Ksiega

  1 1|       drugie, żeby sie ich imowali. Panie Kryski, ku W. M. ja mówię,
  2 1|       pochwalę. I te tam wasze gry, panie Kryski, (jako je zowiecie)
  3 1|   odpowiedział ksiądz Biskup), tedy panie Wapowski, W. M. roskazuję,
  4 1|            pan Lubelski: Nie tuszę, panie Bojanowski, aby kto W. M.
  5 1|      Bojanowski: Już ja rozumiem M. panie, o takowe gry mnie nie będzie
  6 1|             rzekł: Czegoś ja inego, panie Bojanowski, od W. M. czekam,
  7 1|   powiedział: Mnie sie tak widzi M. panie, iż każdy z nas, jako w
  8 1|              Nie śmiem twierdzić M. panie, aby mie, jakom na świecie,
  9 1|              U mnie to barzo dziwna panie Wapowski, czoś W. M. o gniewie
 10 1|             aby mi to było wolno M. panie, jako więc owo bywa w radzie,
 11 1|       godzien: Widziałoby mi sie M. panie, abyś W. M. obrał jednego
 12 1|           Weźmiesz to W. M. na się, panie Kryski, opisać i wymalować
 13 1|       odpowiedział: I gry żadnej M. panie trefniejszej w mej głowie
 14 1|             Kryski: Nie chce ja być panie, jako on, który rozebrawszy
 15 1|      odpowiedział: Nie powiedam ja, panie Bojanowski, tego, aby w
 16 1|             pan Bojanowski: Pomnię, panie Kryski, żeś w. m. powiedział,
 17 1|        lepiej tego pokazać, jako na panie, chcąc objaśnić czo to jest,
 18 1|            spytać muszę. A w. m. M. panie Lubelski proszę, żebyś mi
 19 1|        powiedział: Widzisz w. m. M. panie, jako z jednego błędu wiele
 20 1|          ktemu pan Kostka: To ja M. panie ujdę karania, gdyż za swój
 21 1|          powiedział: Jam jeszcze M. panie do tych czasow nie wystąpił,
 22 1|             Lubelski powiedział: Nu panie Kostka, już możesz w. m.
 23 1|        powiedział: Nie dobrze to M. panie, iż w. m. tak jako i ksiądz
 24 1|        począł: Jeśli dobrze pomnie, panie Kryski, zda mi sie, żeś
 25 1|       odpowiedział na pytanie w. m. panie Kostka, a ile ja mogę, uczynił
 26 1|           napadną na to, czo w onym panie telko samo ludzie ganią.
 27 1|           wiem by też nie dla tego, panie Kryski, ganili naszy owe
 28 1|              Pozwalam ja tego w. m. panie Kryski, iż pisanie jest
 29 1|          czas, a teraz to nam w. m. panie Kryski powiedz, gdyż język
 30 1|        jedno uczyni. A coś w. m. M. panie mowę łacińską wspomniał,
 31 1|          każdej mowy. Na ostatku M. panie raczysz mie w. m. pytać,
 32 1|             nauki pisane, boję sie, panie Kostka, że ten dank nie
 33 1|             powiedział: Dalekoś sie panie Kryski zagnał, lepiejby,
 34 1|           lepiej byś w, m. uczynił, panie Kryski, kiedybyś w. m. swoję
 35 1|           doskonale.~Wiedzi mi się, panie Kryski (rzekł tu pan Lupa),
 36 1|             Kryski: Nie zda mi sie, panie Lupa, aby w tym nauka czo
 37 1|          ono rozumieć będą.~Niewiem panie Kryski (rzekł tak pan Wapowski),
 38 1|             i ciałem. Ale nie chcę, panie Wapowski, abyś w. m. w tej
 39 1|       Wapowski: Cięszko mi na w. m. panie Kryski. Dopieruczkoś w.
 40 1|           Lupa: Podobno to i nazbyt panie Kryski, bo niewierzę, aby
 41 1|         Jeszczeć tego więcej ma być panie Lupa, potrzeba ku temu,
 42 1|             rad słucha.~Zda mi się, panie Kryski, rzekł zasię pan
 43 1|     przykład przywieść mogł. A tak, panie Lupa, nie odejmuj w. m.
 44 1|             rzekł pan Lubelski: Nu, panie Kryski, tę część, ktorą
 45 1|      powiedział: Wiem, że tym W. M. Panie Myszkowski nie wzgardzisz,
 46 1|       używać będzie miał.~Miłościwy panie (powiedział pan Myszkowski)
 47 2|     powiedział pan Lupa w te słowa: Panie Myszkowski, wielka to jest
 48 2|             tak odpowiedział: I tak panie Bojanowski zda sie to w
 49 2|          Nie tak jako on dobry pan, panie Kostka, o którymem niedawno
 50 2|             jej powiedał. A prawda, panie Kostka, iż wdy te regułki
 51 2|           Nie owszejki ja też tego, panie Bojanowski, zakazuję (odpowiedział
 52 2|         Myszkowski: A widzisz w. m. panie Lupa, iż ci starzy, którzy
 53 2|         zdaniem zdzierasz sie W. M. panie Myszkowski s pracej, nie
 54 2|              Takowych dworzan dziś, panie Myszkowski, barzo wiele,
 55 2|      obmowcą złościwym, zwłaszcza o panie o swym, jakoż to na dworze
 56 2|            sprostać może.~Niż w. m. panie Myszkowski dalej zajedzie,
 57 2|            tym, co w. m. rozumiesz, panie Myszkowski (rzekł pan Bojanowski):
 58 2|          pan Myszkowski: Masz w. m. panie Bojanowski i każdy poczciwy
 59 2|          ale tak powiedział: Widzę, panie Myszkowski, iż tu w. m.
 60 2|       często słodkich słów o dobrym panie, którego ona nigdy była
 61 2|          powiedział: By ta powieść, panie Bojanowski, nie więcej w.
 62 2|     Myszkowski: Nie mów tego, w. m. panie Bojanowski, aby to już białogłowy
 63 2|   wszytkiego wierzono, jako on pan, panie Bojanowski, któremuś w.
 64 2|             za to sie wziął mówiąc: Panie Myszkowski pan Kostka, jako
 65 2|        rzecz nic można), tedy w. m. panie Derśniaku z nauki, a pan
 66 2|       Derśniak rzekł; Widzi mi sie, panie Myszkowski, iż w. m. już
 67 2|         Dobrze mówi pan Myszkowski, panie Derśniaku, przeto gdyż mnie
 68 2|          pan Myszkowski: Niewiem M. panie będęli już miał co prowadzić.
 69 2|          długo będzie tej roskoszy, panie Myszkowski, bo jedno sie
 70 2|          tedy wola to jest w. m. M. panie wymawiać sie niechcę, aczkolwiek
 71 2|     zezwolić niechciał, powiedając, panie ojcze, pytać mnie było pirwej
 72 2|    kontrefetował w towarzyszu, co w panie jest, dobrze lepiej godniejsze
 73 2|          coby sprawił. A on ze snu, panie - prawi - kazał w. m. na
 74 2|          Odpowiedział Zabrzeski: Hę panie. Ma sie z w. m. sam uźrzeć.
 75 2|          spyta, kto jest. A on; Ja, panie, Zabrzeski. Nie racz sie
 76 2|      ostrogi przypiął; sługa powie, panie, źleć, bóty pirwej musi
 77 2|       drugiego przed królem stojąc: panie, a wszak u Tarła? Jaki taki
 78 2|          który, gdy go też spytano: panie a wszak u Tarła? on zaraz
 79 2|           na biesiedzie rzekł: Miły panie, dobra to wdy była woda,
 80 2|            który ciągnął kota: Miły panie u dyabła wdy tak prędko
 81 2|            o wszytko latwie, bo ja, panie, skoro sie kot odprawi,
 82 2|       naźrzeć; - powiedziałeś w. m. panie Bojanowski: jeślić koń ma
 83 2|            m. przejechać, miłościwy panie. Owa w rzeczy tak rozumiał,
 84 2|          rzekł onemu: zaprawdę, mój panie, niemogę więcej pić, bo
 85 2|            zawołał Woźny: Slachetny panie (i mianował go), stawaj
 86 2|          Nie ślachetny ale urodzony panie, stawaj. Drugi sługa zasię
 87 2|             urodzony, ale wielmożny panie Starosta, bywaj do prawa.~
 88 2|          mało nie żydzie, cos w. m. panie Bojanowski o rozumie powiedział,
 89 2|         moście siedząc prosił: Miły panie, zmiłuj się, abyć sie tu
 90 2|             odpowiedziała: Miałoćby panie być słono, boćem dwa kroć
 91 2|     Maciejowskicgo, Stryja w. m. M. panie Lubelski, pytanie, który
 92 2|      chłopów skarżyć do Rotmistrza: Panie - prawi - twoja czeladka
 93 2|      odpowiedział. Przyszli drudzy: Panie, twoi słudzy pobrali nam
 94 2|            przyszedł starzec jakiś: Panie, mnie wzięli kożuch. A Rotmistrz
 95 2|        sługa (jako był przyłotr): I panie będzieę tu to wszytko, niechaj
 96 2|       uskarżać i mówić barwierzowi: panie, podobno ty mnie zawiedziesz,
 97 2|           tu będzie koniec. A w. m. panie Myszkowski przy tym giełku
 98 2|      Czemużeś ty mnie radniej, miły Panie, w onych potrzebach, gdziem
 99 2|            I tak jedni zostali przy panie, drudzy odeszli do gospody.
100 2|             zdrów będziesz, jednoby panie mówić nietrzeba i s tym
101 2|            gdy kilka razów zawołał: panie, rychłoż wdy zmierzycie,
102 2|    trefności; a tak już więc teraz, panie Myszkowski, wstawaj a pospieszaj
103 2|           pan Kryski: Widzi mi się, panie Dersniaku, żeś tu w. m.
104 2|   powiedział: Co sie więc owo w. m. panie; Bojanowski na białegłowy
105 2|            Rzekł tu temu p. Kryski. Panie Bojanowski, nie telko w
106 2|      Lubelski: Dobrze w. m. mówisz, panie Kryski. Jednak też ta jest
107 2|           mówiąc: O w. m. ja mówię, panie Kostka. Tu będzie plac pokazać,
108 2|           zatym: Prawda jest, miło. panie, iż pan Bojanowski uniósł
109 2|         szukać niechcę, jedno w. m. panie Kostka. Już w. m. tę dworną
110 2|         Kostka: Wierę niewiem Miło. panie, jakoś to w. m. białymgłowam
111 2|          Myszkowski: Też mnie Miło. panie barzo mało, abo nic do dokładu
112 3|       powiedział pan Lubelski: Nuże panie Kostka, radby tu każdy widział
113 3|           Kostka: Bym ja, miłościwy panie, miał ją u siebie za piękną,
114 3|           pan Bojanowski: I owszem, panie Myszkowski, oto to, coś
115 3|           Zasię pan Lubelski rzekł: Panie Kostka, nie daj sie w. m.
116 3|              Wiem pewnie, Miłościwy panie, że temu trudno sprostać
117 3|      przychodzą do pewnego kresu te panie, iż nielza jedno o nich
118 3|           Bojanowski:~Na powietrzu, panie Kostka, pokazałeś nam w.
119 3|      wstydzić nie musiały.~Owa w. m panie Bojanowski (rzekł zasię
120 3|            tak powiedział: Niewiem, panie Bojanowski, w czym w. m.
121 3| Odpowiedział pan Kostka: Nic w nas, panie Bojanowski, białegłowy lepszego
122 3|             ja pewien, iż mi w. m., panie Bojanowski, nie ukażesz
123 3|             Kiedybym ja teraz w. m. panie Kostka, spytał, co to były
124 3|             Lubelski: Niewadziłoby, panie Kostka, nie tak wskok te
125 3|           bajkę to w. m. poczynasz, panie Kostka, wierzę, że będzie
126 3|  Lubelskiego: Widzi w. m. miłościwy panie, iż mi pan Bojanowski niechce
127 3|        gorzski a przykry. Już tedy, panie moj, przyjmi do siebie tę
128 3|            umarła. Co sie zda w. m. panie Bojanowski, godnali ta białagłowa
129 3|       białychgłów sabińskich.~Nuże, panie Bojanowski, nie zda sie
130 3|         roskazaniu w. m., Miłościwy panie Lubelski, uczynił (ilem
131 3|           Wszak mnie już, Miłościwy panie, przestać będzie wolno.~
132 3|           Bojanowski: A wie to Bóg, panie Kostka, takli też to było,
133 3|        osobnego baczenia, i dowcipu panie, nie wspominając onych dawnych,
134 3|      bibliej nie napisano. Ale miły panie, powiedz mi to w. m., czemuż
135 3|          Nie jestem ja tak zawisny, panie Bojanowski, mężczyznam,
136 3|            życiu, lecz to powiedam, panie Bojanowski, iż, jeśli białegłowy
137 3|         Socratowej. Xenocrates też, panie Bojanowski, mógł teraz być
138 3|           żałował. Odpuść mi w. m., panie Bojanowski, prawda musi
139 3|           Bojanowski: Widzi mi sie, panie Myszkowski, iż takowych
140 3|            kładą.~Obaczże to w. m., panie Bojanowski, jako te owieczki
141 3|         jeśli tak jest, jako w. m., panie Bojanowski, powiedasz) s
142 3|           rosło. A przeto nie wiem, panie Bojanowski, co to był za
143 3|           tego było w. m. potrzeba, panie Bojanowski, mówić o tym
144 3|           Mnie sie widzi, Miłościwy panie, żem dosyć powiedział, a
145 3|        stronę, którą mnimasz w. m., panie Kostka, abym ja miał przeciwko
146 3|            nikogo nie omyli. Jedno, panie Dersniaku, masz w. m. tę
147 3|        chciała; przeto naucz w. m., panie Myszkowski, Dworzanina,
148 3|             rzekł: Daj w. m. pokój, panie Myszkowski, każda białagłowa
149 3|           Niedobrze to w. m. wiesz, panie Bojanowski, powiedział pan
150 3|         Bojanowski: Nie wnoś w. m., panie Dersniaku, tego obyczaju
151 3|            ma zawdy miejsce, przeto panie Dersniaku, nietelko komu
152 3|             na ten czas, kiedy przy panie swym mieszkał w Krakowie.
153 3|   Bojanowski: Jeszcze ja nie baczę, panie Dersniaku, abyś sie w. m.
154 3|            sobie. A chceszli w. m., panie Dersniaku, prawdę powiedzieć,
155 3|            sie umiał poratować. Ale panie Kostka, gdyżeś w. m. pokazał
156 3|           pan Wapowski: Jam mnimał, panie Bojanowski, żeś w. m. z
157 3|      Doświadszy tu hnet tego każdy, panie Wapowski, jeśli w. m. tyle
158 4| Kasztellanem Sendomirskim, w którym panie acz nauka dosyć wielka była,
159 4|     powiedział: Już tu byli drudzy, panie Wapowski, o w. m. zwątpili,
160 4|             jako słusznie Miłościwy panie to brzemię włożyćeś w. m.
161 4|     nieprawdę, która nieprawda to w panie zbuduje, iż nietełko rzeczy
162 4|      Derśniak: Mnie sie to nie zda, panie Wapowski, aby dobroci, powścięgliwości
163 4|       zamordowany.~Otóż w. m. masz, panie Wapowski, iż te cnoty są
164 4|      Wapowski powiedział: Owa w. m. panie Dersniaku, tak rozumiesz,
165 4|     powiedział pan Kostka:~Niewiem, panie Wapowski, czemuby tego pan
166 4|              Argument a wywód w. m. panie Kostka, nie jest zły, ale
167 4|            Jeślim ja dobrze baczył, panie Wapowski, zda mi sie, iżeś
168 4|           powiedział: Który Hetman, panie Myszkowski w. m. sie lepszy
169 4|            Nie dziwuj że sie w. m., panie Lupa, temu, com ja powiedział,
170 4|           wszytki te najdzie w swym panie, i co dzień o wiecej tego
171 4|             Myszkowski: Którzy sie, panie Wapowski, ludzie w. m. zdadzą
172 4|             rzeczy ja tak rozumiem, panie Wapowski, iż barziej pragnąć
173 4|          telko osoba.~Słuchaj w. m. panie Kostka (rzekł zasię pan
174 4|           tak rzekł pan Lupa: Nuże, panie Wapowski, a baczni ludzie
175 4|        samym zawisła. A iżeś w. m., panie Kostka, powiedział, że łatwiej
176 4|           Lupa: Cożeś to zaś w. m., panie Wapowski, za contemplatią
177 4|      Odpowiedział pan Wapowski: Są, panie Lupa, jedni ludzie na świecie,
178 4|            tedy s tych dwu żywotów, panie Wapowski, wielkiemu panu
179 4|    powiedział: Radbych ja wiedział, panie Wapowski, które to są cnoty
180 4|           zacząć sie i postanowić w panie cnoty mają, czy za zwyczajem.~
181 4|             żaden tu rzec nie może, panie Wapowski miły, jedno iżeś
182 4|        wielkiego. Toć ja te rzeczy, panie Wapowski, rozumiem być przywoite
183 4|            pirwszego, tak powiedam, panie Bojanowski, iż te rzeczy,
184 4|         słuchać nie mogą.~A przeto, panie Bojanowski, nie zow w. m.
185 4|     powiedział:~Jużeś też to w. m., panie Wapowski, zaczął pana Dersniakowę
186 4|    sztychują.~Masz w. m., Miłościwy panie Lubelski, to, com ja powiedzieć
187 4|          tego teraz czas był, a też panie Wapowski, takeś tu w. m.
188 4|             nie wycirpię, Miłościwy panie Lubelski, abym chytrości
189 4|          prawda, patrz na to w. m., panie Wapowski. Rzecz ta, która
190 4|             tytułu. Odpuśćże w. m., panie Wapowski, żem odkrył ten
191 4|     Wapowski: Więtszaby cześć była, panie Kostka, Dwornej paniej,
192 4|         Dworzanin, który przy takim panie mieszkać będzie, który Jest
193 4|            przy takowym złej natury panie, który by w niecnocie był
194 4|            krórych w miłości pełno.~Panie Bojanowski - powiedział
195 4|           pan Lubelski: Radem temu, panie Kryski, iż w. m. i wczora
196 4|          Rzekł pan Lubelski: Wierę, panie Kryski, niewiem, nie będzieszli
197 4|             Lupa: Dziwnąś to w. m., panie Kryski, miłość wynalazł,
198 4|             to pan Lubelski: I wam, panie Lupa, i mnie im dalej, tym
199 4|            drogi podobno, miłościwy panie, pan Lupa mówi, iż piękność
200 4|            nie wadzi, nauczże mnie, panie Kryski, tego, jako stary
201 4|     powiedział: Słuchając ja w. m., panie Kryski, nadziewałem się,
202 4|             drogą, którąś mu w. m., panie Kryski, pokazał, dobrze
203 4|   Myszkowski powiedział: Wdy w. m., panie Dersniaku, pana Bojanowskiego
204 4|            onego nie pomnisz W. M., panie Dersniaku, iż świętej Maryej