Ksiega

  1 Ded|           jeśli pirwej nie wypurguje człowiek oczu umysłu swego, a nie
  2 1  |         naszego. A tak mam za to, iż człowiek baczny wszytko to moje położenie
  3 1  |             taką matką, iż czo sobie człowiek jeden od niej żędać może,
  4 1  |           czego słuchać, i miał plac człowiek pokazać to czo umiał w gromadzie
  5 1  |             nasze, tak barzo, że ten człowiek, którego miłujemy, zda sie
  6 1  |           mogła, ani sie może naleść człowiek na świecie bez Ale musimy
  7 1  |           tego są, iż jeden drugiemu człowiek przykry być musi. Otóż przeciwko
  8 1  |              a to dla tego, iż każdy człowiek ma swoje około każdej rzeczy
  9 1  |           najdzie, którym sie podoba człowiek żwawy, a takiego nazową
 10 1  |         widzą, ten już u nich wielki człowiek: owa każdy i chwali i gani
 11 1  |            rochmanne w dzikie, tak i człowiek prędko zdziczeje, i nigdy
 12 1  |            niewdzięczni, że nie może człowiek inaczej wierzyć, jedno,
 13 1  |              tej mierze błąd bywa, a człowiek człowieka nie zaraz poznawa,
 14 1  |              za którą jakmiarz zawdy człowiek zdanie a rozsądek swój pędzi.
 15 1  |          gruncie zasadzone. Więc, iż człowiek każdy prędki do tego jest,
 16 1  |            na tym jest wszytko, żeby człowiek powiedając, jako sie co
 17 1  |           ludzie strzegli. Ale kiedy człowiek tak daleko w tej mierze
 18 1  |              co za fortyl jest, iżby człowiek mógł przyść ktemu, bo jakoż
 19 1  |         gościńcem, a to ta jest, aby człowiek tak z mową jako i s sprawami
 20 1  |             tak ludziom, iż ono, czo człowiek czyni, samo mu tak płynie,
 21 1  |            gracyą każda rzecz, którą człowiek zdobywając sie, a pokazując
 22 1  |         czynią, więc tego prędko syt człowiek. A owdzie indziej, iż mieszają
 23 1  |           ktore zostaje, chociaż już człowiek wypowiedział, jakoby wizerunkiem
 24 1  |              mnimanie ku któremu wdy człowiek stosować sie musi, przyda
 25 1  |             zda sie trudny, a jakoby człowiek całą gębą a gwałtem mówił.
 26 1  |              to znać jaśnie było, że człowiek to, czo mówi, mówi s chęci.
 27 1  |           nader miło patrzyć, czo ją człowiek zastanie doma niesplecioną,
 28 1  |            miałby sobie wiele pomocz człowiek do życia błogosławionego.
 29 1  |              będzie jako chce uczony człowiek, a sam nigdy nie pisywał,
 30 1  |       Achilliowi tego, iż tak wielki człowiek o nim pisał, przedsic ja
 31 1  |          Aristoteles piszą, iż ktory człowiek ma być dobrze wychowany,
 32 1  |               Tą sie cieszy podróżny człowiek, tą więzień w cieszkich
 33 2  |    wilgotnością, za którym ginieniem człowiek sie mieni, żyły, muszkuły,
 34 2  |          człowiecze choruje; a to co człowiek dobrego miał, abo widział
 35 2  |              onego lubego wieku, gdy człowiek był młody, bo ten czas jest
 36 2  |              przyspieje włos siwy, a człowiek na dół idzie, upuszczając
 37 2  |           nazad sie wrócić, ale musi człowiek wciąż pędzić, a naskakawszy
 38 2  |       rozbije skałę. A tak, iż stary człowiek barzo niesposobny jest do
 39 2  |     przynosił s sobą wonią onego, co człowiek tegdy czuł smacznego. Jakoż
 40 2  |        fortunnego. Owo dom, w którym człowiek miłował kiedy, barzo gi
 41 2  |            drugą stronę barze nierad człowiek patrzy na zamek, chocia
 42 2  |         więzienia, abo rany, za czym człowiek wezdrgnąć sie musi, jakoby
 43 2  |              nie przychodzą, ale gdy człowiek jedno s tycli przyjmie,
 44 2  |             przeto uczyć tego, czego człowiek umieć nie może, jest to –
 45 2  |               iście, że żaden baczny człowiek tego sie błazeństwa nie
 46 2  |          może to być, iż sie strzyma człowiek tego szaleństwa jasnego,
 47 2  |             przyrodzenia to ma każdy człowiek, iż radniej pogani, gdy
 48 2  |             nie tyle, ile ze wstydem człowiek starać sie może, gdyż ta
 49 2  |           wyjadą niż na ostatnie, iż człowiek będąc s przodku chciwy,
 50 2  | czerstwiejszą nierówno ma, niż drugi człowiek, syc mocny, jedno iż pracować
 51 2  |               owa wszytkich roskoszy człowiek potahły pirwej zaniechać
 52 2  |            po ich woli szło. A młody człowiek zasię śmielszy, hojniejszy,
 53 2  |     stateczny, to jest najlepszy, iż człowiek już one dymy młode z głowy
 54 2  |          przypadają, ktemu, iż każdy człowiek inakszy jest, bo pary ludzi
 55 2  |          temu przydzie, iż im takowy człowiek na wieki obrzydnie. Nad
 56 2  |             ono. Abowiem im sie tego człowiek więcej zbrania, tym barziej
 57 2  |           więtsza widzi, im ją sobie człowiek barziej droży, i ku więtszej
 58 2  |       jednego hnet uczyni, bo iż jej człowiek nic zbytnie biega, każdy
 59 2  |              przystoi ; będzie drugi człowiek tak trefny s przyrodzenia,
 60 2  |             potrzeba, aby siebie sam człowiek dobrze znal i swoje siłę,
 61 2  |             przedsię skromny a godny człowiek ma wszędy przodek. Ktemu
 62 2  |            bo kiedy go więc dostanie człowiek, już takiego, jaki jest,
 63 2  |      odpowiedział pan Myszkowski, iż człowiek więcej sie ma oglądać na
 64 2  |          Bojanowski i każdy poczciwy człowiek pana swego w tych rzeczach
 65 2  |       roskazania pańskiego, bo w tym człowiek pokazuje, iż więcej ufa
 66 2  |        słuchać miał. Więc, kiedy sie człowiek w tej mierze na swym mnimaniu
 67 2  |              A tak to moja rada, aby człowiek pirwej dobrze to uważył
 68 2  |           rzecz mieć bystre oko, aby człowiek uważył pirwej n siebie,
 69 2  |             s czegoby jeden drugiego człowiek osędzić mógł; a zaprawdę,
 70 2  |           tych tedy rzeczy wielekroć człowiek pozna, co sie wnątrz święci.
 71 2  |             iż wielki prostak, lekki człowiek i sprosnie chłubliwy. Także
 72 2  |          ufać nikomu na świecie, aby człowiek, otworzywszy przyjacielowi
 73 2  |              bo mi sie zda, kiedy by człowiek wszytko jednoż a jednoż
 74 2  |               gdy przyjedzie na dwór człowiek takowy, równą rzeczą, maluczkim
 75 2  |            dosyć, a tak więcej w tym człowiek zgubi, niźli najdzie.~Odpowiedział
 76 2  |          ludzie wezmą, i ma sie o to człowiek z pilnością starać. A iżbyście
 77 2  |    dworzaninem. A jeśli jaki uczciwy człowiek za ich powabem pomoc im
 78 2  |            postępować, bo częstokroć człowiek chcąc ominąć jeden dół,
 79 2  |            życia należy. Przeto musi człowiek miarę jakąś przystojną chować,
 80 2  |           rzeczy, a takiej, którejby człowiek każdy mógł rad słuchać i
 81 2  |            którą do tego przyść, aby człowiek, kiedyby jedno chciał, mógł
 82 2  |               ani było, bo sie s tym człowiek urodzić musi; po prawdzie
 83 2  |             abo którego inego narodu człowiek, kiedy chce być najtrefniejszym,
 84 2  |            głowę przypaść ma, ale iż człowiek, niechaj będzie jako chce
 85 2  |            jedno tak. Jest – prawi - człowiek źwirzę jedno, które sie
 86 2  |              żadne ine żwirzę, chyba człowiek, śmiać sie nie może, a jest
 87 2  |           iżeśmy dobrej myśli. Jakoż człowiek ma to s przyrodzenia, iż
 88 2  |             ktemu nie dopuszcza, aby człowiek na ten czas pomniał na owe
 89 2  |              sie s prędka wyrwie, iż człowiek by najbarziej chciał strzymać
 90 2  |           żyły, w boki, jakoby tedyż człowiek spukać sie miał, niechaj
 91 2  |             być barzo ostrożnym, aby człowiek wiedział, kogo dojechać
 92 2  |          wiedzieć, iż skądkolwiek to człowiek weźmie, czym zatrefnuje,
 93 2  |             acz podobno nie dziw, bo człowiek jest dziwnie wymowny i mądry)
 94 2  |              wszytka w tym jest, aby człowiek powiedając, jako sie rzecz
 95 2  |            sie najdziwniejsza zdała. Człowiek jakiś przy drugich, którzy
 96 2  |      wynidzie z miary, uśmiać sie mu człowiek musi. Jako gdy więc owo
 97 2  |           dwuwykładnej roście, iż ją człowiek na inaksze, niż rzeczono,
 98 2  |              trefność ta jest, kiedy człowiek na swe słowa daleko rozną
 99 2  |             takowe rzeczenie rozumie człowiek, że dawno przed tym myślono,
100 2  |          Jako Doktor Roizius Iszpan, człowiek i barzo uczony, i na odpowiedź
101 2  |         przez niepomnię które miasto człowiek otyły, i jakiś mędrek, uźrzawszy
102 2  |             powiedział jeden dworski człowiek Biskupowi padewskiemu, co
103 2  |            tym hnet rzekł on dworski człowiek: A cobyś w. m. miał inego
104 2  |              barzo śmieją, iż tu już człowiek iną rzecz słyszy, a nie
105 2  |            jest zatrefnowania, kiedy człowiek przyznawszy ono i potwirdziwszy,
106 2  |           też kształtem jeden uczony człowiek sławnemu rycerzowi odpowiedział,
107 2  |              w sobie, co jeden zacny człowiek powiedział: Ludzie – prawi -
108 2  |             zatrefnowanie, kiedy owo człowiek iną powieda, a iną rozumie,
109 2  |         wynieść, rzekł mu niesprosny człowiek jeden: Ja sie dziwuję –
110 2  |          mówiono, jako jeden uczciwy człowiek przyszedszy do zacnego Kasztelana,
111 2  |            wziąć kto inszy?~Musi sie człowiek i temu rośmiać, kiedy kto
112 2  |        powiedział, ale na końcu jako człowiek mądry przydał to, czym rzecz
113 2  |        jakoby bez wstydu. Inym zaraz człowiek skoro je usłyszy, rośmiać
114 2  |       przywiedzie kniemu, iż sie sam człowiek ułowi. A oboje to s tychże
115 2  |              znowu: A nieszczęsny ja człowiek, czegożem ja to doczekał.
116 2  |   kunsztownej posługi dotycze, gdzie człowiek sam ułowić sie ma, niewiem,
117 2  |              przychodzi, bo sie tego człowiek niemal każdy dzień napatrzy,
118 3  |              słów może, co to był za człowiek Macicjowski, którym sie
119 3  |              oną dumą niewierzy temu człowiek, aby nie było coś jeszcze
120 3  |       rospustnie żyć miała, o każdej człowiek dobrze rozumieć musi, bo
121 3  |  wszetecznikom, i więcej sobie każdy człowiek jedno słówko skłonne, jeden
122 3  |          kiedy najdowało, ledwe tego człowiek słuchać mógł, nierzkąc,
123 3  |             co s tego dwojga to jest człowiek, tak też s tego złączenia
124 3  |             statecznego namyśla, gdy człowiek więcej sobie poczciwość
125 3  |          rozmiłował Sinorix niejaki, człowiek w tam tym mieście wielkiego
126 3  |          dnia, którego zły a bezecny człowiek wziął swą zapłatę, z wielką
127 3  |             brata zabił. A ten, Jako człowiek za żalem swym rozgniewany
128 3  |           przymieszać. I mógł by sie człowiek tą świętą białągłową karać,
129 3  |             wrodzona, którą ma każdy człowiek ku dziecięciu własnemu,
130 3  |              ponieważ każdy rycerski człowiek winien o prawdę ręką czynić,
131 3  |              tego dokładam, iż każdy człowiek ten, kto przestępek białejgłowy, (
132 3  |              czasu zwycięstwa, kiedy człowiek pospolicie i najpodlejszy
133 3  |          podeprze. Co to za dziw, iż człowiek uczony, ksiąg a nauki patrząc,
134 3  |              był pijany, gdzie stary człowiek, który jest taki, daleko
135 3  |          niechciała, ale iż miał zły człowiek s to siły, mocą a biciem
136 3  |              swobodę, którą ma każdy człowiek od Boga, nie iść, gdy niechce,
137 3  |    białychgłów na świecie nie używie człowiek nic dobrego? A snadź źwirzęta
138 3  |          miłość czynią, bo - prawi - człowiek może tak rozumieć, że go
139 3  |           Kostka - że temiż rzeczami człowiek zachować sobie łaskę może,
140 3  |            regułę, abowiem siła kroć człowiek, który nie jest baczny prawie,
141 3  |             wykupieniu z gospody, bo człowiek, kiedy zbytnie miłuje, siła
142 3  |         powiedział pan Wapowski, aby człowiek drugi raz w to wpaść niemógł,
143 3  |             s tego prochu żeby zasię człowiek sie uczynił dla tego, aby
144 3  |             i wiele złego roście, bo człowiek w tej mierze, gdzie miłość
145 3  |         które miłość robiła (gdy już człowiek poniekąd oziębnie) tym mniej
146 3  |              mniej wdzięczne było, i człowiek jej nie tak wiele był za
147 3  |              czas przydzie, gdy tego człowiek nader pragnął i miałby to
148 4  |             urodą i przymioty osobny człowiek, ktorego w ten czas, kiedy (
149 4  |           tak i do nieba iść musiał, człowiek bystrego rozumu, a do spraw,
150 4  |              głowę, godny w Polszcze człowiek i poeta osobny; przyjaciel
151 4  |               ale to było, czego sie człowiek namiłować niemógł do woli.
152 4  |         zbudować miały, jedno to, że człowiek zniewieścieje, a młody zwłaszcza
153 4  |            świecie, które, gdzie sie człowiek za nie statecznie imię,
154 4  |              których jedna jest, aby człowiek sobie obrał pewny koniec,
155 4  |           które na świecie, bo głupi człowiek oszukiwa sam siebie, a sam
156 4  |             ta mała gorzkość, której człowiek musi troszkę uczuć, kiedy
157 4  |        zacnego tytułu Dworzanin taki człowiek nie jest godzien) przymiotów
158 4  |            przychodząc, abowiem taki człowiek nie w kubek, s którego telko
159 4  |         inaczej sie to ma, bo pirwej człowiek jest tym, na co go przyrodzenie
160 4  |          nasze, prze które wielekroć człowiek kwitnąć w dobroci nie może,
161 4  |             da pomocy. Abowiem kiedy człowiek ma przyść w doskonały nałóg,
162 4  |         ludzkie pochodzą, bo gdzieby człowiek, co dobre, a co złe gruntownie
163 4  |            możem; trefuje sie to, iż człowiek pod czas zje co brzydkiego
164 4  |              wygrawa, abowiem mierny człowiek nie dużością, nie mocą strzymawa
165 4  |           idą w głowę, abo iż czasem człowiek bieżąc padnie, żeby ludziom
166 4  |            płynie, abowiem kiedy już człowiek do tej doskonałości przydzie,
167 4  |              to przystoi, iżby jeden człowiek więcej niż drugi używał
168 4  |              prędzej sie zawdy jeden człowiek na zdaniu na swym omyli,
169 4  |            niecnota roście, i to, iż człowiek siła a obłędliwie rozumie,
170 4  |         podawał, nie był godzien ten człowiek pić, który nieprzyjaciela
171 4  |            zakonu przyrodzonego, aby człowiek miał tego w drugim pragnąć,
172 4  |          gwałtowna przyczyna, iż sie człowiek cnotliwym stawa, przeto
173 4  |        chcenie; otóż, jako kiedy sie człowiek w żywocie zacznie, pirwej
174 4  |          przynosi s sobą dobrego, iż człowiek, który sie pirwej dobrze
175 4  |             i o żenie, którego czasu człowiek pojąć ją ma, aby synowie,
176 4  |           łatwie podobało, co Plato, człowiek tak wielki, wynalazł.~W
177 4  |        kniemu serce, które acz każdy człowiek mieć powinien, ale Królowie,
178 4  |     nieszczęście, aby w dobrym bycie człowiek nie zasnął, zapomniawszy
179 4  |           zabieżeć złemu, ale ani go człowiek poznać, aż przy ostatnim
180 4  |             sławy i tego, żeby każdy człowiek, i najwyższy i najniższy,
181 4  |    królewskiemu stanowi, iżby i obcy człowiek, i swój podług godności
182 4  |          człowieka wyrazić, który to człowiek uczyniony z góry miał w
183 4  |            tych rzeczy jest, któreby człowiek przywieść mógł na świadectwo,
184 4  |             dla tego, co miło, czyni człowiek to, co nieprzystoi, a dla
185 4  |           tym, co miło, nierówno sie człowiek rychlej zawiedzie, bo rzeczy
186 4  |            rzecz, poznać jako daleko człowiek jest od onego środku, gdzie
187 4  |           jeden ten sam jest, którym człowiek swej powinności dosyć czyni.
188 4  |     rozumienia około nich, a gdyż to człowiek w młodości czynił, wielkie
189 4  |             tych rzeczy, których sie człowiek doświadczeniem uczy), ja
190 4  |             nie potrzebuje.~Lecz, iż człowiek dalej pospolicie zachodzi,
191 4  |          przydzie, że napełni takowy człowiek swe żądze, wszytko inaczej,
192 4  |              ten czas już sam siebie człowiek pozna i obaczy że w sobie
193 4  |            tak, jako każdy ten młody człowiek, który chciwości swe ma
194 4  |      zwłaszcza, jeśli w tych leciech człowiek od nich czego nieprzystojnego
195 4  |          gładkością osobną, iż mnima człowiek, aby takowe złe ludzi natura
196 4  |             Kryski, tego, jako stary człowiek piękności białychgłów użyć,
197 4  |              wyobrażenia naszego, bo człowiek może być nazwań małym światem;
198 4  |      przyrodzenie, patrzmy na to, co człowiek rozumem a ręką urobi. W
199 4  |             było, tedy to samo kiedy człowiek osobno jest od tego, kogo
200 4  |        Teskność tez owa, którą miewa człowiek z odjechania od miłej od