|            czyniąc tę postawę, jakoby on żal a smętek już ją ominąć
137 3|        patrzyć nań niechciała, tak iż on szaleniec, niewiedząc, co
138 3|               gdy pani przyzwoliła, a on i o wszytkim wiedział, i
139 3|        mężczyznska tak wiele może, iż on wielki pień, który zawadzał
140 3|             gładkiego, obyczajnego, a on kilka lat służy, a on nie
141 3|               a on kilka lat służy, a on nie myśli ni o czym inym,
142 3|             swych przypraw niema, nie on w tym winien, ale pan Bóg,
143 3|              pan Myszkowski, jako sie on w miłości zachować ma, aby
144 3|        Myszkowski, Dworzanina, jakoby on miłość swa znacznie a widomie
145 3|               godniejsze wiary, niżby on był sam kiedy listy, słowy
146 3|            niepodobne rzeczy, iż prze on jego niesłuszny, ani naczęsny
147 3|           gdzie ten stać będzie, kogo on ma towarzyszem w miłości,
148 3| przystojniejszego nie masz na to, aby on towarzysza poraził na głowę,
149 3|       towarzysz, chciwiej służył, niż on, godniejszym, dzielniejszym,
150 3|   skromniejszym, baczniejszym był niż on, i pilniej przestrzegał
151 3|             pan s Krakowa odjechał, i on s nim pospołu, pani, będąc
152 3|   wzgardziwszy chęcią drugich, którym on był na ręce podać wody nie
153 3|               foremniejszy, który też on za wielki kunszt kładzie.
154 3|           Odpowiedział pan Kostka: Na on czas nie miano tego za sprosność.~
155 3|          jeśliż sie tą sprosnością na on czas ludzie nic brzydzili,
156 3|          nacieszyć nie miały. Za czym on nieboraczek zniewolony miłością
157 3|               z ich sług ma za to, że on sam w miłości płuży, sieją
158 3|                iż nie będzie mógł ani on, ani ona stąpić, albo jakiego
159 3|           szalona na oko to uźrzy, że on jej miły niemogąc dłużej
160 3|               przestawają na tym, aby on więcej nic mógł, ani miał
161 4|      Maciejowski posłał przed sobą na on świat trzech godnych wielkiej
162 4|             swemu ruszyć sie kazał, a on dworzaninem będąc, gotował
163 4|            chyba w bistoryej, nie był on w naukach biegły) głębokich
164 4|            sentcncyą w radzie; nikomu on źle nie myślił, nikogo nie
165 4|           ukradł Minerwie i Wulkanowi on pospołu i z ogniem dowcip,
166 4|        tysięcy razów wzgórę, przedsię on nigdy sie nie zwyczai sam
167 4|             nie uprzedziło, na którym on sam siedzieć ma. Owa jako
168 4|              ma tyle mocy, iż, chocia on w kościach, żyłach, w członkach
169 4|       brzydkiego niewiedząc, co mu na on czas, gdy jadł, dla dobrej
170 4|             chceli, aby go ci, którym on wskazuje, za co mieli, musi
171 4|                i tym strychem jako gi on wiedzie. A tak affekty te,
172 4|             nigdy nic będzie. Dopiero on wódz tych przerzeczonych
173 4|      błogosławieństwu, a wrócić nazad on złoty wiek, o którym powiedają,
174 4|          wyższy jest, niż tych, które on pasie. I w on czas, kiedy
175 4|             tych, które on pasie. I w on czas, kiedy Saturnus królował,
176 4|              powiedział, jednak mając on do przyrodzenia dobrego
177 4|              jakim mógł bywać strachu on Clearch tyran, każdy ten
178 4|              wąż w jamie legał? Abo i on drugi Aristodemus na imię,
179 4|            poniekąd pracy najdzie sie on drugi żywot, który activam
180 4|          najlepiej obłowi. Stądże był on zwyczaj u starodawnych Tatarów,
181 4|        wysokich filarów stawiano, ile on pogrzebiony głów zamordował.
182 4|              by go same, gdzie by sie on nie obaczył, cnotliwie żyć
183 4|             wszytkim staraniem, które on powinien czynić o dobre
184 4|             panu sceptrum, którego by on źle a nieprzystojnie używał.
185 4|           szczęśliwszy to byli, które on wojną zwyciężył, niż ci,
186 4|       powiedzieć, jako Themistocles w on czas do swoich powiedział,
187 4|        najdziesz, tak też trudno jest on prawy pośrodek wymacać,
188 4|               przeszedszy s nim przez on kres, do którego Dworna
189 4|              ma, sam doskonalszym niż on bez wątpienia być musi;
190 4|           Dworzanin na przestanie, iż on jest tym, który pana, gdzie
191 4|              to rzecz niepodobna, aby on tym przed sie nie miał wniść
192 4|              Dworzanina ten jest, aby on wiodąc pana ku dobremu a
193 4|               inego nie znaczą, jedno on urząd, on cel, on ostatni
194 4|               znaczą, jedno on urząd, on cel, on ostatni kres a koniec,
195 4|               jedno on urząd, on cel, on ostatni kres a koniec, którego
196 4|               boleści żadnej, i będąc on (jako sie to już s przodku
197 4|       wspomniał, a przeto restropniej on niż ja mówić może.~Rzekł
198 4|               więc owo śni choremu, a on wielkim kubkiem pije, a
199 4|            przyszedszy chował jeszcze on ogień w oziębłym sercu,
200 4|             który o ślepotę tak, jako on poeta Stesichorus przyść
201 4|             drugiemu przyrodzenia, co on, jako w miłości biegły,
202 4|              ogień kłaść pocznie; tam on zaraz s przodku o prędkie
203 4|              już droższa u niego, niż on sam u siebie być ma; i niemniej
204 4|            powolną, jako tego, aby ją on zawdy miłował, Jedno chcenie
205 4|    Dworzaninowi do tego przydzie, aby on przezprawie czynić mężowi,
206 4|             podeptali.~Tenżeć to jest on stos drew, na którym Herkules,
207 4|               Tenże też to jest kierz on ognisty Mojżeszow, one rozdzielne