Ksiega

  1 1|           precz sie puściła, jako ta, którejem ja po polsku powiedzieć
  2 1|        snadź by był mógł miłością tą, którą miał przeciwko Rzeczypospolitej,
  3 1|         jaka ina krotochwila, nie ta ustawiczna, karty. Czemuby
  4 1|        odprawy ich do komnaty (bo ta rozmowa na sali była) iść
  5 1|           A tak jabym chciał, aby ta nasza gra była, iżby każdy
  6 1|        troszkę głębiej w miłość s tą nadzieją, abym ja też te
  7 1|       gorzkość najdują. Barzo się ta gra wszytkim podobała okrom
  8 1|       świecie cięszsza męka, jako ta, żeni widział za swym występkiem
  9 1|        tak powiedział:~Mnieby sie ta gra barzo podobała. Ale
 10 1|   nadzieją czci a chwały. Więc iż ta pochodnia nie rozświeca
 11 1|         zaraz poznawa, niewiem by ta przyczyna miedzy inemi ostatnia
 12 1|            a stateczności trzeba, tą sie on niechaj zaleci. Lecz
 13 1|         Kryski: Iście wdzięczność ta, która ma być w twarzy (
 14 1|           Zaprawdę niemiałaby sie ta tak czysta rzecz pana Kryskiego
 15 1|           a lutym gościńcem, a to ta jest, aby człowiek tak z
 16 1|         ni zacz wszytko czynił, a ta zmyślona niedbałość, abo (
 17 1|       rozumiem, że przystałość, a ta wdzięczność w człowieczych
 18 1|           w mowie słuchać, i wnet ta rzecz tańsza będzie, by
 19 1|          starych była przepowieść ta: zbytnia pilność szkodzi.
 20 1|     rzekło; a prosto jest pisanie ta rzecz, która daje żywot
 21 1|         poczęli. I stąd urosła im ta sława od nas że samych,
 22 1|    Dworzanin na wybór wszytko a s tą powagą mówił, rzadki kto
 23 1|         człowiekiem, i w kim jest ta chęć, temu mało czego więcej
 24 1|       było więcej cnoty, teraz za tą nauką wszytko złe przyszło;
 25 1|           czo winna była, abowiem ta na złe nie radzi; ludzie
 26 1|          tego ojciec dostał. Otóż ta chciwość zaślepiła ludzie,
 27 1|           słów trzymając jedni za tą, drudzy za ową stroną, około
 28 1|       poczciwemu człowiekowi jako ta, zwłaszcza na dworze, gdzie
 29 1|      wszytkiego, jedno do muzyki. Tą sie cieszy podróżny człowiek,
 30 1|         cieszy podróżny człowiek, tą więzień w cieszkich okowach.
 31 2|        nie bacząc nic, iż odmiana ta s nich pochodzi, a nie s
 32 2|      przypisując, rzecz pewna, iż ta i druga cnota jaśniejsza
 33 2|     powtarzać nie będę, a wszakoż ta, ktorąm ja naukę abo regułkę
 34 2|    człowiek starać sie może, gdyż ta jest sama prawdziwą zapłatą
 35 2|          jego tam przyścia, jedno ta, żeby sie s tym popisał.
 36 2|          aby siwiznę zakryli, ano ta szedziwość wola na nic,
 37 2|           mocy przydawać miało. A tą rzeczą zda sie być w onym
 38 2|          by go też s przyrodzenia ta tam rzecz mierziała) ku
 39 2| wszetecznie łapać. Mnie sie nauka ta w. m. nie podoba, bo wszytko
 40 2|     potrzebę, niż więtszy. Ale mu ta wymówka ani dowody nie szły;
 41 2|       zginęli. I w Polszcze u nas ta rozliczność strojów, wie
 42 2|        zagęściła, dobrzeby, aby i ta czerń żałobna maść znak
 43 2|    abowiem (podług mego rozsądku) ta nam sama żywot ten nędzny
 44 2|        ten nędzny nasz słodzi, za tą mamy, cokolwiek jest dobrego
 45 2|   Myszkowski, że i Moskwie łatwie ta umiejętność nie przychodzi,
 46 2|         pani zbytnie rozmiłowała. Ta miłość, gdy co dzień to
 47 2|           tego towarzysce swej, s tą nadzieją, iż jej w tym co
 48 2|         jej w tym co pomoc miała. Ta zasię, będąc i gładkością
 49 2|        Rychło potym trefi się, iż ta wtóra białagłowa pisała
 50 2|           zjął ją żal, widząc, iż ta niebożątko tak barzo zamiłowała,
 51 2|      pirwej zje, myszli, kotkali, ta musi zdechnąć; tak też ta
 52 2|         ta musi zdechnąć; tak też ta niebożątko, będąc troszkę
 53 2|        tak ku temu powiedział: By ta powieść, panie Bojanowski,
 54 2|           rzecz, kiedy o kim jest ta sława, iż czysty towarzysz;
 55 2|         milczą, chcąc pokazać, że ta rzecz niegodna, by o niej
 56 2|         mierze siła, jako Moskwa, ta sie z gotową i trefną odpowiedzią
 57 2|          nauki żadnej niemasz, bo ta moim zdaniem telko dwojaka
 58 2|       trefna, druga nic abo zasię ta trefna, a ta jeszcze trefniejsza,
 59 2|        nic abo zasię ta trefna, a ta jeszcze trefniejsza, tam
 60 2|           patrzywali, a nie telko ta jedna była uciecha umysłom
 61 2|         smętnych a strapionych, i ta go - prawi - nieboga sucho
 62 2|           jej obyczaj (który chce tą rzeczą w. m. oznajmić) nie
 63 2|      jedlca w ręku zostały. Rzecz ta wprawdzie ma wdy nieco trefności
 64 2|     urbinskie radziło sie, coby s tą ziemią czynić miał, którą
 65 2|          głowy wysypać sie ziemia ta może. Rozsunąwszy sie książę
 66 2|       zasię wyzwie on ślachcic, a ta zbraniawszy sie długo przez
 67 2|        onę poduszkę na głowę, aby ta była jako tarczą na on szachowy
 68 2|         krótkim rzeczeniu zależą, ta jest najsubtelniejsza, która
 69 2|          o którym gdy była pirwej ta sława, jakoby miał zamek (
 70 2|           najpospolitsza trefność ta jest, kiedy człowiek na
 71 2|         rozną powieść słyszy, niż ta, której czekał, a jeśli
 72 2|     słyszeć nie nadziewał: a sama ta rzecz, iż ze skór człowieczych
 73 2|   towarzysz nasz, jeden (o którym ta sława jest, jakoby pacholęciem
 74 2|    powiedz twemu panu, iż nędznie ta kokosz siedzi, którą wyrzucą
 75 2|           kolebką musiał, spytała ta panna sługi, czemuby stano.
 76 2|         ale i cudze.~Wspomnię też ta dworskie jedno zatrefnowanie,
 77 2|        kilku niedziel, widząc, że ta rzecz w długą idzie, a poprawy
 78 2|        wszytki reguły pokazały, i ta trefność, która w wypowiedaniu
 79 2|           ina rzecz usłyszał, niż ta, której z myślą swą czekał.
 80 2|            i postawą i twarzą, bo ta im poważniejsza a surowsza
 81 2|           zasłany, z litewska, iż ta wołość, która gi wiezie,
 82 2|        dworu wyprawili, abych was tą zmazą i wieczną sromotą
 83 2|       miły barwierzu, namniej mie ta rana nie boli, co sie to
 84 2|    przedaje (i ukazał ją z góry); ta, gdy ja kilka conjuracyi
 85 2|        uczynić, a chociaż to, aby ta baba zasię garki potłukła.
 86 2|          lekkość, iż o której raz ta sława rospusty a bezwstydu
 87 2|        prawda, abo nieprawda, już ta nieboga zawdy w tym rosole
 88 2|          czynie musiała. Otóż, iż ta cnota powściągliwość potrzebniejsza
 89 2|          panie Kryski. Jednak też ta jest jeden, który ma tę
 90 2|          mojej rzeczy najdzie sie ta doskonałość dwornej paniej,
 91 2|        czasu będzie, że sie oboja ta rzecz odprawi.~A to powiedziawszy
 92 3|        potrzebniejsze jest, niźli ta dworna pani, zwłaszcza,
 93 3|      drugim nie pomiesza. Abowiem ta płeć godność dworzaninową
 94 3|     ozdobniejszą i więtszą czyni, ta budzi serca w ludziach,
 95 3|        być nie może, powiem, jaka ta dworna pani podług mojego
 96 3|          nie będę mógł, niechajże ta zostanie przy mnie, jako
 97 3|           będą podarki, jeśli tam ta które wzięła, drożyć, iż
 98 3|           z nas tak myśli, kiedyć ta ma ten występ za rzecz tak
 99 3|           używa wstydem.~A chocia ta będzie cnotliwą, jednak
100 3|   nierozumiem, do czego tych cnót ta pani używać ma, jeśli do
101 3|        nad nimi przywłaszczyli, i tą zniewoliliśmy niebogi nad
102 3|  naprawiła, i nierówno nam więcej ta dobrego sprawiła, niż Jewa
103 3|          żydowskiego co uczyniła; ta po śmierci męża swego widząc
104 3|        stanu białejgłowy; abowiem ta była tak stałą, iż wiedząc
105 3|        Kostka: Słuchaj w. m. Była ta Kamma żoną Sinata, człowieka
106 3|     przyczyna jej srogości, jedno ta, iż męża miłowała prawdziwie,
107 3|       począł sie hnet starać, aby ta rzecz rychły skutek swój
108 3|          niewinnej jego pomściła; ta nadzieja sama utrzymała
109 3|         panie Bojanowski, godnali ta białagłowa dobrego wspominania?~
110 3|      więzieniu aż do śmierci. Gdy ta wieść przyszła do Pizy,
111 3|            I mógł by sie człowiek tą świętą białągłową karać,
112 3|          A co wiedzieć, jeśli też ta nie umarła z wielkiego frasunku,
113 3|         ludziom była wiadoma, ale ta rychlej przyczyna jest jej
114 3|           wszytka obróciła. A też tą białągłową nie podeprzesz
115 3|         jako Aspazya i Dyotima, a ta ofiarami swemi odwlokła
116 3|           hańbę, żyć rospustme; i tą bojaźnią osławy jako dużym
117 3|           gdy by mi było wolno za tą pogodą ślacheckiej powinności
118 3|    swoboda. Owa miłość cnoty, toć ta jest najtwardszy munsztuk
119 3|     jeszcze za jaką przyczyną, za tą, która by jej tym więtszą
120 3|       Więc sie my dziwujemy, iż s tą dumą strzymał sie od takiej
121 3|        był inaczej uczynił, będąc ta białągłową zacną i wielkiemu
122 3| ślachcianka jednemu rotmistrzowi. Ta tedy będąc w nieprzyjacielskim
123 3|           troche od siostry, gdyż ta nic się takowego nie nadziewała,
124 3|         do sługi swej przerzecze, ta wnet przedarowana, uczyniwszy
125 3|     Przywiedzie sie na przykład i ta i owa sąsiada jako daleko
126 3|       wolał widzieć to na oko, iż ta, której służę, s serca mię
127 3|         sie w. m. zda, że jeszcze ta pani zupełna swych przypraw
128 3|         aby co więcej nad to pani ta przymiotów miała.~Ale jeśli
129 3|            by w najlepszy obyczaj ta miłość była, jednak za sobą,
130 3|      powiedział pan Lubelski: Już ta pani dworna jest tak robrze
131 3|     wieldze sobie ludzie ważą, iż ta niepochodzi z inąd, jedno
132 3|          nie może, wyjmując, żeby ta sława o w. m. fałszywie
133 3|           tych dzieje, którzy mie tą nieustawicznością sławią.
134 3|      Powiedział pan Kostka ktemu: Ta miłość, która na jaśnia
135 3|        miłości sobie pomoc, jedno tą drogą, abych o towarzyszu
136 3|         Dersniaku, abyś sie w. m. tą powieścią panu Kostce zachował,
137 3|         znać, co za baczenia była ta dobra pani, która tak wielkiego
138 3|          pan Dersniak, jeśliż sie tą sprosnością na on czas ludzie
139 3|           myślić: Wierę kiedy sie ta tak srodze obchodzi s tymi,
140 3|          grzech tak wielki. Ale i tą roskoszą wolą one dać o
141 3|          to prędzej obaczą, niźli ta, która temu wszytkiemu dała
142 3|        ponieważ tego żałujesz, że ta Dworna pani z gruba przez
143 3|    niemoże, ale żeś to w. m. mową tą chciał ubliżyć sławie Dwornej
144 4|          wirsz jego pokazuje, ale tą nie tak barzo słynął, jako
145 4|       kole, mniej by sie kołysała ta łódź Rzeczypospolitej, niźli
146 4|          starania i pracej (jakoż ta musi być, kto chce w tym
147 4|         wiele słodkości przykryła ta mała gorzkość, której człowiek
148 4|         ludzie nie obierają złego tą myślą, aby złe było, ale
149 4|          która ina na świecie, bo ta ma to w sobie, iż odejmuje
150 4|           mówić, tak powiedam, że ta cnota, która (ponieważ w
151 4|      ponieważ w naszym ciele jest ta niezgoda miedzy rozumem
152 4|           daleko doskonalsza, niż ta, która s chciwością a z
153 4|   zwierzchność a władzą dawa, tak ta cnota, nie czyniąc gwałtu
154 4|    pójdzie, jako baranek za owcą. Ta tedy cnota jest prawie doskonała,
155 4|    mierności wyniknąć miały, gdyż ta, jako w. m. powiedasz, affekty
156 4|      rychlej bych rzekł, żeby sie ta cnota zeszła, ale panu wspaniałej
157 4|   przygodzi, ale tak powiedam, iż ta cnota mierność ma ten urząd,
158 4|          nad serce człowiecze. Za tą zasię przydzie sprawiedliwość,
159 4|    nauczyć sie jeden może. A jako ta wiele pomaga, tak głupstwo,
160 4|         główniejsza ich powinność ta była, starać sie o zhołdowanie
161 4|      niewolej są godni. A wszakoż tą myślą, żeby przedsię pod
162 4|     wnidzie; tak też zasię pirwej ta część dusze podlejsza, w
163 4|          nas nastawa, toż dopiero ta część, która ma w sobie
164 4|        posłowie coś inego są, niż ta rada, o której ja teraz
165 4|          niego danej mądrości, bo ta wielokroć szczęścia nakieruje,
166 4|       lekkości za taką odmianą. A ta zła wola niekiedy roście,
167 4|          każdej rzeczy dotknął, i ta nauka, którąś w. m. dał,
168 4|        bych zaś tego chciał, żeby ta wspaniałość me była przykra,
169 4|             panie Wapowski. Rzecz ta, która drugą rzecz czarną,
170 4|  przymioty Dworzanina, jako też i ta, dosyć uczynić takiemu urzędowi,
171 4|    piękności; a piękność nietelko ta jest, która w rzeczach kształtownie
172 4|       tego dołożę, iż choć miłość ta gruba w każdym lecie człowiekowi
173 4|      abowiem zwykł Bóg wszytki te tą winą karać, którzy przeciwko
174 4|       użytecznego, to każda rzecz ta ma i piękność w sobie. A
175 4|        przywodzić będzie, a to za tą spółką a towarzystwem, które
176 4|         nieba wiedzie, trzymał, i tą aby szedł, rozum swój wziąwszy
177 4|         traci, kiedy sie złączy s tą rzeczą, której skażenie
178 4|          Iście ja tego chcę, żeby ta pani dobrze była łaskawsza
179 4|         nie młodemu, niż jest tam ta pana Kostczyna Dworzaninowi
180 4|         poznać możecie, iż miłość ta, o której ja powiedam, siła
181 4|           powiedam, siła ma przed tą miłością, w której żądze
182 4|            co dobre, i znając, że ta piękność, którą widzi, nie
183 4|         będzie potrzebowała, jako ta, której wszytki rzeczy skryte
184 4|        śnie widziała. Jeśliż tedy ta piękność, którą oczyma śmiertelnemi
185 4|          milszego nie ma, cóż tam ta niebieska, na którą patrząc
186 4|    wypowiedzieć nie umie. Abowiem ta piękność początkiem jest
187 4|           mieć by nie mogły, jako ta niebieska piękność przez
188 4|          ku sobie wszytki rzeczy. Ta daje Aniołom istność, ludziom
189 4|          moc, kamieniom własność. Ta wzbudza umysł nasz, a budzeniem
190 4|   gwałtowną miłością zapala. Więc ta miłość tym wyższa i szczęśliwsza
191 4|           do nieba pokazuje, a za tą (zwlekszy s siebie żądze
192 4|          niemłody będzie mógł iść tą drogą, którąś mu w. m.,
193 4|    gotować kazał, przeto do jutra tą władzą, którą ja mam, sąd